فایل تصویری جلسه 5-افسوس و حسرت - خود محوری ساختار روان

00:00 سلام، روز بخیر. شب بخیر. 00:10 شب همگی بخیر. متشکرم. 00:13 در شبِ روز پدرمان، در آخرین ساعت. 00:19 عرضم به حضورتون که عید شما هم مبارک باشه. ممنونم. 00:24 امیدوارم شما هم همه پدرهای خوبی باشید؛ چه خانم‌ها، چه آقایون، برای بقیه. 00:31 عرضم به حضورتون که متشکرم. 00:35 پدر بودن رو دوست دارید؛ هم مادر باشید، هم پدر. 00:42 آهنگ نذاشتید؟ پیداش نکردم. 00:45 یعنی فرصت نشد آماده‌ش کنم، ولی چشم، می‌ذاریمش. 00:51 نگران نباشید. 00:56 هنوز تو حافظه گیر کردم. neuroscience و حافظه خیلی مفهوم مهمیه. 01:01 حالا یه جایی باید، گفتم، 01:04 یه کلاس بذاریم در خصوص repression 01:08 و اون رو مفصل بررسی کنیم؛ خود مفهوم repression و 01:14 این‌که بهتون گفتم حافظه مفهوم خیلی چیزهاست، نه فقط... 01:24 نه، همچین چیزی هم نبود. یکی از این ترسناک‌تره. اولاً این نشد downloadش کرد. لینکش رو بفرستم؟ 01:33 این‌که یکی‌یکی ترسناک‌تره. بفرستیم، چرا که نه؟ 01:39 آهنگه ترسناکه؟ نه، ترسناک نه. 01:46 Living in the Cave آهنگه ترسناک نیست. 01:51 خیلی اتفاقاً آهنگ ملایمی باید باشه؛ 01:56 یعنی اونی که من گوش دادم ملایم بود. 02:02 خب، با این سؤال بحث رو شروع کنیم. 02:06 تا اینجا راجع‌به سوگ و مفاهیمش صحبت کردیم. 02:12 و اومدیم یه‌مقدار جلوتر، راجع‌به حافظه صحبت کردیم؛ 02:18 راجع‌به این‌که افسوس و حسرتی که وجود داره صحبت کردیم. 02:25 و این جلسه یک کوچولو، یک گریزی می‌زنم به مفهوم 02:31 عمیق‌تر این موضوعات و تو 02:35 مثال این‌قدر بررسیش می‌کنیم. 02:43 و می‌تونیم مبحث رو جا بندازیم یا نه. 02:49 ببینید دوستان، هر جا حرف از حسرت زده می‌شه... سری قبل صحبت کردیم. 02:54 افسوس و حسرت. دوستان، 02:57 حسرت وقتی پاش وسط میاد، یک مفهوم ثانویه است. 03:03 یک مفهوم اولیه هم پشتش داره. 03:06 خب، اون مفهوم اولیه چیه دوستان؟ 03:10 اونایی که کلاس‌ها رو قبلاً بودن، باز شاید بهتر بدونن که... 03:15 غم، فقدان، یک مفهوم خیلی 03:20 عمیق‌تر psychoanalytic هست 03:26 که حسرت ازش مشتق می‌شه. 03:29 حسرت، greed، حسادت؛ 03:35 این‌ها از یه مفهوم 03:40 کلی‌تری هستن. 03:44 مرسی، envy. نیروگذاری envy، دقیقاً. 03:47 خود envy، اصلاً رشک، همون مفهوم نیروگذاری هست. 03:52 حالا این جلسه اصلاً عمیق نمی‌شم توی envy، چون هنوز زوده؛ باهاش کار دارم. 03:57 اما درواقع envy، اگه خاطرتون باشه راجع‌بهش صحبت کردیم، 04:03 یک نوع یا یک مدلی از نیروگذاری یا 04:07 سرمایه‌گذاری روانیه که به‌شدت خامه 04:13 و به‌مرور زمان توسط superego شکسته می‌شه به اجزاش. 04:18 یعنی انگار یک مفهوم غیرقابل‌هضمه برای ساختار روانی ما 04:25 و به حسادت، به حسرت، به میل به نابودی داره تعدیل می‌شه. 04:31 بله، envy خیلی خام بود دیگه؛ صحبت کردیم، خیلی بدویه. 04:37 envy مفهومی بدوی‌ است که شکسته می‌شه یا انگار 04:43 پس از گذشت از ساختار روانی ما یا از مدل‌های ذهنی ما، 04:49 به مفاهیم قابل‌تحمل‌تر تبدیل می‌شه. 04:53 jealousy، greed، درسته؟ مفاهیم این‌چنینی. 05:00 shame. یعنی حتی shame هم... 05:02 این‌ها مفاهیمی‌ان که انگار مشتق می‌شن از envy. باز هم در نظر بگیرید، 05:07 موقعی می‌گیم این‌ها مشتق می‌شن، یعنی نه که فقط خالصِ envy‌ان. درست شد؟ از envy مشتق می‌شن. 05:14 rage هست. rage می‌شه anger. envy می‌شه حسرت و این‌ها؛ مدل rage. 05:20 بله، rage شکسته می‌شه، می‌شه anger. 05:23 envy شکسته می‌شه به المان‌های پایین‌تر. 05:27 rage هم وقتی شکسته می‌شه فقط anger نیست؛ ما با angerش کار داریم. 05:32 rage وقتی شکسته می‌شه یکیش anger هست، 05:36 یکیش aggression هست، یکیش hate هست، نفرت هست 05:40 و مفاهیم دیگه‌ای که از rage میاد. 05:44 اون‌ها بدوی هستن؛ بسته‌های خیلی خامی هستن، مثل نفت خام می‌مونن 05:51 که برای این‌که ساختار روانی ما بتونه ازشون استفاده کنه، 05:55 میاد اون‌ها رو خرد می‌کنه به المان‌های ریزتر. 06:00 و حسرت هم یکیش از envy میاد. 06:03 envy رو بخوام خیلی کوتاه و مختصر 06:07 بگم که به کار این جلسه‌مون بیاد، 06:10 ببینید دوستان، envy درواقع، 06:14 یه بار صحبت کردیم، خیلی حتی غیرمنطقیه. 06:18 یعنی envy مفهومی نیست که توش cognition خیلی وجود داشته باشه؛ 06:24 یعنی شناختی توش نیست. میل به داشتنه که معلوم نیست حتی چی. 06:30 مثال اینیش رو که براتون قبلاً زدم: 06:33 یه بچه‌ای مثلاً با اسباب‌بازیش، با توپش داره بازی می‌کنه. 06:39 می‌بینه یه بچهٔ دیگه هم داره با همون توپ، عین همون توپ؛ یعنی مو نمی‌زنه، عین یکیه، داره بازی می‌کنه. 06:48 بچهٔ شما می‌خواد اون توپ رو هم، با این‌که خودش داره. 06:51 ببینید، با این‌که من دارم، عینش رو دارم، با این‌که بیشتر از یکیش هم به دردم نمی‌خوره. 06:58 درواقع انگار توپ رو نمی‌خوام؛ 07:02 رابطهٔ اون بچه با اون توپ رو می‌خوام. 07:11 envy جنسش دوطرفه‌ست، 07:13 درحالی‌که jealousy انگار سه‌نفره‌ست، سه‌طرفه‌ست؛ 07:19 سه تا ضلع داره. jealousy که خرد می‌شه: من، تو، یه چیزی. 07:24 درحالی‌که envy من، تو، یه چیزی نیست؛ من، یه چیز. 07:29 یعنی درواقع envy دونفره‌ست، jealousy سه‌نفره‌ست. بله. 07:34 من یه رابطه‌ای رو می‌خوام. 07:37 یه مفهوم میان‌بودیه؛ یعنی بین من و یه آدمیه. 07:42 یه تملک رو می‌خوام و با 07:45 داشتن اون موضوع سیر نمی‌شم. 07:50 یکی از پایه‌هایی که الان داریم بهش تلنگر 07:54 می‌زنیم که بهش ورود بکنیم، سوگواری envy هست. 07:59 یعنی ما می‌گیم envy از دست دادن موضوعه. 08:06 مثال بزنم. دارم با مثال می‌رم جلو، نصری. کدومش؟ envy رو مثال بزنم. envy در بزرگسالی خیلی دیده نمی‌شه. 08:13 شما envy رو خرد کردین؛ خیلی سخت دیده می‌شه. 08:17 envy رو در شکل خیلی خامش تو narcissisticهای شدید می‌تونید ببینید. 08:23 همون‌جور که rage رو در psychopathy می‌تونید ببینید؛ یعنی توی psychopathy، 08:28 rage خام رو می‌بینید، توی narcissisticهای شدید، envy خام رو می‌تونید ببینید. 08:35 یعنی همون jealousy نه، envy رو می‌تونید ببینید؛ 08:40 مدل بدوی همون jealousy که دارید می‌خونید. 08:44 envy و نفرت از سوگ جلوگیری می‌کنن. درسته؟ بله، [نامفهوم]. 08:49 بذارید این‌جوری بگیم: کودک در پروسهٔ رشدش سوگواری نداره، mourning نداره. 08:56 درست شد؟ mourning یا سوگواری نمی‌تونه بکنه، 08:59 چون اجزاش رو نداره، چون چیزهایی مانعش می‌شه. 09:03 خب، rage و envy مانع سوگواری می‌شن. 09:11 به جمله دقت کنید. 09:13 یعنی توی psychopathy و narcissistic 09:17 شدید ما سوگواری نداریم. 09:21 یعنی توی psychopathy و narcissistic ما envy و rage داریم که 09:27 هردوتاش درواقع اختلال ایجاد می‌کنن توی mourning یا سوگواری. 09:34 کودک هردوش رو داره؛ یعنی کودک توی سنین پایین، infant، infantile، 09:39 هردوش رو داره دیگه؛ هم rage برش حاکمه 09:42 و هم envy داره. و هردوتای این‌ها مانع 09:45 می‌شن که من بتونم mourning یا سوگواری کنم. 09:50 چرا اختلال ایجاد می‌کنن؟ 09:52 adapted نیستن با دنیایی که ما داریم. 09:58 یعنی گفتم انگار، داریوش، 10:03 توی حیوانات envy داریم. 10:08 یه جایی Panksepp می‌گه ما توی حیوانات می‌تونیم envy ببینیم؛ 10:12 یه چیزی شبیه envy. 10:13 یعنی مثلاً چیزی که یه حیوان دیگه داره، 10:17 من برم از چنگش دربیارم، حتی نخوام بخورم. 10:22 مثلاً ما می‌گیم توی گرگ‌ها چیزی شبیه envy هست؛ 10:25 میاد یه گله رو کامل می‌دره، یه گله گوسفند رو، ولی یکیش رو می‌خوره. 10:32 می‌دونید؟ یعنی انگار، حالا می‌گم، با حیوانات نمی‌شه مصاحبه کرد که بتونیم دربیاریم. 10:40 اصطلاحاً با عصب‌روان‌کاوی می‌شه دید. [نامفهوم]. بله، شکیبا. 10:46 یعنی ما rage و envy رو توی حیوانات به‌نوعی می‌تونیم ببینیم. 10:51 [نامفهوم]. بله، envy، affect نیست مهدی. 10:55 rage رو خب توی حیوانات داریم، ولی envy، affect نیست؛ 11:01 یک مدل اولیهٔ narcissisticه، یعنی یک مدل اولیه. 11:06 self نارس؛ self نارس داریم. بله، بله. 11:09 envy عقل توش نیست، envy توش منطق نیست، 11:13 ساختار cognition توش خیلی کار نمی‌کنه. 11:19 چون بدوی هستن، مانع سوگ می‌شن. بله، جلوی سوگواری رو می‌گیرن؛ 11:23 یعنی جلوی mourning رو می‌گیرن. همون چیزی که حالا با grief کار ندارم. 11:27 mourning؛ چون همه‌شون سوگواری معنی می‌دن. 11:31 جلوی mourning رو می‌گیرن، ولی کودک grief، یه مدلی از grief رو داره؛ mourning نداره. 11:38 پس درواقع داریم راجع‌به این صحبت می‌کنیم که وقتی 11:42 ساختار narcissistic می‌شه یا psychopathy می‌شه، 11:47 چی نداریم؟ ما انگار mourning رو نداریم، سوگواری رو. 11:52 mourning و grief فرق دارن. 11:55 سخته؛ من الان باز ورود کنم، باید بشینیم جلوش صحبت کنیم. 11:58 حسادت احساس متمدنانه‌ایه. بله، حسادت احساس متمدنانه‌ست؛ یعنی تمدن میاد وسطش. 12:05 بهتون اشاره کردم، superego تعدیل می‌کنه؛ superego تعدیلش می‌کنه. 12:12 اگر superego نباشه ـ که می‌گم نباشه خیلی صفت نیست؛ 12:16 درواقع pathology داشته باشه ـ این‌ها نمی‌شکنن، 12:20 نه envy می‌شکنه، نه rage می‌شکنه، و این‌ها نمی‌ذارن شما سوگواری کنید. 12:25 چون چیزی از دست نمی‌ره که بابتش سوگواری کنید؛ مصرف می‌شه. 12:31 توی یه آدم narcissistic کسی نمی‌ره که من بابتش سوگواری کنم. 12:36 چیزی از دست نمی‌دم که بابتش سوگواری کنم؛ 12:40 چیزی از من جدا نمی‌شه که بابتش بخوام سوگواری کنم. 12:44 یا توی psychopathy هم همین‌طور؛ می‌برم به درون دیگه، نابودش می‌کنم. 12:50 درست شد؟ mourning می‌شه رفتار سوگوارانه‌ای که متناسب با غمه، ولی grief تأثیر اون سوگ در درون روانه. 12:56 حالا آره، یگانه. فعلاً اصطلاحاتش پیچیده می‌شه، دوستان، پیچیده می‌شه. 13:02 بذارید برم جلو؛ آهسته‌آهسته همه‌ش رو با هم بررسی می‌کنم. 13:10 خب، envy داره چی‌کار می‌کنه؟ این‌که ما داریم راجع‌بهش می‌گیم چرا جلوی mourning رو می‌گیره؟ 13:16 درواقع envy انگار جایی شکسته می‌شه. envy تملک بود، نه؟ 13:23 تملک باید پایان بپذیره در مرگ یا فقدان. 13:27 اگر تملک پایان نپذیره، دوستان، دیگه سوگواری معنی نداره. 13:32 چه سوگواری؟ 13:34 تملک همیشه در اختیار منه. انگار شما هرچی بزرگ‌تر می‌شید یا بالغ‌تر می‌شید یا عاقل‌تر می‌شید، 13:41 حالا این اصطلاحات فنی نیست، ولی کلی می‌خوام بگم، انگار بیشتر می‌دونید که هیچی با شما نیست. 13:47 اصلاً شما مالک چیزی نیستید؛ شما حتی مالک بدنتون هم نیستید، چه برسه به چیز دیگه‌ای. 13:55 یعنی انگار این تمدنه، این superegoهه که میاد من رو contain می‌کنه. 14:00 چون اگر شما containکننده نداشته باشید، نمی‌تونید سوگواری کنید. 14:06 اگر ساختاری در درون روان شما نباشه که از شما در برابر 14:11 فقدان مراقبت کنه، شما هیچ‌وقت تن به فقدان نمی‌دید. 14:18 یعنی اون‌جایی که یک بار اشاره کردم، تا شونه‌ای نباشه 14:23 که من روی اون شونه سوگواری کنم، تا آغوشی نباشه که 14:28 داخلش سوگواری کنم، دوستان، کسی تن به سوگواری نمی‌ده. 14:34 دیوونه نیست که خودش رو با این موضوع دربندازه. 