فایل صوتی جلسه 9-اهمیت معنا

00:00 و گاهم بیش از یه بار. 00:05 و trauma رو هم گوش بدید، بد نیست. 00:08 یعنی دورهٔ trauma که تمام شده. 00:10 و بازش هست، فکر می‌کنم. 00:13 خب، عرضم به حضورتون که ما شروع کنیم مبحث سوگ رو. 00:21 این اتاق با هم ارتباط نمی‌گیریم. 00:23 عرضم به حضورتون که پشتم چوبه، شاید چوب خوب نیست. 00:30 استاد کوشان رفتند؟ نه، فکر نکنم. تا جایی که من می‌دونم نه. اینجا خیلی رسمی می‌شید؛ 00:39 نمی‌شناختمتون. گربه‌ها رو انداختم بیرون. 00:44 عرضم به حضورتون که خب شروع کنم محتوا رو. 00:48 اگه خاطرتون باشه، صبح تا کجا جلو اومدیم؟ 00:52 تا جایی جلو اومدیم که معنا. 01:00 معنا خیلی خیلی مفهوم بزرگ و مهم است. 01:06 چرا؟ بذارید یه تعریف، یه مثالی براتون بزنم. قطعاً صحبت کردیم، 01:12 مفصل راجع‌بهش صحبت کردیم، مفصل بهش پرداختیم. 01:18 معنا با پذیرش و سوگواری و guilt و خیلی از این مفاهیم به هم گره می‌خوره. 01:26 صدام ضعیفه؟ 01:27 نمی‌دونم دوستان دیگه هم اگه صدای من رو 01:31 ضعیف می‌شنوند. 01:33 . . نه؟ خب خوبه. 01:36 خیلی این‌ها با هم گره خوردند. یه نکتهٔ دیگه هم هست؛ mourning، مثلاً مثال می‌زنم، 01:40 mourning به معنای همون سوگواری یا grief. 01:46 این‌ها با هم مرتبط‌اند؛ با احساس گناه، با guilt. 01:49 یعنی شاید شما توی مباحثی که سرچ می‌کنید، این‌ها خیلی با هم میاد بالا. 01:54 guilt، احساس گناه رو اصلاً یه جاهایی توی مباحث، 01:59 نوعی سوگواری می‌دونند و این‌ها هم‌پوشانی شدیدی با هم دارند. 02:05 حالا نمی‌خوام بحث فلسفی کنم که چرا و به چه دلیل این اتفاق می‌افته. اون رو بذاریم؛ 02:11 براتون یه مثال ساده بزنم. یه مراجعی داشتم، مراجع narcissistic. 02:20 در سن ۳۵سالگی. خیلی نکتهٔ جالبی بود؛ 02:24 توی جلسات مختلفی از پروسهٔ درمان یه جمله‌ای داشت. خیلی هم مقاوم بود، 02:32 شخصیت مقاومی داشت. 02:35 اشاره می‌کرد و گفت که مادر و پدرش رو توی سنین کودکی از دست می‌ده؛ 02:41 یعنی پدر فوت می‌کنه، مادر هم چند سال بعدش فوت می‌کنه. 02:46 و می‌گفت که من همیشه توی سنین بچگی فکر می‌کردم من چقدر آدم خاصی هستم که پدر و مادر 02:56 ندارم. 02:57 دقت کنید؟ من چقدر آدم خاصی هستم، من چقدر آدم متفاوتی هستم. 03:05 درست شد؟ یعنی معنای بچه است در سن پایین. 03:09 درواقع معنا رو همون‌جا می‌سازه برای جلوگیری از سوگواری. 03:16 درست شد؟ یعنی معنا رو اونجا می‌سازه برای جلوگیری از سوگواری. 03:21 من خاصم. اصلاً ببین، بقیه پدر و مادر دارن؛ من که پدر و مادر ندارم، من خاصم. 03:27 این یه موهبته. 03:28 و من متفاوتم و دوست‌داشتنی‌ام و، می‌دونید، متفاوت بودن. . . قویم، 03:35 من از پس خودم برمیام. 03:39 الان حدود ۳۵ سالشه. دفاع خوبی بوده. بله دفاع خوبیه نسبتاً. 03:46 توی یکی از جلساتش اومد و گفت مثلاً ما به 03:51 عشق نیاز داریم. 03:53 ما چه نیازی به عشق داریم؟ 03:56 یعنی شروع جلسه. ما یه زمانی بچه بودیم به عشق نیاز داشتیم. 04:03 و دیگه اون موقع هم نرسیده به من و خیلی مطالعهٔ روان‌شناسی داشت؛ 04:08 یعنی خیلی مطالعه داشت. 04:10 و حتی اشاره می‌کرد که خب آره دیگه، 04:14 اون یه زمانی نیاز بوده؛ 04:17 اون زمانی که باید بوده، نبوده. 04:21 اون تموم شده دیگه، دیگه چه اهمیتی داره؟ 04:26 یه جلسه اومد که هویت چیه، می‌دونید؟ هویت چجوری شکل می‌گیره؟ 04:30 هویت چجوری با هم integrate می‌شه، یکپارچه می‌شه؟ 04:35 من خوندم که توی مقالات با عشق یکپارچه می‌شه. 04:39 پس هویت من یکپارچه نشده؟ من که این‌طوری فکر نمی‌کنم؛ 04:43 من فکر می‌کنم هویتم یکپارچه است، منسجمه. 04:48 یادمه تقریباً جایی که پروسهٔ درمان اصطلاحاً کمرش شکست، 04:53 جایی بود که اومد توی جلسهٔ درمان و همین‌جور راجع‌به عشق و دوست داشتن و از این رابطه 05:00 به اون رابطه رفتن و فلان‌وفلان صحبت می‌کرد. 05:04 یه جایی یه لحظه احساس کردم که چشما شد یه حالت خاصی که انگار داره تلاش می‌کنه بغض 05:14 نکنه یا گریه نکنه. 05:17 گفتم چی شد؟ چه اتفاقی افتاد؟ همین رو فشار آوردم، رفت یه مقدار جلوتر، گریه‌اش دراومد؛ 05:23 یعنی انگار غمگین شد. 05:25 گفتم چی شده، غمگین شدی؟ اینجا اون نقطه‌ایه که معانی داره می‌شکنه. گفت: 05:30 «من فقط یه مامان می‌خواستم.» 05:33 من می‌فهمم که بچه‌ای بودم که فقط مامان می‌خواستم. 05:38 یه بغل می‌خواستم، بغل یه مامان رو می‌خواستم. 05:42 نداشتم و خودم رو الکی سرگرم می‌کردم که من نیاز 05:47 ندارم. 05:48 من تمام زندگیم دنبال عشق گشتم، از این رابطه به اون رابطه. من هویت یکپارچه نداشتم. 05:55 ببینید تمام مفاهیم و معانی‌ای که خودش اقرار می‌کرد. 06:02 خودش می‌گفت که اصلاً ما عشق رو می‌خوایم چی‌کار؟ من که هویتم یکپارچه است. 06:06 عشق مال بچه‌هاست؛ کودکی می‌خواستیم دیگه، الان چه اهمیتی داره؟ 06:11 همین: من خاصم، من متفاوتم، من unique هستم. 06:15 ولی الان می‌بینید اون توی این آدم می‌شکنه؛ توی خودش فرو می‌ریزه. درست شد؟ 06:21 و حالا غمگینه. حالا گریه می‌کنه. 06:25 به‌خاطر مادر نداشته. 06:28 با فاصله زمانی ۳۵ سال دوستان. 06:32 ببینید با فاصله زمانی ۳۵ سال. 06:35 جایی که معنا از من در برابر سوگواری مراقبت 06:39 می‌کرده. 06:40 یعنی این مراجع وقتی داره صحبت می‌کنه، 06:44 درواقع معانی رو در کودکی ساخته. 06:47 که از این آدم تا سن ۳۵ سالگی مراقبت کرده به‌شکل‌های مختلف. 06:58 ببینید چه اتفاقی می‌افته. 07:02 این آدم نسبتاً آدم موفقیه و دکتراش رو هم می‌ره خارج از کشور می‌گیره، با بورسیه؛ 07:13 یعنی تحصیلات عالیه. 07:17 یه دانشگاه خوب هم، نسبتاً. 07:20 به‌محض اینکه برمی‌گرده، 07:23 استخدام یک شرکت خیلی بزرگ، 07:26 نسبتاً دوملیتی یا چندملیتی می‌شه. 07:30 درآمد خیلی خوب، شغل خیلی خوب. 07:34 ولی می‌دونید، 07:35 الان می‌بینه و الان این‌ها رو می‌گه که همهٔ این‌ها به‌خاطر سردرگمی من بوده. 07:42 من سردرگم بودم، من نمی‌دونستم چی می‌خوام. 07:46 هیچ کدوم اینا من رو خوشحال نکرد. 07:53 حالا من این اصطلاحات تخصصی رو نمی‌دونم. 07:56 الان میاد گریه می‌کنه؛ قبلش با افتخار می‌گفت. 08:01 قبلش با افتخار می‌گفت. می‌اومد می‌گفت که آره، 08:05 من مثلاً فلان‌جا رفتم دفاع کردم از فلان پروپوزالم، از فلان مقاله‌م. 08:10 ولی برای اون مهم نبود. می‌گفت این‌ها چیزهایی نیست که برای اون مهم باشه؛ 08:16 همون تم narcissistic. وقتی ایشون برمی‌گرده ایران، اولین کسی بوده که مثلاً، 08:23 اصطلاحش رو اگه اشتباه می‌گم، یه ژیروسکوپ کوانتومی می‌سازه؛ برای اولین‌بار توی ایران. 08:31 که سی‌ویک سالش بوده و می‌گه بعد از سی‌ویک سال تا الان هم هنوز کسی نتونسته بسازه؛ 08:37 یعنی بقیه خواستن بسازن، نتونستن. می‌گه توی شرکت این رو می‌سازه. 08:44 الان گریه می‌کنه. این‌ها رو هی مرور می‌کنه؛ می‌گه من ژیروسکوپ رو ساختم. 08:51 یه جلسهٔ معارفه‌ای بود، جلوی خیلی از مدیران و اساتید و فلان. 08:56 ساخته بودم و به نظر من یه چیز مزخرفی بود که اینجا تکون می‌خورد و یه سری المان داشت و 09:00 اینا. 09:04 و چه فایده؟ نکته‌ای که وجود داره، الان گریه می‌کنه، می‌گه: «چه فایده؟ 09:11 مامانم که نبود.» 09:15 می‌دونی چه فایده؟ بابام که تو اون جمع نبود. 09:19 ببینید این معانی وقتی کار نمی‌کنه یه چیزی توی ما از هم می‌پاشه. 09:27 یعنی انگار یه چیزی تو وجود من انگار اونو می‌خواد. 09:34 می‌دونید؟ اون مهمه. اون چیزیه که من دنبالشم. 09:38 چقدر اهمیت داره، می‌دونید؟ تهش اینه. 09:41 ببینید همین مراجع، توی همهٔ اون مباحثی که تعریف می‌کرده، 09:46 همه‌ی این‌ها رو با موضع قدرت تعریف می‌کرده. 09:50 با موضع قدرت. یعنی در موضع این‌که این‌ها که برای من مهم نیست. 09:54 این‌ها که اهمیتی نداره. 09:56 من آدم خودساخته‌ای‌ام؛ من همهٔ زندگیم رو خودم ساختم. 10:00 من بهترین درس رو دارم. بهترین کار رو دارم. 10:04 بهترین زندگی رو دارم. درآمد آنچنانی دارم. 10:09 از همهٔ این‌ها دفاع می‌کرده. وقتی معنا می‌ره، دوستان، 10:13 همین آدم می‌گه که تک‌تک اون‌ها حالا متفاوت‌اند؛ می‌گه چه فایده؟ اهمیتی نداشته. 10:20 نکته: اونجا که گفتم یه بار اومد گفت که هویت یعنی چی؟ چه اهمیتی داره؟ 10:24 من که هویتم یکپارچه است. 10:26 الان اذعان می‌کنه. می‌گه: «من اگه رفتم آمریکا و اروپا درس خوندم و اومدم، 10:32 اگه از این شرکت به اون شرکت رفتم، 10:35 به‌خاطر این نبود که اونجاها رو لایق خودم نمی‌دونستم؛ من سرگردون بودم. 10:41 کسی نبود به من بگه کدوم راه خوبه.» 10:45 خب، کسی نبود به من بگه حالا کجا برم، 10:50 کجا کار کنم؛ یکی باشه برای من دست بزنه، 10:56 یکی باشه من رو تحسین کنه. 10:57 آره، ولی می‌بینید وقتی روایت تغییر می‌کنه، 11:01 foundationون و زیربنای خیلی از مفاهیم می‌شکنه، خرد می‌شه. 11:07 الان اینجا می‌شه سوگواری. یعنی درواقع اینجا من دارم سوگواری، نه فقط برای اون موضوع؛ 11:14 برای همهٔ موضوعات دیگه‌ای که در کنارش بوده. 11:17 یعنی پشت سرهم سال‌های سال من بهش معنا دادم. این تیکی برام خیلی مهم است. 11:24 معنایی که ما خلق می‌کنیم مال الان نیست. می‌تونه مال منی شیش ساله باشه. 11:31 منی هفت ساله باشه. 11:33 منی که تا یک سال پیش انگار تقلا کردم، 11:37 ساختم، اختراع کردم، تولید کردم؛ 11:41 ولی چه فایده؟ 11:43 وقتی صحبت می‌کرد، اون زمان می‌گفت: 11:47 «من از این دختر به اون دختر، از این رابطه به اون رابطه. . 11:53 . هرجا فکر کنی؛ روس، ترک، کرد، نمی‌دونم، انگلیسی، بور، 12:00 چشم‌آبی، بنفش، صورتی، ژاپنی. . . 12:04 با هرکی فکر کنی در دنیا سکس داشتم، رابطه داشتم.» 12:09 براش مهم نیستند. ببینید، این دیالوگِ اون زمان است؛ این اون زمان است. 12:16 همین می‌گه تو دانشگاهی که من درس می‌خوندم همشون بودند. 12:23 منم دانشجوی تاپ تو کشور خارجی. دستشم باز. 12:29 آره از همه‌ی این‌ها یه زمانی با افتخار نام می‌برد. 12:37 الان که تعریف می‌کنه می‌گه من یه پسربچهٔ سرگردون بودم که بازیچهٔ دست دخترها بودم. 12:44 من فکر می‌کردم که منم که انتخاب می‌کنم. 12:48 ولی الان که برمی‌گردم نگاه می‌کنم، می‌گه من چیزی انتخاب نمی‌کردم. 12:52 کنار هیچ‌کدوم حالم خوب نبود؛ من دنبال عشق می‌گشتم. 12:57 من دنبال عشقی می‌گشتم که هیچ‌وقتم پیداش نکردم. 13:02 هیچ‌وقتم نفهمیدم دنبال چی‌ام. 13:05 صورتی، بنفش، به قول بچه‌ها زرد. . . 13:08 [نامفهوم]. درسته؟ 13:11 و اصطلاحاً اینکه برمی‌گردم ایران، 13:14 انگار یه چیزی هم من اینجا جا گذاشتم؛ 13:18 مراجع می‌گفت. 13:20 اوایلش ادعاش میهن‌پرستی و nationalist بودن است. 13:23 یعنی می‌خوام بگم این معانی چجوری تغییر می‌کنه؛ یعنی switch می‌شه. 13:27 اولش اینه که آره دیگه، من برمی‌گردم، این کشورمه و وطنمه. نه؛ 13:32 من یه چیزی ۳۵ سال پیش اینجا گم کردم، برمی‌گردم شاید پیداش کنم. 13:42 می‌دونید؟ انگار من یه چیزی اینجا گم کردم؛ توی خونهٔ همسایه وقتی دنبالش می‌گردم، 13:47 پیداش نمی‌کنم. 13:49 یعنی اونجا کافی نیست، اون حس خوبی بهم نمی‌ده، انگار ارتباط خوبی نمی‌تونم بگیرم. 13:55 درست شد؟ 13:56 پس اینجاست که می‌گم اون معانی هی عوض می‌شه؛ یعنی همهٔ توجیهات عقلانی. 14:02 دوست دارم اینجا یه توضیح عمیق بدم، نمی‌دونم حرفم چقدر قابل‌فهم می‌شه. 14:10 اینو از تجربهٔ درمانی می‌گم، 14:13 نه به‌عنوان [نامفهوم]. 14:16 باور کنید بیش از ۹۹ درصد تمام دیالوگ‌هایی که 14:21 مراجع می‌گه صرفاً توجیهات عقلانیه. 14:25 نه اینکه می‌گم مراجع، فکر کنید منظورم کسی دیگه است؛ یعنی خود شما. حرف‌ها، توجیهات، 14:32 منطقی‌سازی‌ها، همش دفاعه. 14:35 یعنی تماماً توجیه و منطقی‌سازی و عقلانی‌سازیه. 14:40 یعنی اصل ماجرا واقعاً اونی نیست که می‌شنوید؛ هیچ‌کدومش. 14:45 این رو به ضرس قاطع می‌گم که فقط یه درصد ممکنه چیزی که دنبالشید اون تو باشه. 14:52 به‌خاطر همین می‌گم به بیراه نرید، چرت نگید. حالا نمی‌خواستم با این لحن بگم، 14:59 ولی شما توی ذهنتون این رو داشته باشید. 15:04 می‌گم خیلی تند دارم، harsh دارم صحبت می‌کنم. این رو توی ذهنتون می‌گید: «چرت می‌گه، 15:10 چرت می‌گه، این هم که چرت می‌گه، مزخرفه، چرت می‌گه، این هیچی، چرت، مزخرف.» 15:15 اوکی، باشه، اوکی؛ این‌ها رو می‌گیم توی ذهنتون. درست شد؟ کم affective می‌کنیم. نه، 15:22 می‌خوام بدونید واقعیت پنهانه؛ یعنی اون معنایی که ساخته شده، 15:27 چون به‌عینه می‌بینم دوستان، خیلی راحت تغییر می‌کنه. 15:32 یعنی از اینجایی به بعد، مثل این case، تفکرات چقدر تأثیر داشته؟ حتماً داشته، فاطمه؛ 15:38 حتماً توی تفکراتش تأثیر داشته، ولی فقط این شکلی نیست. 15:42 آقا، اگه همه‌اش چرت است، پس به کجاش توجه کنیم؟ نه، گفتم ۹۹ درصد؛ 15:47 یعنی اون یک درصد وسط لابه‌لا گمه. 15:51 یعنی در پشت یا در پس تمام معانی‌ای که هست، یه دفاع لازمه؛ یه دفاع لازمه دیگه. 15:58 یعنی این معناست که داره من رو زنده نگه می‌داره. 16:02 می‌بینید معنای اینکه من پدر و مادر ندارم پس من آدم خاصیم. پس من موجود متفاوتیم. 16:08 این یه gift یا موهبته که به من عطا شده و این بچه 16:14 رو تا الان رسونده. 16:16 تا کجا رسونده؟ 16:18 تا PhD الکترونیک از یه دانشگاه خارجی و تاپ دنیا، 16:23 و بعد بیاد اینجا به‌عنوان سرپرست واحد طراحی و 16:29 توسعه و فلان‌وفلان. 16:31 من می‌گم همین حقارت، همین سردرگمی، همین آسیب، 16:36 همین خواستِ بودن، درسته، 16:39 باعث شده من کلی دستاورد داشته باشم؛ 16:42 از دید دوستان به‌به و چه‌چه داشته باشم: «اوه، 16:47 من همه‌جای دنیا رفتم، با هر رنگ و نژاد و پوستی رابطه داشتم، 16:52 همه من رو می‌خواستن.» 16:55 می‌دونید، درواقع می‌گن ویترینش همه رو می‌کشه؛ 17:00 بیرونش همه رو می‌کشه، داخلش خودمون رو. 17:03 درواقع آره از دیده من و شما نوعی این مفهوم که این کودک در سن پایی می‌سازه 17:10 باعث پیشرفتش از نگاه شما یا از نگاه جامعه 17:15 است، 17:15 درسته؟ دستاورد. 17:17 من که چیزی ندارم، پس دستاورد داشته باشم. 17:21 به مراجع توجه نکنید؛ به گفته‌هاش توجه نکنید، به نگفته‌هاش توجه کنید. 17:24 مرسی جواد، درسته. یعنی هرکس از یه زاویه‌ای داره به موضوع نگاه می‌کنه. 17:28 حالا فروغ این‌طوری عنوان می‌کنه. 17:30 بقیه هم همین‌طوره. بقیه هم همین‌طوره. 17:35 که اسیر مفاهیم نشین. 17:37 یعنی اسیر آنچه که می‌گه. 17:40 اون منطقی‌سازی، اون توجیهات؛ 17:43 اینکه من برگشتم ایران، من سرگردونم، 17:47 می‌دونید؟ 17:48 من نمی‌دونم برای چه کار کنم. من همه‌چی دارم. 17:53 از این خوشم نمی‌آت رنگش فلانه. از این خوشم نمی‌آت قدش فلانه. از این خوشم نمی‌آت کار. 17:59 حداقل از زمانی که برگشته ایران، پنج‌شش بار کار عوض کرده. 18:03 من نمی‌دونم دنبال چه کاری می‌گردم. 18:06 نمی‌دونم همه‌چی خوشم می‌آت. 18:08 یعنی آخرین باری که پیش من آمده بود یه پست دولتی خوب توی مثلا وزارت نیرو بهش پیشنهاد 18:13 شده بود. 18:15 نمی‌دونم وزارت نیرو بود یا وزارتِ نمی‌دونم کجا؛ 18:18 یکی از همین وزارت‌هایی که مربوط به الکترونیک می‌شن. 18:22 پس درواقع وقتی شما می‌خواید راهنمایی کنید، 18:26 درگیر این حرف مراجع نشید که «من نمی‌دونم چی می‌خوام، من سرگردونم.» 18:31 این چیز ساده‌ای نیست که بیا حالا بشینیم مزایا و معایب هرکدوم رو با هم خط کنیم؛ 18:38 بیاییم ببینیم حسن هرکدوم از این شغل‌ها چیه. 18:42 یا بیا پسرم بشینیم مزایا و معایب هرکدوم از این دخترها رو که تو می‌گی نمی‌دونم 18:48 کدومشون رو انتخاب کنم، 18:50 بنویسیم. 18:51 ببینیم مثلاً کدومشون چقدر امتیاز می‌گیره؛ 18:56 باید رتبه‌بندی کنیم تا همکارت رو انتخاب 19:01 کنی، 19:02 همسر آینده رو انتخاب کنی. درست شد؟ 19:07 درواقع می‌خوام این رو ببینیم؛ کاری که ما می‌کنیم، ممکنه من فکر کنم 19:13 عقلم از مراجع بیشتر می‌رسه، از این آدم تلاشگرترم، از این آدم بیشتر دنیا رو می‌فهمم، 19:20 تجربیات بیشتری از مراجع دارم. این همون باگی است که می‌افتیم توش. نه، 19:26 از این خبرها نیست؛ بیشتر هم نمی‌دونید. این تحقیرآمیزه. 19:31 حتی ممکنه IQمون هم اندازهٔ این آدم نباشه. 19:36 پشتکارمون هم نصف این آدم نباشه، تجربیاتمون هم نصفش نباشه. 19:41 پس تنها چیزی که می‌تونید ببینید، تنها نقطه‌قوتی که دارید، هیچ‌کدوم از این‌ها نیست. 19:48 نه؟ 19:49 تخصص ماست. مرسی مهدی. تخصص ماست؛ 19:53 یعنی تخصص اینکه در پسِ توجیهات مراجع چیزی ببینید که خودش قادر به دیدنش نیست و بعد 20:02 بتونید نشونش بدید و بگید: 20:05 «ببین، اینه؛ موضوع اینه.» 20:08 اگه تو این‌قدر پر از دستاوردی، این همه احساس ناامنی چیه؟ 20:13 که بعد مراجع بیاد توی اتاق درمان ساعت‌ها گریه کنه که «من تنهام، 20:18 همیشه احساس تنهایی کردم؛ هیچ‌وقت هیچ‌کس نبوده من رو تحسین کنه، 20:23 هیچ‌وقت هیچ‌کس نبوده من رو راهنمایی کنه.» 20:27 درست شد. 20:31 نکته‌ای که وجود داره، می‌خواهم به‌خاطر این می‌گم که 20:35 عمق، اهمیت و جایگاه معنا رو بدونید. 20:43 نکته‌ای بعدی، یه مثال بزنم براتون که باز عمق بیشتری از ماجرا رو روشن کنه. 20:48 چون من روی معنا خیلی مصرّم که بفهمیدش؛ 20:52 که معنا در قالب کلمات الزاماً نیست. 20:55 کلمات فریبنده‌اند. 20:58 می‌دونید؟ کلماتی که مراجع‌به شما می‌گه، می‌فهمم که شاید گیجتون کنه. 21:04 اما شما رو به سمتی می‌بره که نمی‌دونید. 21:09 برم روی case؛ به‌دقت گوش کنید. 21:13 دوستان، caseی که مثال می‌زنم کلی مفهوم داخلش می‌خوام بهتون برسونم؛ 21:21 حتی ضبط کنید و دوباره هم گوش کنید. 21:24 این case رو تموم کنم که آره، کل ساختار روان همون معناست. 21:30 می‌خوام ببینید چه اتفاقی می‌افته. 21:34 و بریم سراغ اینکه case رو بگم. 21:40 مراجعی پیش من اومد؛ 21:44 یه آقایی با احساس گناه زیادی که داشت. 21:53 حالا کار ندارم با اصل داستان. 22:04 ببینید case برای این برام مهمه: 22:07 من با case جزئیاتی رو می‌تونم بهتون برسونم که واقعاً توی پروتکل نمی‌تونم برسونم. 22:15 توی پروتکل‌ها می‌گن معنا مهمه، درست شد؟ ولی چجوری؟ چگونه؟ 22:24 من تا سن پنج سالگی زندگی خوبی داشتم. 22:33 خیلی خوب. 22:36 رابطم با مادرم بسیار بهتر از پدرم بود. 22:47 من زندگی خوبی داشتم اما با مادرم رابطه 22:52 خیلی بهتری داشتم تا پدرم. 22:56 از پنج‌سالگی اختلافات زیادی بین پدرم و 23:00 مادرم شکل گرفت. 23:02 من تک‌بچه بودم، تک‌پسر. 23:05 کم‌کم زمزمه‌هاش رو می‌دیدم. 23:08 توی بسیاری از این دعواها و تنش‌ها من بیشتر سمت مادرم بودم. 23:13 ببینید، سمت مادر یعنی حق رو به مادرم می‌دادم. 23:17 حتی گاهی می‌رفتم به پدرم می‌گفتم آره، 23:21 برو از دلش دربیار؛ 23:22 حالا به‌عنوان بچهٔ پنج‌ساله یا شش‌ساله. 23:27 خب، پدر من هم طاقت این حرف‌ها رو نداشت. 23:33 نه اینکه از پدرم بدم بیاد، 23:38 نه اینکه از پدرم متنفر باشم؛ نه. 23:46 ولی خب بیشتر سمت مامام بودم و اینا. 23:49 می‌گفت انقدر این اتفاقات بالا گرفت تا کار به طلاق رسید. 23:55 می‌گفت حدوداً تا پنج‌سالگی زندگی خوب؛ از پنج‌سالگی تا حدود هفت‌سالگی، 24:04 زندگی خیلی چالش‌برانگیز شد؛ یعنی دیگه کار به طلاق رسید. 24:08 دیگه هفت سالم بود که پدر و مادرم طلاق گرفتند. 24:14 می‌گفت یه جایی از من پرسیدند. می‌خوایی با مادرت باشی یا پدرت؟ 24:20 می‌گفت من گفتم پدرم. من پدرم رو انتخاب کردم. 24:24 بعد که بهش می‌گم چرا، می‌گه نمی‌دونم، می‌دونید؟ 24:30 می‌گه نمی‌دونم. 24:32 می‌بینید، قانونی اقدام نکردند؛ 24:35 یعنی نبردنش توی دادگاه ازش بپرسند. 24:40 پدر و مادرم آدم‌های نسبتاً روشنفکری بودند که گفتند بچه خودش انتخاب کنه. 24:46 و تحت نظر روان‌شناس پدرم رو انتخاب کردم. 24:54 خب من پدرم رو انتخاب کردم. رفتم پیش پدرم. 24:59 مادرم خیلی ناراحت شد و مادرم انگار از من ناامید شد. 25:06 رابطه‌اش با من بد شد. دیگه تحویلم نگرفت. مادرم می‌تونست بیاد سر بزنه هفته‌ای یه بار. 25:13 اوایل به‌سختی و با حس بد؛ 25:16 می‌گفت می‌فهمیدم که مادرم با من بده. 25:20 یعنی بد شد دیگه؛ انگار توی ذوقش خورد. 25:25 انگار من همیشه طرف مادرم بودم 25:28 و مادرم انگار من رهاش کردم. من ولش کردم. 25:38 انگار من ولش کردم. 25:44 و می‌گه حدود. . . خب، پس توالی رو داشته باشید. 25:53 پنج سالم بود؛ تا پنج‌سالگی خوب بود، پنج‌سالگی آشوب شروع شد تا هفت‌سالگی. 26:00 هفت‌سالگی جدا شدم. 26:02 می‌گفت مادرم که با من بد شد، من هم یه نفرت و خشم و کینه‌ای نسبت بهش پیدا کردم. 26:09 یه خشم و کینه‌ای نسبت به مادرم. می‌گفت نمی‌دونستم چرا؛ من بچه بودم، درمانده بودم، 26:15 مستأصل بودم. 26:16 اون انگار از من دوری می‌کرد، منم انگار بیشتر توی ذوقم می‌خورد؛ 26:20 منم دیگه جوابش رو نمی‌دادم. 26:22 حتی بابا می‌گفت برو به مامانت سر بزن، 26:31 زنگ بزن بهش، حالش رو بپرس. 26:38 می‌گفتم نمی‌خوام. 26:43 من بزرگ شدم؛ حالا بماند چه اتفاقاتی این بین افتاد. می‌گفت در سن حدود ۳۲سالگی، 26:51 یعنی الان که اومده پیش من، هفت سال پیش مادر من فوت کرد؛ 26:56 سه بار سکتهٔ قلبی کرد و فوت کرد. 27:04 حالم بد بود. من حدود مثلاً ۳۵، ۳۳. . . 27:12 مثلاً سه سالی بود که از فوت مادرش می‌گذشت. 27:15 می‌گفت نمی‌دونم چرا سوگواری من تموم نمی‌شه؟ 27:19 چرا من هرچی گریه می‌کنم ته نداره؟ 27:23 احساس گناه زیاد. احساس گناه زیاد که. . . 27:31 باعث می‌شد که مراجع‌به‌شدت احساس گناه کنه. 27:36 خیلی هم پیش روان‌شناس رفته بود. می‌گفت من خیلی رفتم، می‌دونید؟ من خیلی رفتم. 27:41 همه‌جور پیشنهادی هم بهش شده بود؛ همه‌جور پیشنهادی هم شده. 27:45 بگذر، خودت رو ببخش؛ تو بچه بودی، عقلت نمی‌رسید. 27:51 خب تو درمانده بودی. 27:54 کار با این چیزاش ندارم. 27:57 یه جا تو اتاق درمان بود. داشت صحبت می‌کرد. 28:05 یه جا یه تلنگری زد. 28:08 گفتم توی اون پنج تا هفت سال. . . 28:11 دقت کنید دوستان. 