فایل تصویری جلسه 17-چانه زنی

00:06 خب، سلام مجدد خدمت دوستان. 00:11 بدون مقدمه بریم سراغ سوگ؛ 00:17 دیرم شد، منم 00:23 برنامه رو سریع‌تر برم. 00:29 پس مستقیم برم سراغ اصل مسئله. خب تا اینجای 00:35 داستان برای دورهٔ سوگ مباحث مختلفی رو گفتیم 00:42 و انکار رو صحبت کردیم که شوک اولیه است. 00:53 نه، دستمال نداره این سری. 00:58 رسیدیم به اونجایی که انکار رو با هم صحبت 01:03 کردیم و رفتیم جلو، خشم رو راجع‌بهش صحبت کردیم. 01:09 و براتون می‌گم این‌ها فازفازه، 01:13 یعنی stage، مرحله است که درهم‌تنیده است. 01:17 اصطلاحاً خطی نیست و می‌رسیم به مرحلهٔ سوم. 01:23 توضیح می‌دم؛ همون تیزر خواهم گفت. 01:29 مرحلهٔ سوم مرحلهٔ بسیار مهمیه. 01:36 یه مقدار مرحلهٔ مبهمیه. 01:41 خب مرحلهٔ سوم چی بود؟ یادتون هست؟ 01:47 گفتیم که مرحلهٔ سوم چانه‌زنی است. 01:53 شاید اسم این مرحله‌ها، دوستان، 02:00 خیلی ساده به نظر بیاد، اما خیلی وسیع‌تر 02:07 از این حرف است؛ خیلی پیچیده‌تر است. 02:14 بیاییم با مثال ببینیم چه اتفاقی می‌افته. اصلاً یعنی چی مرحلهٔ چانه‌زنی؟ 02:20 آیا یه مرحلهٔ اصطلاحاً ساده است که ما می‌گیم 02:26 اگر این‌طور می‌شد، اگر اون‌طور می‌شد و به همین راحتی؟ 02:32 یعنی ما این رو داریم با اگر-آنگاه‌ها می‌ریم جلو، بین خشم و غم. 02:38 ولی به‌شدت مرحلهٔ مهمیه. 02:43 یعنی اگر بیاییم بگیم که جزو مهم‌ترین 02:48 مراحل سوگواریه، اغراق نکردیم. 02:54 حالا دوستان، بذارید با یه سؤال شروع کنم. 02:59 به نظرتون، به نظرتون مرحلهٔ سوم، یعنی چانه‌زنی... 03:09 ممکنه سؤال سختی باشه. 03:13 هدف چیه؟ 03:17 یکم بهش فکر کنین. 03:20 یه اتفاقی می‌افته. 03:23 ما اول که شوکه می‌شیم، انکاره. 03:28 بعد عصبانی می‌شیم. 03:31 بعد چانه‌زنی داریم. 03:36 و بعد می‌ریم سراغ غم، 03:41 یعنی افسردگی و پذیرش. 03:46 امید و بازگشت، انکار و نپذیرفتن واقعیت. 03:50 هدفش mentalize کردنه. 03:52 mentalization داخلش اتفاق می‌افته، جواد. 03:55 ولی نمی‌شه گفت هدفه. 03:59 کم کردن گناه خوده. 04:01 یه جورایی توجیه می‌خوایم بکنیم. 04:07 امید... 04:14 دست‌وپا زدن. 04:16 چرا نزنیم؟ 04:18 یعنی «چرا نزنیم؟» هست. 04:20 contain می‌کنیم. 04:22 خب... 04:25 ببینید، خیلی جاها راجع‌به مراحل سوگ صحبت شده. 04:30 انکار، خشم، 04:34 مرحلهٔ گذار از خشم... 04:38 به غم. حالا بگیم همه‌چیز 04:44 دربارهٔ چانه‌زنی، دربارهٔ کنترل. 04:51 این کلمه خیلی کلمهٔ مهمیه: کنترل. 04:57 mastery. 05:04 mastery. 05:05 برم توضیح بدم. خیلی مرحلهٔ مهم و مفهومیه. اگر مفهومش رو بگیریم 05:09 شاید خیلی کمک کنه که اصلاً چه اتفاقی داره می‌افته. 05:12 یک رویداد اتفاق می‌افته. اول که نمی‌بینیمش؛ 05:16 انکار. خیلی سخته، خیلی دردناکه. 05:21 همه‌چیز از کنترل خارج شده. 05:24 شما هیچ کنترلی روی هیچ المانی ندارید. 05:30 منظورم کنترل بیرونی نیست‌ها. فکر نکنید منظورم اینه که حتماً 05:36 یه چیز بیرونیه. نه؛ آشوبه، chaosه، هرج‌ومرجه، همه‌چیز به هم ریخته. 05:43 اتفاقی افتاده که روان من هیچ کنترلی روش نداشته. من حتی کنترل 05:49 خودم رو هم ندارم، چه برسه به دنیای بیرون. هیچ‌چیز سر جاش نیست. 05:57 درست شد؟ هیچ‌چیز نیست. و این کنترل یک conceptه، یک مفهوم؛ نه الزاماً 06:03 کنترل شرایط. اگه مثلاً فلان آمپول رو می‌زدیم، بابام زنده می‌موند. 06:09 هدفش، اگر نگاه کنی، هدف غایی و هدف نهایی، 06:14 تقلا برای کنترله. یعنی درواقع من می‌خوام بگم 06:19 هیچ‌چیز از کنترل خارج نشده؛ همه‌چیز سر جاشه. 06:24 نه اینکه نظم از بین رفته؛ یا از اول نظمی نبوده. توضیح می‌دم، 06:30 دوستان. تا قبلش انگار دنیا تحت کنترل ماست، ولو ناچیز. 06:37 اینجا انگار کنترل از دست می‌ره و تقلای 06:41 ذهن من بازپس‌گیری کنترل شرایطه. 06:45 خب شاید شما بگین که این عجیب نیست؟ یعنی کنترل چیزی در گذشته؟ 06:53 خب مگه می‌شه مثلاً چیزی در گذشته رو کنترل کرد؟ پس بیایین این‌جوری نگاه کنیم. 06:59 اصلاً، اساساً این سؤال که «اگر» یا «ای کاش من به حرف 07:05 دکتر معالجش گوش داده بودم، اعزامش می‌کردیم به خارج»... 07:13 خب 07:15 اصل داستان زیر این جمله چیه؟ 07:19 نه مقصر کردن فرد الزاماً؛ نه. کنترله. یعنی من می‌توانستم. 07:25 من می‌تونستم شرایط رو کنترل کنم و نشد. 07:32 من می‌تونستم کنترل رو دست خودم نگه دارم. 07:40 من می‌تونستم پیشگیری کنم. 07:44 همه‌توانی هنوز نمرده. مرسی. درواقع کنترلِ همه‌توانی، omnipotence بودن. 07:51 چون عدم کنترل ترس میاره. عدم کنترل از یه ابهام خیلی عجیب‌وغریب میاد، نفیسه. 08:00 یعنی احساس خوف‌آوری در ما به‌وجود میاره. ولی من انگار می‌خوام کنترل کنم. 08:05 هر آنچه که به قبله و هر آنچه که به بعده و هر آنچه که در این لحظه داره اتفاق می‌افته. 08:10 کاش این حرف رو بهش نمی‌زدم. اگر نمی‌زدم، الان کنترل شرایط دستم بود، 08:16 یا حداقل بخشی از این کنترل دستم بود. احساس گناه رو مضاعف می‌کنه. 08:27 بله دیگه؛ این احساس هم کنترل نداشته باشه، این چارچوب‌ها، مرزها... 08:31 فرد از اینکه نمی‌تونه جهان و رویدادها رو کنترل کنه، درواقع خودش رو آسیب‌پذیر 08:34 می‌بینه، اضطراب می‌گیره و شروع می‌کنه فرض‌ها رو با هم جور کنه. 08:37 مرسی. نتیجهٔ تقلا برای کنترل، mentalize کردنه، نه؟ 08:43 ذهنی‌سازیه، خلق معناست. یعنی تقلای من برای این process کنترل 08:49 کردن، خودش یه جور مذاکره و معامله است؛ یه جور معامله است. 08:55 ببینید یکی از ابزارهای کنترل همین معامله کردنه. 09:00 انگار شرایط دست منه، انگار اوضاع در اختیار منه، انگار هنوز... 09:05 بله، بده‌بستان توش وجود داره، نه؟ همه‌توانیه، بده‌بستانه. 09:11 یعنی من در نهایت می‌تونم همه، یا حداقل بخشی از دنیا و بخشی 09:17 از خودم و بخشی از گذشته رو همچنان کنترل کنم. درست شد؟ 09:24 اثبات خود به سپر ایگو. بله، درسته؛ همهٔ کنترل، 09:28 همهٔ ابعاد کنترل. نه؟ انگار یه نوع مذاکره با خودمونه. 09:35 خدایا، تو رو خدا، دیگه نماز می‌خونم، برگرده. مرسی یگانه. نه؟ 09:40 یک جملهٔ این‌چنینی. این جمله‌ای که می‌گی خنده‌دار نیست؛ واقعیته. 09:45 من می‌خوام کنترل کنم. اگر بچهٔ خوبی باشم، برمی‌گرده. مرسی. 09:51 اگر همسر خوبی باشم، بازم من رو دوست داره. آفرین، یه جور معامله است، 09:57 یه جور التماس است؛ یعنی می‌دونید عجز و لابه است برای کنترل. 10:04 یعنی شما برای کنترل هر ابزاری رو انتخاب می‌کنید؛ فحش می‌دید، 10:10 تهدید می‌کنید، تحقیر می‌کنید. خدایا، اگر برنگرده دیگه نماز نمی‌خونم. 10:15 خیلی‌ها بعد از یه اتفاق این‌چنینی انگار حتی مذهبشون رو عوض می‌کنن. 10:21 خیلی‌ها کیششون رو عوض می‌کنن. 10:27 خب، یا انگار می‌بینید، اون نهایت استیصاله، نهایت درماندگی ماست. 10:34 نه؟ بچه‌مسلمون می‌شن. بله. یا بعد از چانه‌زنیه. 10:38 «می‌خوام برنگرده.» خشم؟ نازنین، هنوز من نرسیدم. 10:46 «دیگه من برنمی‌گردم.» خشم شده. 10:48 بله، ناامیدیه. یعنی حالا بعدش ناامیدیه. 10:53 می‌دونید من آخرین زورهام رو توی چانه‌زنی دارم می‌زنم؛ 10:58 آخرین زورهام رو می‌زنم تا جلوی ضعف، استیصال، 11:04 درماندگی و ناتوانی خودم رو بگیرم، که از هم نپاشم. 11:11 یعنی تقلا می‌کنم با نهایت استیصال و درماندگی... 11:18 که همه‌چیز درست شه، همه‌چیز برگرده. 11:21 حاضرم جون خودم رو بدم برگرده. 11:24 حاضرم همهٔ زندگیم رو هزینه کنم، یه لبخندش رو ببینم. 11:31 حاضرم همه کار کنم تا بازم من رو بخواد. تا بازم من رو دوست داشته باشه. 11:37 این معامله است. 11:39 یعنی این معامله، این معامله درواقع... 11:45 می‌گم که اون عجز و لابه است. 11:48 یعنی درواقع آخرین زورهای من برای حفظ شرافتم تو کنترل، اسمش رو بذارم. 11:55 حفظ اینکه ان‌قدر دنیا بی‌حساب‌وکتاب نیست. 11:59 یعنی می‌شه کاری کرد که اون برگرده. 12:01 می‌تونم کاری کنم برگرده. 12:03 می‌دونید، به سمت ناامیدیه؛ دیگه گفتم، پل بین خشم و افسردگیه. 12:09 یعنی جایی است که این خشم در من فوران می‌کنه؛ 12:13 یکی از ابزارهای کنترل همینه. 12:19 و می‌خوام اختیار رو در دست داشته باشم 12:23 و جلوی فروپاشی روانی خودم رو بگیرم. 12:28 میام معامله می‌کنم دیگه؛ با خدا، با شیطان، 12:33 با اجل، با خودم، با هر کسی که فکر کنم. 12:39 با هر چیزی نذر می‌کنید، نیاز می‌کنید. 12:42 حالا جایی که مورد سوگواری فقط برای مرگ که نیست. 12:45 سوگواری برای از دست دادن هم هست. برای یک شکست عاطفی هم هست. 12:51 اتفاقاً تو جایی که مرگ هست، چون عینی‌تره، 12:55 یه مقدار انگار شما سریع‌تر از این مرحله رد می‌شید. 13:00 ولی تو چیزهایی که انتزاعی‌تره، یعنی طرف وجود داره، 13:04 این مرحلهٔ چانه‌زنی می‌تونه شش سال، می‌تونه ده سال طول بکشه. 13:09 چرا؟ چون طرف هست؛ یعنی هنوز امید من به کنترل دنیا وجود داره. 13:15 هنوز من امید دارم که بتونم اون رو برگردونم. 13:20 اگر اختیار دستش نبوده باشه، گناه کمتر می‌شه. 13:23 پس چرا کنترل مهم‌تر از اینه که فکر کنه می‌تونستم و نکردم؟ 13:28 اختیار دستش نبوده باشه، گناه کمتر می‌شه. 13:31 اختیار. ما خب فکر می‌کنیم اختیار یه جایی دستمون هست. 13:37 اگر مذهبی باشیم، یا معتقد به هر چیزی باشیم، اصلاً به انرژی، به کائنات... 13:42 این یه سرزنشه که «پس کوتاهی کردم»؛ یعنی اگر نتونم 13:45 اون طرف رو برگردونم، یک جایی انگار من کم گذاشتم. 13:50 نه؟ یک جایی. چون این فشار روم هست که انگار من 13:53 باید بتونم omnipotent باشم. به این دقت کنید. 13:57 که یک جایی تو روابط عاطفی یا توی مرگ، fantasyها، ما مقاومت می‌کنیم. 14:03 چون انگار یک چیزی توی وجود ما می‌گه نذار fantasy بمی‌ره؛ 14:08 تا آخرین لحظه بهش معتقد باش، تا آخرین لحظه بهش چنگ بزن، 14:13 تا آخرین لحظه نگهش دار، تا آخرین لحظه زنده باشه. 14:20 و اگر نتونی حفظش کنی، کوتاهی کردی. اگر نتونی رابطه رو به هر قیمتی، 14:25 به هر خفت و خواری حفظ کنی، تو کوتاهی کردی. این اون احساس گناه هست. 14:31 که یکی میاد می‌گه انگار تو باید omnipotent باشی، تو باید کنترل همه‌چیز دستت باشه. 14:36 مثل جایی که همسر خیانت می‌کنه؛ زن یا مرد می‌گه اگر تو کافی 14:41 بودی، اگر تو دل می‌دادی به رابطه‌ات، اگر انرژی می‌ذاشتی، 14:45 این اتفاق نمی‌افتاد. این omnipotenceیه؛ هرگز چنین چیزی نیست. 14:50 حداقل شمایی که متخصصید بدونید، توی بسیاری از روابط عاطفی هرچقدر هم شما 14:56 برای طرف مقابل اصطلاحاً کافی باشید، در نهایت احتمال اون خیانت، اون رفتن هست. 15:03 چون کفایت معنای انتزاعیه؛ یعنی شما نمی‌دونید که هیچ‌وقت 15:09 کی کافیه و اصلاً آیا اون طرف کی راضی می‌شه، کی کفایت بسه. 15:14 اصلاً شما omnipotent نیستید. این یک غلطه، یک مفروضهٔ بی‌معناست. 15:21 اگر شما خوب باشید همسرتون نمی‌ره؛ اصلاً این‌طوری نیست. شما هرچقدر هم از دید 15:27 خودتون یا اون خوب باشید، باز هم کنترل به اون معنای عامش دست شما نیست. 15:33 شما شاید بتونید شانس یک چیزی رو کاهش بدید، اما هرگز نمی‌تونید کنترلش کنید. 15:39 ولی اگر اختیار دستش نبوده باشه، پس چرا کنترل 15:42 مهم‌تر از اینه که فکر کنه می‌تونسته و نکرده؟ 15:45 به‌خاطر همینه توضیح دادم. یعنی اینکه آدمی بعد از این اتفاق دیگه 15:48 نماز نمی‌خونه، یعنی می‌خواد به خودش ثابت کنه که کنترل همین دستشه. 15:52 نه، سهیلا. انگار من معامله‌ای کردم که سرم کلاه رفته. اون معامله انتزاعیه، فکریه. 15:59 من می‌تونستم همسر بهتری باشم، نبودم. من می‌تونستم مادر یا پدر بهتری 16:04 باشم، نبودم. من می‌تونستم بیشتر به fantasyهام پایبند باشم، نبودم. 16:09 من می‌تونستم پدرم رو از مرگ، یا مادرم رو از مرگ نجات بدم، نکردم. 16:14 یعنی ما حس گناه رو به‌جاش ترجیح می‌دیم؟ 16:19 بله، حس گناه برای ما راحت‌تر است. 16:25 بخشی‌اش رو طبعاً همش فرق می‌کنه، دوستان. 16:33 بله دیگه، یک نگاه narcissistic به همه‌چیز، دوستان. 16:36 مثل مرگ بچه؛ از دست دادن رو قبول می‌کنیم. بله. 16:42 خب، سؤال؟ 16:44 چون با عدم راحت نیستیم، با فقدان. بله. 16:50 بله، تفکر جادویی. بله. 16:52 بسیار خوب. شرم می‌شه. 16:55 درواقع این mastery کردن باعث کاهش شرم می‌شه. 16:59 به‌شکل مقطعی بله، mastery. 17:01 یعنی درواقع 17:05 این کمک می‌کنه. 17:09 درواقع ضد و نقیض همونه دیگه. خود mastery مایهٔ شرم می‌شه. 17:14 و پاسخ ندادن به mastery، شرم باهاش میاد و در این حال زیرساختش شرمه. 17:19 یک سیکل باطله. 17:21 بازم برگردم یه مقدار بیشتر راجع‌بهش صحبت کنیم. 17:25 اینکه می‌گم این مفهوم کنترل، مفهوم مهمیه. 17:29 هرجا حرف از کنترل است، هرجا شما می‌خواید 17:34 کنترل رو بازپس بگیرید، به data نیاز دارید. 17:40 به شناسایی اقداماتی که می‌تونستید 17:44 باهاش شرایط رو کنترل کنید نیاز دارید. 17:47 یعنی من وقتی حرف از کنترل می‌زنم، حرف از mastery 17:51 می‌زنم، یعنی چی می‌خوام؟ یعنی data می‌خوام. 17:54 حالا می‌فهمیم که چرا مراجع شما شروع می‌کنه به پرسیدن سؤال؛ 18:01 یعنی این سؤال‌ها می‌خواد data بهش بده که mastery کنه. 18:08 چی شد رفت؟ چرا narcissisticها می‌رن؟ من اگه همسر کاملی بودم، اون چرا رفت؟ 18:15 به نظر شما فلان رفتار من توی دو سال اول رابطه چه تأثیری در رفتنش داشت؟ 18:22 به نظر شما اگر ما پدرم رو مثلاً می‌بردیم آلمان بستری می‌کردیم، چقدر زنده می‌موند؟ 18:28 به نظر شما اگر این یک سال آخر ما فلان می‌کردیم، چی می‌شد؟ 18:33 اگر فلان آمپول، اگر به یه پزشک بیشتر نشون می‌دادیم، چی؟ 18:38 اگر یه پرستار بیشتر می‌گرفتیم، چی؟ اگر به‌جای بیمارستان 18:42 می‌آوردیمش خونه، یا اگر از خونه می‌بردیمش بیمارستان؟ 18:46 می‌دونید من به جواب این سؤال‌ها نیاز دارم. 18:53 من به شناسایی تک‌تک عوامل نیاز دارم. 18:59 درسته، جوابتون به این سؤال‌ها direct هست؟ به بعضی‌هاش آره، به بعضی‌هاش نه، یگانه. 19:05 آره دیگه، همون‌جایی که شما می‌فهمید اونجا confront 19:09 داره؛ اینکه چگونه confront کنیم توضیح می‌دم. 19:14 ولی درواقع قرار ما همهٔ این‌ها رو از مراجع بگیریم. 19:17 دونستن این سؤال‌ها چه کمکی می‌کنه؟ 19:20 درواقع هدف اینه. یعنی مراجع نمی‌دونه داره برای چی می‌پرسه. 19:26 مراجع فقط فرضش اینه اگر بدونه کمکش می‌کنه؛ حتی خودش هم نمی‌دونه. 19:31 خودش نمی‌دونه که این سؤال‌ها تلاش من برای masteryه، تلاش من برای کنترله، 19:37 تلاش من برای جمع کردن data و اطلاعات پیرامون یک زمینه است. 19:43 یعنی می‌دونید، درواقع من می‌دونم؛ یک چیزی توی وجودم می‌دونه که همه‌چیز از دست رفته. 19:50 درست شد؟ می‌دونم که چیزی از دست رفته و فکر می‌کنم... 19:55 یعنی ناخودآگاه دیگه، دوستان. ببینید این تلاش، تلاشی ناخودآگاه... 20:00 برای بازپس‌گیری کنترلِ همه‌توانی من بر ماجراست. 20:04 این رو باز هی تأکید می‌کنم برای اینکه هی ببینیدش. 20:09 که چرا من data می‌خوام، با اینکه این data هیچ کمکی به من 20:13 نمی‌کنه؛ با اینکه این dataها هیچ کمکی به من نمی‌کنه. 20:18 یه اصطلاح دارم، من بعضی‌وقت‌ها می‌گم: می‌گم طرف 20:22 پدرش سرطان گرفته و مثلاً بر اثر سرطان فوت کرده. 20:27 سؤالات مراجع این‌شکلیه: چی شد سرطان گرفت؟ به نظرت اگر رژیم غذاییش 20:33 تغییر می‌داد بهتر نبود؟ سرطانش نوع هجومی بود؛ نباید عمل می‌کردیم؟ 20:41 حالا منتظرم جواب پاتولوژی این سرطان بیاد. درست شد؟ 20:46 اساساً اینجاست که هی باید مراجع رو برگردونیم که تو الان 20:51 باید سوگواری کنی؛ جواب این سؤال‌ها به چه کمکت میاد؟ 20:56 می‌دونید انگار مراجع دنبال یک پژوهش عملیاتی است پیرامون پیشگیری از سرطان. 21:03 می‌دونید یعنی ذهن چجوری فرار می‌کنه؟ ذهن هنوز به‌دنبال تقلا برای کنترل است. 21:08 چه کمکی می‌کنه؟ جنس سرطان پدرت چی بود، چه کمکی می‌کنه؟ چه نیازی بهش داری الان؟ 21:16 چرا این ابهام مهمه؟ در هر حال پدر من مرده است. 21:20 حالا می‌خواست سرطانش هجومی بوده؛ می‌خواست سرطانش کبدی باشه. 21:26 اگر همهٔ عالم و آدم جمع شن، بگن اصلاً شما اگر عمل 21:32 نمی‌کردید زنده می‌موند، خب این درواقع چه کمکی می‌کنه؟ 21:39 جلوی چی رو می‌گیره الان، در حال حاضر که پدر تو زیر خاکه؟ جلوی چه چیزی رو می‌گیره؟ 21:46 می‌دونی؟ کمک می‌کنه بری از پزشکش شکایت کنی؟ 21:49 الان که سومشه، الان که هفتمشه، بری شکایت کنی چی بشه؟ 21:54 دلت خنک شه؟ انتقام چی رو از این آدم می‌خوای بگیری؟ 22:01 نمی‌شه مثلاً سه ماه دیگه بری شکایت کنی، یا یک ماه 22:04 دیگه بری شکایت کنی، یا چهل روز دیگه بری شکایت کنی؟ 22:07 حتماً همین الان باید بری؟ این معنادار نیست؟ 22:10 این معنیش این نیست که تو داری فرار می‌کنی، از سر خاک به دادگاه؟ 22:33 این نکتهٔ مهم قضیه است؛ اینکه همه‌چیز از دست‌رفتنی است. انگار ما 22:37 با یه حقیقتی روبه‌رو می‌شیم؛ با ذاتِ به‌شدت ناتوان خودمون روبه‌رو می‌شیم. 22:49 یعنی بخش به‌شدت کمتری از این چیزی که ما فکر می‌کنیم در اختیارمونه، در اختیارمونه. 22:56 یعنی می‌فهمیم که مثلاً نود درصدش fantasyِ 23:00 omnipotence بوده؛ ما ده درصد کنترل داشتیم. 23:04 اصلاً خب ممکنه اون علت واقعی باشه، حتی اگر کمک هم نکنه. 23:07 اصلاً می‌گم علت واقعی الان چه کمکی می‌کنه؟ 23:12 اصلاً من می‌گم علت واقعی، اصلاً می‌گم کوتاهی پزشکی، اصلاً می‌گم کوتاهی 23:18 عینی پزشکی. باشه بعد هفت، باشه بعد چهل؛ می‌دونید؟ یعنی الان منشأش چه؟ 23:26 می‌خواد کنترل رو ثابت کنه؛ omnipotenceیه، فراره. درواقع [نامفهوم] 23:31 می‌خواد از پیشامدهای دردناک در آینده هم بکاهد. نه نسترن، هدف آینده نیست. 23:35 من پدرم سرطان گرفته، فوت کرده. الان می‌خوام بفهمم 23:37 جنس سرطانش چی بوده که برم برای خودم اقدام کنم. 23:40 یعنی واقعاً فکر می‌کنید دغدغهٔ مراجع اینه؟ یعنی دغدغهٔ مراجع اینه 23:43 که نکنه من مثلاً سرطان بگیرم در آینده؟ مثلاً الان هفتم پدرمه. 23:47 من باید بدونم این‌ها چیه؟ یعنی این‌ها نیست؛ این‌ها صرفاً توجیه است. 23:51 حس کنیم که می‌تونیم این‌جوری جلوی واقعیت رو بگیریم. نه، این‌ها گریزه. 23:57 یعنی من اون لحظه نگران این نیستم که نکنه منم سرطان داشته باشم. 24:01 من هنوز حدودِ انکار و چانه‌زنی رو متوجه نشدم. 24:04 حس می‌کنم چانه‌زنی داخلش انکار هست. 24:08 قطعاً هست. انکار یک مکانیسم دفاعیه؛ این‌ها رو گفتم خطی نیست، این‌ها درهم‌تنیده‌ان. 24:13 همه‌کار می‌کنه غیر از اون کاری که باید. بله، می‌خواد برای خودش 24:17 توجیه بیاره که «من همهٔ تلاشم رو کردم». قراره به این برسیم، شکیبا. 24:22 درواقع اگه مراجع به این برسه که من همهٔ زورم رو زدم، نشد، آرام می‌گیره. 24:27 اینکه بدونه چیزی فراتر از این کاری که کرد نمی‌تونسته بکنه. 24:34 این هم بخشی‌اشه. حتی اگر بدونم من مقصرم، 24:37 باز آروم می‌گیرم. این جمله رو دقت کنین. 24:42 حتی اگر منِ مراجع بدونم که من مقصرم، اصلاً تو فوت پدرم، 24:47 تو گم‌شدن بچه‌ام، تو از دست دادن، باز یک‌کم آروم می‌گیرم. 24:52 چون جواب کنترل رو دادم دیگه: کوتاهی من بود. 24:55 حالا لازمه فقط خودم رو ببخشم. باز بهتر از ابهامه انگار. 24:59 یعنی بهتر و بدتر من از این هم نیستم. 25:01 یعنی انگار می‌شه گذشته. 25:03 اوکی، من اشتباه کردم. 25:05 مثلاً این مسابقهٔ شطرنج رو باختم، می‌گم... 25:07 باختم؛ می‌گم اشتباه من بود. 25:11 می‌خواد اون [نامفهوم] داشته باشه یا نداشته باشه؟ 25:13 نه، این‌طوری نیست که می‌خواد ببینه داره یا نه؛ فراره. 25:15 [نامفهوم]. 25:17 پس خانم می‌گفت: «اگه من نمی‌رفتم پیشش، فلان نمی‌شد.» 25:20 «اگه فلان‌جا رفته بودیم، خوب می‌شد» و غیره. بله، تقلای کنترله. 25:24 [نامفهوم]. 25:26 حالا باشه، بعداً؛ [نامفهوم] رو بذاره بعد. 25:30 احساس گناه کم نمی‌کنه پاسخ این سؤالات؟ 25:33 احساس گناه کم نمی‌کنه پاسخ این سؤالات؟ نه. 25:35 می‌تونه تبدیل به احساس گناه بشه. توضیح دادم. 25:50 یعنی اگر من بفهمم من مقصرم، باز حال بهتری دارم. دقت کنید. حالا توضیح می‌دم. 25:53 من مراجعی داشتم که تهش به این رسیدیم که تو کوتاهی کردی که برادرت مرد. 25:57 یعنی ته داستان به این رسیدیم. خیلی به هم ریخت؛ خیلی. نه اینکه من بگم تو کوتاهی کردی؛ 26:01 خودش به این رسید که «پس من اشتباه کردم». ولی رفت توی process؛ یعنی انگار یک گام رفت جلوتر. 26:04 [نامفهوم] ممکنه بدترش هم کنه. چانه عذاب نیست؟ چرا، هست. [نامفهوم] بیشتر فرار از مرگ خودمونه. 26:08 حالا اگر existential نگاه کنیم، بله، به نوعی. ولی وقتی شما 26:13 omnipotent نباشین، فلسفهٔ وجودی‌تون یه جورایی زیر سؤال می‌ره. 26:17 اینکه من فکر کنم نمی‌تونم چیز زیادی رو کنترل کنم، درمانده می‌شم. 26:22 هرچند ما یادمون می‌ره، دوستان. یعنی ان‌قدر قدرت 26:26 این omnipotence بودن، یا همه‌توانی، یا mastery زیاده... 26:30 که حتی، اگه دقت کنید، می‌گن وقتی یکی می‌می‌ره آدم‌ها 26:34 یادشون می‌افته چقدر ضعیف و ناتوانن؛ اما چهل روز دوام داره. 26:40 بعدش دوباره اون fantasyها و رویاها و فلان‌وفلان جاش رو پر می‌کنن. 26:44 ممکنه برای کم کردن احساس گناه باشه. یعنی نتیجه‌اش 26:49 می‌تونه کم شدن یا زیاد شدن احساس گناه باشه. 26:54 یعنی حال مراجع رو بدتر نمی‌کنیم؟ چرا، یک‌کمی بدتر می‌شه، 26:58 ولی چاره‌ای نداریم. بله، روان آماده می‌شه برای پذیرش. 27:02 شما می‌گین چی آرومت می‌کنه؟ اون کار رو کن. اون هم مثلاً اگه بره شکایت کنه، 27:06 پیش خودش می‌گه: «خب من همهٔ تلاشم رو کردم»، دیگه عذاب وجدان نداره. 27:09 مثل اون داستان که انگشتر برداشت. در نهایت به این منجر می‌شه، شکیبا. 27:16 یعنی اگر شما می‌بینید مراجع برای سوگواری‌های شدید پشت یک چیزی قفل شده، بله؛ 27:23 ولی بدونید من الان دنبال اینم که شما فهم درستی از این مسئله داشته باشید. 27:30 اینکه چه اتفاقی می‌افته یک تک‌راه‌حل نداره. 27:34 من ممکنه بهش بگم این فراره، ولی اگر آرومت می‌کنه انجامش بده. 27:38 [نامفهوم]؟ 27:42 نه. اگر دلیل واقعی باشه؟ نه، نه؛ جوابت رو دادم. 27:46 اگر بعدِ چهلم شکایت کنه، دیگه چانه‌زنی نیست و برای کنترل کردن نیست. 27:52 منظورم از چهلم، عدد چهل بود. منظورم این نیست که حتماً باید 27:55 تا چهلم صبر بشه؛ منظورم اینه که من از سوگواریم رد شده باشم. 28:01 چانه‌زنی یعنی عبور از ابهام؟ بله؛ ابهامِ اینکه من نمی‌تونم دنیا رو کنترل کنم. 28:07 می‌دونیم که همهٔ تلاشمون رو کردیم یا نکردیم و نشد. بله، درسته، سهیلا. [نامفهوم]. 28:15 نه، دائمی. بله. درواقع اگر من بفهمم که من کوتاهی کردم که برادرم مرد... 28:21 یه مراجع داشتم که خودش هشت سالش بود و برادر کوچک‌ترش چهار سالش، 28:27 غرق می‌شه؛ در حالی که مسئولیتش رو به این خانم سپرده بودن. 28:37 درواقع، اوکی، من بپذیرم گناه منه؛ اصلاً من اشتباه کردم. 28:40 خب بریم توی process احساس گناه دیگه؛ بریم توی process اینکه 28:44 چرا تو نمی‌تونی خودت رو ببخشی. یعنی بریم سراغ یه چیز دیگه. 28:48 یعنی قطعاً [نامفهوم]. درسته؟ دوباره با یک طبقهٔ اون‌جایی می‌سازیم خودمون رو. درسته؟ 28:55 بله، چند سؤال زیاد شد. مفهوم پیچیده‌ایه، قبول دارم دوستان. 29:03 ما قرار است حال مراجع‌ها رو خوب کنیم، نه اینکه بگیم 29:08 اصلاً سوگواری نکن؛ بابات زنده است، برگرده. درست شد؟ 29:18 یعنی، می‌دونید، یه نکته‌ای وجود داره، دوستان. 29:24 اینکه ما بیاییم و ورود کنیم به جلوگیری از این fantasy، 29:30 جلوگیری از این omnipotence بودن، جلوگیری از اینکه ما همه‌توانیم؛ 29:36 ما می‌تونیم جلوی خیلی چیزها رو بگیریم، ما می‌تونیم جلوی مرگ رو بگیریم... 29:42 ما می‌تونیم کاری کنیم که طرف مقابل بهمون خیانت نکنه؛ 29:46 ما می‌تونیم کاری کنیم که یک رابطهٔ عاشقانه تا آخر عمر داشته باشیم... 29:50 ما می‌تونیم کاری کنیم که بچه‌هامون بزرگ شدن ما رو رها نکنن... 29:53 ما می‌تونیم کاری کنیم که پدرمون به ما like بده؛ ما می‌تونیم کاری 29:58 کنیم که مامانمون برای یک بار هم شده زندگی ما رو دوست داشته باشه. 30:03 اوکی، ما فکر می‌کنیم. جواب همش پوچه. پوچ که می‌گم، 30:10 درواقع تلاش شماست برای کنترل؛ تلاش من برای اینه 30:16 که بیان کنم اصطلاحاً اون توانمندی خودم زیر سؤال نره. 30:23 یه بار بهتون گفتم، مگه غیر از اینه که تمام علم تقلای 30:30 بشر برای کنترل دنیاست؟ مگه غیر از اینه که الان که کرونا 30:37 رفع شد، ما مرهون همین تلاش‌مون برای omnipotent بودنیم؟ 30:45 سؤالاتی که پیش میان برای اینه که در آینده ما چه کنیم که جلوی 30:49 مرگ‌ومی‌ر رو بگیریم؟ چه کنیم که جلوی کرونا رو بگیریم؟ 30:53 چه کنیم که بتونیم کنترل کنیم؟ این مال بعدشه. 30:58 این مال بعد از process سوگ ماست، نه مال وسطش یا قبلش. 31:05 یعنی اینکه علم میاد می‌گه من چتر نجات می‌سازم وقتی 31:10 افتادی و مردی، من واکسن کرونا می‌سازم وقتی [نامفهوم]. 31:14 یعنی درواقع بشر یک میلیون کشته داد 31:18 و در سوگ این یک میلیون کشته ابتدا نشست... 31:22 و بعد به شکل omnipotence برگشت تا مهارش کنه. اون مال بعدشه؛ 31:27 به قبل و بعدش کار ندارم، تو اون درماندگی یا افسردگی. 31:33 یعنی ابتدا من سوگواری می‌کنم، ابتدا من در سوگ می‌نشینم و بعد 31:39 می‌رم دنبال اینکه آره، خودم راهی به دست بدم، دنیا رو کنترل کنم؛ 31:45 واکسن و ویروس و علم رو. درواقع همون شناسایی اقداماتی برای این کنترله. 31:56 برای به زانو درآوردن هر آنچه که باعث می‌شه من ضعیف باشم. درواقع 32:00 اگر این کنترل نباشه ما احساس درماندگی می‌کنیم؛ فرار ماست از این درماندگی. 32:04 پس درواقع این واکنش عادی به درماندگیه؛ 32:09 این واکنش عادی به درمانده شدن، به آسیب‌پذیر بودن. 32:14 همین هم ما رو عصبانی می‌کنه. 32:18 اگر دقت کنید، خشم، انکار، 32:23 کنترل، همه‌شون ریشه در هم دارن. 32:28 حالا راحت‌تر شد بفهمید که خطی نیست؛ این‌ها همه‌ش یک مفهومه، یک ساختاره. 32:36 انکار و چانه‌زنی رو دو مرحله کردن، وگرنه همه‌ش 32:40 شبیه همه. انکار یعنی من به‌دنبال دلایل نیستم. 