فایل تصویری جلسه 14-ظرفیت سوگواری

00:01 مجدداً. 00:02 عرضم به حضورتون که شب همگی بخیر باشه. 00:09 بریم سراغ سوگ؛ درمان سوگ. ممنون. 00:20 متشکرم. جلسه چهاردهم. 00:26 دستمال، جعبه. 00:29 ببینید دوستان، حالا میاریم به‌زودی، 00:33 ولی عجله نداشته باشیم. 00:36 به قدر کافی گریه کردیم دیگه. 00:40 خب، تصویرم تاره. 00:47 اونو هم بهترش کنیم. 00:50 برای شروع سوگ، 00:52 که بتونم این جلسه این مبحث جدید رو به سرانجام برسونم. 00:58 از هفته بعد بریم سراغ درمان‌ها. 01:00 هرچند این‌هایی که داریم می‌گیم هم درمانه. درواقع اونجا می‌ریم به سمت formulate کردن. 01:08 یعنی به حد کافی element یا ابزار داریم و شاید اونجا بتونیم این مطلب 01:14 رو بهتر بفهمیم که باید باهاش چیکار کنیم؛ اصلاً به چه درد می‌خورن این ابزارها. 01:21 جلسه قبل به این رسیدیم که نه بدهکاریم، نه طلبکار. 01:28 و این جلسه می‌خوایم بریم سراغ مفهومی که با یه جمله می‌خوام شروع کنم. 01:35 و یعنی critical pointش، 01:39 نقطه‌ایه که با این جمله شروع می‌شه. 01:45 اسم مبحث جدید؛ اسم مبحث چیه؟ 01:51 بذارید با این جمله شروع کنم. 01:54 درواقع sorrow capacity. 02:00 ظرفیت سوگواری. 02:04 اسم مبحثه sorrow capacity؛ جلسه پرچالشی‌ه. 02:10 بله، متأسفانه یا خوشبختانه. 02:13 که ببینم می‌تونم جاش بندازم، ان‌شاءالله. 02:16 ببینید، یه مراجعی داشتم. 02:19 من جمله رو از مراجع نقل‌قول می‌کنم. 02:22 جمله خیلی جمله بزرگیه؛ خیلی بزرگه. 02:27 و می‌تونه کمک کنه توی درکش. یعنی می‌خوام حول‌وحوش این جمله بچرخم. 02:34 مراجع یه جایی توی جلسات درمان می‌گفت که «توی 02:38 روان من به اندازه من و مادرم جا نیست.» 02:44 «توی روان من به اندازه من و مادرم جا نیست.» 02:50 شاید جمله ساده‌ای باشه. 02:55 من خودم خیلی وقت‌ها از 02:59 مراجع‌ها یاد می‌گیرم و 03:04 احساس می‌کنم که خیلی بزرگه. 03:10 یعنی درکی که از این جمله می‌شه کرد... می‌دونید، 03:15 حالا بسطش می‌داد جمله رو. ببینید، 03:18 یعنی می‌گفت توی دنیای درون‌روانی من یا 03:22 من باید بمیرم یا مادرم باید بمی‌ره. 03:28 یعنی می‌گم، حالا می‌خوام جمله رو بسط بدم، متوجه می‌شید که چقدر می‌تونه بزرگ باشه. 03:34 یعنی در اصل، آره، به نوعی verbalize کردن؛ یعنی یه تکه‌ای که به زبون گفت. 03:40 جذابش همینه که من می‌خوام جمله رو بسط بدم؛ یعنی 03:44 اینکه یا اون باید بمی‌ره یا من باید بمیرم. 03:48 نمی‌تونیم با هم در ساختار روانی‌م حضور داشته باشیم. 03:53 من نمی‌تونم در آنِ واحد هم من باشم، هم مادرم حضور داشته باشه. 03:59 بماند که چالش‌های زیادی داشت و 04:02 حالا اینکه چه چالش‌هایی با مادرش داشت. 04:06 می‌گم جمله تلخیه؛ یعنی دوطرفه‌ست. 04:10 یعنی انگار ظرفیت روانی من، یعنی 04:14 ظرفیت ذهنی من، اون capacity، 04:17 اون‌قدر بزرگ نیست که هر دوتای ما توش جا بشیم. 04:23 پس یکی باید بمی‌ره، یکی باید از بین بره. 04:30 این رو بذارید با یه مثال بهتون بگم. 04:33 «احساساتم نسبت به مامانم قابل‌تحمل نیست.» درسته، 04:38 داریوش؟ «من، احساساتم نسبت به مادرم قابل‌تحمل نیست.» 04:43 این توی دنیای روانش split عجیبی بین تعامل مادر و مراجع هست. بله، درواقع همینه. 