28:14 گفتم توی این پنج تا هفت سال گفتی دعوا شروع شد، یعنی چالش شد. 28:20 چالش‌ها چجوری بود؟ من detail بیشتری ازت می‌خوام. 28:23 گفت ببین، دعوامون می‌شد؛ هر یک ماه یا دو ماهی یک‌بار مثلاً مامانم قهر می‌کرد، 28:30 می‌رفت خونهٔ مامانش این‌ها. 28:34 گفتم تو چی‌کار می‌کردی؟ گفت بعضی‌وقت‌ها باهاش می‌رفتم، 28:39 بعضی‌وقت‌ها می‌موندم پیش بابا. 28:43 کار ندارم من خیلی خلاصش می‌کنم. گفتم چرا می‌موندی پیش بابا؟ 28:48 گفت وقتی می‌موندم پیش بابا مامان زودتر می‌اومد. 28:55 یعنی وقتی با مامان می‌رفتم، 29:00 یعنی انگار بازه‌ی طولانی‌تری مامان دور از 29:08 خونه می‌موند. 29:12 ته ماجرا این شکلیه. مرسی هما و مرسی همهٔ دوستان. می‌گه: «مامان چهل‌وهشت ساعت بعد. . 29:21 .» 29:22 می‌گه به اینجا می‌رسیم که مراجع می‌گه مامان من عاشق من بود، 29:28 مامان من من رو می‌پرستید و منم می‌پرستیدمش. 29:33 و می‌گه انگار این‌طوریه؛ انگار مراجع می‌گه: «ببینید، 29:37 به‌شکل ناهشیار من بابا رو انتخاب کردم چون ایمان داشتم که اگه بابا رو انتخاب کنم، 29:44 مامان برمی‌گرده.» 29:46 من اگر پیش بابا بمونم، مامان تحمل نمی‌کنه. 29:58 البته دوستان، این گروگان‌گیریِ بچهٔ پنج تا هفت‌ساله است‌ها. 30:06 مثلاً همیشه اگه بمونم، برمی‌گرده؛ چون دلتنگم می‌شه. 30:10 مرسی مهتاب. یعنی انگار من به‌شکلی ناهشیار، 30:15 در دنیای بچگی این منطقی بوده. 30:17 در دنیای کودکی من بالاخره بچه می‌فهمیدم وقتی با مامان می‌رم، 30:23 بازهٔ طولانی‌تری مامان توی خونه نیست؛ و وقتی پیش بابا می‌مونم، 30:28 مثلاً مامان نهایتش ۲۴ ساعت، ۴۸ ساعت بعد برمی‌گرده، یا حتی گاهی زودتر. 30:36 پس من یاد می‌گیرم که اگر بابا رو انتخاب کنم مامان برمی‌گرده. 30:46 منتظر بودم مامان برگرده. آره، دقیقاً همینه. 30:49 یعنی اصلاً پروسه اینه که بعد مامان لج می‌کنه، چون مامان طلاق گرفته. 30:55 پس مامان فاصلهٔ روانی خودش رو با بچه زیاد می‌کنه. مامان جا می‌خوره. انگار آره، 31:01 من شاید از یه زاویهٔ خاص دارم بهش نگاه می‌کنم. 31:06 ولی می‌خواهم موضوع رو ببینید که آفرین 31:10 مامان بر نمی‌گرده. 31:12 نه تنها بر نمی‌گرده. 31:15 بچه سرد می‌شه. مامان سپرایز شده. 31:17 مامان احتمالاً پیش خودش به عنوان یک مادر تصورش این بوده که بچه بدون قید و شرط من رو 31:24 انتخاب می‌کنه چون رابطه خوبی داشتیم. 31:27 نه؟ اصلاً شاید انتظار نداشته که بچه پدر رو انتخاب کنه. 31:32 و مامان هم خب، وقتی بچه پدر رو انتخاب می‌کنه، توی ذوق مادر می‌خوره. 31:38 دل مادر صاف نمی‌شه؛ انگار یه چیزی توی مادر می‌شکنه. 31:43 مامان فاصله می‌گیره. آره آرزو، 31:48 این رو خود مراجعم می‌گه. 31:51 وقتی به این معانی می‌رسه، 31:55 وقتی توی جلسهٔ درمان خودش اقرار می‌کنه که این 32:01 بوده، 32:02 یعنی این اتفاق انگار افتاده، این پروسه بوده، 32:09 به نظرت فکر نمی‌کردی که برگرده؟ منتظر نبودی که برگرده؟ 32:15 اما همهٔ این اتفاقات باعث می‌شه اون فاصله، اون نفرت بیشتر بشه. 32:22 چون هرکی رو خیلی دوست داریم، دوستان، خیلی بیشتر به دلمون می‌گیره؛ 32:26 یعنی درنهایت تبدیل به نفرت می‌شه، تبدیل به پرخاش می‌شه. 32:29 و خب معلومه، یعنی من احساس گناه دارم، من احساس می‌کنم مادرم رها کردم. 32:36 وقتی سوگوارش هستم، یعنی سه سال پیش قاعدتاً باید سوگواری تموم می‌شد. 32:41 اما من یک موضوع حل نشده با مادرم دارم. نه؟ 32:46 یک موضوع حل نشده. 32:49 مادرش شهرستان دفن بود. مراجع گفت من یه هفته مرخصی گرفتم؛ 32:54 با اینکه برام سخت بود و نمی‌تونستم قضیه رو حل کنم، 32:59 یه هفته مرخصی گرفتم و رفتم شهرستان. 33:03 و می‌گفت تقریباً هر روز می‌رفتم سر خاکش. 33:13 و می‌گفت همهٔ این پروسه رو اونجا. . . حالا اون صحبت با مامان، 33:20 یعنی اون اتفاقی که می‌افته. 33:25 حالا دقیقا اون دیالوگ‌هایی که اونجا اتفاق افتاده رو حالا مراجع بارها گفته 33:30 و خیلی غم‌انگیزه؛ اگه بخوایم اینجا مرورش کنیم شاید اشک هممون دربیاد. 33:46 نکته‌م اینه: ببینید، خیلی چیزها، خیلی از اتفاقات. . . یعنی می‌دونید، 33:54 الان اگه ما این رو حل می‌کردیم، 33:57 یعنی شما فرض کنید من این معنا رو از داستان حذف کنم؛ خیلی یه معنای ساده است. 34:04 من می‌تونم توی یه پاراگراف، یه تیکه‌ش رو اشاره کنم و شما بفهمیدش. 34:10 یعنی تونستیم بفهمیم منظور چیه؛ با یه پاراگراف، با یه اشاره، که اوکی پس این بوده. 34:18 من چرا توی بهت و اوج ناباوری بابا رو انتخاب می‌کنم؟ 34:27 یعنی توی تمام بودی که من دارم، یعنی انگار من هم خودم سوپرایز می‌شم، 34:31 هم مامانم سوپرایز می‌شه، هم بابام سوپرایز می‌شه، هم عالم و آدم سوپرایز می‌شن. 34:38 و این surprise شدن درواقع پشتش یه استدلالی 34:44 وجود داره. 34:45 استدلال چیه؟ معناست. 34:50 این معنایی که برای من وجود داره و اون 34:53 احساس گناه شدیدی که انگار من مامانو کشتم. 34:58 من بهش آسیب زدم. من انگار عامل این قصه، 35:07 عامل این غم، عامل همه‌چیز بودم. 35:14 و این همین نمی‌ذاره. می‌دونید دوستان؟ 35:19 همین نمی‌ذاره. احساس گناه رو درواقع وقتی می‌ره با مادرش حرف می‌زنه، 35:23 احساس گناه می‌ره. 35:26 می‌دونید؟ احساس گناه اونجاست؛ مامان نیست دیگه، دوستان. می‌دونید؟ 35:30 ولی من انگار دارم معنا رو دائماً اونجا خلق می‌کنم؛ 35:34 انگار می‌رم از مامان عذرخواهی می‌کنم. 35:37 انگار به مامان می‌گم که من برای این، این کار رو کردم؛ انتخابم بابا نبود. 35:47 این جمله‌های مهمه. می‌گه من انتخابم بابا نبود. یعنی این دیالوگی که وجود داره. 35:54 اصطلاح دقیقش شاید یادم نیست؛ یه چیزی این‌طوری بهم گفت. یعنی جمله‌بندی این بود: 35:59 من انتخابم بابا نبود. من از عشق تو مطمئن بودم. 36:03 یعنی انگار من مطمئن بودم تو برمی‌گردی. 36:11 یعنی درسته. 36:12 حس‌های زیادی میادها. ببینید، حس‌های زیادی می‌گه؛ اونجا من از مامانم عصبانی شدم، 36:17 بهش فحش می‌دادم. 36:18 می‌گفت یه روز واقعا عصبانی شدم که تو چرا بر نگشتی؟ 36:21 من این کار رو کردم که تو بر گردی چرا بر نگشتی؟ 36:24 خوب. 36:28 همهٔ شما هستید، همهٔ شما. ببینید، دعوای والدین این‌ها رو هم دارد. 36:31 ببینید سوسن ما نمی‌دونیم. یعنی ببینید معنا رو من که خلق نمی‌کنم. 36:36 حتی شاید این معنا رو مراجعه تو اتاق درمان خلق کرده. ببینید دوستان. 36:42 درسته، شاید cueهایی بوده؛ ولی می‌دونید، کلیده. 36:46 می‌دونید انگار کلید رفع یک ابهام. 36:50 می‌دونید انگار یک معنا می‌ده. 36:52 انگار می‌ده که اوه پس من آدمی بدی نبودم بابا رو انتخاب کردم. 36:56 من یک برنامه داشتم. من یک هدف داشتم. من روی یک چیزی حساب می‌کردم. 37:02 من از یک چیزی مطمئن بودم. 37:10 حتی خشم و این انتهای درمان. . . بله. حتی واقعی نباشه، اما با این معنا آروم می‌شه. 37:16 بله، درسته. خودم رو می‌بخشم، مامان رو می‌بخشم، همه رو می‌بخشم. 37:20 درواقع اون بخشش اتفاق می‌افته و می‌تونم سوگواری کنم. 37:24 حالا می‌تونم این نفس راحت رو بکشم؛ 37:26 انگار یه چیزی از روی قفسهٔ سینه‌م برداشته 37:30 می‌شه. 37:33 اشاره به نحوهٔ از بین بردن گناه؟ من گناه رو از بین نمی‌برم، مژده. 37:39 وقتی مراجع داره تعریف می‌کنه، وقتی zoom می‌کنید، می‌گید بین پنج تا هفت سال چی شد؟ 37:45 شما dataی زیادی می‌خواید، detail می‌خواید. 37:49 ببینید، برای اون سوگواری شما نیاز به detail و جزئیات زیادی دارید. 37:55 شما مثل یه بازپرسید که می‌کشید بیرون. 38:00 می‌دونید، شما باید خیلی تیزبینانه بهش نگاه کنید که اوکی، همه‌چیز رو می‌خوام؛ 38:04 می‌خوام همه‌چیز رو راجع‌بهش بدونم. 38:07 مثلاً می‌گم بازپرسی که دنبال سرنخ می‌گرده توی صحنهٔ قتل؛ باید بگردید، 38:12 باید این معنا رو جست‌وجو کنید. 38:15 گفتم شاید حتی معنا رو مراجع همون‌جا خلق کرده. ایرادی نداره. اصلا مهم نیست. 38:19 هر جا خلقش کرده. 38:23 درست شد؟ اصلاً مهم نیست. فرض کنیم توی اتاق درمان خلق کرده؛ 38:26 حتی فرض کنیم معناش این نبوده، چیز دیگه‌ای بوده. چه اهمیتی داره؟ 38:30 می‌گوینید چه اهمیتی داره؟ 38:32 این‌که می‌گم چه اهمیتی می‌خوام به این نکته اشاره کنم که معنا همه چیز است و هیچ نیست. 38:36 یعنی درواقع کلیدواژهٔ اصلی اینه که معنا همه‌چیز است و این چیزی که ما خلق می‌کنیم، 38:42 اون معنایی که ما می‌سازیم، درعین‌حال هم می‌تونه هیچ‌چیز باشه. 38:47 یعنی اصلاً می‌تونه روی foundation صفر ساخته بشه. من خلقش می‌کنم، من create می‌کنم، 38:52 من عصبانی می‌شم، به اون پرخاش می‌کنم، به خودم پرخاش می‌کنم. 38:57 می‌دونید، انگار می‌فهمم علت خشم هم چی بوده. توی اتاق درمان شما commentش می‌کنیدها: 39:03 «پس تو امید داشتی برگرده؛ پس وقتی برنگشته عصبانی‌تر شدی، درمانده‌تر شدی.» 39:10 باید بری به مامانت بگی، باید بری بگی ازش عصبانی، باید بری بهش بگی که ازش بدت میاد، 39:16 که چرا برنگشت. 39:17 تو بچه بودی، ولی اون مامانت بود. می‌دونید؟ الان نمی‌خوام جهت‌دهی کنیم. 39:25 واقعیت اینه که مادرش سال‌ها اشتباه کرده؛ نمی‌شه انکارش کرد. 39:33 واقعیت رو نمی‌شه انکار کرد. خب، ولی واقعیت چیه؟ ما داریم چه معنایی می‌سازیم؟ 39:39 من دارم به چی کمک می‌کنم؟ واقعیت چیه؟ ما نمی‌دونیم. 39:44 یعنی ما جایی می‌آییم در درمان که دیگه کار نمی‌کنه. به‌نوعی، درسته؛ 39:50 اشتباه و درست معنایی نداریم. واقعاً همین‌طوره. 39:56 چرا مامان ولش کرد؟ سردتر شد. نه اومد مامان. نه؟ مامان نه اومد سمتم. 40:01 من انتظار داشتم بیاد. انتظار داشتم برگرده. 40:04 مادر نگفته بهش که دلیل انتخاب پدر چی بوده. یگانه، 40:07 این رو توی جلسهٔ درمان می‌فهمه مراجع. اینکه می‌گم می‌فهمه، 40:11 نمی‌گم قبلش وجود داشته‌ها؛ اصلاً شاید قبلش وجود هم نداشته. 40:15 ولی تو اتاق درمان خلق شده. دیگه دیر بوده که بره به مامانش بگه. 40:20 دیگه مامانی وجود نداشته که من برم باش راجع‌بهش صحبت کنم. 40:25 بعد درمان خوب می‌شه؟ بله مهدی. واقعیت اینه که بعد از این سوگواری، 40:32 بعد از اینکه می‌رم و انگار آروم می‌گیرم، 40:37 ببینید، جمله‌بندیش رو یادم نیست. بذارید فکر کنم. 40:44 جمله‌بندیش توی این مایه‌ها بود که می‌گفت: «رفتم سر خاک مادرم، 40:51 اولین دیالوگم این بود که تو که برنگشتی؛ خب من اومدم.» 41:03 ببینید، اسمش رو بذارم وصال، یعنی بازگشت؛ اسمش رو بذارم آشتی. 41:10 اینکه آیا اصلاً این وجود داشته، می‌دونسته؟ ما نمی‌دونیم. 41:18 یعنی کار شما همینه دیگه. حتی معناها رو شما create نمی‌کنید؛ اون می‌کنه. 41:23 شما سؤال می‌پرسید، شما هل می‌دید، شما این معناها رو برمی‌دارید. 41:31 درسته؟ این اصلاً خلق می‌شه، هدی؛ با کمک درمانگر معنا برای مراجع خلق می‌شه. 41:37 خودبه‌خود این اتفاق می‌افته. 41:40 خب، به کسی نمی‌گن این‌جوری کن. خب، همون پیدا کردن نقطهٔ مهم زندگی معناست؛ بله، 41:47 درسته. 