32:44 توی انکار اصلاً من به موضوع نگاه نمی‌کنم. 32:48 در حالی که توی چانه‌زنی من اتفاقاً خیلی به موضوع نگاه می‌کنم. 32:55 یعنی من خیلی درگیر جزئیاتم که دارم می‌گردم 32:59 تا کنترلم برگرده؛ معامله کنم تا کنترلم برگرده. 33:03 توی انکار، توی سطوح مختلفش، اصلاً من میلی ندارم 33:08 به موضوع نگاه کنم؛ اصلاً اصراری ندارم ببینم موضوع چیه. 33:12 که چی هست اصلاً؟ آره، به چه درد می‌خوره؟ 33:15 آره، در همین [نامفهوم] اول نادیده 33:20 می‌گیرم، بعدش [نامفهوم]. درسته؟ 33:24 یک بار می‌گم اصلاً اتفاق نیفتاده؛ توی چانه‌زنی می‌گم 33:27 اتفاق افتاده، ولی خدایا اون‌طور که می‌خوام بشه. 33:29 یا چرا نشد؟ چی کار کنم بشه؟ یعنی جلوی سوگ رو می‌گیره. 33:35 درهم‌تنیده است دیگه؛ درواقع درهم‌تنیده است. 33:38 یعنی همون خشم هم ریشه‌اش در این دوتا است. 33:42 اصلاً خشم از چیه؟ از ناکامیه، از درماندگیه؛ خشم از خودمه. 33:46 بابت ضعفم، بابت ناتوانیم، بابت اینکه جواب این سؤال‌ها رو نمی‌دونم. 33:52 خشم از خودمه که: «اَه، چه کار می‌کردم نمی‌رفت؟ اَه، چه کار می‌کردم 33:58 می‌موند؟ اَه، چه کار می‌کردم می‌تونستم به این fantasyم برسم؟» 34:06 می‌دونید این خشم هم رو به خودمه. درواقع خشم می‌خواد 34:10 کمک کنه ما کنترل کنیم. اصلاً خشم برای چی میاد؟ 34:14 مگه خشم یکی از ابزارهای به‌دست آوردن نیست؟ مگه هدف این خشم این نیست 34:20 که من برم achieve کنم، به دست بیارم، کنترل کنم، به سلطه دربیارم؟ 34:27 درست شد؟ پس این نکته مهمه. افرادِ درماندگی‌آموخته 34:31 درواقع هنوز ناخودآگاه به کنترل باور دارن. 34:34 بدونید به کنترل باور داریم؛ همه‌مون. اگر سر این کلاسیم، 34:41 یعنی هفتصد و بیست‌وپنج نفر، بلااستثنا fantasy کنترل داریم، نه؟ 34:47 مگه ما هفتصد و بیست‌وپنج نفر آدمی که سر این کلاسیم، برای چی نشستیم داریم می‌خونیم؟ 34:54 می‌خوایم چی کار کنیم؟ درست شد؟ می‌خوایم چی کار 34:59 این اطلاعات رو؟ این شناسایی اقدامات، این جستاری 35:04 که ما به‌دنبال ریشه، مبدأ و فهمش هستیم، هدف چیه؟ 35:10 مگه هدف کنترل نیست؟ مگه هدف omnipotent بودن نیست؟ مگه هدف همه‌توانی نیست؟ 35:16 ما درمان کنیم؛ یعنی چی؟ یه آدمی رو حالش رو خوب کنیم، بفهمیم دنیا و مغز چجوری کار می‌کنه. 35:22 پس هیچ‌وقت شاید fantasy کنترل نمی‌می‌ره 35:26 و به شکل ناخودآگاه همی‌شه و همه‌جا هست. 35:31 کنترل بعد از سوگواری دوباره process سوگواری رو از اول شروع نمی‌کنه؟ چرا، اتفاقاً. 35:35 من می‌گم، الهام، خود همین سؤال‌ها، در ذات خودش، مانعه دیگه، نه؟ 35:40 یعنی اینکه می‌گم مانع، یک مرحله است؛ مرحله‌ای است 35:44 که ما لازم داریم دوباره انگار ذهنی‌سازیش کنیم. 35:48 تعریف بسازیم برای اینکه چرا، چگونه، چی شد. درست شد؟ 35:53 اصلاً اگه fantasy کنترل نداشتیم، [نامفهوم]. 35:58 رشدی که همه‌ش کنترل خود و دیگرانه. بله، درسته؛ کنترل. مرسی دوستان، همه‌ش همینه. 36:04 یعنی شما نمی‌تونید که کنترل نداشته باشید. 36:07 اینکه شما بخواید کنترل نداشته باشید، خودش کنترله، نه؟ 36:10 یعنی من اصلاً بگم که «من می‌خوام کنترل نداشته باشم»؛ مگه این کنترل نیست؟ 36:15 پس راهِ دررو نداره، دوستان. تسلیم می‌شید. 36:19 می‌دونید، از اینکه توی این چرخه بیفتید 36:22 که کنترل کنیم یا نکنیم، در نهایت کنترله. 36:26 شما از وقتی هوشیار شدید و آگاه، وارد این ورطهٔ خطرناک شدید. 36:32 وقتی کدوم راحت‌تر سوگواری می‌کنه و پذیرش می‌رسه؟ 36:35 خشم نیست که به سمت خودمونه یا object از دست‌رفته؟ 36:38 نمی‌شه این‌جوری گفت، یگانه، که به سمت خودمونه یا به سمت object؛ یک امر نیست. 36:45 به نظر من چندبخشی است. 36:47 [نامفهوم] ما دنبال mastery به چی هستیم؟ به تکرار اشتباه، 36:50 یا mastery به احساسات و اضطراب، یا [نامفهوم]؟ 36:53 به سمت mastery برای کنترل همه‌چیز؛ 36:56 حتی نمی‌دونیم کنترل چی. بازم مثال دادم براتون. 37:01 حتی نمی‌دونید برای چی سر کلاس اومدید؛ که چی رو کنترل کنید؟ 37:05 خودتون رو، آدم‌ها رو، دنیا رو، fantasyهاتون رو. 37:09 مثلاً قرار رد شیم و توش نمونیم تا [نامفهوم] اتفاق بیفته. 37:13 بله، درسته؛ یعنی قرار با ملایمت کنارش باشیم. 37:17 دیدید بچه‌های کوچک توی این سن: «این چیه؟ 37:22 چی کار می‌کنه؟ چرا این کار رو می‌کنه؟ 37:28 اون چیه؟ چرا این رنگیه؟ چرا اون‌جوری نیست؟» 37:33 «چرا مثلاً مال همسایه سبزه، مال ما زرده؟ 37:36 چرا اون بزرگ‌تره؟ چرا کوچک‌تره؟» 37:41 یعنی می‌دونید، این‌ها تمنای من برای دیدن و کنترل دنیاست دیگه. 37:47 فقط کنترل فرمی کنه؟ بله. خیلی خوب. 37:57 دو تا جملهٔ معروف داره دیگه که توی بخش 38:02 کنترل می‌گیم: What if، درست شد؟ 38:06 یا If only. این رو زیاد می‌بینیم: 38:10 What if؟ If only. 38:14 یعنی «چی می‌شد اگر؟»، «اگر فقط...»؛ یعنی «چی می‌شد اگر؟»، «اگر فقط...» 38:20 می‌دونید، این‌ها انگار جملاتِ «چی می‌شد اگر؟» است. درسته؟ چی می‌شد؟ 38:28 یعنی این «چی می‌شد» جزو سؤال‌هاییه که باهاش علم رو می‌سازیم دیگه؛ 38:32 درواقع معامله برای رهایی از غم، اندوه و از دست دادن. 38:36 نه، نمی‌رفت. «اگر فقط یه بار دیگه ببینمش.» مرسی؛ این‌ها همه کنترل است. 38:43 می‌خوایم دنیا رو زیر سلطهٔ خودمون داشته باشیم؛ 38:46 درواقع می‌خوایم همچنان قدرت داشته باشیم. 38:51 پس بازم شبیه انکاره، ولی من دیگه [نامفهوم]. قطعاً شبیه انکاره. نکته اینجاست که ما... 38:57 تو این‌ها رو جدا از هم می‌بینی، در حالی 39:00 که این‌ها هیچ‌کدوم جدا از هم نیست؛ همه‌ش یکیه. 39:04 فقط تکه‌تکه شده تا فهمش راحت‌تر باشه. 39:11 وگرنه آخرین مرحله که خودش معنا‌دهیه، معنا دادن خودش نوعی از همین کار نیست؟ 39:17 یعنی دیدن بخشی از واقعیت، ساختن یک معنا از بین هزاران معنا. 39:24 [نامفهوم]. بله، سؤال بکنم. 39:31 چشم، وقتش بود. [نامفهوم]؟ 39:37 خب، برای پذیرش باید به این باور برسیم که کنترل وجود نداره. 39:41 من متوجه نشدم کنترل رو باید چی کار کنیم. بله، باید خنثاش کنیم، یگانه. 39:45 یعنی انگار ما مراجع رو درمانده می‌کنیم: کنترل وجود نداره. 39:51 حالا برگردم یه نگاه بهش بکنیم؛ یه نگاه 39:56 spiritual، مذهبی، معنوی، اجتماعی بهش بندازیم. 40:02 یه نگاه اجتماعی بهش بندازید. اگر دقت کنید، 40:09 مخصوص ایران نیست؛ همه‌جای دنیا. اون مراسم ختم، 40:16 اصطلاحاً روضه‌خونی یا نوحه‌خونی، انگار یک معامله است. 40:28 «اگر بچهٔ خوبی باشی، می‌ری پیش بابات. 40:34 ان‌شاءالله روحش قرین رحمت باشه و با ملائکه محشور شه.» 40:40 یعنی درواقع ببینید، باز هم معامله است؛ یعنی باز هم omnipotence است. 40:45 یعنی در نهایت من تسلیم نشدم. می‌دونید، ذهن بشر تسلیم نشده. 40:53 یعنی در نهایت باز هم کنترل پیروزه. می‌دونید، یعنی بپذیر. 40:59 بله دیگه؛ درواقع ما یک معنایی خلق می‌کنیم و این کنترل ادامه داره دیگه. 41:06 یعنی من می‌گم که اوکی، تمام نشد دیگه؛ حالا تو بچهٔ خوبی باش، برو می‌دوی پیش بابات. 41:12 اون جای خوبی رفته. بازه دیگه؛ یعنی امکانی که دوباره ببینیش هست. 41:19 تو این امکان رو داری که دوباره ببینیش؛ کنترله. پس هنوز همه‌چیز 41:24 از کنترلت خارج نیست؛ یعنی هنوز تو فرصت داری، هنوز امکانش هست. 41:31 و این اتفاق می‌تونه بیفته. پس درواقع [نامفهوم]. بله دیگه، درواقع 41:37 درست می‌تونی؛ هنوز می‌تونی mastery کنی. بله، می‌تونی mastery کنی. 41:43 یعنی این mastery، این سلطه، این کنترل، 41:48 ان‌قدر در تار و پود ما هست، دوستان؛ ان‌قدر هست. 41:53 که حتی بذارید این‌جوری بهتون بگم: نگه داشتن قاب عکس 41:59 مرحوم در یک level، در یک گوشه‌ای، لباس‌هاش، انگشترش... 42:06 یه بار صحبت کرده بودم براتون که [نامفهوم]، 42:11 یا هر چیزی که به نوعی مقاومت توش داره. 42:17 به نوعی مقاومت است. یعنی من می‌خوام هنوز connected 42:21 بودنم رو حفظ کنم؛ هنوز وصل بودنم رو با اون موضوع نگه دارم. 42:26 نمی‌خوام بذارم موضوع بره. حالا حتی شده physical نگهش 42:30 می‌دارم؛ in touch باشه با من، در تماس باشه با من. 42:34 و در اختیارم هم باشه. 42:38 [نامفهوم]. 42:42 آره دیگه، هنوز با خرما دادن و شام دادن، به زندگی 42:46 بعدیِ رفته کمک می‌خوایم؛ می‌گیم برسه به روحش. بله. 42:52 و این مقاومت وجود داره. خب، یعنی این مقاومت شوخی نیست. 42:58 که می‌گیم مثلاً از خودت می‌رسیدیم؟ می‌گم نه؛ لحظه‌لحظه، 43:02 ذره‌ذره‌اش رو در دنیای اطرافتون می‌تونید ببینید و مشاهده کنید. 43:07 که می‌رسه به این چانه‌زنی. درواقع شما، نمی‌گم خیلی harshه، 43:11 ولی درواقع شما جلوی این چانه‌زنی‌ها رو می‌گیرید. 43:15 اوکی، میایم راجع‌بهش صحبت می‌کنیم؛ ولی جوابش چه کمکی به تو می‌کنه؟ 43:20 هدف از این چانه‌زنی‌ها چیه؟ 