فایل صوتی جلسه 19-پذیرش

00:02 برای فردا سوگ رو هم 00:09 یه تلنگری بهش بزنیم و 00:16 ببینیم چی می‌شه. دفعهٔ قبل، 00:23 برای شروع به این مبحث... 00:29 مبحث سختیه؛ یعنی پذیرش. از اونجایی که 00:35 با یه مفهوم انتزاعی سر و کار 00:41 داریم، دوستان، اگر ما صدها ساعت راجع 00:46 به پذیرش و acceptance صحبت کنیم، کمه. 00:54 ده جلسهٔ دیگه؛ نگران نباش، مهتاب. جلوتر که بره یکپارچه‌تر می‌شه. 00:58 بعد هم نگران ده جلسه نباشیم؛ اضافه می‌کنیم. 01:04 تا جا نیفته ازش رد نمی‌شیم، هرچقدر هم لازم باشه. 01:10 سعی می‌کنیم که برسونیمش تا جایی که می‌شه؛ سی ساعت بذاریم. 01:17 آره، سوءتفاهم‌های زیادی داخلش هست. 01:24 و نمی‌دونم از کجا شروع کنم. اگه خاطرتون باشه، 01:29 نمی‌دونم، برخی از دوستان، یه گریزی ولو کوتاه ما 01:35 توی ACT به acceptance زدیم و یه مقدار 01:40 به پذیرش پرداختیم و راجع به پذیرش صحبت کردیم. 01:46 خب، از یه زاویهٔ نسبتاً متفاوت، با یه نگاه متفاوت، 01:51 و امروز می‌خوام [نامفهوم]. 02:00 احتمالاً، به فکرم، دورهٔ borderline بود. 02:03 شاید مثلاً شانزده ساعت توی borderline راجع بهش صحبت کردیم. 02:07 خیلی باز نکردیم. در حد کلیاتی که لازم بود بدونیم. 02:12 و راجع به acceptance هم مهمه. 02:15 سعی کردم بازش کنم ولی می‌دونم ناقص است. 02:19 چون از زاویه‌های مختلف باید بهش پرداخت بشه. 02:22 که امروز می‌خواهم از یک زاویه‌ی 02:26 دیگه‌ای به پذیرش ورود کنیم. 02:31 که جلسات قبلی راجع به انکار، 02:36 خشم، چانه‌زنی و افسردگی صحبت کردیم. 02:42 و الان می‌رسیم به acceptance. 02:47 همهٔ موضوعاتی که تا الان صحبت شد در واقع یکپارچگی با هم داره. 02:53 یعنی اساساً یکپارچه‌ست و هم وصله. یک 02:58 چیزه که ما تفکیکش می‌کنیم و 03:03 از هم جداش می‌کنیم برای فهم راحت‌تر. 03:10 خب، بریم سر اصل مطلب. 03:12 اصلاً پذیرش چیه؟ اگه بخوام یه تعریفی بکنیم از پذیرش، 03:16 چه‌جوری من می‌فهمم که کی پذیرفته، کی نپذیرفته؟ 03:21 و چه تعریفی برای پذیرش داریم؟ 03:26 خیلی دوست دارم این سؤال رو به اشتراک بذارم و همه راجع بهش نظر بدن، 03:32 اما از اونجایی که شصت نفر هستن، دوستان، و زمان اجازه نمی‌ده... 03:40 ولی دوست دارم ببینم: تسلیم، انتزاعیه، کرختی، پذیرش غم داره، 03:45 ولی می‌پذیریم غم میاد بالا، درسته؟ 03:51 می‌گه صرفاً عادت می‌کنم، صبر با 03:55 خوده. خب، این‌ها خیلی مفاهیم بیرونیه. 03:59 بذارید از خیلی ابتدایی شروع کنم. بین ناامیدی و امید است. 04:10 امیدوارم جا بیفته. حالا من مبحث رو می‌گم. 04:14 آماده باشین چون چالش خواهیم داشتیم. 04:19 ما هر آنچه رو که روبرو می‌شیم با دنیای بیرون، هر چیزی، 04:25 هر آنچه که در دنیای بیرون وجود داره، 04:33 ما تلاش می‌کنیم ببریم داخل. 04:38 تلاش می‌کنیم هضمش کنیم. تلاش می‌کنیم 04:43 که بخوریمش. به درون ببریم. 04:49 هر چیزی که رفت داخل و 04:54 هضم شد یا خورده شد، 04:59 من اسمشو می‌ذارم پذیرش. 05:03 یعنی چی؟ 05:05 یعنی هر آنچه که در دنیای بیرون من اگه نتونم هضمش کنم، 05:12 هر چیزی که نتونم هضم کنم، بالاش میارم. 05:17 هر چیزی رو که بشر، یعنی برگردی سیر تکاملی نگاه کنید، 05:23 هر آنچه که هضم نشد، 05:25 هر آنچه که اصطلاحاً، طبق تعریفی که داریم اینجا می‌گیم، 05:30 پذیرفته نشد، هضم نشد، خورده نشد، 05:35 مجدداً بالا آورده می‌شود در دنیای بیرون. 05:40 و دوباره ما سعی می‌کنیم اونو ببریم داخل و هضم می‌کنیم. 05:45 پذیرش یعنی به شکل 05:49 خیلی استعاره‌ای وقتی می‌خوام بگم، 05:53 یعنی این حرف، حرف بزرگیه دوستان. 05:56 وقتی که مثلاً کسایی مثل Eigen، مثل Kohut، مثل Mahler، 06:00 بعضی جاها میان راجع به پذیرش صحبت می‌کنن، 06:05 یک نگاه internalize و externalize دارند. 06:10 یعنی میان نگاه می‌کنند که به دوروبرتون نگاه کنید. 06:15 هر چیزی که بالا اومده یعنی هضم نشده، یعنی پذیرفته نشده. 06:19 باز با مثال عینی‌تر بهتون می‌گم. 06:22 تمدن هضم نشده. در تمدن، مصادیق 06:27 بسیار زیادی از ادم پذیرش دیده می‌شه. 06:33 گفتم هر چیزی که بالا بیاد، در واقع 06:38 هضم نشده دیگه. ما تمدن رو بالا آوردیم. 06:42 یعنی از ابتدا یا از کودکی یا از سیر تکاملی بشر، 06:47 ما واقعیت‌های دنیای بیرون رو نتونستیم هضم کنیم، بالا آوردیم. 06:52 پس تمدن یک مصداق عینی از 06:56 عدم پذیرش دنیای بیرون توسط انسان است. 07:02 باز کلی است. بذارید کوچکتر بگم. 07:06 من پدرم رو تلاش می‌کنم توی زندگی به دهون ببرم. 07:10 یعنی در واقع تلاش می‌کنم پدرم رو با همهٔ ویژگی‌هاش هضم کنم. 07:16 منتها نمی‌تونم هضمش کنم. 07:22 هضم نمی‌شه. اونو بالا می‌آرم. externalize کردن. 07:27 project کردن. بالا می‌آرم روی آدم‌های دیگه. 07:31 روی موضوعات. روی object‌های دیگه در دنیا. 07:38 و تلاش می‌کنم دوباره هضمش کنم، نه؟ یعنی بپذیرمش. اون کلمه خیلی برام مهمه؛ 07:44 اون هضم‌کردن و نکردن همون پذیرش هست. 07:50 چی‌جوری؟ 07:55 ببینید چرا ما می‌گیم هرچقدر partnerی که من انتخاب می‌کنم بیشتر شبیه پدرم 08:01 باشه یه گیری هست. 08:06 یعنی اگه من می‌رم همسری انتخاب می‌کنم که 08:11 خیلی شبیه پدرمه یا خیلی شبیه مادرمه یعنی 08:16 اون آدم توسط ساختار روانی من هضم نشده. 08:21 در واقع پذیرفته نشده. جور نشده. 08:25 طبیعی نشده. به درون برده نشده. 08:29 من هرچقدر پدرم رو، مادرم رو، دنیا اطرافم رو بیشتر هضم کرده باشم، 08:33 یعنی پذیرفتم. 08:40 به پذیرش اون رسیدم و دیگه بالا نمیارم. 08:45 چرا چون هضم شد. رفت داخل با من یکی شد. 08:50 و هرچقدر نتونم این کار رو بکنم، این تقلا رو انجام می‌دم. 08:56 یعنی این چرخه رو بارها و بارها... 08:59 اینقدر انجام می‌دم تا هضم اتفاق بیفته. 09:04 تا بتونم دوباره به درون ببرم، بتونم هضمش کنم. 09:09 بله، اون موقع می‌رم یه چیز جدید. 09:12 در واقع، آنچه که من دارم می‌گم استعارهٔ نشخواره، 09:20 ولی واقعیت همینه. 09:21 ما آدم‌های اطرافمون رو که نتونستیم بپذیریم، نشخوارشون می‌کنیم. 09:27 نشخوارشون می‌کنیم. 09:29 یعنی هی بالا میارم روشون و دوباره سعی می‌کنم اون آدم‌ها رو به درون ببرم و 09:32 هضمشون کنم. 09:36 یه مفهوم دیگه هم باز اینجا بیارم براتون کنارش. 09:40 در واقع پذیرش یه 09:44 فهم کنترلی داره. 09:50 فرافکنی داخلشه، externalize داخلشه، یه مفهوم کنترلی داره. 09:54 یعنی در واقع من اینجا می‌خوام دنیای بیرون رو بپذیرم؛ در واقع... 09:59 به درون بردنش نمادی از کنترل است. 10:05 نمادی از کنترل است. 10:08 پذیرش یا اجبار به پذیرش؟ اجبار. 10:11 بذارید توضیح بدم. فکر می‌کنم بتونم به سؤال‌هاتون جواب بدم. 10:15 جزئی از من می‌شه یعنی چی؟ 10:17 اونم توضیح می‌دم. جزئی از من می‌شه؛ در واقع چه اتفاقی براش می‌افته؟ 10:23 جزئی از دنیای درون‌روانی می‌شه. انتخاب هم توش هست. 10:28 هر کدوم از این سوالاتی که می‌پرسید یه دنیا داستان دارد دوستان. 10:34 یه مفهوم بزرگ است. 10:37 خب من دارم تو این دنیا زندگی می‌کنم. پدری دارم. 10:43 فرض می‌کنم جلاد، پرخاشگر، 10:48 کنترلگر، که نمی‌تونم بپذیرمش. 10:53 نه؟ 10:54 میاد داخل من. 10:56 یعنی می‌خورمش. 10:58 می‌برم به درون. 10:59 اما نمی‌تونم هضمش کنم. 11:02 نمی‌تونم هضمش کنم. 11:05 توضیح می‌دم جلوتر که منظورم از «نمی‌تونم هضمش کنم» چیه. 11:08 یعنی که با ساختار من یکپارچه نمی‌شه. 11:11 فرض کنیم که روی دیگران در اثر تکرارها فرافکنی می‌کنم. 11:14 بله. 11:17 چه اتفاق می‌افته؟ 11:20 خب، یه بُعدی از وجود من که همون پدرمه، 11:24 با یه بُعد دیگه‌ای که فرض کنید مادرمه یا یه چیز دیگه‌ست... 11:28 بُعد خوب من، بُعد خوب یه آدم دیگه، 11:32 دائم در جنگه. من خودم رو سرزنش می‌کنم، به خودم سخت می‌گیرم، 11:36 خودم رو تنبیه می‌کنم، خودم رو تحقیر می‌کنم؛ 11:40 شلاقی برداشتم و خودم رو می‌زنم. 11:46 خب، این قابل هضم نیست توی ساختار من. 11:48 یعنی من به پذیرش یا به صلح، حالا اون چیزی که دوستان گفتند، 11:51 انگار نرسیدم با اون، با اون مفهوم. 11:56 جای خالی زیاد داره توی ذهنم. 11:59 می‌رم تو رابطه عاطفی، اصلاً من یه خانم هستم. 12:02 می‌رم تو رابطه عاطفی یک آدم نسبتاً جلاد رو انتخاب می‌کنم. 12:09 یه جلاد، یه پرخاشگر، یکی که بتونه بابام باشه. 12:15 و به همون خشم، خشونت، به همون 12:20 پرخاشگری، به همون جلادی، به همون بی‌رحمی... 12:26 بالا میارم؛ انگار project می‌کنم روی اون آدم همهٔ ویژگی‌های بد پدرم رو، 12:30 به‌نوعی. 12:33 یعنی هم انتخاب بوده، هم اصلاً شاید اغواش کنم این بشه. 12:38 و حالا تلاش می‌کنم دوباره هضمش کنم. 12:43 این دفعه با omnipotence control. یعنی تلاش می‌کنم این دفعه کنترلش کنم. 12:49 object بیرونی رو. می‌خوام کنترلش کنم 12:53 دیگه. کنترل‌کردن یعنی به درون بردن. 12:57 من اگه می‌خوام چیزی رو کنترل کنم بیرون نیست. باید بره داخل من. 13:02 بچه‌ای که می‌خواد دنیای اطراف رو کنترل کنه، همه‌چیز رو می‌بره سمت دهنش. 13:08 می‌بره به سمت بلعیدنش. 13:10 می‌بره به سمت این‌که بتونه... چون بیرون قابل کنترل نیست. 13:15 به حرفم دقیق توجه کنید. 13:18 دنیای بیرون در کنترل من نیست. 13:20 باید ببرم داخل تا در کنترل من باشه. 13:24 باید بره داخل که من بتونم مهارش کنم. 13:28 بتونم روش تسلط داشته باشم. 13:31 بتونم روش... بله، همین. هیچ گزینهٔ دیگه‌ای نیست. 13:36 تنها راه کنترل، به درون بردنه. 13:40 تنها راه تسلط به اون موضوع، به درون بردنه. 13:45 و حالا خواهم اون آدم رو تو دنیای بیرون کنترل کنم. چون داخله که نمی‌تونستم. 13:50 اون بو یا اون تیکه یا اون پدری که در دنیای بیرون بود و من هیچ کنترل رو 13:54 روش نداشتم، حالا بیرونه دوباره. 14:00 و این‌دفعه تلاش می‌کنم کنترلش کنم. حالا یا با عشق، یا با محبت، 14:06 یا با پی‌آی، یا با همانندسازی، 14:11 با هر ابزاری که حالا نمی‌خوایم بهش ورود کنیم، کاری باهاش نداریم، 14:18 یا با نفرت؛ فرق نمی‌کنه. 14:22 با هر چیزی می‌خوام این دفعه کنترلش کنم که تحت سیطرهٔ من باشه. 14:25 در واقع می‌خوام دوباره ببرم داخل. می‌دونید؟ 14:29 می‌خوام دوباره اون رو ببرم داخل، شبیه‌سازی کنم. 14:32 دوباره بشه بخشی از من. 14:39 دوباره بیاد داخل من قرار بگیره و شبیه بشه به یک چیزی که حالا توضیح می‌دم. 14:49 اینجا خیلی ego psychology میاد وسط؛ 14:53 که در واقع شبیه چی بشه تا من ازش رد بشم. 14:58 در واقع میاد شبیه یه منِ یکپارچه بشه. 15:04 من دقیقاً مشکل عدم پذیرش دارم. واسه مثال، [نامفهوم]. 15:11 این چرخه تا زنده‌ایم، چرخه‌های مختلفش وجود داره. 15:18 انتقام بگیریم حرف خیلی کلیه. مسئله انتقام نیست. مسئله کنترل است. 15:27 ویژگی انسانه. من بیشتر بچهٔ عینی رو می‌گم. بله، عینی نگاش نکنیم؛ 15:31 ذهنی نگاش کنیم. 15:37 چون من وقتی بپذیرم دیگه بهش نیاز ندارم. دقت کنید. من اگه بپذیرم، 15:43 در واقع انگار به اون موضوع اصلاً دیگه نیازی ندارم. 15:50 می‌شه بخشی از من. این یکپارچه است. 15:53 می‌دونید، انگار syntonic هست. انگار با ابعاد مختلف شخصیت من همسو هست. 16:00 انگار با عباد مختلف من یکپارچه کار می‌کنه. 16:05 البته اینی که دارم می‌گم خیلی‌هاش غلطه. شاید این حرف هم عجیب باشه. 16:12 ولی چندبُعدیه، آخه. یعنی می‌خوام تک‌بُعدی نگاش نکنید. 