41:48 مهم اینه که معنا حالا شکوفا کنه. درسته، فقط معنا نیست؛ 41:51 اشتباه نشه که بگیم ما فقط داریم معنادرمانی می‌کنیم. اصلاً این نیست. 41:56 اگه یادتون باشه گفتم روان‌شناسی همه‌اش یه چیزه. 41:59 یعنی اونی هم که می‌گه معنا درمانی غلط نمی‌گه. وقتی می‌گیم شناخت درمانی غلط نیست. 42:05 وقتی می‌گیم EFT غلط نیست، وقتی می‌گیم شفقت‌درمانی غلط نیست؛ همه‌اش اینجا هست. 42:13 شناخت هست، معنا هست، EFT و احساسات هست، بروز احساسی هست؛ 42:19 شما همه‌اش رو دارید استفاده می‌کنید. 42:23 درست شد؟ همه‌اش اینجا بود. 42:26 توی مثالی که من می‌زنم، 42:29 همهٔ آنچه توی روان‌شناسی می‌خونید وجود 42:33 داره؛ 42:34 حالا کم‌وزیاد. یعنی همه توش هست. 42:38 بدونیم چه سؤالی باید بپرسیم یا کدوم قسمت رو باز کنیم تا بفهمیم؟ نمی‌دونیم، زهرا؛ 42:42 دقیقاً. اصلاً می‌آییم که همین هنر رو پیدا کنیم. 42:45 می‌آییم که ببینیم یه چیزی بزرگ‌تر از چیزی که ما فکر می‌کنیم هم ممکنه وجود داشته 42:50 باشه. 42:51 یه چیزی بزرگ‌تر وجود داشته باشه که حداقل دنبالش بگردیم؛ 42:56 سرسری و هول‌هولکی از روش رد نشیم. 42:59 استاد، پس درمان اصطلاحاً می‌شه یه جور داستان‌سازی برای توجیه و اقناع‌سازی؟ 43:05 ممکنه باشه، یگانه، ولی جواب سؤالت خیلی پیچیده است. من بخوام جواب بدم، 43:10 دچار سوءتفاهم می‌شیم یه جاهایی. 43:13 بچه‌ها فقط برای من رو جواب نمی‌ده؛ ولی هرکدوم انگار روی ساختار روانی خاصی می‌شینه. 43:19 درسته؟ 43:20 استاد، چرا وقتی بچه فهمید مادر برنگشته، اون رفت پیش مادر؟ 43:25 بچهٔ هفت‌ساله که اختیار زیادی نداره. 43:28 و در من داره خشم نسبت به مادرم شکل می‌گیره که چرا برنگشت. 43:32 همین خشم باعث می‌شه دوست داشتنم رو نبینم. 43:36 همین خشم باعث می‌شه فاصله بیفته. 43:38 همین احساسات با گذر زمان باعث می‌شه من توی ۳۰سالگی یادم بره چرا هفت سالم بود چنین 43:44 انتخابی کردم. 43:46 یادم نمیاد دیگه؛ ۲۳ سال پیش بوده. می‌گم ۲۳ سال پیش شما کجا بودید، چه تصمیمی گرفتید، 43:52 چرا گرفتید؟ یادتون نمیاد که. 43:56 پس به این سادگی نیست که بیاییم راجع‌بهش بگیم چرا اون موقع نشد. 44:00 ما وقتی به گذشته برمی‌گردیم، افسوس و حسرت زیاده. 44:04 چرا این کار رو نکرد؟ چرا اون کار رو نکرد؟ چرا بهش نگفت؟ 44:09 چرا هفت‌سال تا سیزده‌سال یه سر به مادر نزده؟ خشم، مهدی. 44:16 دلخوری، خشم، ناامیدی. دوطرفه هم بوده؛ فقط ایشون نبوده. مامان هم سرد شده، 44:22 مامان هم زنگ نمی‌زده. 44:25 مامان هم دیگه توجهی نمی‌کرده. درواقع مسئله است؛ گفتم بهتون. 44:30 سوگواریه یعنی جایی است که من با یک معنایی متفاوت بر سر خاک مادرم می‌رم. 44:37 سه سال که فوت کرده و ۳۵ سال یا ۳۳ سال از یک واقعه‌ای می‌گذره. 44:42 ۳۲، ۲۳ سال، حالا هر چقدر. از یک واقعه‌ای می‌گذره و من برمی‌گردم و مشکلاتم رو، 44:48 تنشه‌هام رو باش حل می‌کنم و اونجا سوگواری می‌کنم. 44:54 این سطح برای عزیزان دیگه، در سنین مختلف، به وجود میاد. احتمالش هست، نرگس، پیش بیاد. 45:00 چرا گزینهٔ ایران؟ شما اول چند؟ بله دیگه، 45:06 درواقع گزینهٔ ایران. این اون case نیست‌ها؛ 45:12 ببینید، اون یکی دیگه بود، 45:16 اون مورد دیگه‌ای بود که راجع‌بهش صحبت 45:21 کردیم. 45:23 این یه مورد دیگه بود که ژیروسکوپ بود؛ نمی‌دونم، آره، یه همچین چیزی، 45:28 ژیروسکوپ کوانتومی. 45:30 استاد، تفاوت بین حرف زدن سر خاک و حرف زدن با خود شخص وقتی هست، 45:35 به‌لحاظ تأثیرش فرق داره؟ 45:37 حتماً همین‌طوره، آیدا؛ حتماً هست. ولی می‌دونید، منظور از جراحته. 45:42 یعنی ما می‌دونید انگار این کار باعث می‌شه 45:48 که عمق اون جراحت تغییر کنه. 45:51 حسرت خیلی عمیقه. قطعا شکی نیست دوستان. قطعا می‌فهمم. 45:55 اگر مامان بود خب خیلی داستان فرق می‌کرد. خیلی فرق می‌کرد. 46:00 داستان، نمی‌دونم جلسهٔ چندم بود، 46:03 کمربند رو یادتون هست؟ پدر و کمربند. خب. 46:09 می‌دونید اونجا بود. خب. 46:13 ولی همیشه این فرصت نیست؛ 46:15 یعنی این‌جوری نیست که همیشه دسترسی داشته باشید به اون object برای سوگواری و حل 46:24 تعارضاتی که دارید. 46:29 [نامفهوم]. این هم یه معنای دیگه، هما. 46:34 درست شد؟ بله، اونم نقطهٔ دیگه. خیلی خوب. 46:40 ببینید، هدف از پرداختن به این مفهوم، هدف از اینکه می‌خوام ببینیدش، 46:47 اینکه چرا این‌قدر روی معنا می‌ایستم و تأکید دارم و چرا مثال می‌زنم، 46:55 اینه که سرسری نگیریمش و خیلی ساده نگاهش نکنیم. 47:00 ما برای انجام کارهامون، دوستان، معمولاً. . . اشاره می‌کنم بهتون، خیلی خیلی 47:12 پیچیده‌تر و عمیق‌تر و پرمعناتر از چیزیه که الان راجع‌بهش داریم حرف می‌زنیم. 47:17 یعنی خیلی عمیق‌تره. خیلی پیچیده‌تره. 47:22 بخوام سرسری نگیریمش. 47:25 به سادگی از روش رد نشید. 47:28 این بخش رو داشته باشید که ببینید پس من یه 47:32 احساس گناهی نسبت به مادرم دارم. 47:37 ناهشیار. یه عشقی دارم، ناهشیار. 47:40 این case رو دیگه باز نمی‌کنم که ببینید چقدر می‌تونه این اتفاق side effectهای مختلفی 47:48 در انتخاب‌ها یا زندگی من داشته باشه. 47:51 یعنی همین تصمیم، درست شد؟ همین تصمیمی که داریم راجع‌بهش می‌گیم، همین سوگ؛ 47:58 سوگ نصفه‌کاره مونده. 48:00 یعنی درواقع مامان من یا بابای من یا اون 48:05 زندگی مشترک. 48:07 . . دقت کنید، اون home، اون خونه، 48:11 وقتی من هفت سالم بود مرده. 48:17 رابطه یا آرامش من پنج سالم بود مرده. 48:21 درسته من برای هیچ کدوم سوگواری نکردم. 48:25 یا شاید ظرفیت روانی ای رو نداشتم که بتونم براشون سوگواری کنم. 48:31 درست شد؟ ولی مرده. درسته من الان با فاصله دارم سوگواری می‌کنم. 48:36 درست شد؟ ولی مرده. من الان با فاصله دارم سوگواری می‌کنم. چه اتفاقی می‌افته؟ 48:39 من اسمش رو می‌ذارم trauma؛ یعنی اتفاقی افتاده به اسم trauma. 48:42 میل من به mastery توش بالا میاد؛ یعنی تقلای من برای فائق شدن، پیروز شدن، برنده شدن. 48:52 درست شد؟ 48:53 و این احتمالا تو تمام روابط دیگه‌ای من همین خودش رو نشون می‌ده. 48:57 این احساس گناه ناهشیار و پنهان می‌دونید 49:04 کجا خودش رو نشون می‌ده؟ 49:10 یه مثال فقط بزنم برای اینکه عمق قضیه رو بدونین. 49:14 می‌گه من توی تمام روابط عاطفی‌ای که داشتم، حالا دوست‌دختر، دوست‌پسر و این‌ها، 49:20 همیشه دیگران رو می‌ترسوندم که «من می‌ترسم آدم شما نباشم، ولتون کنم.» 49:28 می‌گه توی تمام روابطم به‌شکل وسواس‌گونه همه رو می‌ترسوندم؛ 49:32 می‌گفت روابط خیلی خوبی رو از دست دادم. 49:35 چون به طرف می‌گفتم ببین، من اون آدم خوبه نیستم‌ها؛ من ولت می‌کنم یه روز. 49:39 و بارها می‌گفت و ازش می‌پرسیدم چرا قراره ولت کنه؟ 49:44 مگه چی داره این روابطه؟ می‌گه ببین من نمی‌دونم. 49:47 این دیالوگش رو دقت کنید، خیلی جالب بود. می‌گفت توی روابطی که هستم، 49:51 طرف مقابلم میاد می‌گه بابا مگه من و تو خوب نیستیم؟ 49:54 بیا دوست‌دختر و دوست‌پسر ثابت هم باشیم. 49:58 بهش می‌گفت: «ببین، من تا اینجاش رو بلدم‌ها؛ از اینجا به بعدش رو می‌دونم گند می‌خوره، 50:06 می‌دونم که گند زده می‌شه.» 50:08 یعنی اگه با هم خوب و خوشیم، همین‌طور خوب و خوشیم. خودتنبیهی، مرسی داریوش. 50:14 یعنی درواقع من دارم خودم رو با از دست دادن اون آدم تنبیه می‌کنم؛ 50:19 انگار خودم رو دور می‌اندازم. 50:21 می‌دونید این side effectی که دارم می‌گم، داخل caseهای شما پیدا می‌کنیم. 50:27 همه‌مون یه پیکریم، مهدی. «من لایق نیستم»، من می‌دونم بعدش. . . 50:32 یه چیزی توی وجودم می‌گه ببین، بعدش اصلاً چیز خوش‌آیندی نیست. بهش می‌گم: 50:37 «مگه تو تا حالا خیانت کردی؟» می‌گه نه. 50:42 می‌گه من تا حالا خیانت نکردم. می‌گم پس چرا تصورت اینه که قراره خیانت کنی؟ 50:48 می‌گه من می‌دونم؛ من آدم متعهدی نیستم. 50:52 این جمله همیشه‌گیش در تمام روابطش. من آدم پایبندی نیستم. من آدم متعهدی نیستم. 50:58 می‌دونید دوستان، وقتی بهش می‌گی تا حالا خیانت کردی، توی ذهنش می‌گه نه، 51:05 من خیانت نکردم؛ اما درواقع ناهشیارش بهش می‌گه که «تو خیانت کردی، 51:11 تو به مامانت خیانت کردی، تو به عزیزانت آسیب زدی.» 51:18 تو لایق صمیمیت نیستی، تو لایق توجه و محبت نیستی. قبل از اینکه بهش آسیب بزنی، 51:24 بذارش کنار. 51:29 درست شد. یعنی بذارش کنار. 51:31 یعنی انگار من خودم رو دور می‌دازم قبل از این که اتفاقی بیاده. 51:36 و این در تمام روابطم تکرار می‌شود. این در تمام روابطم. 51:39 می‌گفت یه رابطه عاطفی خوب داشتم. خیلی جالب بود. 51:42 می‌گفت که اون طرف مقابل من خیلی من رو دوست داشت. خیلی دوستم داشت. 51:49 می‌گفت من کنارش انقدر احساس خوب و خوشی داشتم که اصلا حد و حصر نداره. 51:55 خیلی باهاش حالم خوب بود. وقتی می‌گی خب چرا یه گام جلوتر نرفتی؟ 51:59 می‌گی خب، حالت خوب نبود؟ دوستش نداشتی؟ اون تو رو دوست نداشت؟ 52:02 می‌گه آره، همه‌اش خوب؛ همه‌چی خوبه، همه‌چی اوکیه. 52:06 خب بعد می‌گه این‌گاه می‌گه من تا این‌جا شو بلدم ها. این جمله خیلی مهمه. 52:09 من تا اینجاش رو بلدم؛ از اینجا به بعد دیگه ترسناکه. 52:14 من قراره بهش خیانت کنم؛ 52:17 با اینکه هیچ سابقه‌ای به‌شکل هشیار از 52:23 خیانت ندارم، 52:25 اما درواقع من خیانتکارم، 52:29 من خیانتکار بزرگم. 52:38 من خیانتکارم؛ آره. 52:44 درست شد؟ 52:47 می‌دونید دوستان، 52:49 من می‌گردم دنبال اون جملهٔ ارزشمند: 52:52 ما از چیزی در آینده نمی‌ترسیم. 52:57 بیشتر به این جمله ایمان میارم که چیز ترسناکی توی آینده وجود نداره، دوستان؛ 53:04 ما از تکرار گذشته در آینده می‌ترسیم. 53:12 این تکرار است که جلوی ما رو می‌گیره. این learning است، نه؟ 53:17 این همون «من خیانتکار نیستم؛ من خیانتکارم.» مرسی داریوش، درسته. من خیانتکارم، 53:23 من پشت کردم، من نامردم. 53:27 درست شد؟ من نامردم. 53:30 خب پس این تیکه هم به‌خاطر این اضافه کردم که فقط بدونین که پس وقتی می‌گیم داینامیک چی 53:36 جوری کار می‌کنه؟ 53:38 روان ما چجوری کار می‌کنه؟ بله، همین‌طوریه. 53:41 تک‌تک این caseها رو بیاید simulation کنید، بازسازی کنید، کنار هم بچینید؛ 53:46 ببینید ساختار روان همینه. 53:50 درست شد؟ یعنی ساختار روان همین‌طوری کار می‌کنه. 53:53 اینکه من چرا تو روابطم می‌ترسم از اینکه خیانت کنم؟ چون یه بار کردم. 53:57 می‌ترسم تکرار شه، می‌ترسم تلافیش سر یه آدم دیگه دربیاد. نه، 54:03 مراجع توی خودآگاهش می‌گه مثلاً خیانت نکردم؛ خیانت به معنای رابطهٔ عاطفی. 54:11 من خیانتی نکردم، ولی این اتفاق داره تکرار می‌شه. 54:17 یا حداقل می‌ترسم که تکرار شه. آره دیگه، 54:22 انگار یه اتفاق عجیب‌وغریبه. 54:26 می‌دونید، یه چیز جالب داشت. 54:31 این آدم می‌گه یکی از روابط عاطفی ما که با 54:39 هم خوب بودیم، 54:42 سر هیچ‌وپوچ، 54:45 چون روز اول به من زنگ نزد و روز دوم به من 54:52 زنگ زد، 54:54 بلاکش کردم؛ بدون هیچ توضیحی. بلاکش کردم، 54:59 کات کردم و از زندگیم انداختمش دور. 55:03 می‌گفت اون موقع فکرم این بود که اگه من اولویت دوِ کسی باشم، 55:10 اون آدم دیگه برای من ارزشی نداره. 