43:24 قراره به چی برسیم؟ می‌دونی که برنمی‌گرده؟ 43:30 درست شد؟ یعنی «اگر پسر خوبی بودم شاید ولم نمی‌کرد». 43:35 برای روابط عاطفی هم همین‌طوره. از کجا می‌دونی؟ 43:42 نکنه این فکر معنیش اینه که تو امیدوار باشی، یا تلاشت رو نکردی... 43:49 و به جنگ ادامه بدی. کدوم fantasy رو باید رها کرد و براش سوگواری 43:53 کرد، و کدوم fantasy رو باید دنبال کرد و به mastery رسید؟ 43:58 سؤال سختیه که کدومش رو بچسبیم و کدومش رو رها کنیم. 44:03 به این سادگی نیست؛ یعنی این‌طور نیست که بیایم fantasyها رو لیست کنیم... 44:10 و بگیم مثلاً این‌ها رو نگه دار، به این‌ها دیگه نمی‌رسی. 44:14 چانه‌زنی یک چیز بزرگ می‌خواد، یک خط‌کش می‌خواد. 44:18 یک چیزهایی خیلی عینیه. شما می‌دونید؛ مثلاً من 44:22 می‌تونم بگم که خریدن Porsche توسط من یه fantasyه. 44:27 کسی برگرده بپرسه چرا؟ یعنی تو امیدت رو از دست دادی؟ 44:31 یعنی نمی‌تونی بهش برسی؟ ناامید شدی؟ 44:34 بحث این نیست. بحث اینه که بیایم حساب‌وکتاب کنیم 44:37 که این‌قدر، این‌قدر، این‌قدر... پس پیچیده است. 44:40 حالا این عینیه. من می‌گم اون یکی انتزاعیه؛ اون دیگه چیز 44:44 پیچیده‌ایه. من نمی‌دونم چجوری می‌خوایم حساب‌وکتاب کنیم. 44:48 نیاز به یک مغز یا عقل، حالا اصطلاحاً بگیم سالم، وجود داره. 44:53 [نامفهوم]. 44:56 آره، fantasy. 44:59 این یه fantasyه که درواقع با reality واقعیت نداره. 45:03 [نامفهوم]؛ مطمئن نمی‌تونید [نامفهوم] بخرید، چه برسه Porsche. 45:08 [نامفهوم]. 45:13 [نامفهوم]. 45:17 بله، اون هم یک راه فهمه؛ یک راهش دیگه. 45:20 دعا بنویسید، دعا بگیرید. 45:25 بریم دنبال فعالیت دیگه. 45:30 [نامفهوم]. 45:35 [نامفهوم]. 45:40 ببینید، با آدم‌ها همدلی کنید. 45:45 ولی بدونید که چه می‌کنید؛ می‌دونید مسئله‌اش کجاست. 45:49 ببینید، همدلی با توجه به عرف معنا داره دیگه. 45:53 شما نمی‌تونید بگید که «من نمی‌گم روحش شاد، چون اعتقاد ندارم». 45:58 شما اگر آدمی رو دوست دارید، یا آدمی براتون مهمه، 46:03 با سبک اون دلداریش می‌دید؛ خارج از اتاق درمان. 46:11 تشییع جنازه دادن، پذیرشه؟ بله. خوب، یه چند سؤال جواب بدیم. 46:16 اول از همه مهتاب؛ مهتاب یه سؤال، و بعد هم دوستانی که سؤال داشتن. 46:21 بله، استاد سلام. مرسی، مرسی، متشکرم. سلام. 46:26 من یه سؤالی که داشتم؛ شما گفتید ما میایم دفاع‌ها رو از بیمار، 46:30 یعنی از مراجع، می‌گیریم؛ می‌گیم مثلاً «این‌ها چه کمکی بهت می‌کنه؟» 46:34 خب این باعث نمی‌شه که مثلاً غمگین‌تر باشن و حالشون بدتر شه؟ 46:38 بعد اگه مثلاً بگیم: «آره، تو اگه پدرت رو می‌بردی 46:42 خارج، یا می‌بردی دکتر دیگه، حالش بهتر می‌شد»... 46:46 خب این باعث نمی‌شه که این رو بهش بگیم، احساس گناهش بیاد بالا؟ 46:49 یعنی قبول کنه، تا اینکه بگیم: «نه، این‌ها چه کمکی بهتون می‌کنه؟» 46:52 یعنی احساس گناه بیاد بالا، باعث نمی‌شه که احساسات 46:56 دیگه هم بیاد بالا و مرحلهٔ سوگ رو راحت‌تر طی کنه؟ 47:01 نه. اولاً ما به مراجع نمی‌گیم که «اگه پدرت رو می‌بردی خارج، 47:05 حالش بهتر می‌شد». ما که نمی‌دونیم؛ از کجا می‌دونیم؟ 47:09 ما اتفاقاً بیشتر جایی می‌ایستیم که: «ما نمی‌دونیم؛ 47:13 ما اطلاعی نداریم که اگر می‌بردی، بهتر می‌شد یا نه.» 47:17 انگار به مراجع می‌گیم که تو دوست داری این‌جوری فکر کنی، 47:21 ولی این فکر کردن تو فقط برای فرار از این موضوعه. 47:26 تو به‌دنبال چی هستی؟ چرا داری گذشته رو هم می‌زنی؟ چه نتیجه‌ای می‌خوای بگیری؟ 47:31 اصلاً بیا فرض کنیم تقصیر تو بوده؛ حالا که چی؟ 47:38 احساسش نمیاد بالا اون‌جوری؟ بگه مثلاً «تقصیر تو بوده»؛ 47:41 آره، «تقصیر من بوده»، احساس گناه می‌کنه. 47:44 حالا چه حسی داری؟ چه کار می‌تونم برات بکنم؟ از من چی می‌خوای؟ 47:49 اگر احساس گناه داری، اصلاً چه ربطی به فوت پدرت داره؟ درست شد؟ 47:54 تو اصلاً یه اشتباهی کردی؛ دوست داری راجع‌به احساس گناهت صحبت کنیم؟ راجع‌به چی؟ 47:59 نه استاد، ببخشید. می‌گه این اشتباه من باعث شده که اون بمی‌ره؛ 48:03 اگه من پیش این دکتر نمی‌بردم، دکتر بهتر می‌بردم، اون زنده می‌موند. 48:07 از من چی می‌خوای؟ من تبرئه‌ات کنم؟ 48:12 من بهت بگم تو گناه داشتی؟ بهت بگم که تو تقصیری نداشتی؟ 48:19 درسته، بله. بعد این درسته؛ پس بهش هم نمی‌گیم که مثلاً اینی که تو گفتی نیستش. 48:26 از کجا می‌دونی؟ مثلاً اگه پیش دکتر بهتر می‌بردی، زنده می‌موند؛ این‌ها رو هم نمی‌گیم. 48:32 ما می‌گیم نمی‌دونیم؛ تو هم نمی‌دونی، هیچ‌کس نمی‌دونه. 48:39 همهٔ این‌هایی که می‌گم یک چیزه: ما نمی‌دونیم، چه کمکی بهت 48:44 می‌کنه، به‌دنبال چی می‌گردی؛ این‌ها همه در یک راستا هستند. 48:49 انگار نه تأییده، نه تکذیبه. 48:50 پس اونو تأیید می‌کنید؟ یعنی فکر کردم تکذیبش می‌کنید. آره. 48:54 بعد استاد، یه سؤال دیگه می‌شه بپرسم یا نه؟ 48:59 نه، بذار آخر سر دوباره بهت می‌گم؛ ساعت [نامفهوم]. 49:17 استاد، حالا شما دارید مثال‌هایی می‌زنید 49:23 توی سوگ‌هایی که برای چیزهای physical اتفاق می‌افته؛ 49:28 از دست دادن یکی از عزیزان، مثلاً توی مرگ و این‌ها. 49:37 حالا بخوایم یه ذره‌اش رو بازتر و بزرگ‌تر کنیم؛ 49:42 حالا می‌دونم شما مثال‌ها رو می‌زنید واسه اینکه جا بیفته. 49:49 حالا همین که ما می‌خوایم دنیا تحت کنترل خودمون باشه، مسلماً این هم 49:53 یک fantasyه که ما باید سوگش رو تجربه کنیم و بعد به مرحلهٔ پذیرش برسیم؟ 50:01 ببین، باید بخونیمش. ببین محمد، این افسردگی که می‌گیم، 50:06 اون موضوعی که داریم راجع‌بهش حرف می‌زنیم، نکنه «افسردگی» 50:11 کلمه‌ای باشه که یک غلط مصطلح باشه؛ یعنی گیج‌کننده باشه. 50:16 این اون افسردگیِ پوچی دنیا نیست الزاماً. این افسردگی 50:21 یعنی یک بخشیه که انگار ما توش هم غم رو تجربه می‌کنیم... 50:26 انگار غمی است که از دست داریم، و هم خشم رو تجربه می‌کنیم بابت 50:30 اینکه چرا نتونستیم؛ و انگار داریم با این افسردگی ازش رد می‌شیم. 50:35 یعنی درواقع افسردگی محصول انکار، 50:38 خشم و چانه‌زنیِ درمانده‌شده است. 50:42 ببینید، به این دقت کنید: چانه‌زنی هیچ جوابی 50:46 توش نیست؛ یعنی درواقع چانه‌زنی انتهایی نداره. 50:49 ببینید، توی مرحلهٔ چانه‌زنی ما به راه‌حلی در تهش نمی‌رسیم، چون گذشته تمام شده. 50:57 چون واقعیتی وجود نداره؛ یعنی درواقع چانه‌زنی خروجی مشخصی نداره. 51:03 اگر، ای کاش، What if، If only؛ 51:07 یعنی به چیزی نمی‌رسه، یعنی چیزی ازش درنمیاد. 51:12 انگار این سیکل ان‌قدر می‌چرخه؛ این سیکلی که داره می‌چرخه، درهم‌تنیده است... 51:18 که یک outputی داره به نام افسردگی. 51:21 از این افسردگی که رد می‌شی، انگار می‌رسی به پذیرش. 51:25 آه، یعنی افسردگی قبل از اون پذیرشه؟ 51:28 بله، افسردگی قبل از پذیرشه. بازم می‌گم «قبل و بعد» که می‌گیم، شبه‌برنامه است. 51:33 خطی نیست. بله، خطی نیست. 51:35 افسردگی و پذیرش overlap دارن. حالا جلسهٔ بعد که بپردازیم 51:39 به افسردگی، بیشتر توضیح می‌دم. اونجا یعنی چی؟ 51:42 اصلاً مبحث healing که داریم می‌گیم، یعنی ببینید، مثل اینه که شما 51:48 وقتی زخمتون چاقو می‌خوره، دستتون می‌بره، خون‌ریزی داره. درست شد؟ 51:54 وقتی خون داره منعقد می‌شه، انعقاد پیدا می‌کنه اطرافش؛ 51:58 این انعقاد، خشم شدن اون خونه. این healingه دیگه؛ این همون افسردگیه. 52:02 یعنی داره جمع می‌شه، داره به سمت healing می‌ره. 52:09 ممنون. فقط یه چیزی؛ من جزو اون کسایی هستم که، مثلاً دیدید فیلم‌سازها 52:13 معمولاً آخر فیلم رو همون اول نشون می‌دن تا احساسات رو از شما بگیرن 52:17 که بشینید با منطق؟ من شاید جزو اون‌هام. می‌شه حالا یه سؤال بپرسم؟ 52:21 اگر صلاح می‌دونید جواب بدید: می‌شه گفت بعد از پذیرش چیه؟ 52:25 یا نه؟ تا حالا من بقیه رو راحت گوش کنم؛ فقط واسه خودم بدونم. اگه نه که هیچ. 52:29 پذیرش انگار تولد معناست. البته معنا به این راحتی نیست؛ بازم بگم یک معنای 52:36 جدیدِ عجیب‌وغریب نه. اصلاً خود این process داره معنا تولید می‌کنه. 52:42 یعنی بخشی... ببینید، اول که انکاره، بعد یه emotion سنگینه، 52:48 بعد mentalizationه، بعد هضم این mentalizationه و بعد معنا داریم. 52:54 یعنی اونجایی که پذیرش داریم، یعنی من دارم معنای 52:57 جدید خلق می‌کنم؛ برای همه‌چیز، حتی برای خودم. 53:00 این خودش نمی‌شه یه thesis جدید برای شروع یه dialectic جدید؟ دوباره ادامه داره یا نه؟ 53:04 بله، این چرخه بی‌انتهاست دیگه، مهتاب. 53:07 آهان، ممنون، ممنون. 53:12 بله، درسته؛ داریوش هم نوشت دیگه. درواقع پذیرش تولد یک نپذیرفتن جدیده. 