16:19 توضیح می‌دم. بذارید برم جلوتر. هرچی می‌رم جلوتر، بیشتر باز می‌شه. 16:23 چون برای این‌که بتونم یکپارچه بهتون توضیح بدم، 16:25 مجبورم برخی از شاخ‌وبرگ‌هاش رو بزنم. 16:30 یعنی برخی از... باید simpleش کنم دیگه. 16:35 یعنی من می‌خوام این مفهوم رو به شما برسونم، باید simpleش کنم که... 16:40 مثل همون جمله که یه بار بهتون گفتم که آب در صد درجه جوش میاد؛ غلطه. 16:48 خب، درسته که فیزیکیه، ولی غلطه. 16:51 چرا؟ چون قطعی نیست. 16:55 کجا؟ تو چه ارتفاعی؟ تو چه فشاری؟ تو چه رطوبتی؟ 16:59 این‌همه عامل دیگه هم مؤثر هست. 17:04 ولی ما می‌پذیریم؛ یعنی همین غلط رو ما توی فیزیک ابتدایی درست می‌دیم. 17:11 درست شد؟ 17:16 پس من تلاش می‌کنم دوباره ببرم داخل و هضم کنم و اسم این رو می‌ذارم پذیرش. 17:21 در واقع پذیرش دنیای بیرون، 17:26 تقلای من برای هضم‌کردن 17:30 یک مفهوم، یک مفهوم انتزاعیه. 17:35 اگر فرض بر این باشه که همهٔ آنچه که ما تجربه می‌کنیم subjectiveه، 17:40 یعنی هیچ عینیتی وجود نداره، همه‌چی نوعی ذهنی‌سازیه، 17:44 نوعی نگاه subjective به موضوعاته، 17:51 subjective یعنی چی؟ یعنی thinking، یعنی فکر، 17:54 یعنی مؤلفه‌های فکری که در داخل روان من code می‌شه؛ 17:58 مثل صفر و یک توی computer. 18:01 من دارم پس یه copy از بابا می‌سازم، یه copy از شما می‌سازم، 18:08 یه copy از واقعیات و رویدادها می‌سازم که این داخل من وجود داره. 18:16 درست شد؟ که یه عینیتی داشته باشه، 18:21 یه عینیتی پیدا کنه؛ [نامفهوم]. subjective هم 18:27 خودش objectiveه. بله، درست؛ همهٔ این‌ها درسته. 18:33 پس من دارم تلاش می‌کنم یه چیزی توی ذهنم بسازم از تعریف دنیای بیرون. 18:37 این بخش برام مهمه که ببینید چرا بعد از پذیرش... 18:43 یا بعدش نمی‌شه گفت؛ این‌ها همه با همه‌ان. 18:46 یعنی همهٔ این‌ها در کنار هم وجود دارن. 18:53 چون بخش ششم معنادهی 18:56 بود، بخش قبلش افسردگی بود. 19:00 پس یه پیوستار نگاهش کنید. من با 19:04 یه مسئله روبه‌رو می‌شم در دنیای بیرون. 19:08 با یه حقیقتی روبه‌رو می‌شم. 19:12 ابتدا انکار می‌کنم. 19:15 درست شد؟ 19:16 ابتدا انکار می‌کنم، 19:18 بعد عصبانی می‌شم ازش، 19:21 بعد شروع می‌کنم به control، omnipotence control، یعنی چانه‌زنی. 19:26 در همین پروسه مغز من افسرده می‌شه، 19:30 چون می‌خواد یه جواب پیدا کنه به یه سؤال. 19:35 و در برونداد، یعنی در حین پیدا 19:38 کردن این جواب، من به پذیرش می‌رسم. 19:42 یعنی انکار، خشم، omnipotence control، افسردگی، پذیرش، معنادهی. 19:51 لینکش رو می‌تونید با هم برقرار کنید. 19:57 پس تقلای omnipotence بودن ما رو افسرده می‌کنه و به پذیرش می‌رسیم و معنایی 20:02 خلق می‌کنیم. 20:09 اون دوتای اول رو... اون خشم و انکار رو با دفاع نگاه می‌کنم. 20:13 میام پایین‌تر: تلاش برای omnipotence control. 20:17 یعنی پذیرش گامی بعد از omnipotence control هست. 20:23 پذیرش محصول omnipotence control بودنه؛ 20:29 در واقع پذیرش نهایت omnipotence control بودنه. 20:37 معنادهیه. این سیر پیوستار رو 20:41 ببینید، سیری که داره 20:46 میاد. [نامفهوم]. بله، omnipotence بودن. 20:53 پیداکردن جواب برای سؤالات بسیاری که در دنیا هست. 20:57 پیداکردن جواب یعنی هضم‌کردن دنیا؛ یعنی تلاش من برای به درون بردن، 21:01 تلاش من برای فهمیدن، 21:05 تلاش من برای درک‌کردن. omnipotence 21:09 با پذیرش در تضاد نیست؟ 21:16 پذیرش؟ نه. در نهایت می‌گم؛ چون 21:22 می‌خوام الان فعلاً خطی جواب بدم. 21:28 می‌خوام خطی جواب بدم بهت. در نهایت omnipotence... 21:31 من می‌گم سیر رو نگاه کنیم دیگه. 21:34 انکار، خشم؛ من ادبیات رو عوض می‌کنم. omnipotence control بودن یا کنترل، 21:40 افسردگی و پاسخ به سؤال، پذیرش و هضم‌کردن یا به درون بردن؛ 21:46 یعنی نتیجهٔ omnipotence control بودن و خلق معنا. 21:54 و خلق معنایی که حالا می‌گم؛ معنا دفعهٔ بعد، باش کار دارم، جلسهٔ بعد. 21:59 این جلسه می‌خوام بیشتر روی پذیرش بایستم؛ پروسهٔ پذیرش که چیه، 22:03 چه کار می‌کنه، چه اتفاقی می‌افته، چه چیزی باید بپذیریم. 22:08 مثال می‌زنم براتون. 22:16 پذیرش یعنی در واقع اتمام پروژه‌ای که توی اون ما داریم یه چیزی رو داخل 22:22 روانمون هضم می‌کنیم. 22:30 این تیکهٔ حرف هم ناخوشاینده. 22:34 پذیرش در واقع نتیجه‌ش نابودی 22:38 یه چیزی در دنیای بیرونه. 22:46 این رو شما تبیین کنید برای من. 22:50 لینک افسردگی و پذیرش؛ اشاره کردم، افسردگی 22:53 تلاش مغز برای پاسخ به یه سؤاله. 22:59 تلاش من برای پاسخ به یه سؤاله. 23:07 که منو افسرده می‌کنه، منو [نامفهوم] می‌کنه، انرژی منو می‌کشه. 23:11 منو می‌بره داخل. 23:12 توی خودم فرو می‌رم که به این سؤال پاسخ بدم؛ 23:15 به این سؤال پاسخ بدم که چرا بابای من این‌طوریه؟ 23:18 چرا پدر من آدمی پرخاشگره؟ چرا بچه‌های مردم پدر پرخاشگری ندارن؟ 23:25 چرا بابای من بی‌رحمه؟ چرا بابای 23:29 من توهین می‌کنه؟ چرا بابای من بداخلاقه؟ 23:32 و این منو افسرده می‌کنه، درمانده می‌کنه. افسردگی، 23:37 تلاش من برای اینه که به این سؤال‌ها جواب بدم. 23:42 به این سؤال‌ها جواب بدم. نکته: وقتی که من به پذیرش این می‌رسم، 23:48 حالا ادبیاتش رو این‌طوری نگاه کنید، 23:54 وقتی من به این پذیرش می‌رسم که آره دیگه، بابای من همینه دیگه؛ 23:59 بابای من همین آدمیه که من می‌بینم. 24:06 آره، پرخاشگره؛ آره، توهین می‌کنه، تحقیر می‌کنه، سرزنش می‌کنه. 24:13 ولی همینه. 24:16 توی این حالت شما تعارض یا چالش یا conflict بیشتری با پدرتون دارید یا توی 24:20 حالت قبلی؟ 24:29 توی قبلی تعارض و conflict و چالش بیشتری دارید. 24:32 باز دوباره به سؤالم فکر کنید؛ سؤالم سنگینه. 24:36 توی حالت قبلی بیشتر باباتون براتون وجود داره یا توی حالت دوم؟ 25:04 سؤال سنگینیه. 25:07 یعنی انگار این‌جوری بگم: 25:13 حالت اولی رو گفتم، 25:16 حالت اولی رو مثال زدم که من با پدرم در conflict و تعارض هستم؛ جنگ قدرته. 25:20 اون هی می‌خواد من رو کنترل کنه، من نمی‌ذارم. 25:24 هی می‌گه این‌جوری لباست رو بپوش، این‌جوری رفتار کن. من به این برمی‌خورم، 25:27 وایمیستم جلوش. ما در طول بیست‌وچهار ساعت شبانه‌روز، 25:30 دوازده ساعت با هم دعوا داریم. 25:33 من می‌زنم توی سر و کلهٔ اون، اون می‌زنه توی سر و کلهٔ من. 25:35 پس شد دوازده ساعت. 25:38 پس من افسرده می‌شم؛ یعنی می‌رم توی حالت افسردگی، غمگین می‌شم، 25:43 عصبانی می‌شم. 25:48 مغزم می‌خواد پاسخ بده: بابا چرا این‌طوریه؟ چرا این‌شکلیه؟ 25:51 چی شده این‌طوریه؟ چرا این کار رو می‌کنه؟ مردم هم بابا دارن، 25:54 ما هم بابا داریم. 25:59 از این مسئله میاد بیرون، مغز... یعنی مغزم جواب می‌ده؛ فرضی دارم می‌گم. 26:04 جواب می‌ده: «این همینه دیگه، این همین‌شکلیه، این همین‌طوریه.» 26:11 و بالاخره دیگه، اونم گذشته‌ای داشته دیگه؛ اونم که بابا بالای سرش نبوده، 26:15 اونم که توی دوران جنگ کلی رفیق از دست داده. 26:20 بالاخره اونم بضاعتش همینه دیگه، 26:25 سهمش از دنیا همینه، عقلش همینه، بد منو نمی‌خواد، خیر منو می‌خواد، 26:30 گناه داره، اونم پیر شده، 26:35 الان دستش از دنیا کوتاهه، الان به من نیاز داره؛ هر چیزی، هر چیزی. 26:46 جوابیه دیگه؛ این جوابی‌ه که مغز من داره دیگه. حالا هرجور شما نگاش کنید، 26:50 حالا ورود نکنیم، 26:54 باز بحثش کنیم با مفاهیمی مثل دفاع و mentalization و فلان و این‌ها. قبول، 26:57 همش درسته، همش هم داریم درست می‌گیم؛ هست. 27:01 ولی بالاخره مغز من یه جوابی داره، یه outputی می‌ده، خب، 27:08 و تعارضات من با پدرم از دوازده ساعت در یه شبانه‌روز می‌رسه به نیم ساعت. 27:16 دیگه من زندگیم رو دارم، زنم رو دارم، بچه‌م رو دارم، کارم رو دارم. 27:20 حالی هم از بابام می‌پرسم، اونم معمولاً مثل همیشه مثلاً تحقیر می‌کنه، 27:24 مثلاً سرزنش می‌کنه، 27:28 می‌گه: «اینم زندگی تو داری که مثلاً روزی بیست ساعت کار می‌کنی، 27:32 نه به زنت می‌رسی، نه به بچه‌ت می‌رسی، 27:36 خاک تو سرت.» و انگار دیگه روی من اثر نداره. 27:40 یعنی بر اساس همون جواب‌هایی که مغز من داد، من دیگه انگار درگیرش نمی‌شم. 27:44 صحبت می‌کنم: «آره، راست می‌گی، تو راست می‌گی.» 27:48 واقعاً بالاخره دیگه من هم خطاهای خودم رو دارم و دیگه بضاعت ما همینه و شما 27:51 ببخش و حرص نخور. 27:54 راستی قرص‌های فشارت رو خوردی؟ خوش باشی. آره، به مامان هم سلام برسون. 27:59 قربونت، بوس‌بوس، لالا، خداحافظ. 28:06 نیم ساعت هم در طول روز. حالا قبلاً با فحش و فحش‌کاری می‌شد، دعوا می‌شد؛ 28:10 من جوابش رو نمی‌دادم، 28:15 ده ساعت فکر می‌کردم که این مرد پیر چرا این‌جوری جواب منو می‌ده، 28:19 و پس دوازده ساعت رسید به نیم ساعت. 28:25 یعنی اگر من بخوام این‌جوری حسابش کنم. ولی این کار بابا رو... 28:29 الان چرا رفتیم سراغ بابا؟ اصلاً ما با بابا کاری نداریم اینجا. 28:33 الان سوژه منم؛ با بابا کاری ندارم. این‌که اون چی به صلاحشه، چی به نفعشه؛ 28:38 اصلاً این‌که این چیزیه که من می‌گم دارم خودم رو مجاب می‌کنم یا واقعاً 28:43 همینه، بحثی ندارم. 28:48 ببینید دوستان، در واقع پدر من در دنیای بیرون، به‌عنوان یه object، 28:54 برای من به اندازهٔ یازده ساعت و نیم مرده. 29:03 می‌دونید؟ نیست؛ دیگه حضور نداره. بیرونی دیگه مهم نیست. 29:09 من اگه اشاره یا pointم سمت بیرونه، 29:15 pointم سمت بیرونه برای اینه که انگار یه copy، یه چیز هضم‌شده، 29:21 یه پذیرشی در درون ساختار روانی شکل گرفته. 29:27 خب، پس کم‌تر می‌بینمش توی پذیرش؟ احتمالاً بله، نسترن. 29:32 فضای ذهنی من رو توی حالت دوم کم‌تر اشغال می‌کنه، نسترن. 29:37 ببین، اگه من می‌گم شما یه دنیای درون‌روانی داری، 29:41 توی حالت اول گفتم دوازده ساعت باباته، توی حالت دوم نیم ساعت باباته. 29:47 بیرونی دارم اول نگاهش می‌کنم‌ها، دوستان؛ 29:50 نه این‌که بگیم داخل چه اتفاقی می‌افته. 29:52 این‌که من هضم کردم، به پذیرش رسیدم، رفت داخل رو یه جور دیگه می‌گم، 29:56 توضیح می‌دم بهتون. 30:00 بله، هضمش کردم؛ درونیه، کاملاً درسته. توی دومی تعارض زیرزمینی می‌شه، 30:04 توی اولی تعارض رویه؛ توی دومی تعارض درونیه، توی اولی بیرونیه. 30:09 بله، یعنی تعارض من با اون آدم توی دنیای بیرون تموم شد دیگه؛ 30:14 مصداق بیرونی برای من تموم شده‌ست. 30:19 توی حالت دوم، مصداق بیرونی برای من تموم شده‌ست. 30:24 من یه بابای درون دارم انگار. بله، همه داریم؛ کی نداره؟ [نامفهوم]. 30:31 این یه discussionه؛ باید بذاریمش برای discussion internalized. بله، 30:35 بذاریم. 30:40 نه، درسته؛ فضای هشیار ظاهراً تعارض کم‌تره. بله دیگه، توی دنیای هشیار. 30:43 درست شد؟ 30:48 پس من به پذیرش رسیدم. حالا تبیین 30:53 می‌کنیم این پذیرش یعنی چی؛ این‌که من داخل 30:58 به صلح برسم یا نه، تعریف می‌کنیم. 31:04 پس دیگه بیرون نیست. تا اینجا من موافقم دیگه. 31:07 یعنی در واقع پدر من در دنیای بیرون مرد. 31:13 توی دومیشون رو نفهمیدیم. می‌شه مثلاً... توی دومی اشاره کردم دیگه. 31:19 یعنی یه سری کلمات توی ذهن منه؛ یه سری کلمات، یه سری جملات، یه سری عبارات، 31:25 یه سری دفاع، بگم حالا هرچی. 31:31 دومیشون رو نفهمیدیم. مثال می‌زنم: برای من نیست، اما هستش، درسته؟ 31:35 یعنی هرچی بیشتر درون ببریم، در بیرون کم‌تر درگیریم. 31:42 بازم شتاب‌زده‌ست؛ توضیح می‌دم. مهم اینه که فرض می‌کنیم... 31:49 این رو توضیح می‌دم که چه اتفاقی می‌افته. یعنی هرچی بیشتر درون ببریم. 