04:51 که نمی‌شه هم خودش و هم مادرش باشه. خیلی چیزها توش هست، ها؛ خیلی چیزها توش هست. 04:57 ولی می‌گم این جمله شاید ساده‌ست؛ خیلی سطحی نگاش نکنیم. 05:02 بریم داخلش ببینیم چی می‌شه. 05:04 یک جایی مراجع می‌گه که «مادر من باید بمی‌ره. 05:08 اگر بمی‌ره من راحت می‌شم. یا اون باید بمی‌ره یا من باید بمیرم.» 05:13 یکی باید حذف بشه از این ساختار. یکی از این دنیای ذهنی من، 05:18 دنیای درون‌روانی من، باید از بین بره. 05:22 امکان نداره که من بتونم هر دوتا رو داشته باشم، چون این ظرفِ من این‌قدر جا نداره. 05:30 باز برای اینکه بهتر جا بندازم براتون، 05:33 برای اینکه این رو ببینید، یکم سخته این مفهوم. 05:37 شما فرض کنید... چجوری بگم که مناقشه ایجاد نشه؟ ولی خب در هر حال می‌گیم، 05:43 می‌ریم جلو ببینیم چیکار می‌کنیم؛ با هم چالش می‌کنیم تا به یک چیزی برسیم. 05:49 فرض کنید من روی دوتا دستم بچه‌م رو 05:53 نگه داشتم؛ بچه‌ای که خیلی دوستش دارم، 05:58 خیلی برام مهمه، 06:00 خیلی برام عزیزه و می‌ترسم از دستش بدم. 06:10 ولی هرچقدر که زمان می‌گذره، 06:13 حتی اون بچه اگر دو کیلو یا سه کیلو یا چهار کیلو باشه، 06:19 یعنی چون فکر کنید نوزاد، سه‌ماهه هم که باشه، کم‌کم دست من خسته می‌شه. 06:26 کم‌کم دست من خسته می‌شه؛ یعنی ظرفیت تحمل 06:32 من پر می‌شه و نیروی مخالف ایجاد می‌شه، 06:37 دوستان. 06:39 یعنی انگار نیرویی شکل می‌گیره که از یه جایی به بعد، 06:45 انگار به شکلی ناهشیاره. 06:49 حالا من می‌گم ناهشیار؛ دیگه دوست ندارم اون 06:53 بچه وجود داشته باشه یا من وجود داشته باشم. 06:57 خسته می‌شم. 07:01 این حرف هم شاید سنگین باشه، ولی بهش فکر کنید. 07:05 ما هر چیزی رو که بیشتر دوست داریم، بیشتر می‌خوایم نباشه. 07:12 ما هر چیزی که برامون اهمیت بیشتری داره، 07:16 عشق بیشتری بهش داریم، بیشتر دوست داریم نابود بشه. 07:27 چون سخته؛ چون همون‌قدر نگه داشتنش سخته، 07:31 همون‌قدر تحمل کردنش سخته، همون‌قدر انرژی گذاشتن براش سخته. 07:38 چون من خسته می‌شم. 07:40 چون نمی‌تونم. 07:42 انگار من و بچه‌م که توی بغلمه و دست‌هام خسته‌ست، 07:47 انگار یکی‌مون باشیم؛ انگار هر دومون با هم نمی‌شه. 07:52 من نمی‌تونم باشم و تحملش کنم. من نمی‌تونم. 07:56 درد داره، رنج داره، مسئولیت داره. 08:01 چون می‌ترسم از دست بدم. 08:03 چون هم‌زمان چیزی که برای ما مهمه، دوستان، می‌خوایم باشه. 08:09 می‌خوایم داشته باشیمش. و از اونجایی که نمی‌تونیم داشته باشیمش، 08:15 از اونجایی که داشتنش پر کردن فضای 08:18 روانی ماست، داشتنش بهمون فشار روانی میاره. 08:23 هم‌زمان باهاش، می‌گم، 08:25 نیرو و رانه‌ای در جهت مخالف ایجاد می‌شه که می‌خواد 08:29 اون رو نابود کنه، می‌خواد اون رو از بین ببره. 08:33 آره، دوستان گفتن envy. نمی‌خوام اینجا ورود کنم به مبحث envy، 08:39 ولی یه چیزه: عشق داشتن همون نفرته، نه؟ 08:44 اینجا نفرت منظورم بد بودن نیست. از دوست داشتن می‌خوام نباشه. چرا؟ 08:50 چون اذیت می‌شم، چون بهم فشار میاد، چون کلافه‌م می‌کنه. 08:57 وقتی من یک کسی رو دوست دارم، 09:01 شما فکر کنید partnerی که دوستش دارم، 09:06 هم‌زمان که دوستش دارم، داشتنش بهم فشار میاره. 