53:16 این چرخه همی‌شه ادامه داشته و همی‌شه هم خواهد بود. 53:21 نمی‌خوام فلسفی نگاهش کنم؛ فقط می‌خوام بدونید که اگر دنبال اینید تهش 53:26 دقیقاً چی می‌شه، تهش چرخه است؛ تهش زندگی می‌کنید، با یا بدون اون معنا. 53:34 نسرین، بفرما. خیلی باز معنا گرفتنِ خود 53:38 برای کنترل جایی داره؟ بله، الهام، درست می‌گید. 53:42 دکتر، شرمنده. من می‌خواستم بگم نتیجهٔ صحبت محمد و شما، این رو فهمیدم... 53:50 یعنی ما وقتی که به مرحلهٔ پذیرش می‌رسیم، اون پذیرش 53:53 که معناست، مقاومتمون کم می‌شه در مقابل از دست دادن... 53:57 و می‌دونیم جزئی از زندگی، از دست دادنه؛ یعنی ناکامی برامون دیگه 54:02 سخت نیست. ناکامی هست، اما سخت نیست. در وجود من خشم و همه‌چیز 54:07 وجود داره، اما خب این‌ها رو می‌بینم. فکر کنم همینه؛ درسته؟ 54:12 این معناییه که نسرین در روبه‌رو شدن با سوگواری‌هاش بهش رسیده. 54:17 ممکنه کس دیگه‌ای معنای متفاوتی دریافت کنه، نسرین. 54:24 نه، من خواستم این موضوعِ پذیرش یه‌جور جا بیفته؛ این رو گفتم خدمتتون. 54:30 بله، بعد از پذیرش می‌شه همین معنایی که تو می‌گی. 54:34 یعنی من می‌پذیرم که مرگ حقه، می‌پذیرم که مرگ اتفاق می‌افته، می‌پذیرم 54:39 که راهی برای ایستادن جلوی مرگ وجود نداره. خود این یه مفهومه دیگه. 54:43 خب، می‌پذیرم که من omnipotent نیستم؛ اون‌قدر قدرت ندارم جلوی هیچ‌چیزی رو بگیرم. 54:50 بله. حالا ممکنه برای یه آدم دیگه این متفاوت باشه. 54:53 آها، مرسی، ممنون. نه، فقط می‌خواستم این مفهوم جا بیفته. ممنون، وقت داریم. 54:58 درسته. اصلاً درواقع دوست داریم که ما به یه معنا برسیم. 55:01 این معنا جهان‌شمول نیست؛ این معنای شماست. 55:06 معنای شما اینه؛ من ممکنه به یه چیز دیگه برسم، شما به یه چیز دیگه برسید. 55:12 صدای ما بده؟ 55:27 صدا، مهلا، چطوره؟ خوبه؟ خوبه. خدا رو شکر. 55:36 درواقع توی مرحلهٔ چانه‌زنی، تلاش 55:42 برای تعریف مفاهیم یا توضیح موضوعاتی 55:48 است که می‌تونه متفاوت ترجمه بشه. 55:54 نه؟ 55:56 یعنی تلاش برای توضیح چیزها، مفاهیم، 56:00 موضوعاتی که می‌تونه متفاوت ترجمه بشه. 56:04 معنایی پیدا کنم که توش پذیرش نباشه، هنوز تو کامل نشده. 56:09 وقتی معنا پیدا می‌کنی، یعنی یه چیزی رو پذیرفتی، هما. 56:12 نمی‌شه من معنایی پیدا کنم با نپذیرفتن یه چیزی. 56:15 حتماً یه چیزی رو پذیرفتم. اما اشاره کردم، ببینید، 56:18 خطی که نیست. من مثلاً یه چیزی بپذیرم، تمام نمی‌شه که. 56:22 یعنی من اگه بیام بگم «خب، من پذیرفتم»؛ مثلاً پذیرفتم که نمی‌خوام بپذیرم، 56:28 خودش یعنی یه چیزی رو پذیرفتم دیگه. یعنی باز تهش من دارم یه چیز رو قبول می‌کنم. 56:34 این چه کمکی می‌کنه؟ معنا مساویِ پذیرش است؛ 56:38 قطعاً معنا مساوی با پذیرش یه چیز است. 56:42 حالا شاید در ذهن شما این‌که دقیقاً چی رو دارید می‌پذیرید روشن نیست. 56:46 درواقع داریم تلاش می‌کنیم یک مفهومی رو خلق کنیم. 56:50 بی‌نهایت پذیرفتن و بی‌نهایت سوگواری، دوباره و دوباره. 56:54 اشاره کردم، نرگس، هر روز و هر هفته ما سوگواریم. 56:58 هر ماه یک سوگواری جدی داریم. Makes sense؟ 57:03 امکانش نیست؟ دیگه... 57:03 سوگواری به این معنی نیست که از چرخه 57:10 نمی‌تونیم خارج بشیم؛ بحث خروج نیست، 57:17 وگرنه بحث محضِ فلسفی می‌شه. 57:24 ما هر بار که در چرخه می‌چرخیم، یک چیزی متولد می‌شه. 57:27 انگار یک جایی بهتون می‌گم؛ می‌گن آگاهی همی‌شه N بزرگ‌تر از... 57:33 یعنی همی‌شه انگار ما توی این وضعیتیم. 57:36 انگار ما N بزرگ‌تر از N ایم. 57:38 یعنی ما همی‌شه در حال اضافه شدن به خودمونیم. 57:41 هیچ‌وقت چیزی از ما کم نمی‌شه. 57:50 مثال بزنم براتون. نمی‌خوام اینجا بازش کنم. 57:54 این حرف رو خوب دقت کنید؛ این حرف فلسفی نیست. 58:01 شما هیچ‌وقت نمی‌تونید عقب‌گرد کنید. 58:08 یعنی همی‌شه رو به جلویید. 58:11 یعنی همی‌شه در حال 58:15 اضافه شدنید. 58:19 هیچ‌وقت در حال کم شدن نیستید. 58:21 چیزی به نام کم شدن معنا نداره. 58:24 همی‌شه همه‌چیز در حال جلو رفتنه. 58:26 چه به‌صورت فردی و چه به‌صورت اجتماعی و جمعی. 58:30 بشر همی‌شه در حال تکامله. 58:33 تکامل عقب‌گرد نداره. 58:35 یعنی اصلاً تکامل رشد است دیگه. 58:37 در حال کامل شدنه. 58:40 پس عقب‌گردی وجود نداره. 58:42 حالا اینکه انتهای این تکامل کجاست، من نمی‌دونم. 58:45 هیچ‌کس نمی‌دونه که انتهای این تکامل کجاست. 58:48 ولی حتماً به سمت تکاملِ یک چیزی هست دیگه. 58:51 به این نگاه کنیم که این چرخه 58:55 فقط چرخه نیست دیگه. 58:59 انگار هم می‌چرخه، هم رو به جلو است. 59:02 یعنی انگار این چرخی که می‌چرخه، درسته دور خودش می‌زنه... 59:08 ولی انگار این ماشین هم یه ذره جلو می‌ره؛ به اندازهٔ قطرش... محیطش، ببخشید. 59:12 همونه که یک بار پرسیدم: وقتی ما این‌همه سوگ داریم، 59:16 هر دفعه نمی‌تونیم واقعاً یک بار سوگ داشته باشیم که تمام بشه؟ 59:20 نه، اصلاً قرار نیست که تمام بشه. اشاره کردم؛ رو به جلو است، چرخ می‌چرخه. 59:24 اگر من دوباره کسی رو که از دست دادم در آدم‌های دیگه بگردم، سوگ کامل 59:28 نشده یا اصلاً سوگواری نکردم؟ نمی‌شه این رو گفت؛ باید بررسیش کرد. 59:34 [نامفهوم]. خیلی عینی نگاهش می‌کنیم. عقب معنا نداره. 59:40 حتی گفتم نسل آگاهی دربارهٔ تغییره؛ تکامل. 59:51 خود این یعنی... اصلاً معنای تکامل یعنی همین: کامل شدن. 59:55 حالا شاید کلمهٔ غلطی باشه، ولی [نامفهوم]؛ مفهومه، مفهومیه. 1:00:02 اینکه اکثر اوقات ناراضی هستیم، به‌خاطر اینه که نمی‌تونیم 1:00:05 کنترل کامل روی همه‌چیز داشته باشیم. ولی نصیبه. 1:00:08 یعنی بخش عمده‌اش اینه که ما ناراضی و خشمگینیم، 1:00:12 به‌خاطر اینکه به همهٔ آنچه که می‌خوایم نمی‌رسیم. 1:00:16 این‌ها سوگ دارن، آقا؟ بله، سوگ دارن. 1:00:20 نه، نه، نه، نه؛ منظورم اضافه شدنِ آگاهی‌بخشی است. 1:00:22 حالا کلمهٔ ساده‌ایه، آگاهی‌بخشی، ولی یه چیزی توی ما میاد. 1:00:28 اصطلاحاً می‌شه بگیم چرخه‌مون مثل حلزون می‌چرخه، ولی نه در جای قبلی. 1:00:32 بله، یگانه، اشاره کردم؛ یعنی یه حالت حلزونی‌طور، نه؟ 1:00:37 که معلوم نیست کجا می‌ره؛ اصلاً معلوم نیست به چه سویی می‌ره. 1:00:46 منظورم اون چیز عینی نیست که توی دنیاییم؛ یعنی ماها توشیم. 1:00:49 این عقب رفتن، مثلاً من یه میلیون توی حسابم داشتم، الان صد تومن دارم... 1:00:53 منظورم این نیست؛ این خیلی سطحیه. مثلاً من یه خونه داشتم و اون خونه رو باختم، 1:00:59 خیلی سطحیه. من دو تا دست داشتم، یکیش قطع شده؛ خیلی سطحیه. 1:01:06 موسی، از کجا می‌تونیم بفهمیم که مراجع به پذیرش رسیده و خود اون پذیرش هم 1:01:09 نوعی دفاع نیست؟ خیلی سؤالِ چالش‌برانگیزیه. این رو در حین process درمان 1:01:13 می‌فهمید؛ اینکه دقیقاً این کجا است. انگار سوگواری کاهش پیدا می‌کنه. 1:01:23 خب، دیگه نریم دنبال دنیای ذهنی؛ فعلاً توی دنیای عینی بمونیم. 1:01:28 این درواقع تلاش برای بازپس‌گیری کنترله دیگه. 1:01:33 این هم خودش سؤاله که اصلاً کنترل دست ما بوده که می‌خوایم 1:01:37 بازپس بگیریم، یا کنترل دست ما نبوده که می‌خوایم تعریفش کنیم؟ 1:01:41 برای اینکه مثال بزنم براتون، ببینید که چجوری این چانه‌زنی یعنی 1:01:47 تلاش ما برای اینکه بتونیم معنا بدیم، توضیح بدیم، تبیین کنیم. 1:01:53 و هر تبیین یا معنایی برای ما، حالا من به پذیرش اصطلاحاً می‌گم، 1:01:57 یه گام به جلو است. حالا این جلو و عقب رو فعلاً فکر نکنید بهش. 1:02:08 عقبی وجود نداره، متأسفانه مهدی؛ همه‌چیز رو به جلو است. 1:02:12 حتی اگر شما یک متخصص جراح قلب باشید و بعد معتاد شید 1:02:17 و گوشهٔ خیابون از فرط اعتیاد بمی‌رید، این رو به عقب نیست. 1:02:26 یعنی مفهومی نگاهش کنید؛ معنیش این نیست 1:02:30 که عقب کدوم سمت، کجا سمت. [نامفهوم]. 1:02:35 یعنی اضافه شده؛ بهش فکر کنید. تجربه experimentalه دیگه؛ یا ناهشیاره، یا ناآگاهیه. 1:02:41 خب، یعنی هیچ‌وقت گذشته تکرار نمی‌شه؟ ولش کنید؛ 1:02:47 یه بار دیگه گوش بدید، بعداً شاید وقت شد جلوتر... 1:02:53 من تونستم مفهوم رو بهتر جا بندازم، ولی در همین حد از من فعلاً قبول کنید... 1:02:59 که این تقلای ما برای دونستنِ بسیاری سؤال‌ها ما رو آروم می‌کنه. چرا؟ 1:03:04 چون اون omnipotence رو می‌ده، یا anxiety یا شرم ما رو کاهش می‌ده. 1:03:09 و دوست داریم که بدونیم؛ احساس خوبی از خودمون 1:03:14 پیدا می‌کنیم یا فکر می‌کنیم جلو رفتیم... 1:03:18 در حالی که اگر نگاه کنیم، شاید این‌طور نباشه. 1:03:24 یه مثال براتون بزنم. 1:03:28 مراجعی داشتم که خیلی حالش بد بود. 1:03:34 اومد و مراجعه کرد که «من خیلی حالم بده». 