14:38 پس به‌خاطر این می‌گم آدم‌هایی که تنهان، آدم‌هایی که کسی رو ندارن، 14:43 آدم‌هایی که داخل ساختار روانشون superegoی containکننده ندارن یا در دنیای 14:48 بیرون superegoی به‌حدکفایت containکننده ندارن، از زیر بار سوگواری فرار می‌کنن. 14:55 narcissist کلاً بچه‌ش رو از دست بده، چی؟ باز سوگواری نمی‌کنه؟ 14:59 ببینید دوستان، اگر راجع‌به اختلال صحبت می‌کنید، نه، سوگواری نمی‌کنه. 15:04 ولی درجه هست دیگه. اگر راجع‌به traitهای سبک‌تر narcissistic هستین، نه malignant narcissistic، 15:11 narcissisticهای سبک‌تر صحبت می‌کنید، چرا، سوگواری می‌کنن؛ به‌تناسب سوگواری می‌کنن. 15:20 این‌که سوگ داشته باشیم خوبه؟ این‌که narcissisticها نمی‌تونن؟ 15:24 خوب و بد که می‌گی، نازنین، اصلاً تن من می‌لرزه. 15:29 ولی اگه جواب بله‌خیر از من می‌خواید، 15:32 شما اگه سوگواری نکنید، با واقعیت دنیا کنار نمیاید؛ 15:37 با واقعیتِ آنچه که هست نمی‌تونید adapt بشید. 15:42 superego چجوری باید باشه؟ همون‌جوری که من وقتی یه بچه‌ام، 15:48 یه چیزی، عروسکم گم می‌شه، عروسکم رو از دست می‌دم، 15:53 دلم پاره‌پاره می‌شه و یکی هست که مراقبت می‌کنه، 15:58 یکی هست من رو آروم می‌کنه، یکی هست... 16:01 [نامفهوم]. چشم، می‌رسیم بهش. 16:08 خب، پس تکلیف envy رو روشن کردیم که چی‌کار داره می‌کنه. 16:12 یعنی درواقع من باید بتونم رابطهٔ سه‌نفره رو از دونفره تفکیک 16:17 کنم تا بتونم سوگواری کنم، تا بتونم فقدان object رو بفهمم. 16:22 البته می‌گم مفاهیم زیادی این وسط پیش میاد. 16:25 اصلاً ما می‌گیم انگار envy فقط روی bad objectها کار می‌کنه. 16:30 یعنی بعضی‌ها مثلاً اعتقادشون اینه که envy روی bad objectه؛ 16:35 بعضی‌ها می‌گن نه، روی bad object هم می‌تونه باشه. 16:39 حالا این باز بحث مفصلی می‌شه؛ این‌که ما بیاییم بپذیریم فقط bad objectه یا... 16:46 ego آروم می‌کنه؟ superego. superego شماست. ego نقشی در آروم کردن شما نداره؛ ego مدیره. 16:54 یعنی فقط یه مدیره؛ انگار برگزارکنندهٔ مراسم ختمه. 17:00 کسی که مراسم ختم رو برگزار می‌کنه: صندلی باشه، شام باشه، ناهار باشه، 17:05 قبر باشه، نمی‌دونم، بهشت‌زهرا هماهنگ شده باشه. تدارکات، مرسی. درست شد؟ 17:11 پس ego نقش تدارکات‌چی رو داره، 17:14 ولی سوگواری رو من تو آغوش superego می‌کنم. 17:18 درست شد؟ 17:19 انسان طبیعی نحوهٔ تنظیم احساساتش چجوریه؟ 17:22 «طبیعی» سؤال بزرگی پرسیدی. انسان طبیعی، نحوهٔ تنظیم احساساتش... 17:29 هر کاری دلش خواست بکنه، داریوش. 17:32 درواقع انسان، اگه بخوایم حیوان رو مبنا قرار بدیم، هرچی که هست، هست. 17:38 و به‌محض این‌که تمدن یک جایی شروع می‌شه، جایی که superego 17:43 پاش وسط میاد، دیگه اون‌جا تنظیم احساسات داستانش متفاوته. 17:47 بازداری‌ها شروع می‌شه و [نامفهوم]. 17:52 بله، این مفروضه‌های همون نظریهٔ object relations هستن. 17:57 درسته، احسان. 17:59 دیگه اون روز گفت که وقتی پدر فوت می‌شه، پسر عکس‌العمل نشون می‌ده و از سطح ناهشیار یه سری رفتارها به سطح هشیار میاد. 18:06 این روند عادی و تکاملی هست یا در افراد خاصی بروز می‌کنه؟ 18:09 البته اگه درست متوجه شده باشم. اجازه بده اینجا صحبت نکنیم؛ بعداً راجع‌بهش می‌پردازیم. 18:16 اسکیزوئید چطور سوگواری می‌کنه؟ اون هم سوگواری می‌کنه، دوستان، اون هم سوگواری می‌کنه. 18:20 بذارید، این‌جور سؤال‌ها، دوستان، [نامفهوم] زیاده. 18:26 پس درواقع یه container لازمه. 18:29 انگار من یه چیزی لازم دارم برای این‌که نبودن رو بتونم cover کنم، 18:35 نبودن رو بتونم پوشش بدم، با یه چیزی پر کنم. درست شد؟ با یه چیزی بتونم پر کنم. 18:42 نکته: وقتی که superegoی ما pathologicalه، اگر دقت کنید، 18:47 یکی دیگه از احساساتی که تو سوگ میاد بالا چی بود؟ 18:51 حسرت و افسوس رو گفتیم که می‌شد envy. یکی دیگه‌ش که میاد بالا چیه؟ احساس گناهه. 18:57 تو بسیاری از سوگواری‌ها ما احساس گناه رو تجربه می‌کنیم. این هم باز pathology چیه؟ 19:02 superego هست. یعنی داشتنش یه داستانه، نداشتنش یه داستان دیگه‌ست. 19:08 یعنی اون‌جا superego هست که میاد به ما احساس گناه می‌ده؛ یعنی میاد ما رو مقصر چیزی می‌بینه، 19:15 ما رو عامل یا مقصرِ از دست دادن یا رها کردن یا هر چیزی 19:21 توی این باب می‌دونه و ما رو سرزنش می‌کنه. درست شد؟ 19:29 بدبختی هست. بله، نسیم. بودنش یه چیز، نبودنش یه چیز دیگه‌ست. 19:33 [نامفهوم]. پس مقایسه کنید: اگر من به شما سؤال کنکوری بدم، 19:39 مراجع میاد، هم احساس گناه داره، هم حسرت و افسوس داره؛ 19:45 گام یک مداخلهٔ ما اون عمیق‌تره، 19:49 حسرت و افسوسه، و بعد احساس گناهه. 19:54 ما اول حسرت و افسوس رو می‌ذاریم، چون احساس گناه شهودی‌تره؛ 19:58 یعنی من راحت‌تر می‌تونم بهش بپردازم. درست شد؟ 20:02 یعنی درواقع بخوام levelبندیش کنم، پس می‌شه اول حسرت، اول افسوس، 20:08 بعد میاد می‌شه احساس گناه که توی کیس ما نگاش می‌کنیم. 20:14 یعنی درواقع این‌جوری نگاش کنیم. بله، superego عصبانی می‌شه از دستمون. 20:20 درواقع خود این هم‌ارزی مدل‌هاست، نه؟ 20:23 یعنی ببینید، بخوام dynamic نگاش کنم، 20:29 به شکل خام، 20:30 وقتی یک objectی از دست می‌ره، 20:35 من نسبت به اون object، rage دارم. 20:40 دقت کنید؛ من از اون object متنفرم، 20:45 ازش rage دارم. 20:48 superego میاد rage شدید من، نفرت شدید من از اون object 20:53 رو می‌شکنه، تعدیل می‌کنه، برش می‌گردونه روی خودم. 21:01 درست شد؟ یعنی اگه دقت کنید، 21:04 تو سن پایین‌تر کودک وقتی چیزی رو از دست می‌ده، 21:08 از اون شیء بدش میاد، از اون شیء بیزاره، از اون شیء متنفره. درست شد؟ 21:15 پس درواقع ساختار روانی ما، که همون ساختارِ انگار والد درونی 21:20 ماست که از طریق والدینمون گرفتیم، یکی از کارهاش اینه: 21:25 این خشم ویران‌کننده رو میاد از اون آدم می‌گیره، 21:31 یعنی از اون object می‌گیره، 21:34 میاد تبدیلش می‌کنه به یه خشم روی خودت. 21:39 چرا این کار رو می‌کنه؟ 21:41 دوستان، این کار رو می‌کنه که شما اگه دوست‌دخترت رفت، برنداری بری اسید 21:48 بپاشی توی صورتش که «حالا که مال من نیست، می‌خوام مال هیچ‌کی نباشه». 21:56 حالا که دوست‌پسرم رفت، نمی‌رم اسید بریزم تو آفتابه 22:00 که «حالا که مال من نیست، می‌خوام مال هیچ‌کس نباشه». 22:05 درواقع می‌بینید؟ یعنی ساختار 22:09 تمدن رو می‌خوام ببینید 22:12 که چجوری تمدن اون نفرت من از object رو می‌شکنه؛ 22:18 یعنی نمی‌ذاره من به اون object آسیب برسونم، 22:24 اما به خودم برسونم. یعنی این کار درواقع انگار به صلاح من بوده، به‌نوعی. 22:31 یعنی چی؟ یعنی من نیام به کسی آسیب بزنم که بعد تاوان بدم. 22:39 غیرت دینی تکلیفش چی می‌شه؟ باز دین هم که می‌گی، داریوش، پشتم می‌لرزه. 22:48 درواقع حتی خود غیرتی هم که داریم ازش حرف می‌زنیم، 22:52 حالا نمی‌خوام اینجا باز بهش بپردازم، فقط در حد تلنگر، 22:58 ببینید دوستان، غیرت narcissismه؛ 23:01 غیرت، narcissistic رفتار کردنه؛ غیرت envyه. 23:07 درست شد؟ حالا این‌که به چه مدل و فلان و این‌ها، کاری بهش ندارم. 23:12 می‌فهمم، می‌خوایم همهٔ پدیده‌هایی رو که 23:16 اطرافمون هست به شکل تمدن تفسیر کنیم و تعریفش کنیم و تکلیفش رو روشن کنیم، 23:22 اما بذارید اجازه بدید که فعلاً تکلیف این چیزها رو روشن نکنیم. 23:27 این‌که من می‌تونم به اسم هر چیزی چیز دیگه‌ای رو نابود کنم، 23:32 یعنی به اسم غیرت یه چیزی رو نابود کنم، به اسم هر چیزی؛ اسمش رو کار ندارم. 23:39 درواقع انگار اون‌جا superegoی من به من مجوز می‌ده 23:43 که بتونم rageم رو رها کنم؛ یعنی pathological، منظورم اینه، 23:48 که بتونه یه چیزی رو نابود کنه، یه چیزی رو از بین ببره: 23:53 «حالا که مال من نیست، می‌خوام مال هیچ‌کس نباشه.» و این می‌شه ساختار تمدن. 23:59 یعنی این مثال خیلی خوب بهتون نشون می‌ده که چگونه 24:03 یک رفتار بدوی تبدیل می‌شه به رفتاری متمدنانه. 24:06 اگه من اسید نمی‌پاشم، چون superegoم جلوم رو می‌گیره. چجوری؟ چون قراره بیاد احساس گناه بده. 24:13 یعنی میاد از الان احساس گناه رو بهتون می‌ده که «اوکی، این کار تو خیلی بده، 24:20 زشته، قبیحه؛ جلوش رو بگیر. خشمت یا rageت یا نفرتت رو act نکن.» 24:27 پس برمی‌گرده سمت خودم و روی منِ مراجع سوار می‌شه. 24:31 حالا این چیز خیلی کلی بود؛ من می‌گم ریزتر هم می‌شه بهش پرداخت کرد دیگه. 24:36 یعنی توی چیزهای خیلی جزئی‌تر هم می‌تونه 24:39 این‌ها وجود داشته باشه، به‌تناسب ساختار. 24:43 موضوعات خطی نیست، موضوعات صفر و یک نیست؛ توی یک مدلی حرکت می‌کنن. 24:51 این shift خشم ما رو اذیت می‌کنه؟ بله، دوستان. 24:55 قبول دارم اذیت می‌کنه، اما از rage انگار برای تمدنمون بهتره. 25:04 یعنی پس درواقع می‌خوام این‌شکلی نگاش کنید، مدل رو، 25:10 که هم خوب هست همه‌چیز، هم بد هست، 25:14 اگه بخوام splitting نگاش کنم. 25:17 یعنی هر چیزی یه کارکردی داره، دوستان، که این کارکرد یه جایی 25:23 می‌تونه به ما آسیب بزنه و یه جایی از ما در برابر آسیب محافظت کنه. 25:29 یعنی معامله می‌کنیم: زندان بری یا اون رو نابود کنی؛ 25:34 superegoت تنبیهت کنه یا superegoت اون رو تنبیه کنه. 25:39 درست شد؟ یکی از این مدل‌هاست. 25:45 درواقع یکی از این... حالا «یکی» که می‌گم، منظور، بازم می‌گم، splitش نمی‌خوام کنم؛ می‌خوام فقط ببینیدش. 25:52 چشم، وقت می‌دم برای سؤال‌ها، دوستان. من اول این رو، تکلیفش رو روشن کنم، 25:57 جا بندازم که دونه‌دونه المان‌هایی که تو تمام مباحث داریم می‌گیم، می‌آیم جلو، چی‌کار می‌کنه؟ 26:03 این‌که من اگه میام می‌گم حسرت، افسوس، بعد می‌شه envy، بعد می‌شه احساس گناه، 26:09 توی سوگواری همهٔ مدل‌هاش هست: از دست دادن یک partner، از دست دادن یک fantasy، 26:16 از دست دادن یک آدم، از دست دادن هرچی، بچه، از دست دادن هر چیزی که فقدش رو بخواید. 26:27 خب، این‌ها مدل‌هایی بود که راجع‌بهش صحبت کردیم؛ از بخش envy، از بخش superego 26:33 یا همون rageی که داشتیم راجع‌بهش صحبت می‌کردیم. 26:39 نکته‌ای که وجود داره پس اینه: 26:42 یه جایی ما توی صحبت‌هامون گفتیم برای رها کردن باید چسبیدن بلد بود. خب؟ 26:48 چیزی که مانع این‌که ما بتونیم بچسبیم می‌شه، یعنی المان‌هایی 26:54 که باعث می‌شه ما نتونیم چسبیدن رو یاد بگیریم، narcissisticه. 27:00 یعنی envy و زیرساخت narcissism یا narcissistic اولیه هست. 27:06 یعنی اون خودمحوریه؛ 27:08 یعنی جایی که دنیا از من تفکیک نشده که من بخوام به چیزی بچسبم. 