31:55 پس فعلاً توی این concept، توی این بافت، فعلاً بیرونی مرد. بعد چی می‌شه؟ 32:02 چند تا حالت وجود داره. 32:09 منی که دیگه تعارض با بابام ندارم، 32:15 الان اون انرژی روانیم آزاد شد دیگه. 32:21 با یه رئیسی که رئیسم آدم پرخاشگریه، کنترلگره، 32:27 بددهنه، توهین‌کننده‌ست، حق‌مفت‌زنه، حالا هرچی که هست. 32:38 هشت ساعت با اون درگیرم. 32:43 یعنی پس توی گام یکش انگار پدر من در دنیای بیرون مرد، 32:48 ولی یه بخشی از من که به پدر واقعی من حق می‌داد و من درگیرش نبودم، 32:55 تبدیل شد به یه تعارض درون‌روانی. چرا؟ چون هنوز باهاش به صلح نرسیدم. 33:02 هنوز باهاش به صلح نرسیدم؛ جنگ ادامه داره. من مجدداً آنچه رو که نپذیرفتم... 33:07 یعنی اومده بودم با مفاهیم منطقی خودم رو مجاب می‌کردم. 33:12 یعنی انگار من خودم به بابام حق می‌دادم و خودم رو مجاب می‌کردم که حالا 33:17 بیچاره حق داره، بدبخته، فلانه، هرچی هست. 33:23 توی من مونده دیگه؛ یعنی من اون copy رو بردم داخل، 33:28 اما توی جانشین‌هاش این تعارض من مجدداً بالا میاد. 33:33 یعنی من دوباره بالا میارم روی یه موضوع بیرونی که اینجا مثلاً رئیسه. 33:42 درست شد؟ اگر پدرم رو درونی کنم، نباید با آدم‌های شبیه [نامفهوم]؟ نه، 33:46 مثالی که زدم درونی نکردم دیگه، جواد. 33:50 توی مثالی که دارم می‌گم، من با پدرم conflict داشتم. 33:54 از یه جایی به بعد انگار خودم رو مجاب کردم؛ انگار پذیرفتم. 34:02 با پدرم conflict ندارم دیگه. با پدرم توی دنیای بیرون conflict ندارم؛ 34:08 با اون آدم، با اون پیرمرد، با اون هرچی که اسمش رو می‌ذاریم، با سید، 34:14 با هرکی، با حاج‌آقا، من با اون conflictی ندارم. 34:20 conflict داخل منه، اما من نپذیرفتم این‌که در رفتار، شبیه اون پدره. 34:26 حالا با یه مصداق دیگه‌ای اون رو بالا میارم و دوباره باهاش می‌جنگم؛ 34:31 یعنی دوباره تعارض من بیرونی می‌شه. 34:37 باید با پدرم به پذیرش برسم. [نامفهوم]. اشاره کردم؛ این پذیرش نیست، 34:42 من خودم رو توی این حالت مجاب کردم. 34:51 بله، مصداقه؛ دفاع بود دیگه. یعنی اینجا اسمش پذیرش نیست؛ اسماً پذیرفته. 34:58 مثل آدم‌هایی که میان به شما می‌گن: «آره دیگه، من مامانم رو بخشیدم دیگه، 35:03 من مامانم رو بخشیدم؛ الان دیگه با زنم مسئله دارم.» 35:07 بعد می‌بینیم همون مشکلاتی که با مامانش داشت، حالا با زنش هم داره. 35:12 انگار من خودم رو متقاعد می‌کنم به پذیرش. 35:21 می‌رم توی حالت دیگه، یعنی پس می‌رم توی state بعدی. چی می‌شه؟ 35:26 اونجا که با پدرم تعارض داشتم، conflict داشتم، 35:32 فرض می‌کنیم من باهاش تعامل دارم روزی یازده ساعت و تعارض یا conflictهایی 35:37 که دارم دونه‌دونه، 35:42 یعنی اون copyی که توی ذهن من داره از رفتار اون آدم نقش می‌بنده، 35:47 حل می‌شه. یعنی چی؟ یعنی مصداق‌هاش رو دیدیم. 35:54 یعنی اونجایی که یادتون هست که پدرم رفت راجع به اون دخترخانم، 36:00 کمربندش رو درآورد، داد بهم، گفت: «بیا من رو بزن، هرچقدر دوست داری بزن.» 36:14 تا خنک شی، تا دلت خنک شه، تا بی‌خیال شی، تا تموم شه؛ 36:18 اونجا یه چیزی داره حل می‌شه. 36:23 یعنی اونجا انگار من می‌رسم به ambivalency. 36:27 یعنی اونجا جاییه که تیکه‌های بدش و تیکه‌های خوبش در ساختار روان من 36:31 یکپارچه می‌شه. 36:39 همون syntonic بودنه، دارم بهش می‌رسم. 36:43 یعنی تصویر پدر من تصویری واقعی از آن چیزی‌ست که هست؛ با همهٔ کسری‌هاش، 36:48 با همهٔ نقص‌هاش. 36:52 حالا بیشتر دوستش دارم، حالا بیشتر خوشایند منه، 36:58 حالا بیشتر انگار باهاش در تعاملم، بیشتر می‌خوامش. 37:05 whole object بودنه. درست شد؟ whole object دیدن موضوعه؛ whole object بودنه. 37:14 باهاش کنار میام دیگه، در واقع. انگار این تمِ پذیرش رو توش داره. 37:20 یعنی من دارم پدرم رو هضم می‌کنم؛ هر آنچه که هست، بد و خوب. 37:26 نه این‌که تیکه‌های بدش رو انکار 37:31 کنم، دور بریزم یا مجدداً بالا بیارم. 37:36 حالا فرافکنی، PI هست، هرچی که هست. بازم می‌گم، دفاعی نمی‌خوام نگاه کنم؛ 37:39 اصلاً ورودم به دفاع‌ها نیست. 37:43 این پذیرش خیلی پیچیده‌تر از این حرف‌هاست. بله، 37:47 پذیرش در واقع انگار همون omnipotence بودنه؛ من می‌خوام پدرم رو کنترل کنم. 37:52 نه؟ می‌خوام کنترلش کنم، یعنی داشته باشمش. 37:55 چون از کنترل من درمی‌ره؛ داخل روانم. اول که بیرونه، 37:58 بعد داخل روان من از کنترل من خارج می‌شه. 38:03 من برای این‌که بتونم کنترلش کنم، باید بُعد خوبش رو کنار بُعد شرش، 38:04 کنار هم ببینم. 38:07 برای این‌که بتونم کنترلش کنم، 38:08 اون چیزی که داخلم شکل می‌گیره به من حمله نکنه، 38:09 من رو تیکه‌پاره نکنه یا به آدم‌های بیرون حمله نکنه و آدم‌های بیرون رو 38:11 تیکه‌پاره نکنه. 38:24 درهم. انگار من توی خودم باید به صلح برسم. یعنی آنچه که هست، 38:26 انگار بد و خوبش با همه؛ انگار ambivalenceی وجود داره توی omnipotence بودن. 38:28 یعنی در کنترل همه‌توانهٔ پدرم، من ambivalence هم... 38:29 اینجا انگار من به پذیرش می‌رسم. 38:42 وقتی به پذیرش می‌رسم، وقتی به صلح می‌رسم، 38:47 با هرکدوم از مظاهر پدرم در دنیای بیرون هم انگار به پذیرش رسیدم؛ 38:51 انگار دیگه تعارضی اونجا هم ندارم، انگار لازم نیست بالا بیارم. 38:56 هضم‌شدنش این‌شکلیه دیگه؛ هضم‌شدنش ته‌نشین‌شدنشه، غلیان نمی‌کنه، 39:01 توی دست‌وپام نیست. 39:10 خب، اینجا به یه کلیدواژه اشاره کردم. کسی می‌دونه معنیش چیه؟ 39:13 ته‌نشین‌شدن براتون آشنا نیست؟ 39:24 رسوب. بله، رسوب‌گذاری. کجا رسوب‌گذاری اتفاق می‌افته؟ 39:33 مرسی. 39:34 مگه تعریف ما از ego، رسوب ابژه‌ها نیست؟ 39:44 درست شد؟ مگه ما نمی‌گیم ego رسوب ابژه‌هاست؟ جزئی از ego شدن. 39:53 حالا می‌گم اون egoی یکپارچه دیگه. فرض ما یه egoی syntonicه؛ 39:58 حالا این‌جوری بگیم. 40:03 اون منِ واقعی که قرار نیست حل بشه؛ ego همون پوستهٔ selfه. 40:09 حالا باز self از کجا پیدا شد؟ 40:13 فعلاً تکلیفمون با ego و این تیکه‌هایی که گفتم؛ نگران self فعلاً نباشیم. 40:22 این تکلیفمونه؛ دونه‌دونه مشخص کنیم. 40:27 پس انگار میل به omnipotence بودن. 40:34 اون باز تبعات خودش رو داره دیگه. 40:36 وقتی ego نپذیرفته، سایه‌انداختنِ ابژه روی ego است. 40:45 مرسی داریوش، درست داری می‌گی. 40:47 چه‌جوری قسمت خوب پدر رو درونی کنیم؟ 40:50 نمی‌دونم مهتا. 40:51 رسوبی از تعارض id و ego؛ 40:55 رسوب ego، فرایند هویت‌یابی هست. 40:59 مرسی. در واقع ego هویت‌یابی هست. باز شد. 41:03 پس اگر من دارم می‌گم که 41:07 انگار پذیرش در ساختار روان شما، 41:12 در واقع انگار من 41:17 با پذیرش جلوی رسوبات ابژه 41:22 در ego رو می‌گیرم. 41:31 متوجه منظورم می‌شین یا نه؟ 41:33 هضم‌شدن بهتر نیست از رسوب؟ ego یکپارچه‌تر می‌شه؟ نه. 41:39 پس وقتی صدای superego عذابت کنه، یعنی پذیرش... وقتی واقعاً هضم بشه، 41:45 رسوب کم می‌شه؟ 41:54 بله. بذارید دوباره توضیح بدم؛ واقعاً یه جاش ناقصه. 41:58 ببینید دوستان، ego نمی‌تونه اینو از 42:03 دست بده. از کجاش بگم؟ 42:07 به این حرف هم دقت کنید. برگردم 42:11 رو مثال، توی حالت اول، درست شد؟ 42:15 اونجایی که هضم نشده، افسردگی میاره. حتماً همین‌طوره، مژگان. درسته؛ 42:18 مفاهیم رو به هم وصل کنید. 42:22 ego رسوب ابژه است؛ پذیرش جلوی رسوب رو می‌گیره. 42:28 ego رسوب ابژه است. 42:31 در واقع، بله، ego شما رسوباتی‌ه که از ابژه‌ها میاد. 42:38 ego رسوب ابژه‌هاست که ته‌نشین می‌شه داخل ما، نه؟ 42:44 پذیرش جلوی رسوب رو می‌گیره. 42:50 آره، پذیرش جلوی رسوب رو می‌گیره. ببینید، انگار من pureترم. 42:56 خالص‌ترم. انگار شفاف‌ترم. ببینید، هرچقدر 43:01 این رسوبات بیشتر باشه، شما 43:07 کدرتریم. شفاف نیستیم. درست شد. 43:13 رسوب‌گذاری از نظر Freud 43:18 معادل پذیرشه؛ معادل درونی‌کردنه. 43:22 معادل پذیرش، معادل درونی‌کردنه. 43:27 بازنمایی ابژه واضح‌تر داخل من. 43:31 دنیای بیرون قابل‌انعکاس‌تر داخل من. 43:39 شما دنیای بیرون رو در آینهٔ egoتون می‌بینید. 43:47 سایه‌انداختن، نپذیرفتنه. 43:49 سایه‌انداختن، نپذیرفتنه، درسته؟ 43:56 هرچقدر egoی من شفاف‌تر باشه، دنیا 44:02 رو واقعی‌تر می‌بینم یا نمی‌بینم، 44:08 دوستان؟ تحریف کم‌تره؟ بله، شفاف‌تر می‌بینم. 44:14 هرچقدر egoی من کدرتر باشه، 44:20 هرچقدر egoی من آلوده‌تر باشه 44:26 به نپذیرفتن‌های دنیای بیرون، در دنیای 44:32 بیرون تعارضات خودم رو می‌بینم. 44:43 بازم برگردم به اون مثال برای این‌که باز بهتر بتونیم راجع بهش صحبت کنیم. 44:47 چرا من توی مدیرم پدرم رو می‌بینم؟ 44:53 و اساساً اگر من در egoم تعارض بنیادینی با پدرم نباشه، 44:58 قاعدتاً من دیگه نباید توی مدیرم پدرم رو ببینم. 45:04 باید مدیرم رو مدیر ببینم. اما این چیزی که هست. شفاف. 45:07 آن چیزی که هست. نه بیشتر نه کمتر. نه یک خط بیشتر از آن چیزی که هست. 45:13 آن یک خط کمتر. حالا ایدالیستیک نمی‌خواهم نگاه کنم. 45:17 یعنی همچین egoی نداریم. حالا این‌طوری بگم، شاید بهتره. 45:21 یعنی در واقع شما نمی‌تونید egoی داشته باشید که به این شفافی باشه. 45:26 واقعیت نمی‌تونید. یعنی صرف به واقعیت نزدیک داریم. 45:29 مرسی جواد. اینجا پای self میاد وسط. 45:32 به نظر من self وقتی تسلیم ابژه‌هایی می‌شه، 45:35 اون‌ها رو می‌بره درون و باهاشون هم‌هویت می‌شه. 45:39 self تقلیل پیدا می‌کنه به ego. 45:42 بله. ego شیشه‌ایه که، ببینید، 45:47 مگه ego یه شیشه نیست که self رو از دنیای بیرون تمیز می‌ده؟ 45:54 یعنی فاصلهٔ بین شما و دنیای بیرونه. 45:57 مگه ego پوستهٔ self 46:01 نیست؟ خیلی شفاف باشه، [نامفهوم]. 46:04 یعنی اگه تعارض من با پدرم حل بشه، با مدیر تعارض می‌کنم؟ نه دیگه؛ 46:07 اون تعارضه اونجا نیست. 46:10 خب، egoی من داره رسوب می‌کنه. 46:13 ابژه‌های اولیهٔ من در ego رسوب می‌کنن و هرچقدر این رسوب‌ها بیشتر و بیشتر 46:17 باشه، من کدرتر می‌شم. 46:22 اینجا تعارضی می‌شه که Freud بهش می‌گه تمدن؛ یعنی انگار اجتناب‌ناپذیره. 46:30 می‌دونید؟ انگار اجتناب‌ناپذیره. ما نمی‌تونیم جلوی آلوده‌شدن ego رو بگیریم. 46:36 ما نمی‌تونیم جلوی آلوده‌شدن ego به ابژه‌ها و تعارضاتمون رو بگیریم. 46:43 self داره غبار پیدا می‌کنه. بله. اصطلاحاً یعنی پذیرش صورت نگرفته؟ نه، 46:47 مریم. 46:50 چند سال طول می‌کشه تا 46:55 حل شه؟ خیلی زیاد. درست شد؟ 47:01 خیلی طول می‌کشه. [نامفهوم]. درسته. 47:08 ego خودش سرمنشأه. حالا دیگه هست؛ چاره‌ای نیست. یعنی شیشه‌ای هست. 47:12 حالا که هست چه کار کنیم؟ 47:17 حالا که ما در تعامل با دنیای بیرونیم، چه خاکی به سرمون بریزیم؟ 47:22 منظورم selfه. 47:26 وقتی که ego آلوده‌ست، self دائماً محتاج‌تر می‌شه به ego. 47:31 هرچقدر ego رسوب بیشتری می‌کنه، 47:35 یعنی در واقع ما موضوعات حل‌نشده، 47:39 موضوعات پذیرفته‌نشدهٔ بیشتری داشته باشیم. 47:49 self آسیب‌پذیرتر می‌شه. می‌گم مفهوم پیچیده‌ایه؛ 47:53 سعی کنید لقمه‌لقمه بتونیم هضمش کنیم. با هم جلو بریم، 47:57 ببینیم می‌تونیم حلش کنیم اصلاً. 48:04 خب، یعنی چی شد پس؟ برای 48:07 این‌که باز بهتر ببینینش، یکم بیام عقب‌تر. 48:16 تمیز بشه، می‌شه self. بله، شیشه تمیز بشه. اگه شیشه خیلی تمیز باشه، selfه؛ 48:22 یعنی دیگه شیشه‌ای نمی‌بینید شما. 48:28 وصلید به self؛ دنیای بیرون وصله به self. یعنی شفافیت نهایی دیگه؛ 48:32 هیچ لکه‌ای توش نیست. 48:39 بله، self شفاف دنیا رو می‌بینه؛ به دور از 48:44 تحریف، به دور از object، به دور از پدر، به 48:50 دور از مادر. من درگیر پدر و مادرم نیستم. 