1:03:40 این آدم یه خانم بود که یه رابطهٔ خیلی بدی با همسرش داشت. 1:03:47 مشکلش کجا بود؟ می‌گفت [نامفهوم]. بستگی داره، هما. 1:03:52 موضوعاتی که می‌گم، این رو دقت کنید: 1:03:57 توی سناریوها معلوم نیست برای کی چقدر غم‌انگیزه. 1:04:02 ممکنه چیزی که من می‌گم برای یکی از دوستان خیلی غم‌انگیز و برای یکی fun باشه؛ 1:04:08 و برعکس، چیزی که دفعهٔ بعد می‌گم برای یه عده به‌شدت fun باشه... 1:04:14 و برای یه عده به‌شدت غم‌انگیز باشه. مهم اینه که انگار 1:04:19 من با چی ارتباط برقرار می‌کنم؟ درست شد؟ کدوم بخشش؟ 1:04:25 من چی‌مو توش می‌بینم؟ چه چیزی رو توش می‌بینم؟ 1:04:31 خب، مراجع داشت از همسرش می‌گفت. این خانم حدود چهل سالش 1:04:37 بود و می‌گفت: «من رابطهٔ به‌شدت بدی با همسرم دارم.» 1:04:45 با آقایی که باهاش ازدواج کرده بود؛ خانم حدود چهل سالش بود، آقا چهل‌ودو ساله بود 1:04:51 و همی‌شه دعوا و مشاجره داشتند. خانم می‌گفت: «من بچه نمی‌خوام؛ من به هیچ عنوان بچه دوست 1:04:57 ندارم.» و آقا هم اصرار داشت که «من بچه می‌خوام. الان همسرم چهل سالش شده، تقریباً نزدیک 1:05:04 چهل سالشه؛ اگر الان بچه‌دار نشه ما دیگه بچه‌دار نخواهیم شد و من این رو نمی‌خوام.» 1:05:10 «تکلیف من روشن شه. من همسرم رو دوست دارم؛ اگر ایشون بچه 1:05:16 نمی‌خواد، من چاره‌ای ندارم. یا اجازه بده من برم ازدواج 1:05:22 دیگه‌ای بکنم کنارش که بچه داشته باشم، یا اصلاً ایرادی نداره، 1:05:28 من بچه adopt می‌کنم، من بزرگش می‌کنم. اون کاری باش نداشته 1:05:34 باشه؛ من خودم براش پدری می‌کنم، براش مادری می‌کنم.» 1:05:39 «ولی من بچه می‌خوام، دوست دارم.» خانم هم به‌شدت می‌گفت: «من نمی‌خوام، 1:05:43 به هیچ عنوان؛ اصلاً هرگز نیاد، بدم میاد، متنفرم، دوست ندارم.» 1:05:52 خب، وقتی این موضوع رو بررسی می‌کنیم، خانم می‌رسه 1:05:57 به اینکه... حالا ما داستانی پشتش پیدا می‌کنیم. 1:06:02 خانم حدود سی سالش بوده؛ می‌ریم به گذشته، حدود ده سال پیش. 1:06:10 حدود سی سالش بوده که یک برادری داشته. 1:06:14 این برادرش ازدواج کرده بوده و دو تا بچه داشته. 1:06:20 یک بچهٔ هفت‌ساله داشته و یک بچهٔ یازده‌ساله. 1:06:25 برادرش توی تصادف رانندگی فوت می‌کنه و می‌می‌ره. 1:06:33 و این خانم خیلی حسرت و افسوس این رو داشته 1:06:37 که «برادرم حیف شد، جوون‌مرگ شد»؛ 1:06:42 و همسر برادرش می‌ره دوباره ازدواج می‌کنه. 1:06:47 علی‌رغم نفرت این خانم که «برای چی تو بچه‌های برادر من رو [نامفهوم]؟» 1:06:52 و خلاصه درگیری و داستان‌هایی که خب بالاخره تا حدودی همهٔ شما می‌دونید. 1:06:58 درست شد؟ همهٔ موضوعاتی به این شکل رو می‌دونید. 1:07:01 می‌گه: «از اونجا افسردگی من شروع شد. یعنی من تا قبلش 1:07:05 دوست داشتم بچه‌دار بشم؛ من بعدش نمی‌خواستم بچه‌دار بشم.» 1:07:09 «اما اونجا که دیدم بچه‌های برادر 1:07:15 من یتیم شدن و اصطلاحاً گذرشون افتاد 1:07:21 به اینکه برن زیر دست یه مرد دیگه‌ای...» 1:07:28 «برای من خیلی دردناک بود، برای من ناخوشایند بود.» 1:07:31 «من دوست نداشتم این اتفاق بیفته.» 1:07:33 خب، ماجرا رو بررسی کردیم؛ چه اتفاقی افتاد؟ چی شد؟ برای چی؟ چه معنایی برات داره؟ 1:07:40 این معنیش چیه، اینی که تو داری می‌گی؟ 1:07:44 مگه بچه‌های برادر تو الان بدبخت شدن؟ 1:07:47 مگه الان از اون واقعه ده سال می‌گذره؟ اونا بدبخت شدن؟ 1:07:50 نه، اتفاقاً بدبخت هم نشدن. مردی که اومد آدم خوبی بود؛ این‌ها بزرگ شدن. 1:07:56 یکیشون ازدواج کرده، حالشون هم خوبه. 1:07:59 من هم خیلی دوستشون دارم. اما اصلاً مسئله این نیست. 1:08:02 یعنی به عینه روی کاغذ هست؛ من هیچ مسئله یا مشکلی با این بچه‌ها ندارم. 1:08:09 ولی نمی‌دونم چرا از اون تاریخ، من یه حس نفرت خیلی عجیب از اینکه 1:08:15 اون خانم، یعنی همسر برادرم، رفت دوباره ازدواج کرد دارم. 1:08:21 و این رو من نمی‌تونم از ذهنم بیرون کنم. حالا من بدم؟ 1:08:30 این سناریوی اول. بریم سناریوی قبل‌تر. 1:08:35 می‌رسیم به اینکه اصلاً این برادر، برادر ناتنی منه. چرا؟ 1:08:39 می‌گه من بچه بودم. زمانی که ما بچه بودیم، پدر من دو بار ازدواج می‌کنه. 1:08:47 برادر من از زن اولشه؛ برادر من از زن 1:08:53 اولش بوده و از من بزرگ‌تر بوده. 1:09:02 و پدر من، اون زنش مثل اینکه حالا فوت می‌کنه یا خیانت می‌کنه، 1:09:06 حالا هرچی می‌شه، از اون زنش طلاق می‌گیره و بعد با مادر من ازدواج می‌کنه. 1:09:10 و اینجا، توی ازدواج دومی که می‌کنه، من به دنیا میام. 1:09:15 یعنی من به دنیا اومدم و یه برادر ناتنی داشتم. 1:09:21 یه برادری داشتم که از پدر یکی بودیم و از یه مادر 1:09:27 دیگه بود، درواقع؛ و یه حجابی بین ما وجود داشت. 1:09:34 یه حجابی بین ما وجود داشت؛ بین من و برادرم. 1:09:38 انگار پدر من نگاه متفاوتی به ما داشت؛ 1:09:42 مادر من هم نگاه متفاوتی داشت. 1:09:45 برادر من تحقیر می‌شد، سرزنش می‌شد، رانده می‌شد 1:09:52 و من حس خیلی بدی داشتم از اینکه بابام باهاش بده، 1:09:58 مامانم باهاش بده، اجازه نمی‌دن حتی به من نزدیک شه. 1:10:05 یعنی مثلاً اگر ما خواهر و برادری با هم بازی می‌کردیم، یه حس نامحرم‌طور بود. 1:10:12 حالا می‌گه من بچه که بودم نمی‌فهمیدم 1:10:15 این نامحرم‌نامحرمی یعنی چی؛ محرم و نامحرم یعنی چی؟ 1:10:19 فقط می‌فهمیدم که یه اجتنابی وجود داره؛ یعنی نباید بذارن [نامفهوم]، بده. 1:10:24 و من خشم خیلی زیادی از برادرم داشتم؛ انگار چون 1:10:29 اون بزرگ‌تر بود و من رو از چشم اون می‌دیدم. 1:10:34 انگار به اون تشر می‌زدن که «تو حق نداری باهاش بازی کنی، تو حق نداری». 1:10:40 از یه جایی به بعد، مثلاً برادر من با من بازی می‌کرد، من رو بغل می‌کرد و این حرف‌ها... 1:10:48 جوری وانمود می‌شد که انگار برادر من داره 1:10:51 من رو دستمالی می‌کنه، در حالی که این کار رو نمی‌کرد. 1:10:54 این تفکری بود که مادرم به من القا می‌کرد، پدرم به من القا می‌کرد: 1:10:59 «خودت رو جلوش بپوشون، نذار بهت دست بزنه، اگر بهت دست زد بیا به ما بگو، 1:11:05 اگر چیزی برات خرید...» و من هم احساس می‌کردم که آره، آدم بدیه. 1:11:10 نه اینکه بد باشه؛ یه حس بیگانگی نسبت به اون آدم داشتم. 1:11:16 و زجر کشیدن‌های برادرم رو می‌دیدم. برادرم خیلی گریه می‌کرد؛ 1:11:20 برادرم آدم افسرده‌ای بود، برادرم آدم غمگینی بود. 1:11:24 خب، من که بزرگ‌تر شدم، هی بیشتر می‌فهمیدم 1:11:28 که چقدر ما در حق برادرم بدی کردیم. 1:11:32 چقدر من، مادرم و پدرم در حق اون آدم بدی کردیم و اذیتش کردیم. 1:11:40 نکته‌ای که پیش اومد و من حس گناه بدی به خودم داشتم، 1:11:47 اینه که بارها برادر من، علی‌رغم همهٔ این اتفاقات... 1:11:53 چون برادر من احساس تنهایی می‌کرد و همی‌شه غمگین بود، از پدر و مادرم پول می‌گرفت... 1:12:00 من خودم لوش می‌دادم؛ مثلاً می‌گفتم «آره، به من دست زد»، 1:12:04 در حالی که من رو بغل می‌کرد یا من رو می‌بوسید یه جاهایی. 1:12:08 و من می‌فهمیدم که اون بوسه، بوسه‌ای 1:12:13 نبود که بد باشه؛ بوسهٔ دردناکی نبود، 1:12:18 بوسهٔ شهوت نبود، بوسهٔ دستمالی نبود. 1:12:24 انگار من تنها کسی بودم که داشت. 1:12:28 مادر که نداشت، پدر که [نامفهوم]، مامان [نامفهوم]. 1:12:32 می‌گفت مثلاً می‌رفت از جیب بابام پول برمی‌داشت، کتکش رو می‌خورد، 1:12:38 با پول برای من پفک می‌خرید؛ من این رو می‌رفتم لوش می‌دادم. 1:12:47 یعنی اون حسه دیگه؛ یعنی انگار که مراقب من بود، 1:12:52 من رو خیلی دوست داشت، من رو خیلی می‌پرستید انگار. 1:12:59 برادر من خب بزرگ شد؛ می‌گه برادر من از پانزده یا شانزده‌سالگی خودش کار می‌کرد. 1:13:07 پسره عجب نامردهایی بودن. بله، از پانزده یا شانزده‌سالگی کار می‌کرد. 1:13:13 می‌گفت ابتدا توی مکانیکی کار می‌کرد؛ پدرم و بقیه مسخره‌اش 1:13:18 می‌کردن. می‌گفت خیلی مسلط شد به ماشین؛ کارگری می‌کرد. 1:13:25 و یه پول‌وپله‌ای هم به هم زد دیگه؛ یعنی پولدار هم شد و چه و چه و چه. 1:13:31 می‌گفت رفت، گفت یه دختری رو دوست دارم و خیلی هم کسی پیگیرش نشد. 1:13:37 رفت با اون دختر ازدواج کرد. منم دوست نداشتم باهاش 1:13:39 ازدواج کنه و ما هم خیلی شرکت نکردیم توی عروسیش. 1:13:43 یعنی نه توی عروسیش و نه توی ارتباط‌ها و این حرف‌ها. 1:13:47 بعد هم برادرم دوازده سال با همسرش زندگی کرد. 1:13:54 خب، ما دور بودیم؛ یعنی دورادور. 1:14:02 ما همدیگه رو می‌دیدیم؛ خیلی با هم تعاملی نداشتیم. 1:14:05 می‌گفت بعد از اینکه برادر من فوت کرد، من افتادم به جنگ با زن برادرم. 1:14:13 می‌گفت اونجا تنها جایی بود که من 1:14:17 عمیقاً درگیر جنگ بودم با زن برادرم. 