27:14 همه‌چیز به من چسبیده هست. درست شد؟ 27:17 همه‌چیز به من چسبیده، از من رها نیست، 27:21 از من جدا نیست که من بخوام چسبیدن رو یاد بگیرم. 27:26 دوستان، برای چسبیدن من باید ابتدا این گام رو 27:30 بپذیرم که من متمایزم و بعد بیام به شما بچسبم. 27:35 من ادغام‌شده در دنیا و اطرافیان و آدم‌ها نیستم تا بتونم یاد بگیرم بیام بهشون بچسبم. 27:42 یعنی چی؟ یعنی دوستان، وقتی که توی پروسهٔ رشد، 27:46 وقتی کودک ما اصطلاحاً ناکامی یا از دست دادن رو تجربه نمی‌کنه، 27:52 یعنی منِ مادر، منِ پدر اجازه نمی‌دم متمایز بشه، 27:58 اجازه نمی‌دم بفهمه نداشتن چیه، 28:03 خب دوستان، فرداروزی هم نمی‌تونم بچسبم و نمی‌تونم وقتی داره از دست می‌ره سوگواری کنم. می‌دونید؟ 28:10 یعنی انگار می‌گن خانه از پای‌بست ویرانه؛ 28:15 یعنی اون اولِ اول نمی‌تونم بچسبم 28:21 که حالا بخوام براش سوگواری کنم، که اصلاً از دست دادنش رو 28:26 بتونم بفهمم یا اول از دست دادنش رو بتونم اصطلاحاً تجربه کنم. 28:35 درست شد؟ بسیار خوب. 28:37 فقط می‌خواد object با من یکی بشه. بله، بله. 28:42 envy و jealousy با Oedipus هم مربوط می‌شه؟ بله، زهرا، تأثیر داره. 28:47 یعنی اون‌جایی که وقتی می‌گی Oedipus، یعنی داری از superego حرف می‌زنی؛ 28:53 یعنی داری خاستگاه یا شروع شکل‌گیری superego رو مطرح می‌کنی. 28:58 پس هر جا حرف از envy هست، 29:01 حرف از superego یا والد درونی ما هست. 29:05 انگار من دارم راجع‌بهش... envy هم پاش وسطه دیگه؛ 29:11 یعنی اون‌جایی که superego میاد این‌ها رو خرد می‌کنه دیگه، 29:16 و اگه superego این‌ها رو خرد نکنه، انگار سوگواری برای 29:21 من اتفاق نمی‌افته که حالا بتونم اصطلاحاً ازش رد بشم. 29:31 خب، یه مثال براتون بزنم. چند تا مثال آماده کردم؛ 29:35 حالا یکیش رو براتون بگم که بتونیم این envy رو توش ببینیم. 29:41 مراجعه‌ای داشتم، یه خانم narcissistic خیلی شدید؛ 29:46 خیلی راحت آدم‌ها رو دور می‌انداخت، آقایون رو دور می‌انداخت. 29:58 و رابطه داشت دیگه؛ یعنی ورود می‌کرد به رابطه. 30:04 اصطلاحاً نگیم اخاذی، ولی ازشون پول می‌گرفت، 30:09 ازشون حمایت می‌گرفت. 30:12 معمولاً هم آقایونی رو انتخاب می‌کرد 30:16 که متأهل باشن، که درواقع بهش نچسبن؛ 30:21 نه برای این‌که ازشون بتونه سوءاستفاده کنه. 30:27 ببینید، من وقتی partnerی انتخاب می‌کنم که خودش متأهله، 30:32 درواقع انگار یه چیزی پسِ ذهنم هست که پس 30:36 من انتخابش نیستم و یا به من نمی‌چسبه. 30:39 یعنی انگار با یه پیش‌فرض این‌طوری می‌رم تو رابطه. 30:44 نکته‌ش این‌جاست که اگه اون آقا حتی خانمش رو طلاق 30:49 بده و بیاد با این خانم، ایشون ردش می‌کنه. درست شد؟ 30:55 بازم نکته: اما اصرار داره که باید اون رو ول کنی، بیای من رو انتخاب کنی. 31:01 یعنی همهٔ پروسه‌هایی که دارم می‌گم ناخودآگاهه، ها دوستان؛ 31:05 فقط می‌خوام یه مدلی رو بهتون نشون بدم. 31:09 یعنی پس به‌شکل ناخودآگاه من با طرفی که همسر داره وارد رابطه می‌شم، برام خرج می‌کنه، 31:16 می‌گم «بالاخره تو یه زن داری، باید برای من بیشتر بذاری.» من این رو بهانه می‌کنم: 31:22 «اون رو بیشتر دوست داری، اون رو بیشتر می‌خوای، تو به من نمی‌رسی، تو از من مراقبت نمی‌کنی، 31:29 تو هوای من رو نداری.» و انگار دستش زیر سنگ منه؛ 31:32 انگار من دست پیش رو دارم، انگار من برگ برنده رو دارم. 31:38 درست شد؟ انگار من بالاترم، دست بالا رو من دارم. 31:43 و اتفاقاً کسی رو انتخاب می‌کنم که نتونه نزدیکم بشه؛ 31:48 نه به این علت که من آدمی باشم 31:50 که بخوام از این موقعیت سوءاستفاده کنم، منظورم این نیست. 31:56 یعنی اساساً من نمی‌خوام کسی به من بچسبه 32:00 و از این موضوع فرار می‌کنم؛ درست شد؟ 32:03 از این موضوع فرار می‌کنم. 32:06 توش Oedipus هم هست، همه‌چی توش هست، این مثالی که دارم براتون می‌زنم. 32:10 میل؛ envy رو توش می‌بینید؟ میل به تملک. 32:15 آدمه برام مهم نیست. این می‌شه envy. 32:19 یعنی من رابطهٔ تو با همسرت رو می‌خوام؛ 32:22 تو رو نمی‌خوام، تو برای من مهم نیستی، رابطه‌ت رو می‌خوام. 32:27 اون رابطه رو بشکن، بیار اون رابطه رو بده به من؛ خودت برو هر قبرستونی که دلت خواست. 32:33 یعنی یه concept انتزاعیه دیگه؛ 32:35 یعنی اون رابطه رو از اون آدم بشکن و بردار بیار اینجا، 32:40 این رابطه رو بچسبون به من، من این رو می‌گیرم، تو برو دیگه. درست شد؟ مهم نیست. 32:48 در تمام این پروسه‌ای که حالا آدم‌های زیادی میان، 32:51 می‌رن، احساس mastery پیدا می‌کنم، حس خوب پیدا می‌کنم. 32:55 توش یه envy شدید دیده می‌شه، یه جاهاش rage شدید دیده می‌شه. 32:59 بوده توشون کسی که مثلاً partnerش یا همسرش رو ول کرده، 33:05 ولی ایشون نخواسته، پسش زده و دورش انداخته. 33:10 نکته‌ای که پیش میاد: چرا مراجعه می‌کنه تو اتاق درمان؟ 33:17 می‌گه که خب، می‌رسیم؛ شکایت خانم این بود: 33:22 «من توی رابطه‌ای بودم، ایشون متأهل بود 33:27 و توی یه جایی به من علاقه نشون داد. 33:32 گفت که آره، می‌خوام زنم رو طلاق بدم، 33:36 بیام تو رو بگیرم.» 33:41 و ناگهان داستان عوض می‌شه. می‌گه یه جایی طرف باهام صحبت کرد، گفت: 33:45 «نه، هرچی فکر می‌کنم می‌بینم زنم رو بیشتر از تو دوست دارم. 33:50 فکر می‌کنم تو خیلی آدم ارزشمندی نیستی و انتخاب من همسرمه. 33:56 لطفاً دیگه مزاحمم نشو.» 34:04 خانم هم می‌گه: «منم گفتم که آره، اصلاً به جهنم؛ تو هم لیاقت من رو نداری.» 34:08 درست شد؟ «تو هم لیاقت من رو نداری.» اما نکته کجاست، دوستان؟ 34:14 می‌گه از زمانی که این اتفاق افتاد، حال من بده، می‌فهمید؟ 34:18 می‌گه هر بازی و دوزوکلکی که فکر کنی من سوار کردم، 34:23 هر کاری که فکر کنی. 34:24 دیگه من شروع کردم به تقلا کردن؛ انگار من گیر افتادم، می‌فهمید؟ 34:31 درست شد؟ انگار من گیر افتادم. 34:35 هر کاری کردم. دیگه توی روابط من خرج نمی‌کردم، اونا خرج می‌کردن. 34:39 من زنگ نمی‌زدم، اونا زنگ می‌زدن. 34:42 من اصلاً follow نمی‌کردم، اونا follow می‌کردن. 34:45 اما اینجا می‌گه من هم follow کردم، 34:47 هم پول خرج کردم؛ هر کاری فکر کردم. 34:52 به خانمش گفتم همسرت به درد نمی‌خوره، براش پیام فرستادم، 34:58 براش عکس فرستادم؛ هر جوری سعی کردم تا رابطه‌ش با خانمش بشکنه. 35:05 یعنی این همون envyه‌ست: اگه برای من نیست، می‌خوام برای هیچ‌کی نباشه. 35:11 دیگی که برای من نجوشه، می‌خوام سر سگ توش بجوشه. 35:19 اما نتیجه نداره. و همزمان با این تقلایی که این مراجع می‌کنه، 35:24 دقت کنید، همزمان با تقلایی که داره می‌کنه و جواب‌هایی که نمی‌شنوه، 35:31 می‌گه: «هر کاری کردم، خانمش گفت نه، همسر من خوبه، تو مشکل داشتی. 35:35 با همسرم صحبت کردم، گفته تو آویزون بودی، اون خیلی تو رو نمی‌خواسته؛ 35:40 تو یه تفریح کوچیک بودی، یه خوشی کوچیک بودی.» 35:44 و دیگه بالاخره از من عذرخواهی کرده، گفته: 35:48 «حالا ما یه تفریح کوچیکی داشتیم، 35:52 دیگه ما رو ببخش.» و منم بخشیدمش و دیگه مزاحم نشو، 35:57 و از زندگی ما برو بیرون. 36:00 پس خانمش هم طرف اون رو گرفت، یعنی رابطه همچنان پابرجاست. 36:06 همهٔ این مدل به کنار، فکر می‌کنید 36:10 درون این خانم چی در جریانه؟ 36:13 جالبه بهتون بگم. 36:15 علی‌رغم این‌که این خانم نمی‌دونه داره سوگواری می‌کنه، 36:19 به این جمله‌م دقت کنید: 36:21 سوگواری نپخته‌ای داره اتفاق می‌افته. 36:25 یعنی یه mourning ملایم که داره اون 36:29 آدم رو به سمت افسردگی، خشم، غم... 36:33 درست شد؟ 36:34 یعنی درواقع کاری که نکرده، 36:37 [نامفهوم] کامل نمی‌شه، مهدی، درسته. 36:41 ولی انگار سوگواری وجود داره؛ 36:43 انگار مدل سوگواری هست. 36:47 panicهای شدید، غم‌هایی که یه‌دفعه میاد 36:51 و طرف نمی‌دونه این غم از کجا اومده. 36:55 یعنی نمی‌تونه بفهمه این همه غم هم برای چیه، می‌فهمید؟ 36:58 این آدم مثلاً برای من مهم نبود، می‌فهمید؟ 37:01 و جالب اینجاست که مراجع خودش می‌گه؛ 37:05 می‌گه: «می‌فهمید؟ اگه یه ماه می‌اومد با 37:08 من زندگی می‌کرد، خودم می‌انداختمش دور. 37:13 من اصلاً خودم می‌زدم قطع می‌کردم رابطه رو. 37:17 اصلاً آدم من نیست، مدل من نیست، type من نیست.» 37:22 می‌بینید؟ یه مثال این‌جوری بزنم براتون؛ شبیه دقیقاً همون چیزی که گفتیم: 37:28 یه بچه‌ای که، می‌دونید، یه چیزی رو می‌خواد؛ همون توپه، همون envy هست. 37:33 یه چیزی رو می‌خوام که حتی نمی‌خوامش. 37:38 خیلی سطحیش اینه: همون که به من «نه» گفت. 37:44 ولی مدل عمیق‌ترش اینه: درواقع من نمی‌تونم سوگواری کنم؛ 37:49 انگار بغضی دارم که نمی‌ترکه، انگار سوگی دارم که انجام نمی‌شه. 37:56 درواقع نمی‌تونم سوگواری کنم. درست شد؟ 38:04 حالا باز بریم یکم جلو. rage رو هم می‌بینید؛ rageش هم میل به نابود کردن اون بیچاره‌ست، 38:09 میل به کشتن اون رابطه. خشم خیلی عجیب‌غریب، اصلاً کارهای عجیب‌غریب، خیلی کار عجیب. 38:15 می‌گفت، مثلاً می‌گم، ببینید برای چی مثال می‌زنم؛ می‌گفت رفته بودم درِ خونهٔ پدر و مادرش، 38:22 می‌گفت نشسته بودم، گریه می‌کردم، زار می‌زدم که «پسر شما با من بد کرد. 38:28 پسر شما نمی‌دونم می‌خواست من رو بگیره، نگرفت، و نمی‌دونم به 38:32 من قول داده بود.» یعنی کارهایی کردم که می‌گم برای خودش عجیبه. 38:40 ولی ما می‌گیم بازیگره، ولی درمانده‌ست، فرشته. 38:43 یعنی من می‌خوام سوگواری کنم، نمی‌تونم سوگواری کنم. 38:48 تو برای من معنایی نداشتی. 38:50 همیشه من دور ریختم، همیشه من نخواستم، همیشه من بودم که رها کردم. 39:00 بله، درسته، سعید. یعنی اون بازی روانیش اینجا کار نکرده. 39:06 درست شد؟ 39:07 و نتونست خودش رو اصطلاحاً آروم کنه. درست شد؟ [نامفهوم]. 39:14 این ربط داره: منی که رها کردم، حالا رها شدم. بله، جواد. 39:18 درواقع همینه؛ من رها شدم و نمی‌تونم برای یه چیزهایی تو وجودم سوگواری کنم. 39:25 زورم نمی‌رسه و حتی نمی‌بینم؛ تحقیر رو نمی‌بینم. 39:30 و باز از اینجا به بعد می‌شه مدل سوگواری: 39:33 انکار می‌کنم سوگ رو، انکار می‌کنم؛ خشمم رو به طرف مقابل... پر از خشمم. 39:40 چانه‌زنی می‌کنم: چی شد رفت؟ چرا رفت؟ چه اتفاقی افتاد؟ 39:46 یه افسردگی ملایمی این وسط وجود داره، نه؟ و عدم پذیرش. 39:53 درست شد؟ و عدم پذیرش. می‌گه: «رفتم تو روابط دیگه، 39:56 گفتم جاش رو پر می‌کنم، به جهنم.» ولی آرومم نمی‌کنه. 40:00 دقت کنید؛ یعنی درواقع پر کردنه. 40:03 یعنی من می‌خوام زخم رو با چیزهای دیگه خوب کنم. 40:09 اساساً این‌شکلیه. این زخم مال الان نیست. 40:15 درست شد؟ این زخم مال الان نیست؛ 40:19 این زخمیه که من سال‌ها با مرهم 40:22 گذاشتن روش نذاشتم سر باز کنه. 40:27 یعنی من سال‌ها پیش رها شدم و 40:32 برای این‌که باور نکنم رها شدم، 40:37 و برای این‌که براش سوگواری نکنم، دست جنبوندم؛ 40:42 از این رابطه تو اون رابطه، ضربتی، 40:46 هر جور که فکرشو کنید، از این رابطه به اون رابطه، 40:51 و با چیزهای مختلف مرهم گذاشتم. 