48:56 حیوانات درگیر پدر و مادر نیستند. 49:00 ابژه‌های اولیه که در زندگی اون‌ها راه ندارن، جا ندارن، حضور ندارن. 49:07 می‌گم حرفم پیچیده است. نمی‌خوام بگم اونا ego دارند یا self دارند. 49:10 بحثم این نیست. 49:13 بحثم اینه که درگیر گذشته نیستند. در تقلای گذشته نیستند. 49:19 می‌فهمم که حرفی که می‌زنم شدنی نیست. 49:23 خب، نه با نگاه فرهنگ؛ نه 49:26 فقط فرهنگ، جامعه، تمدن، ارزش‌ها. 49:30 می‌بینیم، قانون پایستگیِ conflict؛ اگر به پذیرش نرسیم، 49:35 این conflict از پدر به ابژه‌های دیگه منتقل می‌شه. 49:39 بازتولید می‌شه. پذیرش هضم‌کردنه، دوستان. 49:44 پذیرش ردشدنه، درگیرنبودنه. 49:52 نجنگیدنه، درگیر جنگ قدرت نبودنه، درگیر هیچ‌چی نبودنه. این‌جوری ببینیم. 50:01 برای مثال بهتون بگم. 50:05 شما درگیر... البته می‌گم این مثال هم خیلی مثال عینیه. 50:09 شاید گیج‌کننده باشه، ولی کمکتون می‌کنه. 50:14 فکر کنم بعد از کلی حرف، کسایی فهمیدن چی شد. 50:16 خوبه، بیایم بگیم؛ بذار من بفهمم که... حالا وقت می‌دم بپرسین. 50:20 ببینم تونستم بگم یا نه. 50:23 این بخش توضیح مربوط به همون مثال کوه یخه‌ست. 50:27 ego بخش بیرون از آب و تکهٔ بیشترِ ناهشیار، بخش پایین‌تر. 50:31 ناهشیار جمعی قرار می‌گیره. شفافیت ego باعث می‌شه ما خودمون رو در self، 50:33 که همون بخش ناهشیاره، بتونیم واضح‌تر ببینیم. 50:38 همه‌تون می‌تونید کتاب بنویسید. شما اگر بفهمید روان چیه... 50:44 من یه نکته بهتون بگم؛ اینجا بحث رو نگه دارید. 50:51 امیدوارم از حرفم سوءبرداشت نشه: اگر شما بفهمید روان چیه، 50:57 به هیچ protocol درمانی نیاز ندارید. 51:08 به هیچ protocol. اصلاً نیازی به تکنیک ندارید. تکنیک مزخرفه. 51:12 شما باید خودتون تکنیک خلق کنید. درمان تکنیک‌محور نیست؛ 51:16 تکنیک شما در اتاق درمان خلقتون می‌شه. 51:21 یعنی شما می‌تونید به‌راحتی بشینید کتاب بنویسید: «تکنیک‌های نسرین، 51:25 throughout psychotherapy training». 51:35 یعنی اگر من بفهمم که در واقع داره چه اتفاقی می‌افته، 51:39 حالا اصلاً خودِ روان‌درمانی توی فهمه. 51:44 شما می‌تونید چه چیزی با psychotherapy training بفهمید؟ 51:50 یعنی اونی که تکنیک رو خلق کرده چه کار کرده؟ یعنی از کجا آورده؟ 51:54 به چی هشیاره؟ به چی فهمیده؟ 51:58 چی در تصرف خودش داره؟ 52:02 هشیاربودنِ تمیزِ درمانگر کافیه؟ بله، داریوش، دقیقاً درسته. 52:07 یعنی تکنیک، درسته می‌گیم. 52:12 چرا خروجی هیچ کارگاه روان‌شناسی 52:16 درمانگر نیست؟ واقعاً چرا نیست؟ 52:19 چون نمی‌شه درمانگر تربیت کرد. درمانگر 52:23 رو نمی‌شه تربیت کرد؛ درمانگر فهمه. 52:28 درمانگر بودن یه درک از روانه؛ 52:33 تربیتی نیست، قابل train کردن نیست. 52:38 یعنی اون کسی که می‌گه «من هزار ساعت کلاس رفتم، یه تکنیک یاد نگرفتم»، 52:42 از دید من اصلاً درمانگری رو باید از اول شروع کنه؛ 52:45 یعنی از صفر دوباره شروع کنه بخونه. [نامفهوم]. 52:49 یعنی این مورد مثل نیچه‌ست. نمی‌دونم، نیچه رو کسی سخنرانیش رو شنیده؟ 52:52 [نامفهوم]. 52:55 یعنی می‌خوام به یه فهمی برسیم. می‌خوام به یه فهم؛ 52:58 اگر من فشار میارم راجع به افسردگی صحبت می‌کنم، 53:02 راجع به چانه‌زنی به‌عنوان omnipotence control صحبت می‌کنم، 53:06 راجع به پذیرش به‌عنوان هضم دنیای بیرون صحبت می‌کنم، 53:11 شاید خیلی ساده‌تر از این هم بشه باهاتون صحبت کرد، 53:17 شاید خیلی ساده‌تر از این هم بشه عنوان کرد، 53:22 ولی به نظرم اون به دردتون نمی‌خوره. نه که بگم کمک نمی‌کنه؛ چرا، 53:28 شاید کمکتون هم بکنه، ولی فهم مهم‌تره. من بفهمم؛ تکنیک رو خودت بساز، 53:34 هرجور بلدی. [نامفهوم]. 53:40 این تیکه رو فقط اضافه کنم؛ 53:42 لازمه بدونید که چرا اصلاً داریم این صحبت‌ها رو می‌کنیم، هدف چیه؛ 53:45 دور خودمون می‌خوایم بچرخیم یا نه. 53:51 [نامفهوم]. هزاران نفر آدم دارن خودشون 53:55 رو می‌کشن تا این کار رو بکنن. 54:00 ما اگر بتونیم به فهم [نامفهوم]. 54:06 [نامفهوم]. قبلاً روان‌شناسی این‌قدر پیچیده نبود؛ 54:09 من می‌گفتم یه رشتهٔ ساده‌ست. 54:12 یه نکته بهت بگم، یگانه. این narcissistic بودن نیست‌ها؛ 54:17 این جمله‌م narcissistic نیست. 54:22 از دید من هیچ رشته‌ای و هیچ علمی در دنیا سخت‌تر از روان‌درمانی نیست. 54:27 یعنی روان‌شناس‌بودن نیست؛ این رو با قاطعیت می‌گم. 54:30 حالا روان‌شناس‌بودن شاید نه؛ خیلی پیچیده نیست چون دانشه. 54:36 ولی درمانگریه. یعنی من اعتقاد ندارم شکافت اتم، هواکردن Apollo 11، 54:44 نمی‌دونم، هرچی که فکرش رو کنید؛ یعنی 54:48 جراحی قلب باز، جراحی مغز و اعصاب، 54:54 از دید من اون‌ها در مقایسه با درمانگری خیلی ساده‌ان. 54:58 حالا می‌گم شاید narcissisticطور باشه این دیدگاه، 55:00 ولی دیگه... می‌خوام فقط اصل داستان رو بهتون برسونم. 55:05 مثل شمشیربازان توی ژاپن که بعد از آموزش الزاماً می‌رن نقاشی یاد می‌گیرن. 55:09 درسته؟ 55:14 [نامفهوم] 55:16 [نامفهوم] 55:19 [نامفهوم] 55:23 کسی که می‌گه رشدش آسونه، یعنی هیچ درکی از این نداره. درسته؟ 55:27 استاد، جراحی قلب چی؟ گفتم همین‌ها قاعده دارن؛ روان قاعده نداره. 55:33 همهٔ اون‌ها رو یه عقل قراره بهشون پاسخ بده. شما با یه عقل، 55:38 با یه مغز دارید یه کاری می‌کنید؛ مثلاً می‌شکافیدش. 55:45 روان‌شناسی دست روی اون عقل می‌ذاره. می‌دونید منظورم چیه؟ 55:49 یعنی چون اون‌ها بیرونه، انگار می‌شه یه فکری براش کرد. 55:54 ولی شما دارید به اصل موضوع اشاره می‌کنید؛ 55:57 یعنی دارید می‌گید خب اون عقله چیه؟ 55:59 اون عقلی که داره شکافت اتم رو انجام می‌ده، اونو بیا برام شفاف کن. 56:02 این یکم سخت می‌شه. 56:07 [نامفهوم] 56:12 [نامفهوم] 56:16 [نامفهوم] 56:24 پذیرش که رسوبه، تضاد پیش میاد. 56:30 بله، تضاد پیش میاد. [نامفهوم]. 56:37 برگردیم به صد و پنجاه سال پیش. اصلاً چرا تمدن خودش conflictه؟ 56:44 چرا ما نتونستیم تمدن رو هضم کنیم؟ چرا نتونستیم باهاش به پذیرش برسیم؟ 56:49 بالا آوردیم دیگه. تمدن بالا آوردنه، چون یه چیزی هضم‌ناپذیره انگار؛ 56:53 یعنی تعارض‌آفرینه. 56:57 شما انگار هرچی به پذیرش برسید، کدرتر هم می‌شید؛ 57:02 یعنی این conflict یه تعارض دوطرفه داره. 57:07 و اگر به پذیرش نرسید هم باز کدر می‌شید. 57:14 یعنی جاییه که... به حرفم دقت کنید. 57:20 می‌گیم سلامت یعنی پدر و مادری وجود نداشته باشه. 57:26 یعنی این‌که من درگیر ابژه نباشم، 57:30 درگیر تعارضات داخلی خودم نباشم. 57:34 وقتی می‌گیم لکه روی ego نباشه، 57:38 یعنی کی نباشه؟ تمدن نباشه، فرهنگ نباشه. 57:42 خب، این‌ها مامان‌بابان دیگه؛ مگه این‌ها مظاهر پدر و مادر نیستن؟ خب، 57:46 این‌ها خودِ مظاهرش بودن دیگه. 57:51 پس در واقع پذیرش اون جاییه که من یادم نیاد بابام که بود؛ درگیرش نباشم، 57:55 ازش رد شده باشم. 58:01 این حرفم خیلی حرف سنگینیه دیگه؛ این حرفم ناخوشاینده. 58:07 من بابام نیستم. 58:09 مگه می‌شه پدر و مادرم من رو بزرگ کنن و من هیچ conflict یا تعارضی باهاشون 58:11 نداشته باشم؟ 58:14 [نامفهوم]. دیگری هضم‌ناپذیره انگار؛ من 58:20 انگار به پذیرش دیگری نمی‌رسم. 58:27 [نامفهوم]. به‌نوعی. 58:33 پس رسوب‌ها تعارض پیش میارن. قطعاً. چه نوع رسوب؟ 58:37 یه جایی هم می‌گن سایهٔ ابژه روی ego می‌افته، 58:44 یعنی تعارض حل‌نشده. من می‌گم شما به پذیرش هم که برسید، می‌شه رسوب توی ego. 58:49 من می‌گم مهم نیست؛ 58:53 چه سایه جلوی نور رو بگیره، چه دیوار؛ 58:58 چه نور از شیشه‌ای که روش سایه افتاده رد نشه، 59:02 چه از شیشه‌ای که توش رسوبات هست. در نهایت که رد نمی‌شه. 59:08 فقط بحث بر سر اینه که کدوم یکی بیشتر و بهتر رد می‌کنه و کدوم یکی کمتر. 59:15 اصلاً واقعاً می‌شه همهٔ تعارضات و ابژه‌ها رو پذیرفت و ازشون رد شد؟ 59:17 اصلاً شدنی نیست؛ اون fantasyه. 59:19 ولی حالا تلاش دیگه. ما داریم راجع بهش می‌گیم، 59:24 مثل سلامت که راجع بهش صحبت می‌کنیم. سلامت چی بود اصلاً؟ درمان چی بود؟ 59:31 از یه جایی به بعد تعارضاتمون رو می‌پذیریم. همون بابایی رو که می‌پذیریم، 59:36 خودش از [نامفهوم] fantasy بابا میاد. درسته؟ 59:43 بین بد و بدتر انتخاب می‌کنیم؟ بله، به‌نوعی. در واقع ما کمک می‌کنیم. 59:47 می‌دونید، مثل این‌که ما به ego مراجع کمک می‌کنیم؛ 59:51 در واقع داریم به بشریت یا به self کمک می‌کنیم یا نمی‌کنیم؟ 59:56 ego باید محو بشه توی self. محوشدن توی self هم حالا یه استعاره‌ست. 1:00:01 ولی در واقع ego اصلاً نباید باشه انگار؛ انگار هست و نیست. 1:00:06 ego باید نامرئی باشه، نه؟ ego نامرئیه. 1:00:11 یه جمله بهتون بگم که فکر کنم مال 1:00:17 Winnicottه دیگه. مادر خوب چه‌جور مادریه؟ مرسی؛ مادر 1:00:24 نامرئی، به‌اندازهٔ کافی خوب. آره، اصلاً مادرِ به‌اندازهٔ 1:00:30 کافی خوب مادری‌ست نامرئی. ego خوب، egoیی‌ست نامرئی. 1:00:40 پس نامرئی باید باشه. 1:00:42 پس برگردم سراغ بحث. 1:00:45 البته نمی‌دونم؛ اگه لازمه بیشتر بهش 1:00:48 بپردازیم، وگرنه ادامهٔ مسیر رو برم من. 1:00:55 چون بحث سوگه، ولی خب چاره‌ای نبود دیگه. 1:00:58 جلسهٔ قبل هم فکر می‌کنم یه مقدار واردش شدیم، ولی چاره‌ای نبود؛ 1:01:02 برای افسردگی و هم اینجا. 1:01:06 هست، اما مانع نیست. بله، مانع چیزی نیست؛ «مانع نیست» خودش معنی داره دیگه. 1:01:10 یعنی چی مانع نیست؟ مانعِ چیزی نیست؟ 1:01:14 ما با خنثی‌کردن دفاع‌ها به نامرئی‌شدن ego کمک می‌کنیم؛ تلاش می‌کنیم، جواد، 1:01:17 تلاش می‌کنیم. 1:01:20 وقتی که من transference مراجع رو می‌گیرم که «تو، من بابات نیستم؛ 1:01:26 من بابات نیستم»، در واقع جلوی چی رو می‌گیرم؟ 1:01:32 دارم تلاش می‌کنم نور از ego رد شه دیگه. 1:01:38 می‌خوام یه‌جورایی ببینی تو بابات نیستی؛ تو جدایی، تو جدای از دفاع‌هات. 1:01:43 ما دفاع‌هامون نیستیم، ما مکانیسم‌هامون نیستیم، ما ابژه‌ها نیستیم، 1:01:49 ما objectهای زندگی‌مون نیستیم. 1:01:54 حالا در سوگ باید مرگ ابژه رو بپذیریم و دیگه بهش فکر نکنیم. 1:01:58 «بهش فکر نکنیم» خیلی استعاره‌ایه؛ به چی فکر نکنیم دیگه؟ 1:02:03 [نامفهوم]. بله، selfی؛ ممنون. من نمایندهٔ selfم. داشت هضم می‌شد، 1:02:08 سخت‌ترش کردیم؛ گیر کرد تو گلوم. 1:02:17 راستش من یه سؤال مهم دارم. بذار من جواب بدم. 1:02:20 «چه‌جوری تکه‌های خوب پدرم رو درونی کنیم؟ » خب، سؤال بی‌ربطیه؛ 1:02:23 این سؤالی که می‌گی سه ساعت کلاسه. 1:02:26 چه‌جوری تکه‌های خوب پدرم رو درونی کنیم؟ 1:02:29 اگه تکه‌های خوب پدرم وجود داشته باشه، درونی می‌شه؛ 1:02:31 یعنی نیازی نیست زور خاصی بذاریم. همون‌جوری که تکه‌های بدش درونی می‌شه. 1:02:34 همه‌چی قاطی شد. 1:02:37 ما که هستیم و که نیستیم، از این‌ها به دست میاد. [نامفهوم]. 1:02:45 قاطی که همه رو گیج کردیم. سخت صحبت می‌کنم؛ مفهوم سخته. 1:02:50 دنبال این می‌گردم که بتونم توضیح شفافی بهتون بدم. 1:02:56 که وقتی من درگیر ابژه‌ام، من 1:03:01 درگیر موضوعات هستم، درگیر گذشتم، 1:03:05 درگیر مفاهیمی هستم که نمی‌تونم ازشون بیرون بیام. خب، 1:03:09 اون‌ها رو project می‌کنم به دنیای بیرون و تمدن رو باهاش می‌سازم. 1:03:14 تمدنی که نتونستم هضم کنم؛ واقعیت، 1:03:19 حقیقت‌های دنیای بیرون که قادر به حل‌شدن نبوده، قادر به هضم‌شدن نبوده. 