55:14 این نیست؛ بحث اولویت دو و یک نیست. این همون توجیه است، منطقی‌سازی. درست شد؟ 55:20 موضوع بزرگ‌تر است، چون داشته رابطه عاطفی‌تر می‌شده، 55:26 درست شد؟ چون داشته رابطه عاطفی‌تر می‌شده، 55:31 من خودم. . . می‌دونید؟ من خودم یه‌دفعه دور می‌اندازم. ببینید؟ 55:37 یعنی دقیقاً همون کار رو می‌کنم؛ یه‌دفعه، به‌شکل تکانه‌ای، این کار رو انجام می‌دم. 55:44 خب، کرده؛ این‌دفعه حق داشته؟ بالاخره اینکه حق داشته یا نه، این رو من نمی‌گم، دوستان. 55:48 من می‌تونم به هزار و یک شیوه‌ی مختلف کات کنم. اما چرا این شیوه؟ 55:54 گفتم شانسی نیست دیگه. چرا این نوع؟ 55:58 می‌دونید؟ چرا این شکلی؟ چرا این نوع؟ همین رو داشتم توضیح می‌دادم؛ 56:03 گفتم چرا این مدل رو انتخاب کردی؟ 56:08 گفت punishmentه؛ من تنبیهش کردم. گفتم چرا این‌قدر سخت‌گیرانه؟ 56:11 به‌خاطر اینکه یه روز با تأخیر بهت پیام داده؟ 56:14 چرا این‌قدر سفت، چرا این‌قدر سخت؟ به نظرت تناسب داشته این دوتا با هم؟ 56:19 گفت تناسب نداشته، ولی من خیلی عصبانی شده بودم از اینکه اولویت دوم بودم. 56:24 گفتم پس چرا تنبیهی که انتخاب کردی این‌قدر سخت‌گیرانه است؟ 56:27 انگار همهٔ خشمت مال این نیست. 56:29 وقتی جلوتر می‌ریم اقرار می‌کنه که می‌گه همه‌اش هم خشم نیست؛ 56:32 من می‌ترسیدم از اینکه رابطه داشت صمیمی می‌شد. 56:35 اون از من جواب می‌خواست، می‌گفت بریم گام بعدی، جلوتر بریم. من دوست نداشتم. 56:39 به این حرف هم خیلی گوش نمی‌داد. 56:41 می‌گفتم من می‌ترسم که چه آسیبی ببینیم؛ تو آسیب ببینی توی رابطه. 56:44 اون گفته بود که آقا مهم نیست. 56:46 تو می‌خوای بهم خیانت کنی؟ هر وقت کردی ایراد نداره؛ تو برو، 56:50 هر زمان دلت خواست بری با کسی دیگه، برو. 56:54 می‌دونید، 56:55 درواقع انگار من تاب این رو نداشتم. 56:59 خیلی ترسیدم و این ترس من بود که باعث شد 57:03 این کار رو بکنم؛ 57:05 این تنبیه رو جلو انداخت. 57:09 به‌نوعی با این هشداری که به partnerش می‌داده، درواقع از خودش حفاظت می‌کرده. 57:13 به‌نوعی بله اشرف؛ هم خودش، هم طرف. ببینید ما جز نیاز خودمون نمی‌بینیم. 57:20 حالا می‌خوام ورود کنم به این چرخه، آرسی. فقط می‌خوام ببینید که فقط این نیست؛ 57:24 فقط یه سوگواری ساده نیست، فقط یه احساس گناه ساده نیست. 57:28 حجم زیادی از اتفاقاته که در کنار هم معنا پیدا می‌دهند. 57:33 خب، چندتا سؤال جواب بدیم. نسرین، سؤالت رو بپرس. 57:43 سلام استاد. 57:44 سلام نصرین. 57:45 وقتتون بخیر باشه. 57:47 من از داستان همین case شما یاد خودم افتادم که درمانگری رو به‌خاطر همین انتخاب 57:54 نمی‌کردم؛ 57:56 که می‌ترسیدم منم مثل دکترم به کسی آسیب بزنم. 57:58 اون به من آسیب رسونده. 58:00 منم مثل اون دکترم نشم. 58:03 قشنگ همین چرخه رو من اجرا می‌کردم. درست شد؟ 58:06 یعنی اگه توی اتاق درمان کمکم نمی‌شد، سه سال من قبول نمی‌کردم درمانگر بشم. 58:13 چون واقعاً آسیبی که بهم، خسارتی که بهم زده بود، 58:17 هیچ‌وقت قابل‌جبران نمی‌شه توی زندگیم. 58:20 الانم قابل جبران نیست. 58:21 یعنی الان هم خود دکتر بهم پیام بده ببخشم، می‌گم نه؛ تا عوارض این تموم نشه، 58:27 هیچ‌وقت نمی‌بخشم. 58:29 چون این چرخه رو من اجرا کردم؛ همین چرخه. 58:34 ترس از صمیمیت. این هم می‌گه من با مامانم صمیمی بودم، مامانم رو رها کردم، 58:40 کس دیگه‌ای رو هم به این راحتی رها می‌کنم. من این تحلیل رو ازش گرفتم. 58:47 درسته، به‌نوعی درسته. 58:50 مرسی از اینکه تجربه‌تون رو با ما share 58:54 کردید. 58:55 بله دوستان، این هست. خب، مهتاب بپرس؛ 59:00 سؤال کوتاه. 59:04 چشم استاد. سلام، شبتون بخیر. ببخشید. 59:07 زنده باشید. 59:07 سؤالی که داشتم اینه: 59:09 وقتی ایشون توی روابط احساس گناه می‌کرد و می‌گفت نکنه من برم خیانت کنم و دیگه جلوتر 59:14 نمی‌رفت باهاشون، 59:16 شما چه مداخله‌ای کردید؟ 59:20 مداخله نکردم؛ اون از من سؤالی نپرسیده. 59:24 اون خودش concept ذهنیش اینه، بافت ذهنیش اینه که من اگه توی روابط جلو برم، 59:29 قطعاً قراره خیانت کنم. 59:30 حتی با اینکه من تجربه‌ای از خیانت به partner یا طرف مقابلم نداشتم، 59:36 ولی این حس رو دارم که قراره این کار رو بکنم. 59:40 خب شما نباید کمکش کنید؟ 59:43 من باید کمکش کنم، ولی این سؤالش نیست؛ این بافت کلیه. 59:50 اصلا کل درمان اینه. یعنی این یه جواب نداره مهتاب. 59:52 اینجور نیست که من بهش بگم این کار رو کن و اون درست شد. 59:56 خب پس چجوری چی بهش می‌گید که درست می‌شه؟ 1:00:00 این از اون سؤال‌هاست که جواب نداره. تمام توضیحی که دادم؛ 1:00:05 یعنی بعد از سوگواری برای مادرش و بخشش و پذیرش، شاید اون طرف هم فرجی حاصل بشه. 1:00:12 اگر نشه چی؟ 1:00:14 حالا یک فکر دیگری می‌کنیم. ما که خبر نداریم. اگر نشه یک فکر دیگری می‌کنیم. 1:00:18 همین‌طور آروم‌آروم می‌رید جلو. و دوستان، اون case قبلی که گفتید یه ژیروسکوپ ساخته، 1:00:24 بعد گفت من دوست داشتم همیشه یکی من رو تحسین کنه و راهنماییم کنه؛ 1:00:29 شما اونجا چه مداخله‌ای کردید؟ 1:00:32 اون هم باز مداخله نداره دیگه. اون داره با بغض و گریه می‌گه من دوست داشتم پدرم بود، 1:00:38 مادرم بود؛ من به تحسین هزار نفر نیازی نداشتم. 1:00:41 من دوست نداشتم این صد نفری که برای من کف و سوت و هورا می‌کشند برای من ارزشی داشته 1:00:46 باشه؛ 1:00:47 من می‌خواستم مامانم اون جلو بشینه، سوت بزنه، کف بزنه. 1:00:50 من می‌خواستم پدرم جلو باشه. مداخله‌ای نداره. اتفاقاً این کاری که داره می‌کنه، 1:00:57 این چیزی که داره می‌گه، حسرتشه؛ مداخله‌ای نداره و چیز خوبیه داره می‌گه. 1:01:03 خب همین‌جوری بذاریم مثلاً غمگین شه و ناراحت شه و این‌ها دیگه؟ 1:01:07 ما مثلاً بگیم حق داری و درست می‌گی و این‌ها؟ 1:01:10 بله. 1:01:11 من فکر کردم باید مداخله‌ای انجام شه. 1:01:13 نه، الزاماً نه؛ داره سوگواری می‌کنه. 1:01:17 اون معنا چرا براش از بین رفت؟ از شش‌سالگی تا ۳۰سالگی اون معنا رو داشت؛ 1:01:22 چی شد که اون معنا از بین رفت براش؟ 1:01:25 توی اتاق درمان. 1:01:26 وقتی میاد تعریف جدیدی و معنای جدیدی رو خودش create می‌کنه و می‌ذاره جای قبلی. 1:01:31 آه، یعنی شما باهاش صحبت می‌کنید تا این معنای جدید پیدا بشه. 1:01:35 بله، درسته. 1:01:36 اگه بخشید، این معنای جدیدش چی بود؟ نه، گفتید معنای جدیدش چی بود؟ 1:01:42 گفتم دیگه. معنای جدید، اگر کلاس رو گوش بدید، معنا توش هست. 1:01:48 آه، گفتید که مثلاً اون معنای قبلی این بوده که این فکر رو می‌کردم، 1:01:52 الان دیگه این‌جوری نیست. الان می‌فهمه که اون‌ها به‌خاطر اون معنای گذشته است؛ 1:01:57 پس همه‌اش دنبال عشق می‌گشتم و این‌ها. 1:02:01 بعد با شما صحبت می‌کنه باز معناه‌ها رو خودش پیدا می‌کنه دیگه. 1:02:05 یه سؤال مهتاب. خب قرار بود یه سؤال باشه. چرا اینقدر زیاده؟ 1:02:10 ببخش. در مورد همین دوتا caseی. تواست هم نبود. چشم. ببخش. 1:02:15 یه سؤال دیگه، مهتاب. توی سؤال‌هایی که می‌پرسی هر دفعه یه اتفاقی می‌افته؛ 1:02:20 من احساس می‌کنم توالی نداره. 1:02:22 ازهم‌گسیخته است؛ یعنی A، B، C نداره. انگار من جواب رو بهت می‌دم، 1:02:26 مثلاً می‌گم این پازل، این پازل، این پازل؛ تو نمی‌تونی سرهمشون کنی. چرا؟ 1:02:33 شاید همون که گفتید شناخت مشکل داره و این‌ها دیگه؛ دقیقاً با هم چیز کردیم، 1:02:38 قاطی کردیم. 1:02:41 تو الان به سؤالم گوش دادی که من چی پرسیدم؟ 1:02:45 الان نکردم. چرا بگم؟ 1:02:48 تو چرا من رو تأیید کردی بدون اینکه حتی بدونی من داشتم چی می‌گفتم؟ 1:02:53 آخه دیدم درست گفتید. 1:02:55 خب چی می‌گفتم؟ من دقیقا چی گفتم؟ منظور چیزی که من گفتم چی بود؟ 1:03:01 گفتید که توالی سؤال‌هایی که پرسیدی پشت‌سرهم نیست، توالی نداره. 1:03:07 مثلاً اون پازل‌هایی که من می‌دم، 1:03:09 تو نمی‌تونی کنار هم بذاری و به اون جوابی که می‌خوای برسی. 1:03:13 خب و تو خیلی سریع پذیرفتی و جواب دادی به سؤالم. 1:03:17 چون اون role-play رو چندبار گوش دادم، 1:03:20 یادمه شما گفتید مهتاب نمی‌تونه خوب یاد بگیره چون گوشش خیلی کمه و احساسش پردازش 1:03:28 نمی‌شه؛ 1:03:29 به‌خاطر همین خیلی چیزها رو یاد نمی‌گیره. گفتم شاید برای همونه. 1:03:35 یه سؤال، مهتاب: تو سؤال من رو، بدون اینکه متوجه بشی، جوابش رو از قبل داشتی؟ 1:03:40 بله. 1:03:41 یعنی تو جوابت رو از قبل آماده کرده بودی: 1:03:44 «چون شناخت من ایراد داره.» تو حتی بدون اینکه بدونی سؤالی که من پرسیدم چیه، 1:03:50 داری جوابش رو بهم می‌دی. 1:03:54 درسته. 1:03:55 درسته. 1:03:56 یعنی پس تو انگار رفتی گشتی جواب‌های آماده 1:04:00 آوردی که پشتش قایم شی، 1:04:02 مهتاب. 1:04:03 نمی‌دونم. 1:04:05 با یکی‌دو تا از بچه‌ها هم که صحبت می‌کردم، اونا همین رو می‌گفتن. 1:04:10 گفتن تا مثلاً استاد حرفی می‌زنه یا یکی می‌گه تو این‌جوری هستی، 1:04:13 می‌ری پشت اون قایم می‌شی. 1:04:18 اوکی، باشه. مرسی مهدار. 1:04:20 مرسی استاد. 1:04:21 خواهش می‌کنم. 1:04:24 خب، زهرا هم سؤال داره. زهرا، نازنین. 1:04:28 سلام. 1:04:29 سلام زهرا. 1:04:30 من سوالم در مورد این بود که گفتید روز اول به فرد پیام نداده، روز دوم داده، 1:04:36 بعد این طرف بلاکش کرده به‌خاطر ترس‌های خودش. 1:04:40 بعد این چه مدل ترسیه که اینقدر زود بلاک کرده؟ مثلا اصلا نمی‌فهمم اینو. 1:04:47 باشه توضیح می‌دم. سوالت همین بود. 1:04:50 اولاً من خودمم به‌خاطر ترس‌هام کارهای غیرعادی می‌کنم، ولی خب این رو درک نکردم. 1:04:56 مثلاً من خودم pageهام رو delete account زدم 1:04:58 که وابستگی مو کم کنم. 1:05:02 حالا چه Instagram، چه Twitter، چه هرچی. 1:05:05 بعد دوست‌ها می‌گفتند اینقدر وابستگی مهم بود. 1:05:09 گفتم آره، واقعاً از بینم می‌برد. 1:05:12 بعد الان مثلا اینو با خودم مقایسه کردم. 1:05:17 یه جایش مثلا برام منطقیه ولی یه جایش نه. 1:05:21 اصلا نمی‌فهمند. 1:05:23 توضیح می‌دم. 1:05:25 مرسی. 1:05:26 خواهش می‌کنم. 1:05:27 ببینید دوستان یه نکته دیگه که برام وجود داره. 1:05:35 وقتی می‌گیم ترس، توجیهی که ما براش میاریم خیلی مهم نیست. 1:05:42 ببینید اینکه من میام یه توجیهی می‌ذارم، می‌گم چون تو روز دوم پیام دادی، 1:05:47 من میام بزرگ‌ترین تنبیه ممکن رو روی تو اعمال می‌کنم؛ 1:05:51 مثل اینکه مثلا من به شما زنگ بزنم شما جواب تماس من رو ندین 1:05:55 بعد دیگه برای همهٔ عمرمون قهر کنیم. می‌دونید، انگار تناسبی وجود نداره 1:06:02 درست شد؟ 1:06:03 انگار تناسوبی وجود نداره بین اینکه اون 1:06:11 تنبیه و اتفاقی که افتاده 1:06:17 پس درنظر داشته باشیم که منطقی نداره. 1:06:22 می‌گم، الهه، می‌تونه عمیق‌تر باشه، ریشه‌ای‌تر باشه؛ علت رفتاری که ما انجام می‌دیم. 1:06:28 آره، تناسب نداره. می‌تونست توضیح بده، بعد بلاک کنه. خیلی کارها می‌تونست کنه. 1:06:33 اینکه چرا من این مدل رو انتخاب می‌کنم، معنا داره. 1:06:36 درسته؟ دفعه به مهتاب گفتم همه‌اش یه‌کم ضعیفه، درسته؟ 1:06:39 یه مداخله بود؛ من فقط مداخله رو با مهتاب کردم. هدفم این بود که هم خودش ببینه، 1:06:44 هم شما یه چیزی ببینید. 1:06:45 یعنی این تیکه‌اش برام خیلی مهم بود، 1:06:49 که شما هم ببینینش که چه اتفاقی افتاد. 1:06:53 چون شما نمونه مداخله می‌خواستید بعضی دوستان، خودش یک نمونه مداخله است. 1:07:00 این دوره برای اعضای گروه در چه سطح تحصیلیه؟ همهٔ سطوح هستند، محسن. 1:07:04 یعنی همهٔ علاقه‌مندان به حوزهٔ روان‌شناسی اینجا هستند، دور هم. 1:07:09 این مواجهه چه اثری روی احساس گناه مراجع داره؟ 1:07:14 خب، عرضم به حضورتون که این تیکه رو دیدیم. بذارید یه مثال دیگه باز بزنم، 1:07:19 یه‌کم عمیق‌تر بهش نگاه کنیم. 1:07:26 یه مثال، یه خانواده بود. . . اصلاً مثال جلسات قبل رو ریز نمی‌شیم. 1:07:32 ببینید، اون تیکه‌هاش رو شاید ریز بشم که نیاز باشه. 1:07:35 من مثال نمی‌گم که اینجا دور هم داستان بخونیم. 1:07:38 می‌دونید، 1:07:39 اصطلاحاً مثل نقال‌ها که مثلاً داستان ظهر 1:07:43 جمعه براتون می‌خوندن. 1:07:47 آره هما، یه جاش رو باز می‌کنم؛ یعنی اون تیکه‌ای که برام مهمه باز می‌کنیم. 1:07:53 می‌دونید؟ آره، هدفم این نیست که 1:08:02 داستان بخونیم؛ بیشتر هدفم اینه که به چیزهایی که برام مهمه توی اون موضوع، 1:08:08 با مثال نزدیک شیم. 1:08:10 مثل معلم ریاضی‌ها بود قدیم؛ حداقل دورهٔ ما این‌طوری بود. فرمول رو می‌گفت، 1:08:15 دو جلسه فقط مثال حل می‌کردند 1:08:17 که با مثال بفهمیم منظورِ توضیحی که داده شد چی بود. 1:08:24 مثال بعدی‌ای که براتون می‌خوام بزنم برای اینکه باز ببینیدش: 1:08:29 خانمی به من مراجعه کرد. بازم مرگ مادرش؛ 1:08:34 هفت سال از مرگ مادرش می‌گذشت. 1:08:39 دقت کنید؟ 1:08:40 هفت سال از مرگ مادرش می‌گذشت و اتفاقاتی که 1:08:45 توی این بین افتاده بود. 1:08:48 سؤال‌هاتون رو بعد از این case بپرسید. 1:08:55 گفتم خب چی شده؟ چه اتفاقاتی افتاده؟ 1:08:58 حالا من این مقدار خلاصش میکنم. 1:08:59 می‌گه ببین، من با مادرم رابطهٔ خوبی داشتیم. 1:09:07 یعنی ما ارتباط خوبی داشتیم، با هم بگوبخند داشتیم. ما پنج تا خواهر بودیم. 1:09:13 دقت کنید، ما پنج تا خواهر بودیم و فکر می‌کنم ایشون خواهر دوم بود؛ 1:09:21 یعنی سه تا دختر دیگه بعد از ایشون بودن. 1:09:31 ما پنج تا خواهر بودیم، من خواهر دوم بودم، سه تا دیگه بعد از من بودن. 1:09:36 رابطهٔ خوبی با مادرم داشتم، بگوبخند داشتیم، گفت‌وگو داشتیم و موضوعات این‌چنینی. 1:09:46 و رابطه‌م باهاش بد نبود. دعوا هم داشتیم، تنش داشتیم، چالش داشتیم؛ 1:09:53 این‌طور هم نبود که فقط خوبی و خوشی باشه. 1:10:00 وقتی می‌ریم به گذشته برمی‌گردیم، 1:10:05 می‌گه که ببین من کودک بودم. 1:10:11 توی یک بازه سنی، من یک عروسک، یک انگشتری داشتم، پلاستیکی بود. 1:10:18 یک انگشتر پلاستیکی داشتم، این رو خیلی دوست داشتم. 1:10:22 این رو خیلی دوست داشتم، می‌گه مادر من یه آدم عصبی بود. 1:10:27 مادر من یه آدم عصبی بود؛ 1:10:29 ما هم پنج تا دختر، شلوغ، 1:10:31 تقریباً با فاصلهٔ سنی نزدیک به هم، 1:10:35 مثلاً یک سال، یک سال و نیم، دو سال، 1:10:38 یعنی اختلاف سنی زیادی با هم نداشتیم. 1:10:42 و من این انگشتر رو خیلی دوستش داشتم. 1:10:45 و نمی‌دونم سر یک ماجرای شاید مثلاً هشت سالش بوده، مثلاً هفت یا هشت سال بود، 1:10:51 می‌گفت سر یک ماجرای این انگشتر پلاستیکی من و مامانم گرفت از دستم، 1:10:55 به‌عنوان تنبیه، انداخت روی گاز و انگشتر من آب شد. 1:11:01 من اونجا از مادرم متنفر شدم، حس خیلی بدی بهش پیدا کردم. 1:11:05 انگشتری بود که من دوستش داشتم؛ یه تنفر شدید ازش داشتم. 1:11:14 اون اتفاق گذشت. ما آمدیم جلوتر، جلوتر، جلوتر. 1:11:18 می‌گفت یک جایی مادر بزرگ من، 1:11:22 یعنی مادرماندرم، وقتی فوت کرد، 1:11:26 مثل یادگاری و مونده بود برای خانواده، 1:11:30 می‌گفت اونجا یه انگشتری داشت مادر بزرگم، 1:11:34 مادر من از نظر سنی به اون نمی‌رسید. می‌گفت من انگشتر رو برداشتم، 1:11:38 گفتم این به جای اون انگشتری که قبلا ازم گرفتی، 1:11:40 حالا نه با این اصطلاح، نه با این تندی، نه با این harshی، 1:11:43 گفت گرفتم و هر چیم مامانم اصرار کرد بهش ندادم انگشتر رو، بهش ندادم. 1:11:50 و خیلی هم برای مادرم انگار مهم بود چون از 1:11:55 یادگاری مادرش بود. 1:11:58 و بهش ندادم و گفتم نمی‌دم. 1:12:00 گفتم از این خوشم اومده؛ تو می‌خوای چی‌کار؟ تو که سنی ازت گذشته، 1:12:04 انگشتر رو می‌خوای چی‌کار؟ انگشتر مال منه. 1:12:11 و به درد تو نمی‌خوره که؛ درست شد؟ 1:12:18 نکته‌ای که وجود داشت اینه: 1:12:21 می‌گفت سر همین با مادرم بگومگو شد. 1:12:25 بعد همه می‌گفتند آقا انگشتر رو بیار، 1:12:30 مامان حالش بده، این یادگاری مامانه. 1:12:36 و من می‌گفتم باز بیشتر عصبانی شدم از اینکه هی پیگیرند: 1:12:40 «آقا یه انگشتر بیشتر بود» و فلان‌وفلان. این حرف‌ها رو پیام دادم. 1:12:44 گفتم آقا انگشتر گم شده. گمش کرده. 1:12:46 نمی‌دونم دست بچه‌ها بوده گم کردن و نیست انگشتر نیست. 1:12:50 می‌خواهد آقا هر چقدر پولش میشه بگین من پولش رو بدم. نمی‌دونم هر چقدر بوده. 1:12:54 طلا بوده، مثلاً ده میلیون بوده؛ من ده میلیون می‌ریزم به کارت مامان. درست شد؟ 1:13:02 به‌نوعی گرفتم روی گاز دیگه، اشرف؛ به‌نوعی گرفتم روی گاز و دیگه نیست. 1:13:09 پولش رو هم می‌دم، هرچقدر هست. 1:13:12 من نمی‌دونستم این‌قدر می‌تونه برای مادرم حساس باشه. مادر من از اون روز من رو نبخشید؛ 1:13:20 من هم نبخشیدم، گفتم به جهنم. 1:13:23 می‌خواست واقعیت داشته باشه؛ واقعاً گم شده بود؟ نه، شکی نیست که گم نشده بود. 1:13:31 من هم انتقام گرفتم دیگه. اصلاً دیگه قضیه انگشتر نبود؛ ناموسی بود انگار، 1:13:38 قضیه حیثیتی شده بود. 1:13:40 و گفتم که من هم انگشتر رو نمی‌دهم. اصلا نمی‌دهم که گفتم گم شده دیگه. 1:13:45 بعد گفتن آقا مامان حالش بد شده. 1:13:47 و می‌گفت حدود سه یا چهار سال بعد، مامانم با اینکه حالش خوب بود، 1:13:52 سکته‌ی مغزی کرد و مرد. 1:13:55 حالش خوب، که منظور بالاخره پیر بوده. این‌ها همه ازدواج کرده بودن؛ 1:13:59 یعنی این‌طوری نبوده که همهٔ پنج تا دختر پیشش باشن. ظاهرش نسبتاً اوکی بوده. 1:14:04 می‌گفت سکتهٔ مغزی کرد و مرد. تمام خواهرهای من گفتن: «تو مامان رو کشتی. 1:14:11 از بعد دعوای با تو، مامان دیگه پا نگرفت.» 1:14:15 مامان همهٔ دنیا رو بخشید، 1:14:20 اما تو رو نبخشید. 1:14:23 خیلی‌ها به مامان بدی کرده بودند؛ 1:14:29 خواهرشوهرهاش، دوست، آشنا؛ 1:14:34 با همه کنار اومد، 1:14:37 ولی با کار تو کنار نیومد. 1:14:42 با کار تو کنار نیومد. و همه دائم چپ‌وراست به من احساس گناه می‌دادند. 1:14:51 و من متنفرتر از مادرم شدم، 1:14:53 بابت احساس گناهی که حتی بعد از مرگش داره بهم 1:14:58 می‌ده. 1:14:58 دقت کنید؛ این سوگواری که بماند، 1:15:02 فعلاً کنار بگذارید سوگواری رو. 1:15:05 و من دائم بابت اینکه هی دیگری و خواهر بزرگ و خواهر کوچیک و خاله و دایی و عمو و همه 1:15:13 اومدند و گفتند تو کشتیش، 1:15:15 انگار احساس گناه برمی‌گشت سمتم. 1:15:19 یعنی انگار احساس گناه، یعنی خشم از خود. 1:15:22 این خشم از خودم انگار channelize می‌شه و project می‌شه روی مادرم. 1:15:28 یعنی انگار من از مادرم عصبانی شدم. 1:15:33 هی، انگار خشم بیشتری رو نسبت به مادرم تجربه می‌کردم. 1:15:39 درست شد؟ یعنی انگار من دائماً عصبانی‌تر و عصبانی‌تر از مادرم شده بودم، 1:15:45 بابت این قضیه. 1:15:47 همین خشمم باعث می‌شد که نتونم برم سر خاکش. نتونم اوکی باشم باهاش. 1:15:58 و نتونم باش کنار بیام با این موضوع. 1:16:04 نکته‌ای که وجود داره، ببینید روایت داستان، 1:16:09 روایت معقولیه. 1:16:16 منتها برام این تیکه مهمه که ببینید چه اتفاقی می‌افته. 1:16:26 نکته‌ای که دارم سعی می‌کنم، توالیش رو بیشتر پشت‌سرهم بذارم. 1:16:36 این خانم که به قول دوستان مادرکشت بوده، اصطلاحاً هفت سال از اون واقعه می‌گذره. 1:16:43 هفت سال من برای مادرم سوگواری نکردم؛ می‌فهمم پر از خشم و نفرتم. 1:16:49 می‌فهمم افسرده شدم. 1:16:51 حالم بده. بچه‌ها می‌فهمن حالم بده. همسرم می‌فهمه حالم بده. دو تا دختر داره و یه پسر. 1:16:58 می‌فهمم حالم بده. یه نکته‌ای توش وجود داره. 1:17:06 یه جایی توی همین جلسات درمان، صحبت‌ها و این‌ها، یه بار اومد گفت که آره، می‌دونید، 1:17:12 من خیلی عصبانی‌ام از بچه‌ها. 1:17:14 درک نمی‌کنن. نمی‌فهمن. کلافم کردن. 1:17:20 حالم رو بد کردن. 1:17:24 و درک نمی‌کنن شرایط من رو که حالم چی جوریه. 1:17:29 حالا به‌سمت افسردگی دیگه؛ به‌سمت افسردگی، به‌سمت خشم، به‌سمت ناراحتی. 1:17:34 درک نمی‌کنن حالم چطوریه و فلان و این‌ها. آره، از پسرم هم عصبانی‌ام؛ 1:17:39 پسرش یازده سالش بود فکر کنم. 1:17:42 مراقبت نمی‌کنه از بچه‌های کوچیک‌تر، کارهاش رو انجام نمی‌ده، 1:17:46 تکلیف‌هاش رو انجام نمی‌ده. 1:17:47 دیروز هم انجام نداده بود. دیروز اومد خونه، من دیگه عصبانی شدم، زدم توی گوشش. 1:17:52 گفتم تو شعور نداری، تو لیاقت نداری، 1:17:56 بسیاری چیزها. . . شعور نداری، فلان نداری. 1:18:01 گفتم خب حست چیه؟ گفت ازش عصبانی‌ام. گفتم چرا؟ گفت به حرفم گوش نمی‌ده. 1:18:08 گفتم انتظارت ازش چیه؟ فهیم‌تر باشه؟ عاقل‌تر باشه؟ بافهم‌وکمالات‌تر باشه؟ 1:18:16 گفتم از این‌که زدی تو گوشش چه حسی داری؟ اول عصبانیت رو گفت. گفتم دیگه چه حسی داری؟ 1:18:20 گفت احساس گناه دارم. 1:18:21 گفتم برای چی؟ گفت نباید می‌زدم توی گوشش. 1:18:25 گفتم پس چرا از اون عصبانی‌ای؟ گفت بسه دیگه؛ 1:18:29 از خودم به‌حد کافی خشم و عصبانیت دارم. 1:18:33 اون باعث شد من بزنم توی گوشش. 1:18:36 نمی‌دونم، 1:18:38 این تیکه دقیق یادم نیست چه دیالوگی شد. 1:18:43 گفتم: 1:18:44 «این همون کاری نبود که مادرت با تو کرد؟» 1:18:50 یعنی این توالی رو دقت کنید. 1:18:54 حالا شاید انگشترت رو نگرفت روی گاز که آب بشه، 1:18:58 ولی مامان تنبیهت کرده و تو هم بچه‌ت رو تنبیه کردی دیگه. 1:19:03 تو هم عصبانی شدی، درکت نکردن، حالت بد بوده. 1:19:07 مراجع مقاومت کرد یه مقدار که نه این اون نیست، خیلی فرق داره. گفتم خب فرقش چیه؟ 1:19:13 گفتم چرا اصرار داری بگی اون نیست؟ چرا به نظرت میاد اون نیست؟ تو عصبانیتت چی‌ها بوده؟ 1:19:21 اون عصبانیت چی‌ها بوده؟ 1:19:25 اون هم حالش خوب نبوده، اون هم تعداد بچهٔ زیادی داشته، دست‌تنها بوده، شلوغ بوده. 1:19:31 تو هم همون شکایت رو داری؛ تو هم می‌گی بچه‌هام من رو درک نمی‌کنن، حالم بده. درست شد؟ 1:19:39 نکته‌ای که وجود داره، اصلاً می‌شه گفت گاهی انتقام یه جور روان‌درمانیه؛ یه نوعی. 1:19:45 نه فقط انتقام؛ فقط بحث انتقام نیست. 1:19:48 دارم یه سری پروسه رو توصیف می‌کنم که من نمی‌بینمش. 