40:55 ولی انگار، می‌دونید، اینجا دیگه مرهم جواب نداده؛ 40:59 یعنی اینجا انگار من روبه‌رو شدم با سوگواری. 41:03 جالب اینجاست، وقتی با مراجع صحبت می‌کنیم، 41:06 معطوف به زمان حاله، اما نکته کجاست؟ بریم برگردیم به ریشهٔ سوگواری. 41:13 می‌گه: «من دوازده سالم بود، می‌فهمید؟ 41:17 پدر و مادرم از هم جدا شدن، طلاق گرفتن. خب؟ 41:22 من پدرم رو خیلی دوست داشتم، خیلی زیاد. 41:30 و البته من نوجوانی شر و شیطون بودم، 41:35 درست شد؟ شر و شیطون بودم. 41:37 دعوا شد. مادرم گفت بیا با من زندگی کن. 41:41 گفتم نمی‌خوام؛ تو به درد نمی‌خوری، بابام رو می‌خوام. 41:47 می‌گفت رفتم با بابام شروع به زندگی کردم. 41:50 می‌گفت حدود دو سال بعد یا یک سال بعدش، حدود سیزده سالم بود، بابام عاشق یه زنی شد، 41:57 و اون خانم اومد و شرط خانم این بود که «من بچهٔ تو رو قبول نمی‌کنم.» 42:03 و بابام برگشت بهم گفت که «برو خونه پیش مامانت؛ من نگهت نمی‌دارم.» 42:11 من نگهت نمی‌دارم. و می‌گفت من با خفت و خواری برگشتم پیش مادرم 42:21 و تحقیر شدم؛ یعنی جملات مراجع دیگه. 42:24 تحقیر شدم و متنفر شدم از پدرم. 42:28 و جالب اینجاست، مراجع می‌گه من گریه نکردم، حتی یه قطره. 42:33 من انقدر... اون روزی که پدرم بهم گفت «من نمی‌خوامت، برگرد برو پیش مامانت. 42:38 منم زندگی دارم، منم می‌خوام آیندهٔ خودم رو بسازم، من اهداف خودم رو دارم، 42:43 من از این خانم خوشم میاد، دوست دارم باهاش زندگی کنم»، 42:47 می‌گفت یه نفرتی در من موند دیگه. 42:49 درواقع از اینجا من زخمی خوردم که هیچ‌وقت التیام پیدا نکرد. 42:56 و الان میام، میام، میام و اون زخم رو با آدم‌های دیگه، با رها کردنشون، پر می‌کنم. 43:02 و امروزه‌روز می‌تونید انگار 43:06 ببینید اتفاق تکرار شد، نه؟ 43:09 تاریخ دوباره تکرار می‌شه. 43:13 من می‌رم تو رابطه با مردی که می‌گه «من تو رو می‌گیرم، 43:18 با تو ادامه می‌دم» و ناگهان همسرش رو انتخاب می‌کنه، 43:23 همسرش هم شوهر رو انتخاب می‌کنه و من دوباره طرد می‌شم و 43:28 دوباره دور انداخته می‌شم و دوباره زخم سر باز می‌کنه. 43:33 ولی این دفعه دیگه نمی‌تونم جمع‌وجورش کنم، می‌دونید؟ 43:37 مثل این می‌مونه که یه عضوتون به‌شدت مجروح 43:41 شده و حالا با پانسمان بالاخره کشوندینش دیگه، 43:45 آوردینش ده سال، پونزده سال؛ اون زخم رو انگار سربسته آوردی. 43:55 ولی این دفعه زخم دیگه‌ای می‌خوره روش و دیگه نمی‌شه جمعش کرد. 44:00 دیگه با چسب‌زخم نمی‌شه التیامش داد، با چسب‌زخم نمی‌شه درستش کرد. 44:06 و دیگه کار از کار گذشته انگار، 44:09 و من بابت همهٔ اون‌ها باید سوگواری کنم. نه؟ 44:13 و جالب اینجاست، دوستان، 44:20 که به این دقت کنید، به این تکهٔ داستان، 44:24 که وقتی من داستان رو از اول روایت می‌کردم، یه جایی... 44:29 این‌که می‌گیم انتقال، شاید بحث انتقال هم توش باشه، جذابه. 44:35 همهٔ ما ـ واقعاً من جمع می‌بندم، دوستان ببخشن ـ می‌گیم: «خوبش شد. 44:41 بهرام که گور می‌گرفتی همه عمر، دیدی که چگونه گور بهرام گرفت؟ خوبش شد.» 44:48 مثلاً بعد، وقتی ورود می‌کنیم و گذشته رو مرور می‌کنیم، یه جایی حس دلسوزی‌مون میاد بالا. 44:55 ای بابا، آخه... می‌دونید؟ درواقع می‌بینید سناریوه دیگه. 45:00 یعنی این تیکه رو فقط خواستم بگم که ما نمی‌تونیم 45:04 آدم‌ها رو به این راحتی با رفتارشون قضاوت کنیم. 45:08 کار خیلی سختیه برای ما به‌عنوان درمانگرها؛ به‌عنوان انسان معمولی کار ندارم. 45:14 و این‌که همه‌چیز به هم پیوسته‌ست. 45:18 من به دنیا همون‌قدر بی‌رحمم که دنیا بهم بی‌رحم بوده. 45:24 ما به اندازه‌ای آزار می‌رسونیم که آزار دیدیم. 45:31 و چیزی بیشتر و کمتر نیست؛ همون‌قدر آزار می‌رسونم که آزار دیدم. 45:36 و مراجع یه جایی تو اتاق درمان اصلاً دوست نداشت ورود کنه به این خاطره. 45:41 یعنی مراجع، می‌گم، اصلاً مقاومت داشت؛ می‌گفت «اون که چیزی نشد» و خیلی، 45:47 ببینید دوستان، خیلی از روش رد می‌شد، خیلی راحت رد می‌شد 45:52 و تجربه‌ش نمی‌کرد دیگه؛ یعنی مثلاً خیلی خنثی، 45:58 با صدای neutral، با صدای neutral. 46:02 و نکتهٔ بعدی: این خانم یه آدم narcissistic بود. 46:05 در تمام روایت‌هایی که می‌گفت، من از این خانم اشک ندیدم. 46:09 یعنی حتی جلوی من گریه کردن هم براش چی بود؟ 46:14 انگار تحقیرآمیز بود، ضعف بود. 46:20 بعدش صحبت می‌کرد، خاطره رو ولش کرد و یه جایی گفتم که «خب، به نظرت چرا از این خاطره راحت رد می‌شی؟ 46:26 اگه مهم نیست، خب یکم detail بیشتری بهم بگو.» 46:31 یکم detail بیشتری بهم بگو. 46:38 نکته‌ای که وجود داره، خیلی جالبه این تیکه برای این‌که ببینیدش. 46:43 می‌گفت که «من از پدرم جدا شدم.» این‌ها روایتشه. 46:48 من می‌خوام بگم بغض مراجع کجا ترکید. 46:53 «از پدرم جدا شدم، خیلی با خشم و نفرت. بعد اومدم خونه.» 46:58 می‌گفت حدود شش ماه بعد، 47:01 به پدرم زنگ زدم 47:06 و گفتم که «بابا، من یه آلبومی داشتم، 47:09 عکس‌های من و تو و مامان توش بوده؛ اون آلبوم رو می‌خوام.» 47:15 بعد یکم این‌ور و اون‌ور کرد و یک ساعت بعدش زنگ زد 47:19 و گفت که «اون‌ها رو فلانی انداخت دور؛ ریخت دور.» 47:25 «ولی چیز مهمی هم نبوده دیگه؛ اگه می‌خواستی، می‌گرفتی.» 47:28 این‌ها رو که داشت مراجع می‌گفت، اینم از روش سطحی رد شد. گفتم: «و چه حسی داشتی؟» 47:35 گفت که «نه، حس خاصی نداشتم.» گفتم: «احساس نکردی دوباره دور ریخته شدی؟» 47:43 حالا یه دیالوگی شبیه این. اون‌جا بود که بغض مراجع شکست 47:49 و تبدیل شد به بغض شدید، گریهٔ خیلی زیاد؛ این‌جا مقاومت دیگه... 47:55 و اگه بهتون بگم یه ماه هر هفته 47:58 گریه می‌کرد، اغراق نکردم. 48:04 یعنی یه ماه، شاید چهار جلسه تقریباً، این چهار ساعت فقط گریه بود، 48:10 و تو طول هفته هم که دیگه جای خود دارد. 48:15 این اون سوگواریه؛ یعنی اینجا اون‌جاییه که 48:20 انگار اون سوگه میاد بالا، اون غمه میاد بالا، 48:25 اون زخم اصلی، اون زخمی که قبلاً خورده شده، 48:32 دوباره سر باز می‌کنه و همه‌چی دوباره عریان می‌شه انگار برای من. 48:39 نکته‌ای که برام وجود داره اینه که توی این مدل، 48:44 اگه دقت کنید، من اصلاً سوگواری نکردم که الان نمی‌دونم، 48:49 اصلاً حتی این تجربه‌ای که دارم... 48:55 نه، خیلی حرف‌های ناگفته رو می‌گم، فرشته. خب، خیلی چیزها گفته می‌شه. 49:00 این‌که من چقدر با پدرم خوب بودم. برمی‌گردیم به زیر دوازده سالش. 49:06 می‌گه: «پدر من انقدر من رو دوست داشت که تقریباً همهٔ عکس‌های اون آلبوم رو پدرم از من گرفته بود. 49:13 پدر من همیشه دوربین دستش بود و می‌گفت دختر خوشگلم و عکس می‌گرفت؛ 49:16 دختر خوشگلم و عکس می‌گرفت؛ دختر خوشگلم و عکس می‌گرفت. 49:21 من محصول زندگی اون و مادرم بودم و این رو همیشه عنوان 49:26 می‌کرد که تو خاصی، تو uniqueی، تو عزیزدل بابایی. 49:33 و می‌گفت بعد از طلاقش، 49:36 انگار پیغامش برای من این بود که تو یادآور 49:42 مادرت و یادآور زندگی شکست‌خوردهٔ منی. 49:48 و این برای من خیلی دردناک بود که انگار من symbol رنج و دردهای اون آدم هستم.» 49:58 یعنی یه اتفاقی که عرض کردم خدمتتون نیست؛ خدمتتون، یه اتفاق نیست. 50:03 خیلی اتفاقات توی این دوازده سال افتاده. 50:06 خیلی جاها مادرم تحقیرم کرده و داستان اینجا هم تموم نمی‌شه. 50:11 از جایی که مراجع می‌ره پیش مادرش هم همین تحقیر و سرزنش و 50:17 این‌جور چیزها هست؛ همهٔ این‌ها هست. می‌گه: «من خونهٔ پدرم... پدرم آدم پول‌داری بود نسبتاً، من رفاه داشتم. 50:24 اون یک سال، یک سال و نیم، من رفاه زیادی داشتم؛ قبلش هم همین‌طور. 50:28 و بعد برگشتم خونهٔ مادرم؛ 50:31 یه خونهٔ پنجاه‌متری، یه زیرزمین، 50:35 که درآمد مالی مناسبی مادرم نداره. 50:39 من مجبورم کار کنم. درست شد؟ 50:43 من مجبورم کار کنم؛ برام تحقیرآمیز بود. 50:46 و این‌ها همه رو عاملش رو پدرم می‌دونستم، 50:50 که اون من رو دور انداخت، اون من رو انگار انداخت توی آشغالی. 50:55 جملهٔ مراجع این بود که می‌گفت: 50:57 مثل این حس رو دارم که پدرم من رو پرت کرد توی آشغالی، 51:02 و دقیقاً هم به عینه در دنیای واقعی هم همین اتفاق انگار افتاد؛ 51:07 من رو انداخت توی یه آشغالی.» 51:11 پدرش رو به‌خاطر پول انتخاب کرده؟ نه، یگانه، نه؛ می‌گم یه عامل نیست. 51:18 پدرم با من عکس می‌گرفت؛ یعنی این‌ها معنیش این نیست که فقط پدرم پول داشت. درست شد؟ 51:24 و همهٔ این موضوعات. مادر چی؟ بهش کینه نداشت و نمی‌خواست باهاش خوب باشه؟ نه دیگه. 51:31 ولی دیگه این داستان خیلی detail داره؛ 51:35 این داستان‌ها که چه شد، من مجبور شدم 51:39 چه کارهایی کنم، کجا برم، چه کار کنم، با کیا تو رابطه باشم. مجبور بودم. 51:44 تنها راهی که به ذهنم می‌اومد این بود که از همون حدود چهارده یا 51:48 پونزده‌سالگی مجبور بودم با پسرها وارد رابطه بشم و ازشون پول بگیرم. 51:53 چون مادرم که پول نداشت. من خودم رو لایق زندگی بهتری می‌دونستم 52:00 و حاضر بودم هر کاری کنم، هر چیزی رو تحمل کنم تا بهم پول بدن. 52:06 همین مراجع می‌گفت که من حدود شانزده سالم بود؛ 52:10 می‌گه من حدود شانزده‌سالگی با یه مرد شصت‌وسه‌ساله وارد رابطه 52:16 شدم که از بدنش حالم به هم می‌خورد، اما پول می‌داد و خرجم می‌کرد. 52:22 درواقع می‌دونید؟ انگار من رو انداخته بودن سطل آشغالی دیگه و من حاضر نبودم دیگه یه 52:28 جایی به بعد از سطل آشغالی بیرون بیام؛ ترجیح می‌دادم توی همون سطل آشغالی باقی بمونم. 52:35 همهٔ این‌ها سوگه دیگه؛ یعنی یه مؤلفه نیست. 52:39 درواقع من باید بابت تک‌تکش سوگواری کنم؛ 52:42 بابت تک‌تک این خاطراتی که یادم میاد و معانی‌ای که برام داره باید بتونم... 52:50 می‌دونید، خیلی از چیزها مرده انگار؛ 52:54 یه پدر نبوده دیگه، کلی fantasy، 52:58 کلی باور نسبت به خودم، و جالبه. 53:03 بازم این‌ها جملات کلیدی‌ان که حالا نوشتم؛ بعضی‌هاش رو بخونم یادم میاد. خیلی جالب بود این جمله‌ش. 53:12 می‌گه: «من با اون مرد شصت‌وسه‌ساله که داشتم sex می‌کردم...» گفتم: «به چی فکر می‌کردی؟» 53:18 گفت: «به این فکر می‌کردم که بابام رو خطاب می‌دادم، که آره، این منم، 53:24 دختر خوشگل بابایی که بابا انداختش توی سطل 53:28 آشغال.» حالا جملهٔ دقیقی توی این مایه‌ها؛ 53:32 که انگار اون رو مخاطب قرار می‌دادم که «من رو دور می‌اندازی؟ 53:38 اوکی، منم خودم رو دور می‌اندازم، 53:41 خودم رو نابود می‌کنم.» و این داستان، این ماجرا. 53:46 پس اگه مادر contain می‌کرد، می‌تونست نبود پدر رو تحمل کنه که دخترش این‌قدر نشکنه؟ 53:51 بله دوستان، دوطرفه‌ست. ببینید، موضوعاتی که می‌گیم واقعاً یک عامل 53:57 یا یک المان specific مشخص نیست که باعثش بشه؛ یه رها کردن پدر نیست. 54:03 شاید پدر اگه اصلاً خوب نبود، انقدر رها کردنش دردناک نبود. 54:08 شاید اگه اصلاً پدر خوب نبود، من اصلاً انتخاب نمی‌کردم باهاش برم، نه؟ 