1:03:23 پس ما هر آنچه را که نمی‌تونیم هضم کنیم، بالا میاریم. 1:03:28 پس آن چیزی که هضم می‌کنیم، در واقع پذیرفتیم. درست شد؟ 1:03:32 پس دو حالت بیشتر نیست: یا می‌پذیرم، هضمش می‌کنم، 1:03:37 یا نمی‌پذیرم و بالاش میارم. درست شد؟ بالا میارم. 1:03:42 پس آن چیزی که درون من رفته انگار پذیرفته شده‌ست، 1:03:45 که خودش می‌تونه یه مانع ایجاد کنه. 1:03:49 یعنی ما نباید در واقع چیزی رو بپذیریم انگار، 1:03:52 ولی تلاش می‌کنیم باش کنار بیایم. یه چیزی شبیه این. 1:03:57 یه چند تا سؤال جواب بدم؛ شاید تونستم، نسرین و [نامفهوم]، 1:04:03 و شاید با مثال بیشتر جا بیفته. ترجیحاً یه سؤال، دوستان، و بقیه تایپ کنید. 1:04:12 من این رو چون خودم برام اتفاق افتاده می‌خوام مثال بزنم که مراحلش رو بگم؛ 1:04:15 یه خودافشایی اصلاً. 1:04:18 بگید من چون مشکل داشتم، اومدنم به دنیا، پدرم شرم زیادی داشت از وجود من. 1:04:23 مثلاً یه حالت gradualی [نامفهوم]. 1:04:28 اما خب یه دورانی بود که من از پدرم متنفر بودم. 1:04:33 اما وقتی فهمیدم ایشون از شرمشون با من این‌جور رفتار می‌کنن، 1:04:38 یعنی وقتی من ایشون رو پذیرفتم که با شرمشونه، 1:04:43 [نامفهوم] و شرم ایشون از من بیرون رفت و این‌قدر من رو دوست داشت که دوست 1:04:47 داشت تمام زندگیش رو بهم بده؛ یعنی عاشقم شد دیگه. 1:04:53 اما وقتی که اومدم بیرون، دوران ارشدم، 1:04:57 هم‌کلاسی‌هام هم از وجود من شرم داشتن با این مشکل؛ یعنی شرم زیاد. 1:05:02 و حتی اعتراض کردن به مسئول خوابگاه که من رو از خوابگاه بیرون بندازه. 1:05:06 اما من فهمیدم که این دوره مثل دورهٔ قبله و با هم‌کلاسی‌هام دوست شدم و هیچ 1:05:11 کینه‌ای ازشون ندارم. 1:05:15 گفتم آره، 1:05:18 خیلی افراد از وجود من شرم دارن و من نمی‌تونم با همه دعوا کنم یا با همه 1:05:21 ناراحت بشم، و با اون‌ها دوست شدم. 1:05:25 نه این‌که مثلاً باعث شد که من اتاقم رو ترک کنم و توی سالن بخوابم، 1:05:30 اما اون‌ها بعد از سه سال به من پیام دادن که «ما داریم می‌میریم از عذاب 1:05:33 وجدان.» 1:05:37 در صورتی که من هیچ احساس بدی به این خانم‌ها نداشتم. گفتم حق دارن؛ 1:05:41 چون من مشکل دارم، حق دارن من رو راه ندن. 1:05:46 و الانم می‌رم بیرون. هر رفتاری که طرف باهام می‌کنه می‌پذیرم، 1:05:50 چون می‌دونم شرایط مال منه. 1:05:55 من خودم باید این شرایط رو بپذیرم؛ از خونه که بیرون می‌رم، 1:05:59 من خودم می‌فهمم که مشکل دارم، ممکنه بخورم به همه‌جا؛ پس این طبیعیه برام. 1:06:05 به این خاطر این رو زود گذروندم و همه رو درونی کردم. 1:06:10 [نامفهوم]. 1:06:13 مرسی. نه، متشکرم. بله، خودش می‌تونه مستقل، درونی‌شده هم باشه. 1:06:19 باز بیشتر هم صحبت می‌کنیم. سعید، تو هم بپرس. 1:06:25 سلام. 1:06:25 خب، این شکلی شد که اگر ما هیچ چیزی رو هضم نکنیم، 1:06:30 یعنی رسوب‌گذاری اتفاق نیفتاده. 1:06:35 اگر رسوب‌گذاری اتفاق بیفته، یعنی اون هضم و پذیرش اتفاق افتاده. 1:06:40 و توی این دو تا حالت، رسوب‌گذاری بهتره؛ 1:06:45 یعنی حداقل در ما یه آرامش روانی وجود داره. 1:06:50 پذیرشه که با اون رسوب‌گذاریه، 1:06:51 ولی باز خود همین رسوب‌گذاری مانعی می‌شه از این‌که باز ما بخوایم خودمون رو 1:06:56 پیدا بکنیم یا اون هویت‌یابی اتفاق بیفته. 1:07:01 یکم این بخش، پذیرش فقط adapt می‌کنه، ولی مسئله رو حل نمی‌کنه. 1:07:09 سؤال همینه، سعید؛ این مسئله چیه؟ 1:07:12 خب، الان تا اینجا ما فکر می‌کردیم که دیگه رسیدیم به پذیرش. 1:07:20 سعید، صدات قطع شد. 1:07:26 [نامفهوم]. 1:07:31 اونجا مسئله شد که خب این 1:07:34 رسوب‌گذاری و پذیرش باز خودش مانعی شد. 1:07:38 یعنی ما فکر می‌کردیم که خب تا اینجای قضیه حل است؛ 1:07:40 خب، یه حسی که اتفاق می‌افته، اوکیه. 1:07:43 ولی الان همین باز مسئله شد دیگه. 1:07:45 اینجا یکم برای بچه‌ها، فکر کنم، 1:07:47 سخت شد برای ما که خب تا الان داشتیم می‌اومدیم، می‌رسیدیم به پذیرش؛ 1:07:50 پذیرش؛ دیگه داستان تمام. ولی خودش دوباره شد مانع، خودش شد دوباره مسئله. 1:07:50 این یکم پیچیده شد. 1:07:51 ولی خودش دوباره شد مانع؛ 1:07:53 خودش شد دوباره مسئله. 1:07:55 این یکم پیچیده شد. 1:07:59 خب، می‌فهمم. این تعارض... 1:08:00 تعارض توی تعارض. 1:08:02 خب، سؤال من این مسئله‌ست. 1:08:04 این تعارضه... 1:08:06 یعنی می‌گید من یه جوابی بهش بدم؟ 1:08:08 یعنی بیام... 1:08:11 تبیینش کنم؟ چه کار کنم؟ یعنی... 1:08:14 من می‌فهمم تعارض رو. 1:08:20 عملاً... عملاً برداشت من این‌طور بود که 1:08:22 چیزی که شما خواستید اینه که خب ما 1:08:25 از دیگریِ مهم‌مون pure بشیم تا حد ممکن. 1:08:30 حالا pure کامل که همون‌طور که گفتید ایده‌آله. 1:08:33 ولی توی این فرایند هم ما می‌بریم درون، هضمشون می‌کنیم، 1:08:37 رسوب پیدا می‌کنن. 1:08:39 ولی عملاً باز درون من یکپارچه نشده دیگه، یه‌جورایی. 1:08:44 و خب باز این سؤال ایجاد می‌شه که حالا بعد از این قصه، 1:08:47 پس چه کار باید بکنیم؟ 1:08:50 خب، پس همین فرایند رفت‌وبرگشت باز، ولی باز یکپارچگی شکل نگرفت. 1:08:56 حالا بعد از این باید چه کار بکنیم؟ 1:08:59 ببین سعید، بذار این رو توضیح بدم. 1:09:01 صبر کن بگم. 1:09:02 یکی از مفاهیمی که مثلاً ما قراره بپذیریم، مثل مرگ؛ آدم‌ها می‌میرن. 1:09:08 سؤال من اینه: آیا آدم‌ها پذیرفتن می‌میرن؟ 1:09:15 نه، پس adapt شدیم باش دیگه. 1:09:18 چه کار کردیم؟ یعنی ما چه‌جوری باش adapt شدیم؟ 1:09:23 یعنی در واقع ما یه مفهومی داریم مثل 1:09:27 مرگ. این مرگ، چه اتفاقی براش می‌افته؟ 1:09:31 یعنی آیا اگر من بگم ما مرگ رو پذیرفتیم، یعنی این پذیرش، یعنی چی می‌شه؟ 1:09:40 عملاً پسش زدیم؛ سعی می‌کنیم بهش فکر نکنیم، 1:09:44 توی هشیاری‌مون نباشه تا زمانی که باش مواجه بشیم دیگه. 1:09:48 این شکلی الان عملاً با مرگ پیش می‌ریم دیگه. 1:09:53 داریم پسش می‌زنیم؛ انگار پشت گوشمون انداختیمش، 1:09:57 یه جایی انداختیمش تا زمانی که باش هشیارانه مواجه بشیم. 1:10:01 اجازه نمی‌دیم که دائماً توی هشیاری‌مون باشه و بخواد آرامشمون رو به هم 1:10:03 بریزه. 1:10:07 مرسی. در واقع من انگار با توجیه، منطقی‌سازی، تبیین یا با هر چیز دیگه‌ای، 1:10:12 به جنگش می‌رم. خب نمی‌تونم هضمش کنم؛ بالا میارم. توی فرهنگمون، توی مذهب، 1:10:18 توی خیلی از موضوعات خودش رو نشون می‌ده. 1:10:24 اون چیزی که من نتونستم هضم کنم و بالا آوردم، دوباره به درون می‌برم. 1:10:29 این‌قدر بالا میاد و دوباره می‌ره داخل تا بالاخره انگار به یه صلحی باهاش 1:10:33 برسم. 1:10:42 این صلح، یعنی توی اون فرایند درمان ما به این صلح می‌رسیم. 1:10:47 صلح هم عملاً چی بود دیگه؟ عشق و نفرت کنار هم می‌شینن. 1:10:52 این آدم رو همون‌قدر که دوستش داریم، 1:10:55 می‌تونیم همون‌قدر ازش نفرت داشته باشیم؛ می‌تونیم همون‌قدر عصبانی باشیم، 1:10:59 و همه رو با هم بتونیم هضم بکنیم. 1:11:03 انگار خار و گل رو با هم دیگه داشته باشیمش. 1:11:09 بله، دقیقاً یه ambivalency توش هست. ولی باز هم می‌گم، 1:11:13 سعی می‌کنم هی بیشتر حرف بزنم راجع بهش تا بفهمیم چی دارم می‌گم؛ 1:11:16 یعنی منظور چیه، حداقل. 1:11:21 مرسی، استاد. 1:11:25 توضیح می‌دم، دوست دارم؛ تلاش می‌کنم برسونم منظور رو. 1:11:28 مهتاب هم بپرس سؤالت رو تا رد شم. یه دونه سؤال، مهتاب. 1:11:33 استاد ببخشید، سلام. شما گفتین که این پذیرش یعنی که ما درونی کنیم، 1:11:38 هم تکه‌های خوب پدرمون و هم تکه‌های بدش رو. و وقتی که تکه‌های خوب کم داره، 1:11:43 گفتید که نمی‌شه درونی کرد، نباید زور بزنید. پس چه‌جوری ما بپذیریم؟ 1:11:50 چجوری بپذیریم؟ 1:11:51 بله 1:11:53 پدرت رو؟ 1:11:54 بله 1:11:57 یعنی توضیح من همین بود دیگه. 1:11:59 پذیرش یعنی جایی که هیچی وجود نداره و مثل شیشه از شما رد می‌شه. 1:12:05 پذیرش یعنی که من دنیای بیرون رو همون‌جوری می‌بینم که واقعاً هست، 1:12:07 بدون تحریف. 1:12:10 پذیرش یعنی که من می‌دونم خورشید از شرق طلوع می‌کنه و از غرب غروب می‌کنه، 1:12:16 بدون این‌که درگیر این باشم که الان خوبه، بده، تأثیری داره، نداره، 1:12:21 جایی به کار میاد، نمیاد؛ اصلاً نیست. 1:12:26 برام وجود نداره؛ انگار بهش فکر نمی‌کنم. 1:12:30 خب، این همون منطقی‌سازی نمی‌شه که اول گفتین که مثلاً می‌گه پدرت پیره، 1:12:34 همین‌جوری بوده، اون‌ها منطقی‌سازی نمی‌شه؟ 1:12:38 بله، منطقی‌سازی هم خودش نوعیه. نمی‌گم اون پذیرشه؛ انگار رد می‌شیم ازش. 1:12:44 خب، وقتی رد می‌شی، [نامفهوم] دچار مشکل نمی‌شی توی بیرون؟ 1:12:48 بله، می‌شه. داخل من حل نشده؛ [نامفهوم]. 1:12:54 خب، چه کار کنیم حل شه؟ 1:12:56 جوابی برایش ندارم مهدا. 1:12:59 آخه الان داشتید می‌گفتید باید هم تکه‌های خوب رو درونی کنیم، هم بدها رو، 1:13:01 که کامل به پذیرش برسیم. 1:13:04 بله. 1:13:05 خب، می‌خوایم بدونیم چه‌جوری بهش برسیم؟ 1:13:07 اگه بابات خوب باشه، خوبی‌هاش رو درونی می‌کنی؛ بد باشه، 1:13:10 بدی‌هاش رو درونی می‌کنی. اصلاً تو قرار نیست کاری بکنی؛ خودش می‌ره داخل. 1:13:15 آها، درسته. 1:13:17 ولی باز منطقی‌سازی می‌شه و یه موقع ممکنه با مراجعِ قدرت‌طلب هم دچار تعارض 1:13:19 بشیم. 1:13:21 بله. 1:13:22 کاری هم نمی‌شه کرد که اون حل چه گفتی؟ 1:13:25 نه. 1:13:26 با درمان ولی حل می‌شه، ها؟ 1:13:28 امیدواریم بشه. 1:13:30 آها، 1:13:33 ولی می‌شه آدم فکر کنه مثلاً به خوبی‌هاش هم یه ذره فکر کنه که درونی شه؛ 1:13:35 چون بالاخره پدر آدم خوبی‌هایی هم داره دیگه، همیشه که بد نیست. 1:13:39 درسته. 1:13:40 باشه. مرسی استاد. لطف دارم. 1:13:42 خواهش می‌کنم. [نامفهوم]. 1:13:56 صدای من میاد، استاد؟ سلام. 1:13:58 بله، سلام سپیده. 1:14:00 من یه سؤالی برام پیش اومد دربارهٔ همون صحبتی که با آقا سعید کردین. 1:14:06 فرمودین که آیا انسان مرگ رو پذیرفته یا نپذیرفته؟ 1:14:11 ما مرگ رو پذیرفتیم، مثلاً به این دلیل که درگیرش نیستیم. 1:14:17 تفاوت پذیرش ما که مثلاً یه فرد سالم هستیم با پذیرش مرگی که مثلاً یه مریض 1:14:22 داره، 1:14:27 مثلاً مریضی که cancer داره، شکل پذیرش اون با شکل پذیرش ما چه فرقی داره؟ 1:14:31 ما هم درگیرش نیستیم، اون هم پذیرفته دیگه؟ 1:14:36 نه، درگیرش نیستیم یعنی چی؟ 1:14:38 خب، یعنی ما دیگه بهش فکر نمی‌کنیم؛ اون هم فکر نمی‌کنه. 1:14:42 نه، تو سرکوبش می‌کنی. 1:14:45 اون سرکوبش نمی‌کنه؟ 1:14:47 تو پسش می‌زنی تا وقتی اتفاق بیفته. 1:14:53 هر کس به یه شکل. 1:14:56 پس ما مرگ رو پذیرفتیم؟ 1:15:00 بذار به این سؤال برم جلوتر جواب بدم، که اصلاً در واقع هیچ‌کس نپذیرفته. 1:15:05 یعنی اگر پذیرفته بودیم انقدر مسئله باهاش تو دنیا وجود نداشت. 1:15:10 مثل همون که یه بار توی صحبت‌هاتون می‌گفتین: اصلاً انسان قبول کرده که 1:15:15 می‌تونه پرواز کنه یا قبول کرده که نمی‌تونه پرواز کنه؟ 1:15:23 در نهایت پذیرفتم که می‌تونم پرواز کنم یا نپذیرفتم؟ اگر نپذیرفتم، 1:15:29 چرا دارم تقلا می‌کنم پرواز کنم؟ 1:15:34 ما پذیرفتیم نمی‌تونیم روی خورشید بریم یا نپذیرفتیم؟ 1:15:37 اگر پذیرفتیم نمی‌تونیم بریم و ذوب می‌شیم، 1:15:40 چرا داریم تلاش می‌کنیم یه چیزی بسازیم که بریم؟ 1:15:45 ما اگر پذیرفتیم که نمی‌تونیم برای همهٔ دنیا حکومت کنیم پس چرا داریم تلاش 1:15:48 می‌کنیم بکنیم؟ 