1:14:22 می‌گفت این process، یعنی بعد از فوت برادرم... اینجا دردناکش نیست. 1:14:28 می‌گه اونجایی به من خیلی فشار اومد که در حین این processها که من 1:14:34 با زن برادرم می‌جنگیدم که «من بچه‌ها رو [نامفهوم]، حق نداریم...» 1:14:40 «بچه‌ها رو باید بدی» و فلان و این حرف‌ها؛ 1:14:46 اون هم با من می‌جنگید. می‌گفت توی همین جنگ‌وگریزها 1:14:51 یک جایی وکیل پرونده یه حرفی زد که من خیلی 1:14:57 به هم ریختم؛ اون حرف تلنگر خیلی جدی‌ای بود. 1:15:02 می‌گفت: «شما چقدر شبیه همید؛ شما چقدر شبیه زن 1:15:09 برادرتونید.» این اولین تلنگری بود که وکیله به من زد. 1:15:19 اول می‌گفت من خیلی جدی نگرفتم و رد شدم؛ یعنی رفت جلوتر. 1:15:25 یه مقدار رفت جلوتر، فهمیدم که چقدر راست می‌گه. 1:15:30 چقدر به لحاظ ظاهر، چقدر به لحاظ اخلاق. من وحشیِ جنگم، 1:15:35 اون هم وحشیِ جنگه؛ من شال و کلاه کنم، اون هم شال و کلاه کنه. 1:15:41 اصلاً تم، مدل، مدل حرف زدن؛ یعنی حالا اون بافت فکری، 1:15:47 اون بافت چهره، اون شباهت‌های زیادی که بین من و اون بود. 1:15:53 من این رو نمی‌دیدم؛ هیچ‌وقت ندیده بودم. 1:16:00 و این وکیله چون درگیر بود بین من و اون، اون تلنگر در من 1:16:04 انگار هی رشد کرد و حال من رو از یه جایی به بعد خیلی خراب کرد. 1:16:10 خیلی حال من رو خراب کرد؛ انگار یه معنایی 1:16:14 برای من داشت، یه مفهومی داشت برای من این کار. 1:16:19 و هرچی بیشتر اون رو می‌دیدم، انگار 1:16:23 هرچی بیشتر زن برادرم رو می‌دیدم... 1:16:32 بیشتر دچار شرم و احساس گناه می‌شدم. 1:16:37 می‌گه اینجا تلنگر افسردگی من بود؛ 1:16:42 می‌گه اینجا انگار حال من شروع کرد به بد شدن. 1:16:50 و اینجا می‌گه که من داشتم تقلا می‌کردم و اینجا به اینم ثابت شد 1:16:56 که... حالا «ثابت» نگیم؛ اینجا یه معنای جدیدی این وسط زاییده شد... 1:17:02 که برادر من رفته من رو گرفته؛ 1:17:06 یکی شبیه من رو گرفته. خب؟ 1:17:10 و من دارم دشمنی می‌کنم باهاش؛ یعنی من دارم می‌جنگم باهاش، 1:17:13 می‌خوام بچه‌ها رو از چنگش دربیارم، می‌خوام اذیتش کنم. 1:17:15 و توی این process هم بچه‌ها دارن اذیت 1:17:19 می‌شن، زن برادرم داره اذیت می‌شه. 1:17:24 و می‌دونید، انگار یه خشم و نفرتی که رو به خودمه، 1:17:28 دارم رو به اون ابراز می‌کنم؛ رو به برادرم ابراز می‌کنم. 1:17:32 انگار همهٔ این شرم‌ها، همهٔ این خشم‌ها، همهٔ این نفرت، همهٔ این حال بد، از خودمه. 1:17:40 انگار من این احساس گناه رو دارم، این شرم رو دارم؛ و نکته کجاست؟ 1:17:46 حالا این processها رو در نظر بگیرید. 1:17:52 این خانم می‌گه: «من ده ساله به‌دنبال جواب 1:17:57 سؤال‌هایی می‌گردم که داره دیوونه‌ام می‌کنه، 1:18:02 و تا جواب این سؤال‌ها رو نگیرم بچه‌دار نمی‌شم.» 1:18:08 «به هیچ عنوان.» خب این سؤال‌ها از کجا شروع می‌شه؟ داداش که نیست دیگه ازش بپرسه. 1:18:15 می‌گه: «من دوست داشتم بفهمم برادرم چی فکر می‌کرد، چی می‌خواست، 1:18:21 چی‌ها می‌خواست به من بگه و من نمی‌ذاشتم، چی تجربه می‌کرد؟» 1:18:27 «می‌دونی خواستش از من چی بود؟» می‌گه: «من همی‌شه توی خواب‌هام دنبال جواب سؤال‌هام 1:18:34 می‌گردم. برادرم رو می‌بینم.» یعنی یکی دو تا از خواب‌هاش رو براتون مثال بزنم. 1:18:41 می‌گه: «توی مهمونی همه هستیم؛ من هستم، زن برادرم هست، برادرم هست، همه هستن. 1:18:46 من هی می‌رم برادرم رو یه گوشه گیر میارم، می‌خوام چند تا سؤال ازش بپرسم که نمی‌دونم چیه.» 1:18:52 «ولی نمی‌شه. یعنی برادرم رو صدا می‌زنن، بعد می‌ره. بعد من دنبالش از این اتاق 1:18:58 به اون اتاق، بین آدم‌ها هی می‌گردم و هی می‌گردم و همی‌شه هم از خواب بیدار می‌شم 1:19:04 در حالی که نمی‌تونم بگیرمش. من نمی‌فهمم برادرم چی دوست داشت، چی می‌فهمید.» 1:19:10 «اینکه زنش شبیه منه معنیش چیه؟ عاشقم بود؟ دوستم داشت؟ 1:19:15 اون بچگی چی بود؟ محبت بود؟ دوست داشتن بود؟ شهوت بود؟» 1:19:22 «الان چیه؟ اگه الان برادرم بود چی دوست داشت؟ من فکر می‌کردم 1:19:26 می‌خوام بچه‌ها رو از چنگ زن برادرم دربیارم چون به برادرم متعهدم.» 1:19:31 «بعد آیا برادرم همین رو می‌خواست؟ من آدم بدِ ماجرا نیستم؟» یعنی به خودم شک می‌کنم: 1:19:37 «شاید من آدم بدم، شاید منم که تقصیرکارم، شاید منم که آدم مزخرفیم.» 1:19:45 «شاید عامل همهٔ بدبختی‌هاش منم. اون اگه مرد، با حسرت چی مرد؟» 1:19:51 «من می‌تونستم نجاتش بدم، من می‌تونستم کاری کنم، من می‌تونستم...» 1:19:57 دیدید همهٔ این سؤال‌ها؟ ده سال. 1:20:03 ده ساله من سوگواری نکردم؛ من به عزای آدمی نشستم. 1:20:10 «و تا جواب سؤال‌هام رو نگیرم، دست‌بردار نیستم.» دیدید 1:20:14 آدم‌هایی که ریششون رو نمی‌زنن، اصلاًح نمی‌کنن... 1:20:18 لباس سیاه درنمیارن. انگار خوشی بر من حرامه؛ 1:20:22 و انگار همین اتفاق می‌افته. 1:20:30 «من خوشی نخواهم داشت. من نمی‌خوام. من بچه رو به‌عنوان یک شیرینی، 1:20:36 به‌عنوان یک چیز جذاب، به‌عنوان یک مرحله از رشد...» 1:20:43 پشتش گیر افتادم و تا تک‌تک جواب سؤال‌هام رو نگیرم، رد نمی‌شم. 1:20:59 بله، نفیسه؛ می‌خوام انگار تا جوابش رو نگیرم یه level جلوتر نرم. 1:21:03 دقت کن؛ یعنی من یه گام برنمی‌دارم تا تکلیف روشن شه. 1:21:10 تا من از خواب‌هام بیام بیرون. 1:21:14 یه نوع تنبیه خودمه دیگه، سعید. درسته. 1:21:22 خودش توی صحبت‌هاش می‌گفت: «بارها خداخدا 1:21:27 می‌کنم که شب بخوابم، صبح بلند نشم.» 1:21:33 یعنی انگار همه‌چیز تمام شه. «بلند نشم» یعنی، 1:21:36 درواقع وقتی باهاش صحبت می‌کردم، می‌گفت یعنی بمی‌رم. 1:21:40 یا یک نوع مرگ روانی هم هست؛ یعنی پایان 1:21:44 یک سیکل، حالا هر اسمی می‌خوایم روش بذاریم. 1:21:50 برادر از دست‌رفته‌ام بود. همی‌شه سؤالش این بود: «آیا چه حسی داشت موقع مرگ؟» 1:21:55 بله، یگانه. این خودتنبیهی است، این احساس گناه است؛ که من به‌دنبال سؤالی‌ام 1:22:02 که جوابی نداره، این جواب معنی نداره، و من می‌خوام خودم رو تنبیه کنم. 1:22:09 حالا بماند که detail اتفاقات که اصلاً چی شده، 1:22:13 از کودکی چه اتفاقی افتاده، بعد جلو رفتن، 1:22:18 بعد چجوری برادرش فوت می‌کنه و همهٔ این موضوع‌ها. 1:22:26 یه جورایی بله؛ یعنی «برادرم مرد، چرا من 1:22:30 ادامه بدم؟» نه؟ یعنی «چرا نسل من باشه؟» 1:22:34 «چرا اون وقت چه حسی داشته؟ چرا نتونستم دستش رو بگیرم؟» مرسی آیدا. بله، درسته؛ 1:22:40 و نمی‌دونیم. ببینید دوستان، ما آگاه نیستیم به کاری که با خودمون می‌کنیم. 1:22:46 مرحلهٔ چانه‌زنی، مرحلهٔ omnipotence و کنترله؛ جایی که من 1:22:51 تلاش می‌کنم کنترل از دست‌رفته‌ام رو روی یک زندگی برگردونم. 1:22:57 تلاش می‌کنم برادرم رو، به‌جای همهٔ نافهمی‌هام تا هجده‌سالگی... 1:23:03 و تا بعدش و تا همین لحظه، بفهمم؛ چی بود، چه اتفاقی افتاد. 1:23:12 و یه نکته‌ای که وجود داره، این رو دردناک‌ترش می‌کنه؛ 1:23:16 زمانی که برادر این خانم خودش افسرده بوده. 1:23:21 افسردگی شدید داشته، مصرف شدید الکل داشته، 1:23:26 در نهایت هم ماشین رو چپ می‌کنه و می‌می‌ره. 1:23:30 در حالی که مست بوده. حالا تک‌تک 1:23:35 این المان‌ها باز معنادهی بیشتری می‌کنه. 1:23:41 «آیا افسرده بود به‌خاطر همهٔ بدی‌هایی که ما کردیم؟ 1:23:45 اگر ما بدی نمی‌کردیم افسرده نمی‌شد؛ اگر افسرده نمی‌شد، نمی‌مرد.» 1:23:50 «اگر مثلاً دو بار کمپ داده بودنش 1:23:54 بابت الکل، ما نباید می‌بردیمش کمپ؟» 1:24:00 «و بدترش نکردیم؟» و همهٔ موضوع‌ها. 1:24:07 ببینید، پدر خوبی نبود و وقتی صحبت می‌کنید، بچه‌هاش رو می‌زده. 1:24:11 نه اینکه بگم خوب یا بد؛ اصلاً بحث خوب و بد نیست. 1:24:14 می‌خوام فقط حجم سؤال‌هایی که بی‌پاسخ رها می‌شن رو ببینید. درست شد؟ 1:24:21 حجم سؤال‌های بی‌پاسخ؛ این احساس گناهه، 1:24:25 اون خشمه، انکاره و به‌دنبال جواب گشتنه. 1:24:32 خیلی خوب، دوستان. این هم یه نمونه از اون مرحلهٔ چانه‌زنی که من باید 1:24:38 برم، متأسفانه، چون جلسهٔ فوری دارم؛ تا دو دقیقهٔ دیگه باید برم. 1:24:46 فکر کنید بهش و اینکه چجوری گیر می‌افتیم. شاید می‌گم بازم بد نباشه یه بار 1:24:52 جلسه رو گوش بدیم و یه تعمقی کنیم که فکر نکنید این فقط برای داستانه. 1:24:58 خیلی از ما ممکنه هنوز که هنوزه در حال چانه‌زنی بر سر خیلی 1:25:02 از موضوعاتی باشیم که معلوم نیست جوابش به چه دردمون می‌خوره. 1:25:07 و در نهایت قراره چه جوابی از این روابط بگیریم و اون جواب اصلاً به چه کارمون میاد. 1:25:15 خسته نباشید. همه‌تون رو به خدا می‌سپارم؛ 1:25:19 ان‌شاءالله تا فردا. من این سؤال رو بذارم براتون. 1:25:24 شب همگی‌تون به‌خیر. امیدوارم که ایام به کامتون باشه. 1:25:28 خداحافظتون.