54:15 می‌موندم سمت مادر. نمی‌دونیم، درست شد؟ [نامفهوم]. 54:21 بله، من انگار داغ دل مادرم رو داشتم، داغ دل پدرم رو داشتم. 54:26 یعنی یه جورایی انگار [نامفهوم] دیگه، یه مفهوم‌سازیه. 54:32 آخه همه رهاش کردن، نه فقط مامان یا بابا. 54:35 می‌دونید؟ انگار من از یه زندگی آرمانی، تک‌فرزند، 54:41 همه‌چیز مهیا، ناگهان از بهشت به قعر جهنم سقوط می‌کنم دیگه. 54:47 و حالا تو جهنم هم ترجیح می‌دم همون‌جا بمونم. پس این همون shift خشم هست. بله، دوستان. 54:53 یعنی همون خشمی که میاد بالا و اون چیز دیگه جلوی سوگواری من رو می‌گیره، چون سوگواری زیاده. 55:00 درست شد؟ چون سوگواریم زیاده، حاضر نیستم. 55:05 گفتم بهتون دوستان، برای سوگواری ما یه شونه می‌خوایم، نه؟ یه آغوش می‌خوایم. 55:12 وقتی نیست، من سوگواری نمی‌کنم؛ من ترجیح می‌دم postpone کنم و فرار کنم. 55:24 نمی‌دونم، مهتاب، دیگه. حالا این‌که فنیش چرا، کی از کی، چی شده، من دیگه ورود نمی‌کنم بهش. 55:31 سر پدرش داد می‌زد که «چرا آلبومم رو دور انداختی؟» 55:34 همون می‌شد یه سوگواری؟ نه، یگانه. ببین، اصلاً مسئله داد نیست. 55:40 ببین، دور انداختن یه معنایی داره: من رو واقعاً نخواسته، نه؟ 55:45 این رو چجوری می‌شه cover کرد؟ 55:48 اصلاً من می‌گم گیرم پدر بره توی آشغالی، آلبوم رو پیدا کنه، برداره بیاره. درست شد؟ 55:53 دوستان، دیگه فایده نداره. یعنی می‌دونید، من با این رفتارم یه چیزی رو ثابت کردم. 56:00 حالا دیگه بعدش اصلاً من می‌گم فرضاً بگردم، دوستان؛ مادرم بگه «آه، 56:04 همهٔ عکس‌ها رو من دارم» یا برم ببینم مادربزرگم مثلاً همهٔ عکس‌ها رو داره. 56:10 این دیگه اهمیتی نداره، چون من لنگ اون عکس نیستم درواقع. 56:14 درست شد؟ یعنی مهم عکس نیست، حتی مهم آلبوم نیست. 56:18 شاید اگه خیلی مهم بود، من مثلاً همون قبلش، یه سال قبل، مثلاً شش ماه قبلش می‌رفتم می‌آوردم. 56:24 مهم رفتار پدره، مهم نوع نگاه پدرم به این موضوعه. 56:34 [نامفهوم] می‌گه آغوش و یک دوش برای گریه کردن؟ بله، متأسفانه برای همه‌مون. 56:39 یعنی مثلاً کیس‌هایی که از مراجع‌تون برامون باز کردید؟ نه، انقدر زیاد گفتم، یگانه، یادتون نیست. 56:46 نگران نباش، داستان‌هایی با 56:49 موضوعات این‌چنینی کم نیست. 56:54 خیلی خوب. اینجا superegoش ضعیف بوده یا egoش؟ نمی‌دونم. 56:59 مداخله چی؟ مداخله رو گفتم، دوستان، از اول تا آخرش. 57:05 نمی‌دونم چرا دارم براش نسخه اصلاً... چیز ندارم، دوستان. یعنی این‌که ما چجوری هم‌ذات‌پنداری می‌کنیم؟ 57:15 خب، نه، اصلاً بحث غم نیست؛ من بحثم concept سوگواری هست. 57:19 پس این می‌شه مدلی که ما توش انگار می‌ریم؛ 57:23 انگار اون سوگه که میاد بالا و conceptی که توش سوگ دیده نمی‌شه. 57:30 نکتهٔ بعدی، نکتهٔ بعدی که 57:34 برام مهمه توی سوگواری... 57:37 بذارید چند تا سؤال جواب 57:41 بدم که یه‌دفعه shift نکنم. 57:45 خب، فرح بپرسه. 57:46 بعد هم چند تا از دوستان می‌رن پایین. 57:50 دوستان، سعی کنید خلاصه بپرسید که جواب... اجازه بدیم. 57:57 بفرما، فرح. 57:58 سلام استاد. 57:59 سلام فرح. 58:01 استاد، دیگه گفتیم برای رها کردن باید چسبیدن رو بلد بود و این‌ها. من یه سؤالی برام مطرحه. 58:08 ببینید، شخصیت وابسته؛ می‌شه گفت دلیل این‌که می‌چسبه و رها نمی‌کنه 58:15 اینه که نمی‌خواد سوگواری کنه؟ 58:16 و شاید اصلاً... یعنی من خودم شاید حالا فکر می‌کنم که شاید من یه وابسته هستم، 58:22 ولی حالا فکر می‌کنم که شاید رگه‌های narcissistic دارم، 58:27 چون دوست ندارم اصلاً، یعنی نمی‌خوام اصلاً سوگواری رو تجربه کنم؛ ولی خب envy هم ندارم. 58:37 نه، نه. صرفاً فرار از سوگواری معنیش 58:41 این نیست که من narcissistic هستم. 58:44 ببینید دوستان، توی حالات narcissistic اصلاً من 58:48 متوجه نمی‌شم سوگی دارم که باید براش سوگواری کنم؛ 58:53 اصلاً سوگ رو نمی‌بینم که بخوام سوگواری کنم. درست شد؟ 58:59 یعنی ببینید، توی حالات dependent من می‌فهمم چه اتفاقی داره می‌افته؛ شاید اجتناب کنم، 59:06 panic می‌شم، دلم نمیاد رها کنم، نمی‌تونم رها کنم. این‌ها فرق می‌کنه با هم. 59:13 این‌ها فرق می‌کنه، این‌ها مدلش این نیست. توی narcissistic، تو با وجود من درهم‌گره می‌خوری. 59:19 هم من دوست دارم رهاش کنم، هم نمی‌تونم؛ یعنی هم رها می‌کنم و هم نابود می‌شم با این رها کردن. 59:28 مرسی. 59:29 [نامفهوم]. 59:34 خب، [نامفهوم]. 59:41 میاد صدام استاد؟ 59:43 بله، صدات رو دارم. 59:44 سلام، خسته نباشید. شبتون بخیر. 59:46 سلامت باشی. 59:47 استاد، من چون یه‌خورده با این مفاهیم هنوز تازه روبه‌رو شدم، یه‌خورده برام مشکله. 59:54 خب، این تفاوت envy و jealousy که فرمودین، 59:57 بیشتر توی همون احساس مالکیتیه که توی envy وجود داره؟ 1:00:02 یعنی توی envy ما یه چیزی رو می‌خوایم که دراصل نمی‌خوایم؛ 1:00:07 فقط می‌خوایم مالکش باشیم. درسته؟ 1:00:10 اصلاً چیزه مهم نیست. 1:00:12 آره، آفرین. آره، اون مهم نیست. اما توی jealousy نه؛ اون هم مهمه. 1:00:16 یعنی ما اون چیز رو واقعاً می‌خوایم. درسته؟ 1:00:19 آره دیگه. من اگه حسادت می‌کنم به تو که Porsche سوار می‌شی، واقعاً Porsche رو می‌خوام. 1:00:24 آهان. 1:00:25 بله، توی jealousy می‌خوام. 1:00:27 نه، اصلاً توی envy من Porsche رو اصلاً نمی‌خوام؛ به Porsche کار ندارم، مالکیت رو می‌خوام. 1:00:32 آهان، متوجه شدم. مرسی استاد، ممنونم. 1:00:35 خواهش می‌کنم. خب، لیلی. 1:00:43 سلام، سلام. صدای من هست؟ 1:00:45 بله، صدات رو دارم. 1:00:47 استاد، یه قسمتی که فرمودید «تنفر از object به علت از دست دادن»، این رو من متوجه نشدم. 1:00:54 اگه دوست دارید یه توضیح بدید. 1:00:56 کدوم بخشش رو؟ یعنی چیش رو متوجه نشدید؟ 1:00:58 این‌که تنفر از object به علت از دست دادن. 1:01:02 ما از اون خشمگین می‌شیم که چرا نیست. 1:01:06 ببینید، در مسائل ابتدایی، یعنی توی کودک، infant، 1:01:10 وقتی مامان نیست من از مامان متنفر می‌شم. 1:01:16 وقتی مامان نیست، من از مامان متنفر می‌شم. 1:01:20 یعنی تنفر رو درواقع به این علت که 1:01:23 حالا این object نیست، من تجربه می‌کنم. درسته؟ 1:01:29 ببینید، توی کودک راحت می‌بینیش. توی بزرگسال، [نامفهوم]. درست شد؟ 1:01:35 برمی‌گرده سمت خودم. کودکم تا یه سنی متنفره از مامانم که چرا نیست؛ 1:01:40 از یه جایی به بعد کودک به خودش شک می‌کنه، فکر می‌کنه من بدم که مامانم نیست. 1:01:45 یعنی می‌بینید، اون خشم از سمت مامان روی من سوار می‌شه؛ یعنی به‌جای اون، روی من. 1:01:51 آهان، متوجه شدم. متشکرم، مرسی. 1:01:55 بله، خواهش می‌کنم. خب، ثریا هم بپرس. 1:02:04 سلام استاد، وقتتون بخیر. 1:02:07 سلام ثریا، وقت تو هم بخیر. 1:02:09 استاد، من سؤالی که داشتم... من یکی دو سال بیمارستان روان‌پزشکی کار می‌کردم؛ 1:02:15 یعنی اونجا دورهٔ طرحم رو می‌گذروندم. بیشتر بیمارهایی که با episode manic یا [نامفهوم] bipolar، 1:02:21 اکثراً با episode manic برای اولین بار شروع دوره‌شون بستری می‌شدن، 1:02:26 خانم‌ها و آقایانی بودن که دچار 1:02:30 شکست عاطفی شده بودن با عشقشون. 1:02:34 بعد من همیشه برام سؤال بود؛ یعنی الان، دقیقاً الان، برام این سؤال پیش اومده: 1:02:40 اون‌ها اگه سوگ رو داشتند، یعنی سوگواری می‌کردند، امکانش بود که مثلاً دچار این مسئله نشن یا نه؟ 1:02:46 یعنی درواقع اون شکست عاطفی براشون مثل ماشه‌چکان عمل می‌کرد؛ اون شروع بیماری‌شون بود. 1:02:52 اکثراً مثلاً تو سن بین هجده تا بیست سال خیلی داشتیم این‌جوری؛ 1:02:57 حتی افسردگی نه، با episode manic می‌اومدن. 1:03:00 می‌خوام بگم که اگه اون‌ها، حالا غیر از دورهٔ دارودرمانی، اون دورهٔ حادشون رو بگذرونن، 1:03:06 با روان‌درمانی اگه سوگ رو براشون باز کرد، می‌شه مثلاً امیدوار به بهبودشون بود؟ 1:03:13 چون معمولاً این‌ها مجبور هستن که ادامه‌دار، 1:03:16 تا آخر عمر، دارو مصرف کنن که علائمشون کنترل بشه. 1:03:21 من تجربهٔ شخصیم اینه‌ها، ثریا، بله. 1:03:25 حالا جالبه بهتون بگم، توی خیلی از موضوعات سوگواری درمانه؛ خیلی از موضوعات. 1:03:31 یعنی اصلاً، چی‌جوری بگم؟ 1:03:34 یه آبی روی آتیشه برای خیلی از مشکلات، خیلی مشکلات. 1:03:40 یعنی درواقع من می‌گم یه‌جوری انگار اساس بسیاری از چالش‌های ما اینه که سوگواری نمی‌کنیم؛ 1:03:47 چه مرگ fantasy، چه مرگ reality، چه مرگ خودمون، چه [نامفهوم]. 1:03:53 می‌دونی؟ چون فقدان هست. 1:03:55 درواقع fantasy، سوگواری یه گام به سمت بزرگ شدنه دیگه، دراصل. 1:04:00 ببینید، چون دنیا پر از ناکامیه، پر از اصطلاحاً از دست دادن‌هاست، 1:04:06 و درواقع وقتی من سوگواری نمی‌کنم، درواقع کنار نمیام با این از دست دادن‌ها. 1:04:11 و این باعث بسیاری از اختلالات می‌شه، بسیاری از چالش‌ها، بسیاری از مشکلات. 1:04:17 و به‌ازای هر سوگواری انگار ما یه گام بزرگ‌تر می‌شیم؛ 1:04:22 یعنی یه پله بالاتر می‌ریم. درست شد؟ 1:04:26 یه پله دارم انگار ازش رد می‌شم. 1:04:30 توضیح می‌دم دوستان این‌که المان‌های سوگواری چه چیزیه؛ 1:04:36 ورود می‌کنم بهش، چشم. خب، مهتاب هم سؤالش رو بپرسه. 1:04:44 سلام، خسته نباشید. درواقع من یه سؤالی که داشتم، 1:04:48 اینجا این دختر egoش ضعیف بوده دیگه، درسته؟ 1:04:53 کی؟ 1:04:53 همین دختر بچه. 1:04:55 ببین، وقتی می‌گی ضعیف یا غیرضعیف، معنا داره. 1:04:59 درواقع می‌تونم بگم superego پاتولوژیکه؛ ego خیلی نه، superego. 1:05:06 آها، بعد چرا ego نه؟ 1:05:10 خیلی مفصله. ego رو توی جلسات درمان چک می‌کنیم، درست شد؟ 1:05:14 یعنی ego یا دفاع‌های مراجع انقدر پاتولوژیک نیست. 1:05:18 نمی‌گم نیست‌ها؛ دقت کنید دوستان، نمی‌گم خیلی خوبه. 1:05:22 مقایسه‌ای از من پرسیدید، می‌گم superegoش پاتولوژیک‌تر از egoشه. 1:05:28 چرا گفتید که می‌خواد رها کنه و نمی‌تونه رها کنه، 1:05:32 ولی رها می‌کنه و بعد نابود می‌شه؟ چرا نابود می‌شه؟ 1:05:37 کجا گفتم؟ رها کنه و بعد نمی‌تونه رها کنه و 1:05:42 بعد رهاش می‌کنه و خودش از درون نابود می‌شه؟ 1:05:48 وقتی یکی رو رها می‌کنه. این‌جوری نیست؟ 1:05:51 نه، نه. توی وابسته‌ها نمی‌تونم رها کنم؛ خب، له می‌شم به‌شدت. 1:05:56 ولی توی narcissistic که راحت رها می‌کنم. 1:05:59 آهان. jealousy رو هم یه بار می‌گید چیه؟ 1:06:02 jealousy، حسادت. 1:06:04 آهان، حسادت. 1:06:05 من می‌بینم تو یه ماشینی داری، بهت حسادت می‌کنم؛ 1:06:09 حالا این عامیانه‌شه‌ها. 1:06:12 خب؟ 1:06:12 ماشینی که داری رو می‌خوام. 1:06:14 بعد envy هم گفتید که یعنی نیروگذاری روانیه؟ 1:06:18 بله. 1:06:18 ولی چیز نیست؟ حسرت و اینا نیست؟ 1:06:22 نه، حسرت نیست. حسرت انشعابه؛ envy ریشه‌ست، حالا فارسیش رو بخوایم بگیم. 1:06:26 ریشه؟ 