1:15:52 ما پذیرفتیم که می‌دونیم توی فضا نمی‌شه راه رفت؛ پس چرا اصرار داریم بریم؟ 1:16:01 پس واقعاً توی پذیرفتنمون دقیقاً یه نپذیرفتنی هست. 1:16:06 بله. اصلاً من می‌خوام بگم تعارض همینه. یعنی یه تعارض این شکلی پیش می‌آد. 1:16:11 که یه سطحی از پذیرش، کاریه که ego می‌کنه؛ 1:16:15 یعنی ego به‌شکل fake ما رو می‌پذیرونه. 1:16:20 انگار به‌شکل fake، مثالی که زدم براتون، طبیعی می‌کنه که «اوکی، 1:16:24 ego همینی که هست دیگه، حالا...» 1:16:29 در حالی که وقتی داریم حرف از اون پذیرش می‌زنیم، 1:16:33 می‌گیم انگار یه پذیرش دیگه‌ای هم وجود داره که در داخل ما رسوب می‌کنه، 1:16:38 و جلوی دید self رو می‌گیره. می‌خوایم اون رو کشف رمز کنیم که اون چیه، 1:16:42 چه‌جوریه؛ 1:16:46 یعنی اون چه نوع پذیرشیه؟ دفاع‌ها هم اون چه نوع پذیرشیه؟ 1:16:49 غیر از این‌ها چی می‌تونه باشه؟ 1:16:52 پس استاد، شکل پذیرفتن هم برای آدم‌های مختلف می‌تونه متفاوت باشه دیگه؟ 1:16:57 ما نمی‌تونیم بگیم که حتماً کسی که پذیرفته، قطعاً حسش غمه. 1:17:05 پروسه‌ست. چرا ما می‌گیم پروسهٔ پذیرش؟ 1:17:09 پروسهٔ پذیرش به‌دلیل افسردگی که قبلش هست، غم داره. 1:17:15 یعنی ذهن من داره تقلا می‌کنه بهش پاسخ بده. جلسهٔ قبل صحبت کردم؛ 1:17:20 در واقع وقتی serotonin آزاد می‌شه، جلوی dopamine رو می‌گیره. 1:17:25 یعنی چی؟ 1:17:28 یعنی من میل به جاودانگی دارم و این باعث می‌شه در من dopamine ترشح بشه. 1:17:31 یکی میاد می‌گه که نه، تو جاودانه نیستی؛ قرار هم هست بمیری. 1:17:35 یه‌دفعه serotonin میاد جلوی dopamine رو می‌گیره. ما غمگین می‌شیم، 1:17:39 می‌ریم توی خودمون، می‌ریم فکر می‌کنیم: خب چه بدبختیه؟ چرا قراره بمیریم؟ 1:17:43 برای چی بمیریم؟ پس اصلاً این‌همه می‌سازیم، برای چی می‌سازیم؟ 1:17:52 حالا البته بریم جلوتر، شاید فکر کنم بیشتر جا بیفته. 1:17:56 بذارید این‌جوری بهتون بگم؛ 1:18:00 یعنی ما می‌گیم آیا انسان یه موجود biological یا organism هست یا نه؟ 1:18:05 به سؤالم جواب بده، سپیده. 1:18:13 organism زنده هست یا نه؟ 1:18:15 خب اونم باز نمی‌تونیم قطعی بگیم آره یا قطعی بگیم نه دیگه اگه اینجوری باشه. 1:18:23 من اگر این رو بپذیرم یعنی قرار بعدش چی بشه؟ 1:18:28 خب اون وقت خیلی چیزها رو دیگه نباید بپذیرم. 1:18:32 برای چی تلاش کنم؟ برای چی بیام سر این کلاس بشینم؟ 1:18:35 متوقف بشم. 1:18:36 یعنی شما پس نپذیرفتید دیگه. اگه من سر این کلاس دارم درس می‌دم، 1:18:39 شما سر این کلاس هستید، دارید یاد می‌گیرید، خیلی چیزها رو نپذیرفتید. 1:18:43 نپذیرفتید. 1:18:45 بله. 1:18:46 [نامفهوم]. یه چیزی توش داره. حالا می‌گم؛ سعی می‌کنم بیشتر توضیح بدم. 1:18:51 می‌رم جلو تا بیشتر بازش کنم. 1:18:53 مهدی؟ 1:18:56 مهدی بفرما. 1:19:00 سلام استاد. 1:19:01 سلام مهدی. 1:19:04 گفتم که اگر می‌خواید جلوتر توضیح بدید، من سؤال نداشتم؛ 1:19:08 سؤالم یه جایی یعنی گیر کرده. 1:19:12 این‌که اگر پذیرش شفافیت egoه، 1:19:16 ما قراره به سمتی بریم که این ego شفاف بشه، 1:19:18 اینجا شما گفتید پذیرش کدرش می‌کنه؛ 1:19:23 همون رسوب در ego که قبلش گفتید. 1:19:27 اینو من یعنی نگرفتم که چی‌جوری شده. 1:19:31 اگر قراره شفافیت باشه و رسوب نداشته باشه، این‌جوری دوباره کدر می‌شه. 1:19:38 چشم، توضیح می‌دم بهت، مهدی. سؤالت رو توضیح می‌دم. 1:19:43 که هم پذیرشی که داریم می‌گیم، هم نپذیرفتن. فرح جواب بده؛ سؤال تو رو بپرس، 1:19:48 تا بعد برم کلی بگم. 1:19:56 سلامت. سؤال مهدی رو متوجه نشدم، ولی نمی‌دونم شاید هم خودِ سؤال من بود؛ 1:19:59 نفهمیدم. 1:20:03 گیر من اینه که اگه ما کلاً هیچ‌وقت هیچی رو نمی‌پذیریم، 1:20:09 پس چرا الان این‌همه داریم بحث می‌کنیم که پذیرش یکی از مراحلیه که باید 1:20:12 اتفاق بیفته؟ 1:20:15 این جواب اینه که پذیرش به‌شکل fake اتفاق می‌افته. 1:20:18 خب ما داریم سر این هم بحث می‌کنیم که اگه به‌شکل fake اتفاق بیفته، 1:20:22 دوباره می‌ریم یه جای دیگه مشکل می‌خوریم. 1:20:27 اما اصلاً چی داره این وسط؟ 1:20:31 دو بُعد مختلف داره، فرح. بذارید این سؤال رو به اشتراک بذارم؛ همه نظر بدین. 1:20:39 ببینید دوستان، [نامفهوم]. من فکر می‌کنم دارن از ما یه چیزی می‌پرسن. 1:20:45 خب، به این سؤال فکر کنید و ببینید می‌تونید به اشتراک بذارید. 1:20:52 فرض کنید مادرم رو از دست دادم، درست شد؟ یا پدرم رو؛ فرق نمی‌کنه. 1:20:58 غمگین می‌شم. اول انکار؛ عصبانی 1:21:01 می‌شم، دقت کنید، عصبانی می‌شم. 1:21:06 بعد می‌افتم به چانه‌زنی: چرا؟ این چه وضعشه؟ چه دنیاییه؟ تقصیر کی بود؟ 1:21:11 خدا بود؟ فلان بود؟ چرا نتونستم دنیا رو کنترل کنم؟ 1:21:15 بعد افسرده می‌شم، می‌رم توی خودم و می‌خوام به همهٔ این سؤالات جواب بدم. 1:21:18 تمام گذشتم باهاش میاد جلو. 1:21:23 و در انتها میام می‌گم که خدا روحش رو قرین رحمت کنه، رفت بهشت، 1:21:30 آدم خوبی بود. من هم که می‌رم اون دنیا می‌بینمش؛ 1:21:37 ان‌شاءالله با هم محشور می‌شیم. سؤال: من مرگ مادرم رو پذیرفتم؟ 1:21:49 در این دنیا بله، ولی امیدی به دیدنش در جای دیگه داری. هم بله، هم نه. 1:21:54 نه، امید دارم دیگه. کی می‌دونه بعد از این‌که من مردم چه اتفاقی می‌افته؟ 1:21:59 من easy شدم، من راحت شدم، من کنار اومدم با اون موضوع. 1:22:05 نسبی. 1:22:06 یعنی من حالم خوب می‌شه دیگه. هر جمعه می‌رم خیرات می‌دم. 1:22:11 و امیدوارم که ببینمش؛ مطمئنم اصلاً. 1:22:16 مطمئنم اون دنیا یکی هست، مامانم اونجا منتظرمه، 1:22:19 و من هم زندگی می‌کنم و وقتی دارم می‌می‌رم، برم پیشش. 1:22:24 حالم خوبه، لبخند می‌زنم، از این‌که رفته خوشحالم. 1:22:29 شب خوابش رو می‌بینم که توی بهشته، با ملائکه محشوره. درست شد؟ 1:22:34 و حالم باهاش خوبه و حسم خوبه. به خوابم میاد، [نامفهوم]. 1:22:40 عالیه، دستت درد نکنه. و من هم خوشحال و خندان، 1:22:45 مابقی عمرم رو تا زمانی که فوت کنم به خوبی و خوشی سپری می‌کنم. 1:22:53 خب دکتر، انگار این concept اینه که یه جای دیگه داریم زنده‌ش می‌کنیم؛ 1:22:55 یعنی انگار... 1:22:59 نه، مهم اونی نیست. مهمه من چه‌جوری دارم خودم رو راضی می‌کنم. 1:23:04 نه. فکر نمی‌کنم. فکر نمی‌کنم. 1:23:07 اصلاً توی خواب می‌بینمش. تو بگو اصلاً projection رؤیاهای منه. من می‌بینمش، 1:23:12 حالش خوبه. خواب من، رؤیاهای من، از آرزوهای من میاد دیگه؛ به‌شکل ناهشیار. 1:23:19 خب، به‌نظرتون پذیرفتین؟ 1:23:21 من سؤالم از شما اینه. این رو شما به من جواب بدین، 1:23:25 با همهٔ مفاهیمی که دارم می‌گم: من پذیرفتم؟ 1:23:30 آره دیگه. 1:23:36 خب پس چی می‌گین که ما 1:23:40 در واقع نمی‌پذیریم؟ پس این نپذیرفتنه کجاست؟ 1:23:45 در دل این چیزی که دارم می‌گم دو تا مفهومه؛ 1:23:48 انگار هم پذیرش هست و هم نپذیرفتن. 1:23:54 ببینید دوستان، فقط همهٔ دوستانی که دارید گوش می‌دین، 1:24:00 بذارید من سؤالاتتون رو یه کوچولو جا بدم. 1:24:02 ابژه‌سازی دوباره می‌کنیم. اگر اون دنیا نباشه، مامان زنده نباشه، چی؟ 1:24:06 ببین نسرین، اگر اون دنیا نباشه که من تا وقتی که نمردم نمی‌دونم که. 1:24:12 یعنی من تا وقتی زنده‌ام که خبری ندارم؛ 1:24:15 تا وقتی زنده‌ام با این رؤیا خوشم دیگه. 1:24:20 کار دیگه‌ای نمی‌تونی بکنی؟ 1:24:22 حالا این‌که کار دیگه‌ای می‌تونم یا نمی‌تونم، باش کار ندارم. 1:24:25 این کلاه رو ازش بگیری، طاسی سرش دوباره معلوم می‌شه. 1:24:28 فکر کنید کسی نمی‌تونه این کلاه رو از من بگیره. 1:24:30 من آدم معتقد و مذهبی‌ای هستم. 1:24:32 تا آخر عمرم این کلاه رو کسی از من نخواهد توانست گرفت و مطمئنم، معتقدم؛ 1:24:36 از این کوتاه نمیام سر این موضوع. 1:24:42 [نامفهوم]. اعتقاد به جاودانگی روح؟ نه، نه؛ توی 1:24:47 دنیای دیگه زنده‌ست. [نامفهوم]. fantasy داره. پذیرش همون 1:24:52 عدم پذیره؛ چون هر هفته میام سر خاک. 1:24:58 اینا دیگه می‌رم سر خاک، حالم خوبه دیگه؛ یعنی می‌رم اونجا، خیرات می‌کنم، 1:25:03 خوشحاله. کم‌کم به یه پیک‌نیک می‌شه، به مرور زمان، یه عادت خوب. 1:25:08 یه‌جوری انگار خودتون رو دارید گول می‌زنید. مهم نیست؛ حالم خوبه، مریم. 1:25:10 این‌که من خودم رو گول می‌زنم یا نه، چه کاریه؟ 1:25:13 استاد، پذیرش صفر و یک نیست، طیفه، درسته؟ پس تا حدودی پذیرفتم. 1:25:18 بپذیرم صددرصد، دیگه تموم می‌شه برامون؟ ببینید دوستان، 1:25:25 روان‌کاوی معناها رو عوض می‌کنه؟ 1:25:27 اصلاً چه کاریه که معنا رو عوض کنید یا نکنید؟ در دل پذیرفتن، 1:25:30 روی سکهٔ نپذیرفتن وجود داره. 1:25:33 خب، می‌شه که دو چهرهٔ متفاوته. 1:25:35 خب، در مفهوم عام اجتماعی، در مفهوم عام psychological، 1:25:41 که می‌بریم داخل و باهاش خودمون رو در غیاب ابژه آروم می‌کنیم، مرسی سعید؛ 1:25:47 در مفهوم عام، من پذیرفتم. من مرگ مادرم رو پذیرفتم، ازش هم رد شدم، 1:25:53 شش ماه هم سوگواری کردم و حالا فرض می‌کنیم اتفاق بنیادی‌ای در ساختار روان 1:25:59 من نیفته، 1:26:06 که من بیام یه‌دفعه اعتقاد پیدا کنم که دنیای دیگه‌ای نیست. [نامفهوم]. 1:26:10 کمااین‌که هر فرض دیگه‌ای هم داشته باشیم ممکنه عوض شه. 1:26:15 اصلاً من ممکنه آدم لائیکی باشم، یه‌دفعه اعتقاد پیدا کنم که نه، خدایی هست. 1:26:20 پس در مفهوم عام من پذیرفتم. 1:26:24 می‌دونید؟ انگار در مفهوم عام اشتراکیم. الان من و شما صحبت می‌کنیم؛ 1:26:29 چه اهمیتی داره من چه‌گونه دارم خودم رو آروم می‌کنم؟ 1:26:36 اینجا مکانیسم egoه؛ یعنی egoی 1:26:41 من یه مفهوم می‌سازه و این 1:26:46 مفهوم من رو آروم می‌کنه. 1:26:50 یعنی ساختار egoی من رو منسجم نگه می‌داره که self به حیات خودش توی این 1:26:54 کرهٔ خاکی ادامه بده، 1:27:00 فارغ از این‌که اون دنیا چه خبره، هست یا نیست. 1:27:03 پس الان این درمان هست یا نیست؟ 1:27:07 یعنی در واقع اگر من از شما به‌عنوان درمانگر بپرسم: این مراجع با شکایت مرگ 1:27:11 مادرش به شما مراجعه می‌کنه، 1:27:14 شما باش کار می‌کنید؛ آدمی‌ست مذهبی، با اعتقادات مذهبی. گریه‌هاش رو می‌کنه، 1:27:20 سوگواری‌هاش رو می‌کنه، خاطراتش رو هم می‌زنه، 1:27:25 می‌خواد به omnipotence control برسه، 1:27:29 دورهٔ افسردگیش رو سپری می‌کنه و از اون در با رضایت بیرون میاد که «مرسی 1:27:32 دکتر، واقعاً حالم خیلی خوب شد. اومدم اینجا گریه کردم، خاطرات رو مرور کردم، 1:27:36 الان دیگه حالم بهتره. مادرم هم توی جاش امنه، خدا رو شکر، 1:27:41 دست شما هم درد نکنه و لطف کردید.» و می‌رم و به زندگیم ادامه می‌دم و به یه 1:27:46 معنایی می‌رسم. 1:27:52 بیشتر هم اعتقاد پیدا کردم، مثل این سریال، 1:27:56 فیلمی که ظاهراً دنیای پس از مرگ رو نشون می‌ده توی تلویزیون؛ 1:27:59 خودش از درون خودش رو آروم کنه. من اصلاً کاری نمی‌کنم. 1:28:04 یعنی شما اگر درمانگر باشید، [نامفهوم]. شما که نمیاید به چالش بکشید، 1:28:10 بگید: «نه، مطمئنی اون دنیا هست؟ از کجا مطمئنی اون دنیا هست؟ » 1:28:16 ممکنه این خواب‌هایی که می‌بینی معنیش این باشه که 1:28:21 تو داری خودت رو توجیه می‌کنی که حس بهتری داشته 1:28:26 باشی؟ اون خودش داره خودش رو آروم می‌کنه دیگه. 1:28:34 استاد، می‌شه هم امید داشت، هم پذیرفت؟ امید؟ به چی؟ 1:28:38 مفاهیم ماورایی اضافه نکنید، دوستان. 1:28:42 برای امیدی که می‌گی با خودش داستان می‌گه. امید یعنی چی؟ 