09:12 وقتی پیام می‌دم یک ساعت seen نمی‌کنه، 09:16 وقتی منتظرشم و بهم پیام نمی‌ده. 09:20 این رو خیلی می‌شنوید توی مراجع‌هاتون. 09:24 «کاش خودم رو توی این مخمصه نمی‌انداختم.» می‌رسید؟ خب بیا بیرون. 09:30 «نمی‌تونم.» ولش کن. «نمی‌شه. بدون اون نمی‌تونم زندگی کنم.» نه؟ 09:39 چون سخته، چون در control من نیست، چون نمی‌تونم دنیای بیرون رو کنترل کنم. 09:44 پس این رانه‌ای که دارم ازش حرف می‌زنم دقیقاً همینه. 09:48 انگار یه جای ما ناهشیار می‌خواد تموم بشه. می‌خواد این حس ناخوشایند، 09:55 این panic شبانه‌روزی، این اضطراب شبانه‌روزی، این دلهره، 10:01 این تقلای من برای کنترل محیط، کنترل اون 10:05 آدم که از دست نره، ترکم نکنه، رهام نکنه... 10:09 درواقع انگار اون رانه‌اش اینه که دیگه بندازش دور، دیگه ولش کنیم. 10:17 درست شد؟ باز بحث رو بازتر و دردناک‌ترش می‌کنه. 10:22 این‌جوری ببینیدش: مراجعی که میاد به شما می‌گه 10:28 «من با ترس از دست دادن بچه‌م چیکار کنم؟ 10:32 می‌ترسم بچه‌م بمی‌ره، می‌ترسم بچه‌م نباشه.» 10:40 اینجا حرف یه عده از روان‌کاوها رو متوجه 10:43 می‌شید که می‌گن وقتی تو از مرگ خیلی می‌ترسی، 10:48 درواقع خیلی بهش فکر می‌کنی و درواقع خیلی به استقبالش می‌ری. نه؟ 10:54 آرام بگیریم از این همه تنش؛ آرام بگیریم. 10:58 یعنی درواقع من می‌گم این مادر میل به 11:01 نبودن بچه‌ش رو به شکل ناهشیار سرکوب می‌کنه. 11:05 حکایت «به فیل فکر نکن»، نه؟ 11:08 «به فیل فکر نکن، به فیل فکر نکن، به فیل فکر 11:11 نکن.» درحالی‌که من همی‌شه دارم بهش فکر می‌کنم و یه جایی، 11:15 یک آرزو، یک میل در من برای نابودی اون چیزی که داره به من فشار میاره هست. 11:22 نابودی به معنای نبودنش، 11:25 به معنای تمام شدنش و خلاص شدن از این سردرگمی، از این جهنمی که توشم. 11:32 جهنمی که دوست دارم. 11:34 درواقع پس دوست داشتن، آره، ما رو ضعیف می‌کنه. 11:38 خواستن ما رو ضعیف می‌کنه. عشق ما رو ضعیف می‌کنه. 11:42 این‌جوری شاید راحت‌تر متوجه بشید که چرا مکانیسم روانی یه عده از 11:49 مراجع‌ها اینه که انگار ترجیح می‌دیم کسی رو دوست نداشته باشیم. 11:59 ترجیح می‌دیم دوست نداشته باشیم. 12:00 تا ضعیف نشیم. 12:02 تا این بغل کردنِ این بچه بهمون فشار نیاره. 12:09 انگار بچه‌دار نشم که نخوام شونه‌هام این بار رو تحمل کنه، 12:14 این دوست داشتن رو تحمل کنه. 12:18 مرسی؛ آزاد باشم، بهاش رو ندم، تا له نشم زیر این فشار. 12:23 پس میام منکرش می‌شم؛ از اساس می‌گم اصلاً بی‌خیال دوست داشتن. 12:28 نکته‌م اینجاست. 12:30 وقتی مراجع شما می‌گه «من همش به مرگ مادرم فکر می‌کنم، به مرگ بچه‌م فکر می‌کنم،» 12:36 به مرگ عزیزانم فکر می‌کنم. چرا فکر می‌کنم؟ چون خیلی دوستشون دارم. 12:41 چون خیلی دوستشون دارم، به مرگشون فکر می‌کنم. 12:45 چون خیلی دوستشون دارم، به نبودنشون فکر می‌کنم. 12:48 چون خیلی دوستشون دارم، انگار یه نیرو من رو هل می‌ده که، می‌دونید، فرار کنم. 12:56 درست شد؟ که ول کنم، که تموم شه. 12:59 انگار همون داستانیه که می‌گیم با مرگ آرام می‌گیریم، نه؟ 