1:06:27 [نامفهوم] اونم نیست، ولی حالا می‌گم. 1:06:29 نمی‌تونه دیگه یه نیروگذاری روانی باشه که احساسات مختلف رو به وجود میاره؟ 1:06:34 نه، نمی‌تونیم؛ این خیلی یه چیز دیگه گفتی الان. 1:06:37 آخه من احساس کردم اینه؛ شما گفتید «یه نیروگذاری روانیه»، اولش اینجا نوشتم. 1:06:42 آره دیگه، یه نیروگذاری روانی هست. 1:06:46 حسادت و حسرت و اینا مفهوم بدویه؟ بله؟ نه، نه بگم؛ 1:06:52 envy مفهوم بدویه؛ اون‌ها دیگه مفهوم‌های پیشرفته‌تره. 1:06:56 مرسی استاد، خیلی ممنون. خواهش می‌کنم. خب، زرین هم بپرس. 1:07:06 سلام، خسته نباشید. 1:07:08 سلامت باشی زرین. 1:07:09 استاد، من خواستم بپرسم کسی که narcissisticه، 1:07:13 اگه یعنی objectی رو از دست بده، اینا واقعاً حسش و غمش رو 1:07:19 اصلاً تجربه می‌کنن یا اصلاً همچین حسی رو ندارن؟ چه‌جوری هستش؟ 1:07:25 چون من نگاه می‌کنم، یعنی یه‌جور انگار انکار خیلی قوی توشون هستش. 1:07:31 خواستم ببینم همین هستش یا اشتباه دارم می‌کنم؟ 1:07:37 نه، درست می‌گید. 1:07:39 بله. اصلاً ببینید، یه جاهایی توی narcissisticها بستگی داره. حالا می‌گم، توی یه مدلش نه؛ 1:07:44 گریه کردن، ضعیف بودن، ناتوان بودن، وابسته بودن، همهٔ این‌ها ضعف براشون معنی پیدا می‌کنه، 1:07:51 و این‌ها رو سرکوب می‌کنن تو حد خیلی زیاد. 1:07:54 من narcissisticهای خیلی‌خیلی زیادی رو دیدم که واقعاً حتی یه قطره اشک هم نمی‌دیدم. 1:08:02 ولی این معنیش نیست که هرکی گریه نمی‌کنه narcissistic هست، دوستان. 1:08:07 نه، تجربهٔ غم ممکنه که با گریه هم نباشه، ولی شما اصلاً کاملاً این حس رو نمی‌گیرید ازشون که غمگینه؛ 1:08:14 یعنی کاملاً اون object رو داره انکار می‌کنه. 1:08:17 بله، این مال ابعاد مختلفشونه. ببین زرین، 1:08:20 دوستان، اگه دقت کنید narcissisticها توی تجربهٔ احساساتشون، 1:08:25 درواقع توی همدلی که داریم ازش حرف می‌زنیم، توی empathy، مشکل دارن. 1:08:31 وقتی مشکل دارن، یعنی در درک و فهم احساسات تو مشکل دارن؛ پس توی خودش هم داره دیگه. 1:08:39 ممنون، متشکرم. 1:08:41 خواهش می‌کنم. دوستان، ببینید وقتی من می‌گم خشمی که به سمت object هست، اون برمی‌گرده سمت من، 1:08:48 بله، می‌تونه انقدر این خشم زیاد باشه که من خودم رو بکشم. 1:08:52 یکی از دوستان پرسید؛ بله، می‌تونه باعث خودکشی من بشه، چرا که نه؟ 1:08:58 خشمه دیگه؛ خشم به سمت خود افسردگی ایجاد می‌کنه، اونم شدید. بفرمایید. 1:09:04 سلام. سلام استاد. یکی از سؤال‌هام همین بود که الان جواب دادید، 1:09:07 و یه سؤال دیگه دارم. فرمودید که وقتی object از دست می‌ره، ما یه rage نسبت 1:09:12 به object داریم، ولی اون احساس گناه باعث می‌شه که ما اون rage رو act نکنیم. 1:09:17 خب، این برای فردی هستش که مثلاً [نامفهوم] اون سوگ رو داره تجربه می‌کنه. 1:09:24 اگه یه فردی، فردی رو از دست داده، یعنی از دنیا رفته و سوگش 1:09:29 به‌خاطر مرگ کسی هستش، اگه این rage به خودش برنگرده و روی خودش 1:09:36 پیاده نکنه، چه آسیبی، یعنی چه خطر دیگه‌ای می‌تونه داشته باشه؟ 1:09:42 خب، اون فردی که نسبت بهش خشم داره که کلاً از دنیا رفته. 1:09:47 این فقط در رابطه با فردی که شکست عاطفی خورده مصداق پیدا می‌کنه؟ 1:09:52 نه دیگه، چرا؟ طرفی هم که رفته، شما ندیدین که آدم‌ها از دستش عصبانی‌ان؟ 1:09:59 خب، آسیبش می‌شه... 1:10:02 که از دست اون عصبانی باشن؟ 1:10:03 بله. 1:10:05 آسیبی؟ نمی‌دونم چه actی ممکنه بعدش به وجود بیاد، 1:10:09 اما درواقع این خشم من از اون آدم که چرا مرده، خیلی کوتاهه؛ 1:10:13 مگر این‌که شما psychosis باشید و این رو تجربه نکنید، 1:10:17 چون خیلی سریع می‌فهمید که نمی‌تونید کاری کنید. درست شد؟ 1:10:21 یعنی من از اون آدم عصبانی‌ام که چرا مرده، ولی نمی‌تونم کاریش بکنم؛ 1:10:26 پس برمی‌گرده سمت خودم، یا project می‌شه روی موضوع دیگه. درست شد؟ 1:10:32 یعنی می‌رم از دکترش شکایت می‌کنم، 1:10:35 می‌رم از مامانم شکایت می‌کنم، با مامانم بد می‌شم مثلاً. 1:10:39 درست شد؟ یعنی جابه‌جاش می‌کنم این خشم رو. 1:10:43 بله، متشکرم. 1:10:45 خواهش می‌کنم. یعنی این مدل رفت‌وبرگشتی همیشه هست. 1:10:51 چشم دوستان، بذارم اگه پیجم اومد بالا. نمی‌دونم، آیدیش رو ندارم؛ یعنی تو ذهنم نیست چی بوده. 1:11:00 درست شد؟ یه نکتهٔ دیگه هم که هست، اینجا دقت کنید. ببینید توی سوگواری‌ها، خب، 1:11:06 این هم باز می‌شه یه مدل narcissistic باشه؛ [نامفهوم]. 1:11:10 یه مدل narcissistic باشه. 1:11:12 آدم‌ها خودشون رو محور داستان می‌دونن؛ 1:11:16 یعنی ما خودمون انگار محور داستانیم. 1:11:21 استاد، من خیلی متشکرم بابت این کلاس‌ها. 1:11:24 من واقعاً خود واقعیم رو توی کلاس‌های شما نشون می‌دم، 1:11:28 چون جاهای دیگه اون امنیت رو راستش ندارم. بعد مسئلهٔ من خب زیاده، 1:11:33 بعد به‌خاطر این من خیلی توی استرس و ناراحتی‌ام و حس می‌کنم همیشه دنبال... 1:11:40 مطالبتون رو دنبال می‌کنم. 1:11:40 راستش همین قضیه که من از همسرم پارسال جدا شدم، 1:11:47 من فکر می‌کنم چون همه توبیخم کردن 1:11:50 و چیز کردن، من سوگواری نکردم؛ 1:11:54 اصلاً فرصت برای سوگواری نداشتم. 1:11:56 بعد الان... پارسال خب دقیقاً روز پدر، روز مرد بود؛ 1:12:00 همسر من هنوز جدا نشده بود، 1:12:01 یه مدت نمی‌اومد خونه. 1:12:03 [نامفهوم]. 1:12:04 براش [نامفهوم]. 1:12:06 نمی‌دونم، براش کیک گرفتم، فرستادم، گل گرفتم و فلان و عکسش رو تو خونه زدم. 1:12:10 هر کاری کردم، اون نمی‌اومد. 1:12:12 من وقتی دیدم دیگه زیر بار نمیاد، منم توافقی رفتم و طلاق گرفتم، بدون هیچ بحثی. 1:12:16 بعد قرار بود ماهی ششصد به من بریزه، 1:12:20 و این رو حدود شش، هفت ماهی می‌شه که نمی‌ریزه. 1:12:24 دقیقاً امروز که مثلاً روز پدر، روز مرده، الان برداشته به من 1:12:28 پیام داده که مثلاً این آدم که حالا [نامفهوم] سعی می‌کرد، 1:12:32 یعنی خیلی سعی می‌کرد اگه از کسی پولی می‌خواد نده، ازش در می‌رفت، 1:12:37 و به من امروز پیام داده که «من پول‌های تو رو نریختم و می‌خوام برات بریزم.» 1:12:42 حالا نمی‌دونم دلیلش چی بوده که همچین پیامی به من داده بعد از این‌همه وقت، 1:12:46 ولی واقعاً من رو باز trigger کرد. و می‌دونید، خیلی... من همش چشمم دنبالشه، 1:12:52 چون اصلاً یه اتفاقات عجیب‌وغریبی برای من افتاد. 1:12:55 مثلاً من به حرف استادم کردم، از همسرم جدا شدم و این‌ها. 1:13:00 می‌دونید، استادم... خب دوره‌های supervision می‌رفتم. 1:13:04 می‌دیدم استادم، خب، بچه‌های دیگه که به حرفش کردن نتیجه گرفتن، 1:13:08 زندگی‌هاشون خوب شده، کارشون درست شده، نمی‌دونم، 1:13:11 بچه‌ها می‌گفتن به من کار بده، زندگی رو مثلاً بتونم اداره کنم و این‌ها، 1:13:15 ولی درنهایت خب، شاید بعد که از شوهرم جدا شدم، دیدم استادم مثلاً روی من نظر داره. 1:13:22 من همه‌چی رو زیرورو کردم، از اون مؤسسه اومدم بیرون؛ یعنی از زیر صفر شروع شد. 1:13:28 و این اتفاقات و قصه‌ها همه‌ش پشت‌سرهم بود. 1:13:32 خیلی این روزها حالم بده، 1:13:35 به‌خصوص این‌که این آقا امروز به من پیام داده، که اصلاً باز یاد خاطرات پارسال 1:13:40 افتادم که من چقدر دویدم که این رو برش گردونم سر زندگی و نتونستم. نمی‌دونم. 1:13:45 و الان نگاه می‌کنم، واقعاً همش بیرون چشمم دنبال اینه که ماشینش رو مثلاً توی گذرگاه ببینم، 1:13:51 و نمی‌دونم چمه. بابا، می‌دونم که الان زندگیم رو تونستم جمعش کنم، الان بهتره، 1:13:57 ولی حالم واقعاً خوب نیست. می‌تونید یکم راهنماییم کنید؟ 1:14:02 اگه من صداتون رو با اجازتون می‌بندم؛ 1:14:05 اگه می‌شه یکم نصیحتم کنید، نمی‌دونم، کمکم کنید. ببخشید. 1:14:11 ببین، این‌که من بخوام بهت بگم دقیقاً چه کار 1:14:15 کن یا چه کار نکن، خیلی مسئلهٔ پیچیده‌ایه، خب؟ 1:14:22 یعنی می‌شه مثل همون استادت که گفتی به حرفش گوش دادی و جدا شدی. 1:14:26 من نمی‌تونم واقعاً مطمئن بهت بگم چه کار کن یا چه کار نکن. 1:14:31 به نظر من قضیه خیلی پیچیده‌تر از این حرف‌هاست. اما یه نکته رو می‌تونم بهت بگم: 1:14:38 معلومه این‌که الان حال بدی داری، انگار به نظر میاد مضطربی یا به‌هم‌ریخته‌ای؛ 1:14:44 انگار حال بدت بیشتر تو رو shock کرده تا رفتار اون آدم. 1:14:48 انگار از خودت surprisedی، انگار از خودت تعجب کردی که چرا این حال رو داری؟ 1:14:53 [نامفهوم]. من یه نکته بگم، تو بقیه‌ش رو گوش می‌دم، وسط حرفتون نگاه کنید؛ 1:14:59 من از خودم می‌ترسم. من الان می‌ترسم دوباره باز غلط راه برم، 1:15:05 باز اشتباه کنم، باز دلم بلرزه؛ نمی‌دونم، می‌ترسم، نمی‌خوام اشتباه کنم. 1:15:15 می‌فهمم. اصلاً می‌فهمم که... به نظر من بیشتر از خودت می‌ترسی؛ اصلاً مسئله اون نیست. 1:15:21 اصلاً این‌که نمی‌دونی باید چه کار کنی و سردرگمی خودته. 1:15:25 مطمئناً اصلاً من اینجا نمی‌تونم راهکار بهت بدم، 1:15:30 بگم این کار رو کن یا اون کار رو کن. 1:15:33 نمی‌دونم، اگه WhatsApp من رو داری به من پیام بده، ببینم می‌تونیم 1:15:39 فردا یه تایمی هماهنگ کنیم، force majeure صحبت کنیم. 1:15:44 قول نمی‌دم؛ خب، اصلاً قول نمی‌دم چون 1:15:47 نمی‌دونم تایم‌هام چه‌جوریه، ولی پیام بده، 1:15:52 چون این‌جوری نیست که من اینجا بتونم به این راحتی کاری بکنم. 1:15:56 فردا تعطیله؛ حالا فردا تا یه جایی در خدمت خانواده‌ایم. 1:16:00 حالا ببینیم چی می‌شه. توی WhatsApp به من پیام بده، ببینم کاری می‌شه کرد یا نه. 1:16:05 خب، عرضم به حضورتون که... 1:16:07 بله، دوستان که گفتید خشم؛ دوستان اصلاً یه اصطلاحی ما داریم، 1:16:13 می‌گیم خشم از شیء گمشده؛ loss of attachment. 1:16:18 درواقع ما از هر شیئی که گم می‌شه، [نامفهوم]. 1:16:27 صدام بده؟ 1:16:35 این درواقع شیء گمشده‌ست که ما ازش عصبانی می‌شیم، 1:16:40 که برمی‌گرده دیگه؛ یعنی این برمی‌گرده سمت خودم، برمی‌گرده سمت یکی دیگه، 1:16:46 برمی‌گرده سمت یه جای دیگه، و از دسترس من یا 1:16:51 از تیررس من خارج می‌شه که دسترسی بهش ندارم. 1:16:56 و این نکته رو هم دقت کنید. حالا بحث narcissisticها شد، حالا می‌ذارم اینجا توضیح می‌دم بهتون: 1:17:02 هر طبقه‌ای، هر گروهی، یه آفتی توی سوگواری‌شون داره؛ 1:17:08 دقت کنید، یه آفتی توش داره. 1:17:11 برای مثال، این تیکه رو برای این گفتم؛ 1:17:14 این تیکه رو ببینید: envy، narcissistic. 1:17:19 اما مثلاً می‌گم، به نظرتون شخصیت‌های وسواسی آفتشون توی سوگواری چیه؟ 1:17:25 نمی‌تونیم که فقط بگیم narcissisticها سوگواری‌شون مشکل داره؛ وسواسی‌ها هم داره. 1:17:32 این رو من توی کیس‌های وسواسی زیاد دیدم: بازداری هیجانی. 