1:28:46 [نامفهوم] فکر می‌کنه اونجا خوش‌تره. بله، خودش رو مجاب کرده دیگه. 1:28:53 پس پذیرش سطوح مختلفی داره؛ طیفه. 1:29:00 یادتون هست راجع به هوشمندی صحبت کردم؟ 1:29:04 گفتم هوش از یه ترموستات ساده می‌تونه باشه تا یه سیستم پیچیده‌ای که توش 1:29:08 fantasy وجود داره. 1:29:13 پس پذیرش در واقع می‌تونه از ابتدایی‌ترین کارکردهای ego توش وجود داشته 1:29:17 باشه تا پیچیده‌ترین کارکردهایی که ما توی ذهنمون از ego داریم، 1:29:20 تا ambivalency که اون رو یکپارچه می‌کنه، 1:29:23 تا کدرشدنش و همهٔ مفاهیم دیگه‌ای که اون وسط پیش میان. 1:29:27 این‌جوریش که شد، پس مذهبی‌ها زودتر 1:29:33 آروم می‌شن؟ بله که می‌شن، مرضیه. 1:29:41 spirituality تأثیر داره؛ چرا فکر می‌کنیم نداره؟ 1:29:45 می‌دونید، وقتی من یه معنایی دارم که باهاش کنار میام... 1:29:47 حالا می‌رم جلسهٔ بعد، معنا رو که مطرح کنم بیشتر می‌فهمیم. 1:29:51 معنا، حتی fakeش، اگر شما رو آروم می‌کنه، آروم می‌کنه. 1:29:56 کمااین‌که توی این دنیایی که [نامفهوم]، 1:29:59 شاید بیش از نود درصد معناها fake باشه و ما آروم می‌شیم. 1:30:02 شاید همه‌چی پوچ باشه و من و شما سر این کلاس نیستیم. 1:30:06 ما داریم راجع به مفاهیم صحبت می‌کنیم. شاید [نامفهوم] فردا بیفتیم ببینیم. 1:30:11 پس نمی‌خوام بحثم رو اعتقادی کنم. می‌خوام بحثم [نامفهوم] ego نقش مهمی داره. 1:30:16 ego یعنی اون جایی که انگار من یه تعریفی دارم ارائه می‌دم. 1:30:19 پس دوباره برگردم. 1:30:21 کودکی که... من ابتدا خیلی ساده‌انگارانه بهتون گفتم: کودک، 1:30:27 مثلاً دو یا سه‌ساله، عصبانی می‌شه که چرا خورشید غروب کرد؟ 1:30:33 برای چی خورشید غروب کرد؟ 1:30:40 بابا، مامان، نمی‌دونم؛ اصلاً این‌که غروب کرد یعنی چی؟ 1:30:44 من دوست ندارم خورشید بره. به جمله‌م دقت کنید. 1:30:49 منِ کودک دوست ندارم خورشید بره. درست شد؟ 1:30:55 عصبانی می‌شم. اول که انکار می‌کنم، می‌گم نرفته؛ خورشید رو بیارین، یالا، 1:31:00 بجنبین. بعد عصبانی می‌شم، پرخاش می‌کنم. بعد omnipotenceه: بیارینش، یالا؛ 1:31:05 من چه کار کنم خورشید بیاد؟ من می‌خوام خورشید باشه. 1:31:10 بعد افسرده می‌شم، بعد غمگین می‌شم. بعد egoی من یه مفهوم می‌سازه: خورشید، 1:31:18 اون‌ور کرهٔ زمینه، بعد میاد این‌ور. 1:31:22 بعد شما با توجه به ظرفیتتون می‌گید: «اوه، پس دوباره فردا میاد.» 1:31:26 بعد بزرگ‌تر می‌شید، می‌فهمید که نه، خورشید غروب نکرده؛ 1:31:29 خورشید یه‌جورایی ثابته، 1:31:33 و شما گرد خورشید می‌چرخید؛ این زمینه که داره گرد خورشید می‌چرخه. 1:31:36 می‌گید: «اوه، پس این‌طوریه.» 1:31:39 بعد بزرگ‌تر می‌شید، می‌گید: «نه بابا، خورشید هم ثابت نیست؛ 1:31:42 خورشید هم توی یه منظومهٔ شمسی داره گرد یه چیزی می‌چرخه.» 1:31:46 بعد اون گرد مرکز راه شیری می‌چرخه. [نامفهوم]. می‌رید جلوتر که نه، 1:31:51 کهکشان راه شیری هم ثابت نیست؛ 1:31:56 اون هم خودش یه جای دیگه‌ای برای خودش می‌چرخه. 1:32:02 درست شد؟ پس انگار من هرچی می‌رم جلوتر، اون دانشی که ما ازش نام می‌بریم، 1:32:06 اون دنیای بیرون، اون اطلاعات، اون مفاهیم، [نامفهوم] جاش رو می‌گیره؛ 1:32:10 انگار من رو به یه پذیرشی می‌رسونه. اسمش رو من می‌ذارم پذیرش. 1:32:16 یعنی چی؟ یعنی یه تبیینه. انگار من دارم می‌گم: «پس اوکی، 1:32:21 این‌که این‌جوری هست، دلیلش چیه؟ حالا معناش چیه؟ حالا چه‌جوری کار می‌کنه؟ » 1:32:25 من که این‌که هست... پس این‌که هست، این اتفاقی که می‌افته، 1:32:31 حالا هرچی که هست، هرجور که هست، من باید بتونم ببرم داخل؛ 1:32:37 باید بتونم کنترلش کنم. کنترلش یعنی بدونم. 1:32:41 من چه‌جوری چرخش خورشید رو به دور زمین کنترل می‌کنم؟ با دونستنش، نه؟ 1:32:45 با دونستنش. 1:32:52 با omnipotence بودن شما می‌پذیرید؛ 1:32:57 با دونستن این‌که چه اتفاقی داره می‌افته. 1:33:02 هم گفتم اون سرِ پذیرش رو دقت کنید؛ این omnipotence controlه. 1:33:07 جایی که قرار بر پذیرشه، معناش همه‌توانیه. 1:33:11 من وقتی می‌پذیرم که بتونم کنترل کنم؛ برای کنترل‌کردن باید بفهممش، 1:33:17 باید detail ازش داشته باشم. چرا نمی‌تونم بابام رو بپذیرم؟ 1:33:22 چون بابای من split شده‌ست. انگار تکه‌های منفیش رو می‌بینم، 1:33:26 تکه‌های مثبتش رو هم می‌بینم، ولی یکپارچه نمی‌شه، 1:33:30 کنار هم قرار نمی‌گیره. من انگار نمی‌دونمش. برای این‌که بدونمش، 1:33:33 باید هم تکه‌های منفیش رو ببینم، هم مثبت. دیدن که کافی نیست؛ 1:33:37 باید ببرم داخل. 1:33:41 وقتی می‌برم داخل، می‌شه رسوب. 1:33:44 وقتی که من تلاش می‌کنم تکه‌های پدرم که در دنیای بیرونه، هر object، 1:33:48 هر شخصیتی که در دنیا هست، با همهٔ اجزا و elementهاش می‌برم داخل، 1:33:52 کنار هم قرار می‌دم، 1:33:55 با فرض این‌که این تکه‌ها با هم تعارض نداشته باشن، 1:33:59 با egoی من رو به هم نریزن، با فرض این‌که این رو یکپارچه‌ست، 1:34:03 با فرض این‌که حال من با بابام خوبه؛ 1:34:08 یعنی هم بدهاش رو می‌بینم، هم خوب‌هاش رو می‌بینم. توی من که از بین نمی‌ره، 1:34:13 توی من که fade نمی‌شه، محو نمی‌شه؛ انگار باز هم رسوب می‌کنه. 1:34:19 اگر که داخل من یکپارچه نباشه، خودش باز conflict ایجاد می‌کنه. 1:34:23 گفتیم project می‌شه و من باش می‌رم به جنگش. 1:34:27 با فرض این‌که برم به جنگش، یعنی عمر من و زندگی من رو درگیر خودش می‌کنه. 1:34:30 پس این هم یه سطح از پذیرشه. 1:34:34 یه سطح از پذیرش این بود که من همه‌ش رو ببرم داخل خودم. همه‌ش رو که می‌برم، 1:34:37 خود اون هم باز رسوب می‌شه. 1:34:43 مگه غیر از این می‌شه که من وقتی object خوبی دارم که پدرم هست، 1:34:47 که در دنیای منه، باز هم من زندگی‌ش می‌کنم، 1:34:53 باز هم من رو تحت تأثیر قرار می‌ده. 1:34:56 یادتون هست گفتم که حتی اگر پدر و مادر من خوب باشن، 1:35:00 باز هم این لحظه اینجا توی من حضور دارن، در تعامل با شما. 1:35:03 پس پذیرش یه طیفه، یه طیف از 1:35:08 مفاهیم، دانش، یه بخشی از omnipotence بودنه. 1:35:14 پذیرش یه پیوستار داخل omnipotence بودنه؛ 1:35:21 یه پیوستاره در هضم‌کردن دنیای پیرامونتون، در پذیرش دنیای بیرونتون. 1:35:34 درست شد؟ باز تا اینجاش رو داشته باشید. من یکم ببینم چی شد، 1:35:37 سؤال‌ها به چه سمتی می‌ره. 1:35:41 پس موانع یه ابزار هستن؟ قطعاً هستن. با دانش. بله. 1:35:46 آگاهی به پذیرش کمک می‌کنه؟ بله. دکتر، این تسلسل داره؟ بله که داره. 1:35:52 شما این‌قدر بالا میارید تا هضم می‌کنید، تا کنترلش کنید؛ اشاره کردم بهتون. 1:35:57 این‌قدر این کنترل، 1:36:01 این بالا‌آوردن و هضم‌کردن ادامه پیدا می‌کنه تا بشر همهٔ علم، 1:36:06 همهٔ علوم و همهٔ دنیای پیرامونش رو کامل هضم کنه. 1:36:13 استاد، مثلاً گفتیم وقتی من به دیدن مادرم در دنیای دیگه امید دارم، 1:36:17 پذیرفتم یا نپذیرفتم؟ منظور این بود؟ 1:36:20 پذیرش طیف بود دیگه؛ پس پذیرفتم، من بهتر شدم. [نامفهوم]. بله؟ 1:36:28 [نامفهوم]. بله، تازه باز هم راضی نمی‌شیم. یه بُعد بعدی چیه؟ 1:36:31 یه بُعد دیگه رو بیایم بگیم. 1:36:35 یعنی ما هنوز از هضم این بُعد فارغ نشدیم، دنبال بُعد بعدی‌ایم. 1:36:39 می‌گیم: «اوه، یه بُعد دیگه هم هست؛ بریم ببینیم اونجا چه خبره.» 1:36:46 یعنی هنوز هضم نکرده، به‌دنبال خوردن بیشتریه. این envyه. 1:36:51 الان جاش نیست که من ورود کنم به envy، 1:36:54 چون envy به‌شدت با omnipotence control مرتبطه. 1:36:57 نکته: تا زمانی که شما envy دارین ــ envy بخشی از ذات انسانه ــ 1:37:02 پذیرش به‌معنای آرامش؟ یعنی آن چیزی که دیگه هضم‌کردنش امکان‌پذیر نیست؟ 1:37:08 envy با پذیرش در تضاده. 1:37:14 envy با پذیرش در تضاده. envy با omnipotence control یکیه. 1:37:20 یعنی این‌ها با هم یکپارچه‌ان، معنا داره، درهم‌تنیده‌ان. 1:37:22 ساختار روان درهم‌تنیده‌ست دیگه؛ تسلسل هست. 1:37:35 پس تا بمیریم؟ بله، تا کل دنیا رو هضم کنیم، می‌میریم. 1:37:41 معنی که درست کنیم، وارد psychosis می‌شیم؟ به psychosis دو نگاه هست. 1:37:44 [نامفهوم] نظر شما درسته، اما چاره‌ای نیست. 1:37:50 اینجاست که می‌گم درمان چیه. 1:37:53 پذیرش پدر چون باز هم از [نامفهوم] ما رو درگیر می‌کنه، 1:37:56 باز همیشه رسوبش سنگینی می‌کنه؟ باز هم بله. 1:37:59 من که بچه‌ام هم می‌تونم همه‌چی رو هضم کنم؟ بله، داره تلاش می‌کنه. 1:38:02 آخه پذیرش طیفه. ما الان صفر و صد می‌بینیم. درسته، میترا؛ منظورم همین بود. 1:38:06 اصلاً کلاً توی روان‌شناسی، توی دنیا، ما صفر و یک نداریم؛ طیف داریم، 1:38:12 طیف بی‌پایانی داریم. 1:38:18 از اون دنیا براتون بگم؟ هنوز نرفتم بیام، مهتاب؛ ان‌شاءالله رفتم، 1:38:22 بیام خبر بدم. envy هواپیما رو ساخت، envy همه‌چی رو ساخت. 1:38:26 envy نمی‌ذاره شما بپذیرید، envy نمی‌ذاره ego صاف شه، 1:38:30 envy اجازه نمی‌ده که ego یکپارچه شه، 1:38:34 چون envy تحمل تفاوت رو نداره، envy تحمل کنار اومدن رو نداره، 1:38:40 envy تحمل فرق‌کردن رو نداره. envy سیری‌ناپذیره؛ 1:38:45 envy همون omnipotence controlه. 1:38:50 یعنی سرش از پذیرش که fakeه؛ پذیرش رو دارم می‌گم. 1:38:58 پس پذیرش با fantasy در تضاده. باز یه مفهوم دیگه رو اضافه کردیم. 1:39:04 فعلاً پذیرش رو بپذیرید تا برسیم به fantasy و امید و این‌جور چیزها. 1:39:10 envy هم خودش بلعیدن داره؟ بله، بلعیدن دنیاست دیگه. 1:39:15 در واقع شما تا envy دارید، نمی‌تونید دنیا رو بپذیرید. 1:39:17 اصلاً ما چرا نمی‌تونیم مرگ رو بپذیریم؟ 1:39:20 امکان‌ناپذیره، چون envy وجود داره. 1:39:22 تا envy هست، مرگ قابل هضم نیست؛ اصلاً و ابداً. 1:39:29 خب، بریم سراغ چند تا سؤال. یگانه، سؤالت رو بپرس. 1:39:33 نمی‌دونم فرح هم سؤال داشت یا نه؛ حالا می‌ریم ببینیم چی شد. 1:39:37 سلام استاد، خسته نباشید. استاد، یه توضیحی دادید؛ 1:39:42 گفتید که هر آنچه رو که نمی‌تونیم هضمش کنیم، بالا میاریم، 1:39:46 و وقتی که بالا نیاریم، یعنی به درون بره، 1:39:50 اون جایی هستش که ما به پذیرش رسیدیم. 1:39:55 ولی یه سری توضیح که دادید رسید به اینجا که نه، 1:39:59 هر آنچه هم که ما به درون می‌بریم ممکنه به پذیرش نرسیده باشیم، 1:40:03 اگه split شده باشه، اگه مثبت و منفی رو با هم نبرده باشیم درون. 1:40:08 بله دیگه؛ 1:40:11 مثل بابایی که من projectش می‌کنم و توی دنیای بیرون تلاش می‌کنم کنترلش کنم. 1:40:17 درسته. مرسی ممنون. 1:40:19 درسته. یعنی اگر خوب دقت کنید به حرف‌هام، دوستان، 1:40:24 من یه طیفی از پذیرش رو توضیح دادم؛ یعنی نه من می‌گم پذیرش اینه. 1:40:29 من گفتم پذیرش یه طیفه و انواع و اقسام می‌تونه وجود داشته باشه. 1:40:33 و این اصلاً بد و خوب نیست که شما کجای اون طیف باشین؛ 1:40:39 از یه دفاع روانی ساده توی egoی مراجع می‌تونه باشه تا هضم‌شدن کاملش. 1:40:44 هضم کامل؛ گفتم هضم کاملی وجود نداره. در نهایت شما چون envy دارین، 1:40:48 بیشتر و بیشتر می‌خواین. 1:40:52 ولی برام مهمه بتونید ببینید که این طیف چقدر وسیعه و نمی‌تونید label بزنید 1:40:58 روش که الان این پذیرفته یا این یکی نپذیرفته. 1:41:05 یا پذیرش من خوبه یا پذیرش شما پذیرش دست‌دوم و بدیه؛ 1:41:09 مثلاً پذیرش من جنسش آمریکاییه، پذیرش شما جنسش چینیه. 1:41:14 چنین چیزی نیست. پذیرش مال ساختار روانه. 1:41:18 یعنی یک نوع هماهنگی من با ساختار روانه. 