1:19:55 بعد از این جلسه و یکی‌دو تا از این جلسات، 1:20:00 حال مراجع شروع کرد به بدتر شدن. دقت کنید. 1:20:07 حال بد مراجع. می‌گفت مضطربم، تپش قلب دارم، اضطراب زیاد دارم، حالم اصلاً خوب نیست، 1:20:14 داره حالم بدتر می‌شه. بعد از سیلی که زدم توی گوش پسرم احساس گناه شدید دارم؛ 1:20:20 من دارم آدم‌های دوروبرم رو اذیت می‌کنم. می‌دونید دوستان داره چه اتفاقی می‌افته؟ 1:20:27 تمام خشم‌هایی که من داشتم از مادرم، از دنیای اطراف داره کانالیزه می‌شه، 1:20:35 برمی‌گرده سمت خودم، می‌دونید؟ 1:20:38 انگار ساختار روانی‌ای که داشته از من مراقبت 1:20:42 می‌کرده و معناهایی که به من حق می‌داده. 1:20:46 . . دقت کنید، معناهایی که به من حق می‌داده: 1:20:50 «من حق داشتم.» 1:20:53 انگار این معانی داره از من گرفته می‌شه؛ انگار داره تبدیل به این می‌شه: 1:21:01 «من حق نداشتم. مادر من حق داشت وقتی انگشتر رو گرفت روی گاز؛ من اذیتش می‌کردم، 1:21:09 من شیطون بودم.» 1:21:15 من حق نداشتم انگشتر مادرم رو، در سن مثلاً هفتاد یا هفتاد و پنج‌سالگی، 1:21:19 ازش مثل بچه‌ها بگیرم. 1:21:23 من حق نداشتم اذیتش کنم. 1:21:26 من حق نداشتم اون پیرزن رو به این حال‌وروز بندازم. 1:21:29 من حق نداشتم باهاش لج‌بازی کنم. 1:21:33 من حق نداشتم انتقام چیزی رو که در هشت‌سالگی‌ام اتفاق افتاده بود 1:21:35 از یه آدم ۷۵ساله بگیرم. 1:21:41 می‌دونید، یه چیزی داره خراب می‌شه دیگه، نه؟ یه صدایی داره؛ 1:21:49 این خودسرزنشگری داره روی من تکرار می‌شه. 1:21:54 بله جواد. به‌دفعه‌ها پیامدش احساس گناه است. بله یگانه؛ یعنی وقتی من سوگواری نمی‌کنم، 1:22:03 خشمم از اون آدم زیاده. 1:22:07 درست شد؟ و اگر دیگران تلاش کنند به من احساس گناه بدند، 1:22:10 من با مکانیسمم معنا در روانم از خودم مراقبت می‌کنم. 1:22:14 «من نقش نداشتم، شما بی‌شعورید، شما نمی‌فهمید، شما نمی‌دونید اون با من چی‌کار کرده. 1:22:18 مادر من یه عفریتهٔ شیطان‌صفت بود؛ در کودکی همهٔ ما رو می‌زد.» 1:22:22 «مادر من افسرده بود، مادر من یه شیطان به‌تمام‌معنی بود» و و و و و. . . 1:22:27 الان خودم در جایگاه مادرمم در تعاملم با بچه‌ها می‌فهمم که نه. 1:22:33 اگر مادرم شیطان بود پس منم هستم دیگه. پس منم دارم همون کارو می‌کنم. 1:22:39 انگار دارم تجربهٔ زیستی مادرم رو یه جور دیگه تکرار می‌کنم، این‌دفعه با یه عمق بیشتر. 1:22:46 می‌فهمم که اه، نکنه من اشتباه کردم، نکنه واقعاً مادرم رو کشتم، 1:22:52 نکنه دارم اطرافیانم رو اذیت می‌کنم. 1:22:57 درست شد؟ نکنه دارم اذیتشون می‌کنم؛ من به بچه‌هام دارم آسیب می‌زنم، 1:23:02 به همسرم دارم آسیب می‌زنم، به خودم دارم آسیب می‌زنم، به مادرم آسیب زدم. 1:23:09 درست شد؟ پس دقت کنید دوستان. بازم دنبال خوب و بد نگردید چون گیج می‌شید. 1:23:15 که الان بالاخره خوب شد یا بد شد. من یک معنا دارم. 1:23:22 همهٔ اختلالات روانی دفاعی‌اند در برابر psychosis. 1:23:26 همهٔ مکانیسمم‌های دفاعی شما دفاعی‌اند برای جلوگیری از فروپاشی روانی‌تون. 1:23:33 پس اگر دفاعی وجود داره، من دارم تلاش می‌کنم نابود نشم. از هم نپاشم. 1:23:43 ممکنه هما. 1:23:45 ممکنه هما. 1:23:48 می‌گه ما اون رو وارد خودمون، درون خودمون، می‌سازیم وقتی اون دیگه نیست. بله. 1:23:55 پس فرو می‌ریزه. یعنی معنایی نیست از من مراقبت کنه. 1:23:58 و حالا همهٔ آنچه که از من در برابر احساس گناهی که دیگران تلاش می‌کردند بهم بدند 1:24:04 مراقبت می‌کرد، 1:24:06 داره switch می‌شه. 1:24:07 یعنی تمام احساس گناه‌ها از این لحظه به بعد درون من می‌شینه. 1:24:12 یعنی اگه همسایه، خانواده، خواهر، برادر تا دیروز سعی می‌کردند احساس گناه بدن، 1:24:20 من می‌گفتم برو بابا، مهم نیست، اهمیتی نداره. 1:24:25 عمرشو کرده بود پیر زن. نه بابا من نبودم، تقصیر من نبود که. مگه یه انگشتت چی بوده؟ 1:24:31 من که گفتم پولشو می‌دم. 1:24:33 همهٔ مکانیسمم‌ها دیگه کار نمی‌کنه و تک‌تک حملات می‌خوره به من. 1:24:38 می‌دونید؟ انگار سیستم ایمنی بدنم ضعیف شده. 1:24:42 همه چیز داره به هم آسیب می‌زنه. 1:24:45 دیگه خواهر و برادرم، گفتن‌هاشون به من آسیب می‌زنه. 1:24:49 دیگه تحمل شنیدنشون رو ندارم. 1:24:52 تحمل اینکه بخوام بچه‌م رو اذیت کنم ندارم. 1:24:57 نتیجه، دقت کنید، باز هم روان من مکانیسممش فعال می‌شه: 1:25:03 از خواهر برادرم اجتناب می‌کنم. 1:25:05 از دایی، خاله، عمو، عمه اجتناب می‌کنم. 1:25:08 از همسرم اجتناب می‌کنم. 1:25:11 از بچه‌هام اجتناب می‌کنم. 1:25:13 این خانم شکایتش این بود؛ اواخرش می‌گفت من به همسرم گفتم آقا، 1:25:16 من دارم شما رو اذیت می‌کنم. 1:25:18 یه خونهٔ جدا برام بگیر؛ من برم توی خونهٔ جدا زندگی کنم، 1:25:21 تو و بچه‌ها اینجا آزاد باشید. 1:25:25 درست شد. 1:25:26 یعنی من رو دور بندازید. من رو رها کنید. من رو ول کنید. 1:25:36 می‌بینید؟ مسئله از یه انگشتر در پنج‌سالگی، به اجتناب می‌کشه. 1:25:42 می‌بینید، مکانیسمم‌های دیگهٔ روان من رو می‌بره به‌سمت انزوا. 1:25:45 یعنی باعث می‌شه برای اینکه حملات دیگران بهم نخوره، خودم رو قایم کنم. 1:25:53 قایم کردن خودمه. 1:25:55 مخفی شدنه. 1:25:57 به یک گوشه‌ی پناه بردنه. 1:26:01 درست شد. 1:26:02 یعنی نه‌تنها کار رو بهتر نمی‌کنه؛ 1:26:05 درواقع انگار من در عمق و سیاهی افسردگی بیشتر فرو می‌رم، دوستان. 1:26:11 این‌جا اون‌جایی که این‌گار من می‌رم به سمت پایین‌تر. به سمت قهقرا. 1:26:15 یعنی اگه من کمک نگیرم، این تنهایی باعث نمی‌شه حالم بهتر شه. 1:26:23 و جالبه که اواخر حتی پیشنهاد می‌داد؛ می‌گفت من به همسرم گفتم بیا طلاق بگیریم. 1:26:28 من که آدم افسرده و داغونم و همش گریه و همش خشم و عصبانیت؛ بیا جدا شیم، 1:26:34 به نفع بچه‌هاست. تو خودت رو نجات بده، تو خودت رو ببر. 1:26:41 من که تباه هستم، تو خودت رو خلاص کن. 1:26:47 درست شد. و کار ندارم به این موضوعات. 1:26:57 یه روز تو جلسات درمان بود. 1:27:01 درسته، سوگ مادر شده. 1:27:05 ببینید، ارتباطش با پسرش. . . تلنگره، switchه. 1:27:11 یه روز تو جلسه درمان انگشتر رو آورد. 1:27:17 انگشتر رو آورد، گفت: «می‌دونید این چیه؟ این نفرین منه.» 1:27:22 می‌دونید؟ من اگه این رو می‌دادم، مادرم زنده بود، حال من بد نمی‌شد، 1:27:29 حال ارتباطم با بچه‌هام و همسرم بد نمی‌شد و و و. . . 1:27:38 استاد، مادرش هم به‌خاطر یه انگشتر با دخترش به مشکل خورده؛ مادر هم اشتباه کرده. 1:27:42 ببینید نگید. ما اصلاً دنبال غلط و درستش نیستیم. 1:27:45 من اینجور نیستم که بگم اشتباه کی بوده. اشتباهی نیست. 1:27:51 یعنی من اینجوری نگاهش نمی‌کنم که الان ما دادگاهی هستیم که قرار مشخص کنیم حق با کی 1:27:57 بود. 1:28:01 آفرین، انگشتر نماده. ما اصلاً قرار نیست بگیم مثلاً تو حق داشتی، 1:28:06 او گناه داشت و چه و چه و چه. 1:28:09 گفت این نفرینه، این نفرین منه. 1:28:12 سؤال من با این شروع شد؛ 1:28:14 گفتم چرا بهش پس نمی‌دی؟ 1:28:22 گفت که من احساس. . . گفتم خب، تو چیزی از این فرد دزدیدی دیگه؛ برو بهش پس بده. 1:28:28 و ببینید اینجا که می‌گم که چرا بهش پس نمی‌دی؟ 1:28:35 اینو تو داری می‌گی شکیبا؛ اینو باید اون بهش بده. 1:28:44 اشتباه اشتباه هست. چه ما بگیم، چه نگیم. 1:28:50 می‌تونه به‌سلامتیِ یک مادر هدیه بده و به آرامش برسه. مرسی نرگس. 1:28:55 ولی ما جواب رو مطرح نمی‌کنیم. 1:29:02 یعنی ما نمی‌گیم تو چه‌کار کن باهاش؛ 1:29:06 ما می‌گیم پس بده بهش. 1:29:13 گفتم، یعنی چالش شروع شد. گفت که مرده. 1:29:17 گفتم که خب چه اهمیتی داره؟ 1:29:20 گفتم خب، اگه بود چجوری بهش پس می‌دادی؟ 1:29:23 تو چجوری می‌تونی اینو به اون آدم برگردونی؟ 1:29:26 به نظر چجوری خوشحال می‌شه از اینکه انگشتر رو از تو دریافت کنه؟ 1:29:31 یعنی بتونه بگیره؟ 1:29:35 گفت مادر من همیشه دوست داشت مدرسه بسازه؛ 1:29:42 یعنی دوست داشت یه جایی، حالا یه روستا، 1:29:49 مدرسه بسازه. اینکه کجا، خیلی بحثی ندارم. 1:29:56 گفتم که به نظر این خوشحالش می‌کنه؟ گفت آره خوشحالش می‌کنه. 1:30:02 گفتم خب چرا این کار رو نمی‌کنی؟ 1:30:04 می‌گفت ببین، من انگشتر رو بفروشم پولش نمی‌شه. 1:30:08 گفتم اون دیگه مشکل خودته. 1:30:10 می‌دونید؟ حالا کار ندارم به detail و جزئیات. 1:30:14 در نهایت مراجعه به این رسید. 1:30:16 خب. 1:30:18 مراجعه به این رسید شروع کرد به پول جمع کردن. 1:30:23 خب. مثلا نمی‌دونم آره. 1:30:24 مثلاً شاید بگم صد میلیون می‌شد ساخت یه مدرسه. 1:30:28 بعد مدرسه که می‌گم، دوستان، فکر نکنید خیلی‌ها؛ ببینید، 1:30:30 توی بسیاری از روستاها یه اتاق می‌سازند، اسمش مدرسه است. 1:30:34 یعنی این‌طوری نیست که فکر کنید مثلا الان 1:30:38 زمین متری چنده؟ 1:30:40 خونه متری چنده؟ نه. 1:30:42 یعنی شاید واقعاً با صد میلیون، با پنجاه میلیون بتونید مدرسه بسازید. 1:30:45 فکر نکنید رقم خیلی بزرگیه؛ یه کانکس مدرسه است، درسته؟ یعنی بالاخره یه رقمی می‌شه، 1:30:53 پنجاه تا صد میلیون. 1:30:55 گفتم خب باشه، اوکی، جمع کن. بعد کار به اونجا رسید که مراجع شروع کرد به جمع کردن. 1:31:03 نکته اینجاست، دوستان: از زمانی که شروع کرد ماه‌به‌ماه برای مدرسه کنار بذاره، 1:31:12 حالش بهتر شد. 1:31:13 یعنی از جایی که تلاش می‌کنه از شر اون معنا 1:31:19 خلاص شه. 1:31:21 می‌دونید انگار جاییه که من فکر می‌کنم راهی برای جبرانش هست. 1:31:26 دقیق کنید انگار جاییه که راهی برای جبرانش هست. 1:31:31 معنای جدید، انگیزهٔ جدید خلق می‌شه، نسرین. 1:31:35 می‌دونید انگیزه‌ی جدیده، 1:31:37 معنایی که من دارم برایش می‌سازم و می‌فهمم 1:31:42 چی شد. 1:31:42 بعد به‌مرور زمان رفت جلو، از همهٔ اعضای خانواده عذرخواهی کرد؛ یه جلسه گذاشت، 1:31:47 همه رو دعوت کرد، جلوی همه عذرخواهی کرد. 1:31:49 گفت من کشتم، می‌دونم من کشتم، معذرت می‌خوام، من غلط کردم؛ این انگشتر، 1:31:54 می‌گید چی‌کارش کنم؟ و و و، همهٔ این داستان‌ها. 1:31:58 حالا دارم دورتون می‌کنم برای جلو؛ اونا رو دعوت کرد، با همشون صحبت کرد، 1:32:02 بقیه دلداریش داده بودند. 1:32:06 وقتی شما نمی‌جنگی، آدم‌ها هم خیلی سر جنگ ندارند انگار. 1:32:11 اونا هم باهاش ارتباط بهتری گرفته بودند، دست برداشتند. 1:32:16 می‌بینید؟ داستان اینجاست؛ 1:32:18 اون انگیزه است که باعث می‌شه چه اتفاقی 1:32:21 اینجا بیفته. 1:32:23 درسته؟ 1:32:23 یعنی ساختار درمان هم به یه انگیزه نیاز داره براش. درسته؟ ما کاری نمی‌کنیم. 1:32:29 گفتم ما فقط تلاش می‌کنیم اون معنا رو. . . این تیکهٔ معنا برای ما مهمه. 1:32:34 تلاش می‌کنیم معنایی رو با کمک مراجع‌مون خلق کنیم. 1:32:38 درست و غلط معنی نداره. ما نمی‌دونیم مامانش خوشحال می‌شه یا نه. 1:32:42 ما نمی‌دونیم مامانش در هر حال بخشیدش یا نه. 1:32:45 این واقعیت‌ها رو که مادرش با نفرت از این آدم از دنیا رفته تغییر نمی‌ده، درست شد؟ 