1:17:37 من می‌گم از اون بزرگ‌تر؛ از اون بزرگ‌تر، 1:17:41 به این جمله دقت کنید که آدم وسواسی دنیا رو این‌طوری می‌بینه: 1:17:46 «از این‌که خوابم نبره، 1:17:51 خوابم نمی‌ره.» 1:17:55 توی بسیاری از شخصیت‌های وسواسی نگاهشون بسیار دوبعدی، نگاه taskمحوره؛ 1:18:03 انگار نگاهیه که می‌گن که: 1:18:06 «اوکی، خب همه‌چی رو متوقف کنیم، حالا می‌رسیم؛ این کار رو، 1:18:10 بیا سوگواری کنیم، تموم شه، بریم بعدی، بریم بعدی، بریم بعدی، بریم بعدی.» 1:18:15 این‌که نمی‌تونم بپذیرم که سوگواری من، انگار می‌دونید، 1:18:21 اصلاً pause می‌شه یه جایی تو زندگی وسواسی‌ها. 1:18:25 یعنی جوری که می‌خوام توضیح بدم، 1:18:29 انگار تو ساختارهای وسواس، خود سوگواری خودش یه تمی از 1:18:35 یه وظیفه، dutyه؛ که انگار باید تکلیف این روشن شه. 1:18:40 من نمی‌تونم تا تکلیفش روشن نشده برم بعد؛ انگار یه وظیفهٔ ناتمام. 1:18:46 اضطراب همین وظیفهٔ ناتمام خودش مانع سوگواریشه؛ 1:18:52 یعنی یه بخشی از اضطراب انگار انتظارش اینه: 1:18:57 «خب، ما یه مشکلی داریم؛ این رو حل کنیم و به جمع‌بندی برسیم، 1:19:01 حالا بریم موضوع بعدی.» و انگار multitask هم نیست، یه taskه. 1:19:05 یعنی انگار من تا این حل نشه، تکلیف بعدی مشخص نیست؛ یعنی نمی‌رم بعدی. 1:19:11 و همون گیرپیچی که می‌گیم، همون تم وسواس؛ 1:19:14 همون اضطراب من از این‌که خوابم نبره، خوابم نمی‌ده. 1:19:20 اضطراب من از این‌که «خب، سریع‌تر سوگواری رو بیایم رسیدگی شروع کنیم و ان‌شاءالله 1:19:26 تا آخر ماه تمومش کنیم، بریم برسیم به کار و زندگی.» خب، من اون رو زیاد دارم. 1:19:31 همین اضطراب مانع می‌شه که اون آدم بتونه سوگواری کنه؛ انگار نمی‌تونم اون رو در جمع همهٔ زندگی ببینم. 1:19:39 براتون مثال زدم؛ یعنی می‌خواستم بگم فقط نگاه نکنید narcissistic. 1:19:43 می‌گم جلوتر، یه جایی میام می‌گم کل این طبقه‌ها رو. معمولاً [نامفهوم]، 1:19:48 که هر گروه یا هر طبقه یه آفتی دارن توی سوگواری‌شون؛ 1:19:54 یه bugی وجود داره که اون bug زودتر انگار باید حل شه تا خود سوگواری. 1:20:00 یعنی اگه ما به سوگواری به‌عنوان یه taskی که قراره 1:20:04 ازش رد شیم نگاه کنیم، مراجع نمی‌تونه سوگواری کنه، 1:20:07 چون فکر می‌کنه باید یه کاری رو سریع‌تر انجام بده تا اون تموم شه. 1:20:12 مثلاً بهش می‌گی باید گریه کنی، می‌گه «باشه، من می‌رم گریه می‌کنم، هفتهٔ بعد میام. 1:20:16 چقدر گریه کنم تموم می‌شه؟» 1:20:18 دیدید؟ این ذهن وسواسیه که این‌طوری نگاه می‌کنه. 1:20:22 اصلاً اگه توی ده دفعه گریه کنیم، می‌گه «خب بیست دفعه گریه کنیم، دوبرابر سریع‌تر می‌شه.» 1:20:30 neuroticها درگیرش نمی‌شن؛ انگار multitaskن، 1:20:33 انگار من به این نگاه نمی‌کنم که «خب تا این حل نشه، یه چیز دیگه حل نشه.» 1:20:38 یعنی تم وسواسیه که معمولاً درگیر این می‌شه، 1:20:43 انگار پشتش گیر می‌افتم و چالش پیدا می‌کنم. 1:20:50 آره، سوگ رو [نامفهوم] دیگه، سریع‌تر جمعش کنیم؛ 1:20:56 اگه هر کاری هم لازمه تو بگو ما انجام بدیم و بتونیم این موضوع رو حل‌وفصل کنیم. 1:21:01 این یه نکته‌ست. 1:21:04 به‌خاطر این می‌گم که غرق نشین توی فقط narcissistic که بگیم فقط narcissisticها؛ 1:21:10 نه، 1:21:11 وسواسی‌ها مشکل خودشون رو دارن و وابسته‌ها همین‌طور، 1:21:16 اجتنابی‌ها همین‌طور، و قصه‌ها که بهش مفصل می‌رسم و می‌پردازم بهش. 1:21:23 چشم، سؤالات رو چند دقیقهٔ آخر باز می‌کنم. 1:21:29 نکته‌ای که وجود داره، سوگواری که داریم راجع‌بهش صحبت می‌کنیم، هرکدوم مدل خودشون... 1:21:34 نه، هرکدوم یه آفت مال خودشون، 1:21:37 درست شد؟ 1:21:38 هرکدوم یه آفت، یه مانع دارن؛ این‌طوری بگم شاید بهتر بشه. یکی این بشه. 1:21:44 حالا چیزی که اشاره کردیم، envy... من بقیه رو بگم؟ 1:21:50 بقیه رو بگم. نه، تیتروار که نیست؛ هر کدوم رو باید بهش ورود کنم. 1:21:54 صرف این نیست که بگم مثلاً؛ باید بازش کنم که چیه، 1:21:58 حرکت‌هاش چیه و چه‌جوری باید ازش رد شیم. 1:22:03 [نامفهوم]، صدا [نامفهوم]؟ من دو خط بسته‌ام. 1:22:12 خب. 1:22:13 صدام بهتر شد یا نه؟ 1:22:15 بله، همین یه ذره بهتر شد. 1:22:19 خب، بذارید من... 1:22:22 بذارید من خارج شم، دوباره برگردم. 1:22:56 نمی‌دونم صدام بهتر شد یا نشد. بازم کمه؟ 1:23:04 [نامفهوم]. 1:23:11 خب، خوبه. 1:23:12 [نامفهوم]. 1:23:15 خب. 1:23:16 پس حل شد دیگه. 1:23:24 نکتهٔ بعدی. 1:23:26 کم‌کم جا می‌ندازیم دیگه. 1:23:28 حسرت، صحبت کردیم. 1:23:30 envy، rage بود. 1:23:32 اون‌جایی که ما rage داریم، انگار یه خشم نابودکننده رو به سمت object داریم. 1:23:38 یه شیء گمشده داریم که بعد توسط superego تبدیل می‌شه به اون خشم از خودم؛ 1:23:44 پس درنهایت ما قراره برسیم از این خشم به سمت بیرون. 1:23:49 همین کیس رو من هی به‌مرور بازش می‌کنم، دوستان، 1:23:53 که بتونیم ببینیم مداخلات چه‌شکلیه و چه کار می‌کنیم روی این مسئله. 1:23:59 یه نکتهٔ دیگه‌ای که باز برام مهمه بتونیم 1:24:02 ببینیمش توی این مسئله؛ به این نگاه کنید: 1:24:09 من وقتی چیزی رو از دست می‌دم، منِ نوعی یا هرکدوم از شماها، 1:24:14 وقتی چیزی رو از دست می‌دیم، قراره جایگزین براش انتخاب کنیم. 1:24:22 درست شد؟ یعنی قراره براش جایگزین انتخاب کنیم. 1:24:26 چرا جایگزین؟ 1:24:28 چون ذهن من، ذهن شما، بدون اون خلأ که نمی‌تونه زندگی کنه، نه؟ 1:24:34 بدون خلأ که نمی‌تونه زندگی کنه. 1:24:38 نکته: وقتی من می‌خوام یه جایگزینی برای 1:24:43 شیء گمشده پیدا کنم، مجبورم به شیء 1:24:48 گمشده فکر و دائماً مقایسه انجام بدم؛ 1:24:55 دائماً مقایسه انجام بدم. 1:24:59 نکته: وقتی شما اولین بار یه چیزی رو از دست می‌دین، 1:25:03 تنها مقایسه‌ای که وجود داره با fantasyتونه. 1:25:08 یعنی من اگه می‌خوام جایگزینش کنم، شیئی که از دست رفته رو، 1:25:13 باید با چی مقایسه‌ش کنم؟ با قبلی دیگه. 1:25:17 یعنی من، فرض کنید، یه همسری داشتم، از دستش دادم. 1:25:23 درست شد؟ از دستش دادم. 1:25:26 بعدی رو که می‌خوام پیدا کنم، چاله‌چوله رو بذارم سر جاش، 1:25:30 مجبورم بیام با قبلی مقایسه کنم؛ 1:25:33 یعنی یا بدتره، یا بهتره، یا مثل همونه، یا هیچ فرقی نداره دیگه، نه؟ 1:25:39 یا مثل همونه. و این موضوع، انگار خود همین جایگزین 1:25:45 پیدا کردن باعث می‌شه من به شیء گمشده بیشتر فکر کنم. 1:25:56 دوستان، به این دقت کنید: 1:26:00 وقتی سوگواری تموم نشده، 1:26:04 من اگه کیفم رو گم کردم، فرداش می‌خوام 1:26:10 برم کیف بخرم، مجبورم کیف جدیدم رو مقایسه 1:26:16 کنم با قبلی که چی بود، تفاوتش چی بود؟ 1:26:21 و انگار این باعث می‌شه حافظهٔ من... 1:26:25 این اتفاقی که می‌افته برام مهمه ببینیدش؛ 1:26:30 تسهیل می‌کنه سوگ رو، نه برعکس‌ها. 1:26:34 این باعث می‌شه که اتفاقاً من خیلی 1:26:38 اون رو هی بیارم جلوی خودم بذارم. 1:26:43 چون برای مقایسه شما یه مبنا می‌خواید دیگه. ببینید، برای مقایسه شما یه خط‌کش لازم دارید؛ 1:26:50 وقتی من دارم مقایسه می‌کنم، درواقع دارم از یه خط‌کشی استفاده می‌کنم. 1:26:58 دقیقاً؛ یعنی دارم اون رو زنده نگه می‌دارم برای مقایسه کردن، 1:27:03 یعنی برای تنظیم کردن خودم با اون. 1:27:08 چه کیفم، چه کفشم، چه یه آدمی که می‌خوام جایگزینش کنم؛ 1:27:14 حالا هرجور. 1:27:16 یعنی بدتر می‌شه، overthinking زیاد می‌شه، [نامفهوم]. 1:27:21 درواقع درسته، شکیبا. می‌دونی چی می‌شه؟ 1:27:24 در گام اول به نظر میاد خوبه، چون هدف دارم، پیداش می‌کنم؛ انگار توی سوگ نمی‌دونم. 1:27:30 مثلاً من امروز شکست عاطفی خوردم، 1:27:33 فرداش می‌افتم دنبال انتخاب کردن یه آدم دیگه. 1:27:38 ببینید دوستان، من که تا دیروز با یه کسی تو رابطه بودم، نمی‌تونم فی‌نفسه با یه صفحهٔ سفید برم تو یه رابطهٔ دیگه؛ 1:27:45 پس دائماً ذهن من تلاش می‌کنه توی backgroundش هرکی که میاد رو با قبلی مقایسه کنه. 1:27:51 درست شد؟ و چون مجبوره مقایسه کنه، این هی داره من رو هل می‌ده؛ یعنی هی overthinking ایجاد می‌کنه. 1:27:57 انگار من دارم هم بهش فکر می‌کنم، هم بهش فکر نمی‌کنم؛ هی بهش نگاه می‌کنم و هم بهش نگاه نمی‌کنم. 1:28:04 بعد چون، مثل اینه که من گفتم روی autopilotم؛ یعنی یه جایی شبیهه، یه جایی شبیه نیست، 1:28:10 یه جایی‌ش رو دوست دارم، یه جایی‌ش رو بدم میاد، یه جایی‌ش رو ازش فرار می‌کنم و اجتناب می‌کنم. 1:28:16 انگار من دائم دارم به یه موضوعی، به همون قضیهٔ «به فیل فکر نکن» درواقع... 1:28:22 انگار دارم تمام تلاشم رو می‌کنم که به فیل فکر کنم، علی‌رغم این‌که به فیل فکر نکنم. 1:28:28 درحالی‌که اگه من بیام سر سوگواری خودم وایسم، انگار این المان‌هایی که می‌گم، 1:28:34 دوستان، این‌ها قراره درنهایت کنار هم یه تصویر بسازه 1:28:39 از این‌که چه کاری سوگواری هست و چه کاری سوگواری نیست. 1:28:44 به‌خاطر این یه، دو، سه تا نداره؛ فهمه، مفهومیه. 1:28:49 یه مثال دیگه براتون بزنم. مراجع که میاد به شما می‌گه که... جامعه خیلی این کار رو می‌کنه: 1:28:55 طرف بعد از یه ماه، بهش می‌گن «بلند شو، بلند شو برو بگرد؛ 1:29:00 دختر که کم نیست، پسر که کم نیست.» 1:29:03 «حالا بلند شو برو به کارت برس. حالا مثلاً بچه‌ت فوت شده، باباش فوت شده، مامانش فوت شده؛» 1:29:09 «به زندگی ادامه بده، بی‌خیالش شو.» دوستان، 1:29:14 سوگواری رو متوفی تشخیص می‌ده که کی بسه؛ 1:29:20 متوفی نه، ببینید، اون کسی که از دست داده. 1:29:24 اون کسی که از دست داده تشخیص می‌ده که کی بسه. من نمی‌تونم برای کسی نسخه بپیچم. 1:29:33 پس شش ماه چی بود؟ ببینید دوستان، شش ماه مقیاس ما برای اندازه‌گیریه، 1:29:38 ولی تایم که نداره که مثلاً من به مراجع بگم که «خب، 1:29:42 این شد صدوهفتادونه روز؛ آخریشه دیگه، فردا آخرین روز سوگواریته.» 1:29:47 «دیگه هرچی سوگواری داری، هرچی می‌تونی امشب مایه بذار دیگه؛ 1:29:52 من از فردا دیگه نمی‌پذیرم از تو.» 1:29:56 «یعنی تموم کن، برو؛ دیگه از فردا باید برگردی، مرخصی تموم شده، مثل مرخصی زایمان.» 1:30:03 مرخصی تموم شده، دیگه باید برگردی سر کار و زندگی. 1:30:06 کسی نمی‌تونه این رو تعیین کنه؛ چه حالا شش ماه رو می‌گم، چه یه هفته رو می‌گم. 1:30:12 این مقیاسی که ما تو ذهنمون می‌ذاریم برای ارزیابیه، درست شد؟ برای ارزیابیه؛ 1:30:18 انگار من می‌خوام یه چیزی رو بسنجم، اما باز هم با مراجع این سنجیده می‌شه. 1:30:25 پس هل دادن آدم‌ها به سمت این‌که به یه موضوعی فکر نکنن، 1:30:30 از یه موضوعی دست بردارن، یه موضوعی رو با یه موضوع دیگه جایگزین کنن، 1:30:37 یه موضوعی رو با یه موضوع دیگه جانشین بکنن، درواقع داریم عمل عکس رو انجام می‌دیم. 1:30:43 درواقع می‌خوایم از مراجع... 1:30:45 بازم می‌گم، ولی می‌رسم به این‌که ما چه‌جوری مداخله می‌کنیم. من نمیام بگم 1:30:51 که «بس، سوگواری؛ دیگه فرصتت تموم شد.» 1:30:57 نه که enough سوگواری انجام دادیم. نه، می‌رسم به practicalش. 1:31:02 سوگواری وقتی تموم می‌شه؟ یه بار بهشون اشاره کردم؛ 1:31:06 که مراجع توی اتاق درمان به یه سری المان‌ها دیگه نپردازه؛ 1:31:12 مثل حسرت، مثل افسوس، مثل خشم از خود، مثل احساس گناه، [نامفهوم]. 