1:41:22 هر کسی یه پذیرشی متناسب با خودش. برای یه کودک سه‌ساله، 1:41:28 پذیرش همون جایی‌ست که شما بهش می‌گین خورشید رفته استراحت کنه؛ 1:41:34 خورشید رفته استراحت کنه، بعداً دوباره باز میاد. و کودک شما می‌گه: «آهان، 1:41:39 چه خوب، آره، اون رفت بخوابه، لالا کنه.» 1:41:43 اون کودک، من و شماییم. اون کودک 1:41:48 پذیرفته، با توجه به ظرفیتی که داره. 1:41:55 اون کودک وقتی بزرگ‌تر می‌شه، این حرف شما براش قابل قبول نیست؛ 1:41:59 اون به یه چیز بزرگ‌تری نیاز داره. اون قانعش نمی‌کنه، 1:42:03 چون با ساختار روانش جور نیست، چون می‌دونه خورشید لالا نمی‌کنه. 1:42:08 اون‌جا ما یه چیز دیگه می‌خوایم، 1:42:12 یه استدلال دیگه نیاز داریم. 1:42:18 استاد، این می‌شه همون چیزهایی که جلسهٔ اول توضیح دادید در موردش، 1:42:22 که مثلاً توی فلان سن که بچه رسید، 1:42:27 ما اون رو مثلاً ببریم توی مراسم‌های عزاداری که با ازدست‌دادن و مرگ و این 1:42:31 مسائل آشنا بشه؟ اون می‌شه همون ظرفیت روانی برای پذیرش، درسته؟ 1:42:36 نه. پس پذیرش یه طیفه؛ هر کسی 1:42:40 یه ظرفیتی برای پذیرش داره، نه بیشتر. 1:42:44 بله. و استاد اون چیزی که به درون می‌بریم می‌شه همون مکانیزم‌های دفاعی؟ 1:42:52 خب، سؤال سختیه. می‌تونه بشه مکانیسم‌های دفاعی. 1:42:57 یعنی می‌خوام ببینم مکانیسم‌های دفاعی از پذیرش به وجود میان؟ 1:43:02 نه، این‌ها دو تا چیز دیگه هستن. 1:43:04 ما وقتی مکانیسم دفاعی رو خلق می‌کنیم که می‌خوایم به یه پذیرشی برسیم؟ 1:43:08 نه. egoه؛ مکانیسم دفاعی تلاش ego برای یه چیز دیگه‌ست. 1:43:14 بله، نمی‌دونم. من تا اینجاش رو متوجه شدم، 1:43:18 ولی بعد که مفاهیم رو اضافه کردید، 1:43:22 من خصوصاً این قسمت آخر که در مورد یکپارچه‌شدن و splitها گفتید، 1:43:26 دوباره فکر کنم باید سه جلسه رو گوش کنم. ممنون ازتون. 1:43:30 دقیقاً، دقیقاً، دقیقاً، یگانه. 1:43:32 بله. 1:43:33 به کودک گفتیم خورشید می‌ره لالا می‌کنه، درست شد؟ 1:43:36 بله. 1:43:37 کودک بزرگ‌تر می‌شه، به یه فهمی از دنیا می‌رسه، 1:43:41 می‌فهمه که خورشید موجود زنده نیست؛ پس داخل ساختار روانیش به تعارض می‌رسه، 1:43:45 درسته؟ 1:43:51 بله. 1:43:51 پس به یه چیز بیشتر نیاز داره. تا قبلش پذیرش داشته، کافی بود؛ 1:43:54 همون‌قدر کافی بود، بیشتر هم نیازی نیست. 1:43:58 اصلاً بیشتر نمی‌فهمه که تو توضیح بدی. 1:44:03 پس می‌تونیم این‌طوری بگیم که ما هیچ‌وقت پذیرشمون به حد اعلا نمی‌رسه؛ 1:44:09 یعنی ما توی هر زمانی به یه حدی از پذیرش که برسیم، 1:44:14 باز هم ظرفیت روانی‌مون اون پذیرش‌های قبلی رو پس می‌زنه و احتیاج داریم به 1:44:20 خلق مفاهیم و معانی جدید تا پذیرش‌های جدیدی رو خلق بکنیم. 1:44:25 آفرین. دانش، کنترل، omnipotence بودن. 1:44:29 یعنی اگر من و شما نمی‌تونیم مرگ رو بپذیریم، 1:44:33 یعنی هنوز ظرفیتش در ما وجود نداره. 1:44:39 درسته. استاد، یه مثالی در ادامه‌ش دارم. 1:44:41 بله. 1:44:44 یه مثالی هم زدید در رابطه با این‌که گفتید ما الان پذیرفتیم که انسان 1:44:47 موجودی biological هست یا نیست. 1:44:51 خب، ولی در نهایت به این رسیدیم که ما نپذیرفتیم. 1:44:58 این سؤالی که مطرح کردید: آیا انسان یه موجود biological هست؟ 1:45:06 خب، اگه این رو بپذیریم، پس خیلی از کارها رو نمی‌کنیم. خب، 1:45:10 این می‌شه افسردگی که به پوچی می‌رسیم دیگه؟ 1:45:15 آفرین. افسرده می‌شیم، فکر می‌کنیم؛ می‌ریم یه مرتاض هندی پیدا می‌شه، 1:45:20 می‌گه که هشیاری توی این بُعد نیست. 1:45:24 بعد یگانه می‌گه: «اوه، چقدر خوب. من فکر کردم ما فقط فیزیکی می‌میریم، 1:45:29 از بین می‌ریم. نه بابا، نمی‌میریم.» امید به شما برمی‌گرده؛ می‌گه: «اوه، 1:45:35 بریم بگردیم اون بُعدی که اون ناظر نشسته، اون کجاست؟ » 1:45:43 یعنی متناسب با ظرفیت روانی من و تو؟ نه؟ 1:45:47 انگار پذیرش هم معنیش رو عوض می‌کنه. 1:45:54 بله، الان درست شد. [نامفهوم]. 1:46:00 دقیقاً. همهٔ ما کودکیم. در سیر تحولی، شما این‌جوری حساب کنید؛ 1:46:05 من فرض می‌کنم، می‌خوام شما نگاه کلان کنید به این ماجرا، 1:46:10 چون برای مراجع هم همینه. یعنی من اگه نگاه جهانی می‌کنم، 1:46:14 تمدنی بهش نگاه می‌کنم، 1:46:19 منظورم فقط اینه که بفهمینش. از کجا می‌دونید؟ 1:46:23 در سیر تحول فرض کنید بشر قرار صد هزار سال زندگی کنه؛ 1:46:28 الان ده هزار سال از عمرش می‌گذره. خب؟ یعنی اگه مصداق بیارم، 1:46:31 آیا من می‌تونم بگم من و شما همون کودکیِ بشر در این لحظه‌ایم، 1:46:35 همون کودک سه‌ساله؟ 1:46:38 که مثلاً بهش گفتن... مثلاً می‌گم، به ما گفتن که خب من و شما بالغیم؛ 1:46:43 ما می‌گیم خب ببینیم چی می‌شه؟ شما فکر کنید یه انسان بالغ، 1:46:48 یعنی انسان پنجاه‌هزار سال آینده، بگه: «خب من چی به این‌ها بگم؟ 1:46:53 این‌ها چی می‌فهمن؟ ما می‌میریم، می‌ریم یه جایی دیگه، مثلاً یه دنیای دیگه؟ 1:46:58 اونجا می‌ریم لالا.» درست شد؟ 1:47:04 حرفی که می‌زنم، 1:47:07 چون می‌گم حرف از ظرفیته. 1:47:11 کمااین‌که شاید ده هزار سال پیش یا هشت هزار سال پیش، 1:47:16 اگر یه انسانی الان وجود داشت و از شما می‌پرسید که، چه می‌دونم، قطار، 1:47:20 سفر روی ماه، فلان و فلان، شما نمی‌تونستید بهش توضیح بدید. 1:47:26 اصلاً نمی‌پذیرفت از شما. چرا؟ چون ظرفیتش توان این رو نداره. 1:47:31 نه داره. 1:47:35 مراجع اگر توی اتاق درمان ما سی سالشه، دوستان، 1:47:39 اون سی‌ساله متناسب با ظرفیتش می‌پذیره، نه بیش از ظرفیتش. 1:47:43 شما نمی‌تونید به این مراجع سی‌ساله که ظرفیت یه کودک سه‌ساله رو داره، 1:47:47 بگید خورشید دور زمین می‌چرخه. 1:47:50 اون فقط این رو می‌فهمه؛ باید بهش بگی خورشید رفت لالا. 1:48:00 خیلی خوب، بریم. 1:48:02 نسرین، بفرما. 1:48:04 ممنون استاد، شبتون بخیر. 1:48:05 زنده باشید. 1:48:07 نسرین، بعد هم شهرناز. سریع بپرسید. 1:48:13 فرمودید که پذیرش یعنی envy ما به این حد برسه؛ 1:48:14 زمانی که ما envy نداشته باشیم، یعنی حریص نشیم برای چیزی. درسته؟ 1:48:25 اما خب من این سؤالم برام پیش اومده: 1:48:28 اگه من قبول کنم 1:48:29 مرگ عزیزانم رو، 1:48:32 مرگ خودم رو، 1:48:32 اما قبول کنم 1:48:34 تا زمانی که زنده‌ام کار می‌کنم، 1:48:37 اما این هم هستش در کنارش، 1:48:38 این چی می‌شه؟ 1:48:39 یعنی متوجه نشدم. 1:48:42 قبول می‌کنی، بعد چی می‌شه؟ 1:48:43 قبول کنم؛ 1:48:45 اما من اومدم که رشد کنم، 1:48:47 که بالغ بشم، 1:48:48 اما خب من زندگی می‌کنم 1:48:51 تا زمانی که مرگم برسه. 1:48:53 اوکی 1:48:54 این هم نوعی پذیرشه؟ 1:48:56 آهان، این هم نوعی پذیرشه، 1:48:58 چون مرگ رو قبول دارم که مرگ هم برای من هست. 1:49:01 وقتی ظرفیتت تغییر کنه، 1:49:03 نسرین، 1:49:04 وقتی ظرفیتت تغییر کنه، 1:49:06 این پذیرش دیگه به دردت 1:49:09 نمی‌خوره. 1:49:10 یعنی چی؟ 1:49:11 یعنی یه چیز دیگه نیاز داری. 1:49:13 جلسهٔ بعد می‌گم؛ اونجا دیگه پذیرش نیست، 1:49:15 چون به معنا نیاز داری. 1:49:17 آخه ما خیلی مرگ داشتیم؛ دیگه مرگ برای ما راحت‌تره. 1:49:20 نه 1:49:26 نه، تو الان داری می‌گی اگر من تعریف مرگ رو برات عوض کنم، 1:49:27 یعنی ظرفیت تغییر کنه، ممکنه یه‌دفعه قاطی کنی. 1:49:30 [نامفهوم]. 1:49:36 آره دیگه، آره، راست می‌گی، درست می‌گی؛ اون هم راست می‌گه. 1:49:41 یعنی اصلاً کلاً از هم می‌پاشیم، نه؟ 1:49:45 دیگه اون تعریف مرگ و پذیرش مرگ و فلان و فلان رو دیگه نمی‌تونید ببینید. 1:49:48 نمی‌تونید ببینید. 1:49:50 که دیگه... برای همینه بهتون می‌گم این‌قدر simple و خطی نگاهش نکنید؛ 1:49:52 پیچیده‌ست. 1:49:55 درسته، درسته. 1:49:56 یه‌ذره هست. 1:49:57 مثلاً یکی سر خاک جنازه رو می‌ذاره، بعد یه‌دفعه می‌گن جنازه زنده شد؛ 1:50:01 همه فرار می‌کنن، درسته؟ 1:50:05 بله. 1:50:07 مرسی، مرسی، ممنون. 1:50:10 شهرناز، بفرما. 1:50:11 استاد، من یه تجربه می‌خواستم بگم. 1:50:15 من دو بار cancer رو از سر گذروندم و بعد این نزدیک‌شدن به مرگ رو حس کردم. 1:50:19 دردش واقعاً سنگین بود. 1:50:24 یعنی حتی یه بار دیگه فکر کردم دارم می‌می‌رم. 1:50:27 چشمم رو بستم و گفتم: «حالا هرچی دیگه.» 1:50:32 این‌که می‌گن پذیرش، حالا به این راحتی نیست؛ خیلی سنگینه، خیلی. 1:50:38 افسردگی پشتش تجربه کردم. 1:50:43 و الان هم قبول دارم که یه آدم نیمه هستم، یه آدم ناقص هستم؛ 1:50:47 اما خب به یه گوشه‌ای گذاشتمش. می‌گم حالا هر وقت اومد، اومده دیگه. 1:50:52 دارم کارم رو می‌کنم، زندگی رو می‌کنم. 1:50:55 بیمار می‌بینم. هر بیمار سرطانی که از آشنا و فامیل ارجاع می‌دن، 1:51:02 فقط اون رو می‌تونم درک کنم که چه وحشتی داره از نزدیک‌شدن به مرگ. 1:51:08 وحشتش رو دارم دوباره توی بدنم حس می‌کنم؛ وحشت نزدیک‌شدن به مرگ. 1:51:14 این رو تجربه کردم. خیلی به این راحتی هم نیست؛ خیلی سنگینه. 1:51:19 بله، اصلاً می‌گم یه ظرفیت می‌خواد. واقعاً یه ظرفیته؛ 1:51:22 یعنی یه پذیرش می‌خواد. اون ظرفیت هم در واقع یه جور... 1:51:26 انگار باز دوباره برمی‌گردیم، می‌گیم ظرفیت ego. 1:51:30 حالا نمی‌دونم من کجای طیف بودم، ولی بالاخره این درده؛ درد. 1:51:35 [نامفهوم] می‌فهمم چیز پیچیده‌ایه، 1:51:39 به‌خصوص وقتی که معنا و مفهومی وجود نداشته باشه. 1:51:44 و تغییر... اون، نمی‌دونم، ولی اون معنایی بود که من گرفتم. 1:51:48 تغییری در خودم ایجاد شد، تغییری توی life styleم ایجاد شد. 1:51:53 این‌جور که به اینجا رسیدم که خب حالا همین نیمچه‌عمری که هست ازش استفاده 1:51:57 کنم، لذت ببرم. خلاصه یه شکل دیگه زندگی می‌کنم. بله، خیلی سنگینه؛ 1:52:02 شوخی هم نداره اصلاً. 1:52:10 بچه‌ها بدونید که این‌که می‌گیم «آقا، پذیرش می‌کنیم»، این به‌راحتی‌ها نیست؛ 1:52:15 خیلی سنگینه. [نامفهوم] با خودت خیلی فرق داره. 1:52:20 [نامفهوم]. 1:52:24 [نامفهوم] من تا سومی هم تازه برام پیش اومد. 1:52:28 دیگه سومی، خدا رو شکر، گفت اشتباه شده. 1:52:31 ولی تجربهٔ سنگینی بود. برای من 1:52:35 که سنگین بود. [نامفهوم] سخت بود. 1:52:40 درسته، می‌فهمم شهناز. واقعاً تجربهٔ سنگینیه. اصلاً پذیرش چیز سنگینیه. 1:52:45 به‌خصوص ببینید دوستان، پذیرش با خیلی از ابعاد ساختار روانی درگیره. 1:52:48 من فقط یه تیکهٔ کوچیک بگم، چون دارن بیرونم می‌کنن. بریم. 1:52:52 شما هم که نمی‌رین، من بگم. 1:52:55 دوستان، پذیرش روی یک continuumه. 1:53:01 بهش فکر کنید: یک 1:53:06 سرش envy. یعنی این‌جوری ببینیدش. 1:53:11 هرچقدر envy به سمت بی‌نهایت میل کنه، 1:53:15 پذیرش به سمت چه عددی میل می‌کنه؟ 1:53:21 مرسی؛ به سمت صفر. نکته. حالا حرف من رو می‌فهمین. چرا؟ 1:53:25 یکی از دوستان جملهٔ خوبی نوشت. 1:53:29 چرا آدم‌های narcissistic همیشه افسرده‌ان؟ 1:53:33 چرا یه آدم narcissistic هیچ‌وقت به پذیرش نمی‌رسه؟ نه خودش، 1:53:37 نه دیگری و نه دنیای بیرون. 1:53:41 envy به سمت بی‌نهایت که میل می‌کنه، پذیرش به سمت صفر میل می‌کنه. 1:53:47 صلوات؟ خط کنین، بله. 1:53:49 حالا باز envy چیه؟ خدا می‌دونه. 1:53:52 مرسی شهرناز، مرسی از دوستان. وقت نیست؛ دارن بیرونم می‌کنن. 1:53:56 می‌گم، گفتم اول جلسه، برای پذیرش حتی اگر صدها ساعت هم صحبت کنیم، 1:54:05 کافی نیست؛ چون زیاده، چون پیچیده‌ست، چون همه‌چی درهم‌تنیده‌ست. 1:54:10 امیدوارم خوب و خوش باشین. همه‌تون رو به خدا می‌سپارم. ایام به کامتون. 1:54:14 تا فردا، خداحافظ.