1:32:54 اما می‌تونه معنای متفاوتی براش خلق کنه؛ خود مراجع. بره سر خاکش، 1:33:01 عذرخواهی کنه و همهٔ این ماجراها. آخرش romantic بود؟ دوست نداشتم؟ پس romantic نیست، 1:33:10 هما. 1:33:11 خب، درهرحال همهٔ مراجع‌ها یه جایی از موضوع عبور می‌کنند. قصه‌درمانی؟ نه، 1:33:18 دوست ندارم قصه بگیم؛ کلی مداخله اون وسط وجود داره. معنادرمانی. . . ببینید؟ 1:33:26 معنا مهمه؛ اون چیزی که من رو زنده نگه می‌داره، اون چیزی که حال من رو خوب می‌کنه، 1:33:33 اون چیزی که به زندگی من هدف می‌ده. 1:33:36 و این رو هم درنظر داشته باشید: هیچ‌وقت انگشتر رو پس نداد. 1:33:42 ببینید، اینکه بره بسوزونه، بره خاکش کنه. . . چجوری بگم؟ 1:33:50 انگار می‌گه من این رو می‌خوام داشته باشم. 1:33:56 این یادگار زخمه است؛ این‌طوری بگم شاید بهتره. یادگار زخمه، 1:34:01 زندگیِ نزیستهٔ این موضوعه. 1:34:04 درست شد؟ یعنی انگار من تلاش می‌کنم اونو حفظ کنم؛ 1:34:10 تلاش می‌کنم یه ارتباطی بین خودم و مامانم نگه دارم، شده یه انگشتر باشه؛ 1:34:19 یه connection حفظ کنم. 1:34:24 داستان قشنگ تموم شد؟ یا بفروشه، به بچه‌ها. . . هرکس ممکنه یه چیزی باشه. شیء انتقالی، 1:34:30 درسته؛ جبران مافات، به‌نوعی درسته. 1:34:33 ببینید، بحث درست و غلط نداریم حالا، بهمن. 1:34:37 یا اینکه قشنگ تموم شد، سوگواریه. 1:34:41 الزاماً قشنگ و غلط نداره. داستان قبلی که گفتم خب خیلی داغ داشت. 1:34:47 این داستان ملایم‌تره. 1:34:50 اون‌قدر داغ نداره؛ یا حسرت و افسوس نداشت، 1:34:55 بهمن‌ها، یا کمتر بود. ولی این مهم نیست. 1:35:00 دقیقاً؛ مهم نیست که حتماً باید با سوز و اندوه تموم شه. 1:35:07 یه ارتباط است؛ این connectionی که دوستان می‌گن، یه ارتباط بین من و مادرم است، 1:35:14 ارتباطی که از دست رفته. 1:35:19 جمله‌اش قشنگ بود. 1:35:21 گفت آخرین‌بار که رفتم سر خاک مادرم، 1:35:26 انگشتر رو درآوردم؛ با مسخره‌بازی، 1:35:31 حالا سوگواری کرده بودم و این‌ها، 1:35:35 با مسخره دستم کردم، گفتم: 1:35:39 «این به‌جای اون انگشتری که ازم دور انداختی.» 1:35:45 اینو برمی‌دارم به‌جای اون انگشتر؛ دیدی آخر بهت ندادم؟ حالا اصطلاح ماست، ولی کینه‌ای. 1:35:52 . . آخر هم انگشتر رو به مامانش نداد، درواقع. 1:35:56 ولی می‌دونید، مسئله انگشتر نیست دیگه؛ 1:35:59 یعنی درواقع transitional objectی که مادر من روی گاز آبش کرد، الان توی دست‌های منه. 1:36:08 همون transitional object هست. حالا نمی‌خوایم اینجا بهش ورود کنیم؛ 1:36:11 توی object relations باید بهش پرداخته بشه. 1:36:14 caseهای این‌چنینی، این حس‌ها شکل نمی‌گیره؟ نه، الزاماً مردنش نیست؛ مردنش triggerه، 1:36:20 دوستان. ممکنه طرف زنده باشه و این‌ها درمان شعله‌ور شه. 1:36:25 موضوع تغییر معناست، درسته؟ آقا مادر هم حق داشت. می‌فهمم؛ اصلاً بحثم بد و خوب نیست، 1:36:32 اینکه از کجا شروع شده و یه تغییری. . . 1:36:36 ولی می‌خوام ببینینش که چه اتفاقی می‌افته. ما راه‌نمایی نمی‌کنیم کار کن نکن. 1:36:42 برو انگشتر بهش پس بده یا نده. خودش هر چی دوست داره. 1:36:47 آقایون، دورهٔ object relations رو برنداشتید؟ می‌ذاریمش محمد؛ 1:36:50 اونم ان‌شاءالله می‌ذاریم. چرا انگشتر پلاستیکی رو خیلی دوست داشت؟ کمکی نمی‌کرد؟ 1:36:55 چرا آرزو اشاره کرده بود که انگشتر پلاستیکی رو خیلی دوست داشت؟ 1:37:00 می‌گفت توی اسباب‌بازی‌ها هم، حالا نمی‌گم توی شکلات بوده، نمی‌گم توی چی بوده، 1:37:08 حضور ذهن ندارم؛ می‌گه اولین زیورآلاتی بود که نشانهٔ زن بودن من بود. 1:37:14 یعنی می‌گه من نه گوشواره داشتم، نه النگو داشتم، نه هیچ زیورآلاتی نداشتم. 1:37:21 و احساس می‌کردم با انداختن این انگشتر دارم یه کاری می‌کنم؛ انگار دارم بزرگ می‌شم، 1:37:30 انگار زن شدم. 1:37:35 نه، خانم غندی داره می‌گه دوره سه‌ساعتهٔ object رو من احتمالاً تیکه‌تیکه بگم. 1:37:40 مثلاً احتمالاً چهل ساعت Bion، 1:37:44 چهل ساعت Klein، چهل ساعت این کار؛ 1:37:48 این‌جوری بگم بهتون. 1:37:52 یعنی خرد بگم، نه دیگه، یکپارچه، یک‌دفعه. 1:37:58 بله، به‌نوعی دیگه احتمالاً درخدمتتون هستم. ناامید نشید و کلیتش رو داشته باشید؛ 1:38:03 ما نیاز داریم به دوره‌های مختلف. 1:38:06 عرضم به حضورتون که بله، همون جمله: «چرا پسش نمی‌دی؟» 1:38:12 چرا پسش نمی‌دی؟ بله، می‌شه گفت یه‌جوری انگار این «پسش نمی‌دی» آغاز یه داستانه. 1:38:18 می‌دونید، انگار به مراجع می‌گید بیا بشین یه داستان با هم بنویسیم؛ 1:38:22 بیاییم یه داستانی رو شروع کنیم به نوشتن و ببینیم تا کجا پیش می‌ره. 1:38:30 بسیار خوب، 1:38:32 امیدوارم تونسته باشم بخشی از معنا رو مطرح 1:38:40 کنم. 1:39:11 [نامفهوم]. می‌گم چرا نمی‌کنیم؟ 1:39:14 درواقع این «چرا نمی‌کنی؟» یه conceptه؛ 1:39:18 یعنی می‌خوایم به این ورود کنیم. 1:39:22 «چرا نمی‌کنی؟» یه جوابی توش داره که برو بکن، شاید بشه. نه، 1:39:28 نمی‌گیم برو این کار رو بکن. 1:39:30 یعنی درواقع داریم به این سمت می‌ریم که چی مانعت می‌شه؟ اینکه اینجا نشستی برای چیه؟ 1:39:36 تو می‌گی آقا من در حق فلانی بدی کردم؛ خب برو جبران کن، اینجا چرا اومدی؟ 1:39:41 من فلانی رو زدم توی گوشش؛ خب برو عذرخواهی کن، پیش من چرا اومدی؟ 1:39:46 و چرا نمی‌کنی؟ من با فلانی قهر کردم؛ 1:39:50 چرا آشتی نمی‌کنی؟ 1:39:51 این «چرا» خیلی نکته توش داره. 1:39:55 به‌خاطر این استعاره‌ای می‌گم که پشتِ «چرا» کلی داستانه، پشتش روایته؛ کشف معنای پشتش. 1:40:04 مرسی نادیا. 1:40:05 درواقع کشف است: چی باعث می‌شه نکنی؟ چی باعث می‌شه اینجا باشی؟ 1:40:12 چی باعث می‌شه انجامش ندی؟ این نکته برام مهمه که بدونید. 1:40:19 پس خودکشی هم می‌گیم چرا؟ باشه، محسوب است. اینکه می‌گه جرئت نداریم، یعنی من می‌ترسم؛ 1:40:27 از چی می‌ترسم؟ بفرما. 1:40:29 سلام. 1:40:30 سلام. 1:40:32 استاد، این خانم با چه شکایتی اومده بود؟ یعنی می‌دونید چی می‌خوام بپرسم؟ 1:40:40 اینکه چرا یه معنایی رو دستکاری کردید، شکافتید، 1:40:44 که اون مجبور باشه یه معنای دیگه‌ای رو خلق کنه؛ حالا با چی قرار بود کنار بیاد؟ 1:40:50 خودش با شکایت اینکه هفت ساله مادرم مرده، هنوز حالم بده. 1:40:55 سوگواری نمی‌کنم ولی حالم بده. 1:40:59 چرا این قضیهٔ اشتباهش رو که به رخش کشیدید، 1:41:07 باعث شد سوگواری کنه؟ 1:41:10 کدوم اشتباه؟ 1:41:12 همین که انگشتر رو قایم کرد و به مادر برنگردوند. 1:41:17 من نگفتم اشتباه کرده. 1:41:20 خب یه جوری که. . . 1:41:22 من گفتم زده توی گوش پسرش، خب؟ 1:41:25 من گفتم که این شبیه همون کاری نیست که مادرت کرده بود. 1:41:30 خب بازم به رخش یه‌جوری کشیدیم. خب، الان خودش اصلاً به اون بینش رسیده؟ 1:41:34 ولی خب یه کاری کردیم که تجربه کرده این قضیه رو که این کاری که کرده اشتباه بوده. 1:41:40 نه، اشتباه. . . می‌گم اصلاً بحث اشتباه و غلط نیست. 1:41:44 می‌گم تو همین کار رو مادرت انجام داد و تو یه نگاهی بهش داشتی. 1:41:49 این کار رو تو داری انجام می‌دی؛ نگاهت چیه؟ چرا فرق داره؟ اصلاً فرقش چیه، 1:41:54 اگه فرق داره؟ 1:41:57 می‌فهمم. چیزی که نمی‌فهمم اینه که این چجوری باعث می‌شه که سوگواری کنه. 1:42:02 این نبود که. . . تو داری یه تیکه از یه بحث رو می‌گی که این باعث شد سوگواری کنه؟ 1:42:08 می‌گم نه. 1:42:09 این‌ها کلیدواژه‌های مهمِ ورود به یه عرصه است. 1:42:14 می‌دونید؟ انگار یه چیزی توی این آدم تکون می‌خوره. یه مثال بزنم: 1:42:19 یه بار هم براتون این مثال رو زده بودم. مراجع داشت کاری می‌کرد، 1:42:22 یه رفتاری نشون می‌داد. 1:42:24 گفتم این چقدر شبیه رفتاریه که از مادرت تعریف می‌کنی. اول مقاومت کرد. 1:42:29 گفت نه، بابا من شبیه مادرم باشم؟ امکان نداره. 1:42:31 همه می‌گن تو هیچ‌وقت شبیه مامانت نیستی. 1:42:34 ببین، طرف اون جلسه با من کلی جنگید؛ یعنی اصلاً گفت امکان نداره. 1:42:39 ولی مهم نیست، چون جلسهٔ بعد که رفت و اومد حالش بد بود. 1:42:44 گفت هرچقدر خواستم خودم رو مجاب کنم شبیه مامانم نیستم، 1:42:47 رفتم دیدم اتفاقاً چقدر شبیه مامانم هستم. 1:42:51 و این حالش رو بد کرد. گفت من همیشه از مادرم متنفر بودم؛ 1:42:54 بعد الان سخته نگاه کنم ببینم خودشم. 1:42:59 درست شد؟ مرسی. 1:43:01 زنده باشید. دوستان پرسیدن اگه برای یه بچه این اتفاق بیفته، ممکنه لطمه ببینه؟ دوستان، 1:43:06 بچه ممکنه نتونه واقعاً راجع‌بهش حرف بزنه. اینکه چه‌کار کنیم، می‌دونم سؤال بعدیه. 1:43:13 اما واقعیت اینه که من ایده‌ای ندارم بچه‌ای که یه اتفاق براش افتاده و حاضر هم نیست 1:43:19 حرف بزنه، 1:43:19 چه‌کار می‌شه کرد. 1:43:21 زهرا، سؤال دوم رو بپرسید. 1:43:30 زهرا قادرپور. 1:43:38 سلام استاد. 1:43:40 سلام زهرا. 1:43:43 استاد ببخشید، دوتا سؤال داشتم. 1:43:46 اول اینکه 1:43:48 سوگ فقط با معنادرمانی درمان می‌شه؟ 1:43:51 یا راه دیگه‌ای هم هست؟ 1:43:53 و بعد، معنی آخر. . . 1:43:54 از وسطش اومدی. 1:43:57 جلسهٔ اول رو گوش بده، 1:44:00 درست، مهتاب، 1:44:01 تا ببینی که این‌ها نتیجهٔ 1:44:04 چه چیزهایی‌اند و چجوری سرهم می‌شن، 1:44:05 تا ازش فهم داشته باشی. 1:44:06 اولش این. 1:44:10 پس دوستان. 1:44:11 دوستان اینکه 1:44:13 اینکه ما معنا رو می‌گیم 1:44:14 از وسط داستان 1:44:16 داره اتفاق می‌افته. 1:44:18 اصل داستان این نیست. 1:44:19 سوگ رو برید، trauma رو نگاه کنید. trauma هم 1:44:21 تیکه‌تیکه‌هاش رو گفتیم و یه جایی جمع‌بندیش کردیم. 1:44:23 سوگ همین‌طوره. یه تیکه‌هایی هست که مهمه. 1:44:26 این تیکه‌ها رو می‌گیم. هر کدومش رو 1:44:27 جز جز باز می‌کنیم و در نهایت 1:44:29 integrate، یکپارچه‌سازی اتفاق می‌افته. 1:44:32 جلسه اول کجاست؟ هست. 1:44:33 دوستان جلسه اول توی 1:44:35 مدرسه هست دیگه 1:44:37 یعنی تو همین درسی که 1:44:39 الان شما اومدید ادامه‌اش، 1:44:41 هست. خیلی خوب دوستان 1:44:43 عرضم به حضورتون که 1:44:49 خسته نباشین 1:44:51 یه جاهاش سوگوار، 1:44:52 سوگناک بود، به قول دوستان؛ 1:44:55 یه جاهایش هم 1:44:57 خوش‌آیند بود. 1:44:59 ولی لازمه 1:45:01 قصد ناراحت 1:45:03 کردن نیست، 1:45:05 ولی واقعیتیه دیگه 1:45:07 کار درمان همینقدر سخته 1:45:09 توران نورانی هم سؤال داره. 1:45:11 توران، من باید برم متأسفانه؛ ساعت ده کلاس دارم. 1:45:15 ولی هفتهٔ بعد سؤالاتتون رو بپرسید. 1:45:19 جلسات رو هم گوش بدید، بد نیست؛ 1:45:21 به‌خصوص caseهایی که 1:45:23 شاید من تند می‌گم، 1:45:24 از روش رد می‌شیم. 1:45:27 و زهرا، از پشتیبانی بپرس؛ 1:45:30 کمکت می‌کنه، راهنماییت می‌کنه 1:45:32 کجا پیداش کنی. 1:45:35 و. . . 1:45:37 امیدوارم خوب و خوش باشید 1:45:38 حالا ادامه جلسات رو با هم خواهیم رفت 1:45:41 راه زیادی داریم امسال. 1:45:43 ایام به کامتون باشه. 1:45:45 خداحافظتون. 1:45:46 خسته نباشید