1:31:19 یا ببینید این‌شکلی نگاهش کنید: به بیش از یه بار فراتر نمی‌ره انگار. 1:31:26 وقتی که مراجع بیش از یه بار... 1:31:29 حالا می‌گم عدد رو نمی‌خوام باز fix کنم توی ذهنتون، درست شد؟ 1:31:35 نمی‌خوام fix کنید بگید قطعاً اینه؛ ولی می‌خوام این تو ذهنتون باشه، 1:31:42 این‌که اون طول می‌کشه. تو یه ساعت؟ نه. نه، در عمل خواهید دید. 1:31:48 مراجع اولی که میاد فقط راجع‌به اون آدم صحبت می‌کنه؛ 1:31:53 بعد از سه ماه، خیلی جالبه، ده دقیقه راجع‌به اون آدم صحبت 1:31:57 می‌کنه و پنجاه دقیقه راجع‌به چیز دیگه‌ای صحبت می‌کنه. 1:32:03 نمی‌گم صفر می‌شه؛ می‌دونید، دقت کنید؟ 1:32:07 یه بار مثلاً [نامفهوم]؛ یه چرخه هفت، هشت بار می‌رسه به یه بار انگار. 1:32:13 و اینجاست که شاخک‌هاتون تیز می‌شه؛ یعنی شما به‌عنوان درمانگر تو 1:32:18 ذهنت داری که این آدم داشت همش راجع‌به فلان موضوع صحبت می‌کرد، 1:32:23 و الان بعد سه ماه، حالا یا شش ماه یا اصلاً یه سال، 1:32:25 الان دیگه راجع‌به همون صحبت نمی‌کنه؛ راجع‌به چیز دیگه‌ای صحبت داره می‌کنه، 1:32:29 راجع‌به موضوع دیگه‌ای داره صحبت می‌کنه و تایم اصلیش داره به موضوعات دیگه‌ای پرداخته می‌شه. 1:32:37 مرسی. انگار درد اصلی این سوگ نیست. مرسی، دقیقاً؛ مغز کار خودش رو بلده. 1:32:43 انگار مغز من می‌فهمه که نباید روش وایسه، 1:32:46 روش پافشاری کنه یا insist داشته باشه؛ 1:32:50 و این فشاری که ما میاریم کار رو بدتر می‌کنه. 1:32:56 مداخله‌هاش رو به مرور می‌گم، هما، چون یه مداخله که نیست. 1:33:01 پارت‌پارت که می‌رم جلو، هی بخش‌های مختلفش رو با هم چک می‌کنیم؛ اون‌جاش که به کارمون میاد. 1:33:07 می‌دونم، اون رو می‌گیم؛ 1:33:10 همونی که مثالش رو زدم دیگه، 1:33:13 همون خانمی که انگار باباش رهاش کرده بود. 1:33:18 چشم، اون رو ادامه‌ش رو می‌گم. 1:33:22 من می‌تونم سوگ کنم، همه می‌تونن سوگ کنن، درست شد؟ همه می‌تونن سوگ کنن. 1:33:27 نکته‌ای که وجود داره، بذارید المان‌هاش رو ببینیم. 1:33:32 پس چه‌جوری می‌شه فکر من رو از حالت مقایسه 1:33:37 خارجش کنم که نه مقایسه اتفاق بیفته 1:33:41 و دائماً آدم‌ها رو با قبلی بسنجم؟ 1:33:45 درست شد؟ 1:33:46 مثل این مثال کیس خانمی که براتون زدم، اشاره کردم؛ 1:33:52 این‌که من دائم از یه رابطه‌ای می‌رم تو یه رابطهٔ دیگه، 1:33:55 درواقع من جلوش رو می‌گیرم؛ جلوی همون سوگواری رو می‌گیرم. 1:33:59 اما دراصل نمی‌گیرم دیگه؛ یعنی اتفاقاً هم دائم توی background ذهنم چی وجود داره؟ 1:34:06 «من رو رها نکنه، من رو ترک نکنه.» 1:34:08 قبل از این‌که اون ترکم کنه، من ترکش کنم؛ 1:34:11 قبل از این‌که اون من رو دور بندازه، من دورش بندازم. 1:34:15 من نمی‌ذارم مواجه شم با موقعیت سوگ، درست شد؟ 1:34:19 من اجازه نمی‌دم که با موقعیت سوگ روبه‌رو بشم. 1:34:25 یا مثال دیگه بزنیم. دوستان، اگه من یه کیف داشتم... 1:34:30 این مثال عینیش رو خودتون ببینید. اگه من یه گوشی داشتم، یه گوشی گرون‌قیمت، 1:34:36 وقتی یکی از من می‌دزدتش، درست شد؟ وقتی یکی از من می‌دزدتش، 1:34:42 ترجیح من اینه که گوشی بعدی که می‌خرم، احتمالاً هنوز براش سوگواری نکردم، 1:34:49 یه گوشی سبک باشه، یه گوشی یه‌میلیون‌تومنی باشه، 1:34:53 یه گوشی دست‌دوم باشه، یه گوشی باشه که از دست دادنش به من فشار نیاره. 1:35:00 این با کجا ارتباط داره؟ با قبلش نگاه کنید؛ 1:35:04 اگه من خیلی درد بکشم بابت از دست دادن یا 1:35:09 دزدیدن گوشیم، تلاش می‌کنم اجتناب کنم از 1:35:16 این‌که خودم رو توی اون موقعیت قرار بدم. 1:35:28 تلاش می‌کنم که خودم رو توی اون موقعیت قرار ندم. 1:35:32 این به همین‌جا که ختم نمی‌شه؛ من تلاش می‌کنم خودم رو توی اون موقعیت قرار ندم، 1:35:38 یه چرخهٔ [نامفهوم] داشتیم که تلاش می‌کردم خودم رو توی اون موقعیت هم قرار بدم، 1:35:44 یعنی دوباره mastery هم بهش بکنم. 1:35:46 یعنی هم یه نیروی درون من وجود داره که 1:35:51 میام گوشی ارزون‌تری انتخاب می‌کنم، 1:35:55 که سوگواری نکنم از یه طرف؛ 1:35:59 از یه طرف بدم نمیاد که یکی بیاد گوشی رو از دستم 1:36:04 بزنه که بگیرم بزنمش، انتقام دفعهٔ قبلم رو بگیرم. 1:36:10 پیچیدگی ساختار روان ما همین‌شکله؛ 1:36:14 یعنی درواقع هم می‌خوایم، هم نمی‌خوایم. 1:36:18 تعارضات من از همین‌جا شروع می‌شه دیگه. 1:36:20 دو تا میل، دو تا drive، دو تا رانهٔ مختلف که می‌خواد من رو بکشه؛ 1:36:27 درواقع داره من رو می‌کشه. 1:36:29 هم می‌خوام سوگواری کنم، یعنی mastery کنم؛ 1:36:33 هم می‌خوام جلوی سوگواریم رو بگیرم. 1:36:36 این استعاره‌ش چی بود؟ استعارهٔ گوشی بود. 1:36:40 تو رابطهٔ انسانی چه‌جوریه؟ توی از دست دادن عزیزاتون چه‌جوریه؟ 1:36:47 مثال دیگه بزنم. من مثلاً مادرم رو از دست دادم؛ 1:36:51 وقتی بزرگ‌تر می‌شم، ترجیح می‌دم روی 1:36:55 هیچ آدمی سرمایه‌گذاری روانی نکنم، 1:36:59 که دوباره از دستش ندم. 1:37:02 پس آدم‌های ارزون‌تر رو انتخاب می‌کنم؛ 1:37:06 با گوشی دارم مثال می‌زنم. 1:37:11 یعنی پس آدم‌های ارزون‌تری رو انتخاب می‌کنم. یک؛ دو، 1:37:17 دوست دارم اون آدم‌های ارزون‌تر بمیرن تا 1:37:21 بتونم براشون سوگواری مناسبی انجام بدم. 1:37:29 ببینید، دو تا رانهٔ متفاوت یعنی همین. 1:37:33 آره، ارزون‌تر منظورم قیمتش نیست؛ دوست دارم. 1:37:38 من یه سوگواری نصفه‌کاره دارم، 1:37:42 آدم‌های ارزون‌تر رو انتخاب می‌کنم، 1:37:48 ولی دوست دارم از دست بدم. نکته: 1:37:53 توی مثال خانمی که براتون گفتم، این مصداق رو به‌شدت می‌بینید؛ 1:37:58 دو تا رانهٔ مخالف هم. 1:38:02 میل به داشتن کمترش و میل به از دست دادن اون کمتره. 1:38:12 تا سوگواری ناقصم تموم شه، سهیلا. 1:38:16 کمتر باشه تا از دست دادنش دل من رو نلرزونه، 1:38:20 برام مهم نباشه. 1:38:24 [نامفهوم]. 1:38:30 هرکسی که تو بچگی مادرش رو از دست داده باید دچار این مشکل بشه؟ نه، اصلاً. 1:38:34 مثال زدم؛ همون گوشی هم که خدمتتون مثال زدم. 1:38:38 کسی که وقتی گوشیش رو می‌زنن خیلی اذیت می‌شه، نه؟ 1:38:44 اتفاق دیگه: وقتی گوشیم رو می‌زنن و من خیلی اذیت می‌شم، 1:38:51 ممکنه برم یه گوشی گرون‌قیمت بخرم، ولی از کیفم درنیارم؛ 1:38:56 یه گوشی ارزون‌تر دستم باشه که با اون کارم رو انجام بدم، 1:39:03 و میل دارم گوشی زاپاس رو بزنن. 1:39:09 متوجه منظورم می‌تونم برسونم چرخهٔ متعارض رو توی سوگ چه‌جوریه؟ 1:39:14 یعنی درواقع مثال این توی رابطه چیه؟ من زنم رو دارم، 1:39:18 می‌رم یه دوست‌دختر انتخاب می‌کنم، کم‌اهمیت‌تر؛ 1:39:23 دوست دارم از دستش بدم، 1:39:26 که هم سوگواری کرده باشم و هم mastery کرده باشم. 1:39:34 این تعارضی که وجود داره توی خیلی از موارد؛ mastery و سوگ هم‌زمان. مرسی، هما. 1:39:41 یادتون هست اشاره کردم، درست شد؟ history؛ 1:39:44 حتی اینجا نبود، توی این کلاس نبود، ببخشید. 1:39:48 مال کلاس دیگه‌ای بود، فراموشش کنید. history و mastery. 1:39:56 درواقع انگار ترکیب این دوتاست؛ یعنی من هم می‌خوام mastery کنم، 1:40:02 یعنی می‌خوام فائق بشم، و هم می‌خوام history باشه؛ 1:40:07 یعنی می‌دونم یه سوگواری ناقص دارم، اون رو دوست دارم انجام بدم، دوست دارم تمومش کنم؛ 1:40:13 پس می‌رم توی مثال خانمی که براتون گفتم، درست شد؟ 1:40:20 می‌رم با مردهای cheap، 1:40:22 ارزون، بی‌ارزش وارد رابطه می‌شم که 1:40:26 از دست دادنشون برام دردناک نباشه؛ 1:40:30 و حتی خوشحال می‌شم که بمیرن، درست شد؟ 1:40:35 خوشحال می‌شم نباشن، خوشحال می‌شم دیگه نبینمشون. 1:40:41 یکی از conflictها و تعارضاتی که توی سوگواری‌ها شما می‌بینید همینه. 1:40:46 یعنی حتی توی مثال بارزش؛ یعنی مثلاً می‌گم، مثال می‌زنم: 1:40:52 مراجعی داشتم؛ بچهٔ این خانم نوزاد بود، فوت کرده بود. 1:41:01 نوزاد بود و فوت کرده بود. اتفاقی که افتاده بود می‌دونید چی بود؟ 1:41:08 این خانم حدود سی سالش بود، به‌شکل مرزگونه‌ای 1:41:13 با یه پسر بیست‌ساله وارد رابطهٔ عاطفی شده بود. 1:41:19 می‌گفت «دیگه بچه‌دار نمی‌شم؛» 1:41:25 «انگار یه بچهٔ بیست‌ساله دارم که دارم بزرگش می‌کنم.» این‌ها رو من می‌گم، 1:41:29 روایتی که من دارم می‌کنم؛ یعنی اون خیلی شفاف این رو نمی‌گه. 1:41:33 میل شدید به پیدا کردن یه رابطه با بچه‌های سن پایینه، 1:41:38 با نوجوان‌هاست، با جوون‌هاست؛ از این کار لذت می‌بره. 1:41:43 سوگواریم رو به تعویق می‌ندازم. بله، پس‌رفتگیه؛ سوگواریم رو به تعویق می‌ندازم. 1:41:51 هم دارم جانشین می‌کنم و هم روابط گذرا با سنین پایین. 1:41:56 می‌گه با پسرهای سنین پایین وارد رابطه می‌شم، اذیتشون می‌کنم؛ 1:42:02 نه اذیت به معنی این‌که خیلی آزارگر باشم، 1:42:08 رهاشون می‌کنم راحت؛ راحت رهاشون می‌کنم. 1:42:11 نه، نهایتش دو روز، سه روزم غمگینم، بعدش اوکی می‌شم. 1:42:15 می‌بینید؟ یعنی من دو، سه روز سوگواری می‌کنم 1:42:19 برای چیز بی‌ارزش، دست‌دوم یا مثلاً جنس stock، 1:42:24 می‌دونید؟ و دوست دارم تموم شه رابطه‌م باهاشون. 1:42:32 من حق می‌دم به افراد [نامفهوم]؟ من حقی ندادم، نه. 1:42:38 طبیعیش می‌کنم. اگه منظورتون اینه که این طبیعی کردن داره حق دادنه، من حقی نمی‌دم بهشون، 1:42:44 که باشه حق دارن یا ندارن؛ اما طبیعیش این‌شکلیه. 1:42:49 یعنی درواقع مدلش مدل همون گوشی هست. 1:42:53 مدل اینه که من هم می‌خوام، هم نمی‌خوام؛ 1:42:59 و این چرخه، این تنش، این دوپاره‌سازی توی 1:43:05 ساختار شخصیت پیش میاد و ادامه پیدا می‌کنه. 1:43:13 خیلی خوب دوستان، خیلی حرف زدم این جلسه. 1:43:17 جلسهٔ بعد هم کیس رو بیشتر باز می‌کنیم و هم بیشتر به عمق قضیه 1:43:23 می‌پردازیم که چقدر می‌تونه پیچیده باشه اجتناب ما از سوگواری، 1:43:29 و ترجیح بدیم آروم‌آروم سوگواری کوچک‌کوچک کنیم، به‌جای این‌که یه‌باره 1:43:35 بخوایم سوگوار باشیم، و چه‌جوری هم mastery شیم و هم سوگ داشته باشیم. 1:43:40 حالا می‌گم بهش فکر کنید. فکر می‌کنم لازم باشه یه بار دیگه بهش فکر کنید، 1:43:47 مثال‌ها رو چک کنید، ببینیدش چه‌جوریه؛ و سؤال‌ها رو جواب خواهم داد. 1:43:54 خسته نباشید. شب همگی‌تون به خیر و خوشی باشه. ان‌شاءالله تا هفتهٔ بعد؛ 1:43:59 تا فردا که [نامفهوم]. تا هفتهٔ بعدم که دورهٔ سوگ در خدمتتون هستم. 1:44:04 ایام به کامتون باشه و پیروز و موفق باشید. ممنونم، خداحافظ. 1:44:09 بله، فردا کلاس... فردا نمی‌دونم فردا کلاس هست یا نه، 1:44:14 بذار اعلام می‌کنیم، بذار ببینم. 1:44:17 راست می‌گین، چه حرف خوبی بود؛ سه‌شنبه تعطیله. 1:44:21 دوستان، ممکنه فردا کلاس نباشه چون تعطیل رسمیه. 1:44:25 بستگی داره ببینم خانم هم چی می‌گه. چشم، اعلام می‌کنم بهتون، چشم. 1:44:32 خسته نباشید، ممنونم، متشکرم. فعلاً همه‌تون رو به خدا می‌سپرم. خداحافظ. 1:44:46 ممنونم.