13:04 چون مرگ خلاصمون می‌کنه دیگه. 13:06 مردن باعث می‌شه که از همه این درد و رنج‌ها و اضطراب‌ها خلاص بشیم. 13:16 به این تکه دقت کنید. 13:18 پس اگر من به یک ظرفیت بزرگ برای دوست داشتن 13:23 نیاز دارم، درواقع به ظرفیتی برای رها کردنش نیاز دارم. 13:29 درواقع به ظرفیتی برای تحمل مرگش نیاز دارم، 13:33 به ظرفیتی برای دور انداختنش نیاز دارم. اینا 13:37 یکیه دیگه؛ در یک امتداد اینا وجود داره. 13:44 این ظرفیت چجوری پیش میاد؟ این ظرفیت چه‌شکلی رشد می‌کنه؟ از کجا میاد؟ 13:51 باز هم به این فکر کنید. اگر منِ نوعی بیام... 13:56 بذارید این‌جوری بحث رو ادامه بدم. 14:00 چرا ما می‌گیم غم پایدارترین emotionیه که داریم؟ 14:06 چرا پایدارترین emotionه؟ 14:11 چون ببینید... چون وابستگی مال دوست داشتنه؟ 14:17 نه الزاماً، 14:18 ولی می‌شه راجع‌بهش صحبت کرد؛ دوتا مفهوم جداست. 14:26 چون از یک object به object دیگه منتقل می‌شه. درواقع بله، 14:29 ولی ما این ظرفیت رو نداریم که object رو جابه‌جا کنیم. 14:33 توی خیلی از موارد این ظرفیت توی ما نیست. 14:38 ببینید، پردازش غم... 14:40 یعنی وقتی می‌گیم طولانی‌ترینه، چرا؟ 14:44 چون پردازشش سنگینه. 14:48 چون پردازش غم از همه emotionهای 14:51 دیگه زمان بیشتری برای مغزتون نیاز داره. 14:55 یعنی cortex، subcortical، نمی‌دونم، prefrontal cortex، 15:01 hippocampus، 15:02 hypothalamus؛ همه این ساختارها در غم به‌شدت تقلا می‌کنن 15:09 تا اون رو پردازش کنن، تا بتونن هضمش کنن، 15:13 تا بتونن یه ظرفیتی باز کنن که توش جا بشه. 15:18 می‌گن شادی کوتاه‌ترینه، درواقع. 15:22 یعنی می‌گیم ماندگاری شادی انگار از همه 15:26 کمتره و ماندگاری غم از همه بیشتره. 15:30 چون بیشترین پردازش رو می‌خواد، چون بیشترین فضا رو می‌خواد. 15:36 چون دنبالِ از دست دادنِ یک چیزی در داخل ساختاره. و وقتی می‌خوام اون سوراخ رو پر کنم، 15:42 اگر برگردید به صحبت‌های ابتدایی که سوگ رو باهاش شروع کردیم، 15:46 وقتی می‌خوام اون سوراخ رو پر کنم، پردازش خیلی زیادی لازمه. 15:50 پذیرشه؛ یعنی خود این پذیرش، هضم کردن نبودن یک چیز خیلی ارزشمند، 15:57 هضم کردن نبودن یک چیز خیلی قیمتی، زمان زیادی می‌بره. 16:02 انگار وقتی من یک fantasy از دست می‌دم، 16:06 وقتی یک چیزی رو از دست می‌دم که توی ساختار روانم به‌شدت ارزشمنده، 16:12 مثل یک بادکنک برای یک کودک؛ وقتی بادکنکم رو باد می‌بره، وقتی می‌ترکه، 16:18 یک چیزی از اون، اصطلاحاً object بیرونی، توی من هم باهاش می‌می‌ره. 16:24 و پردازش این مردنه، پردازش اینکه «اوکی، حالا نیست؛ چیکار کنیم؟» زمان می‌بره. 16:30 این زمان، بیشترین زمان پردازش روانیه. این نکته چرا مهمه؟ 16:37 از یه بُعد نگاه کنید بهش: توی سوگواری انگار نقش درمانگر، 16:43 نقش تسهیل‌کننده‌ست. علی‌رغم همه چیزهایی که گفتیم، 16:48 الان دارم با یه بُعد دیگه نگاهش می‌کنم. 16:52 از یه زاویه دیگه که به این موضوع حمله کنیم تا بتونیم هضمش کنیم. 16:57 انگار من به‌عنوان یه شونه فقط هستم که این پردازش اتفاق بیفته. 17:02 شما عملاً هیچ کاری انگار از دستتون برنمیاد؛ انگار کار خاصی نمی‌تونید بکنید. 17:07 انگار می‌گیم ما باید این سه ماه، دو ماه، 17:10 شش ماه رو فقط کنار طرف باشیم تا روانش بتونه این رو پردازش کنه و از این مسیر رد شه. 17:16 بتونه یک چیزی پیدا کنه جاش 17:19 بذاره؛ بتونه اون fantasy، اون platform، 17:25 اون ساختار، اون سازه‌ای که شخصیت من روش سوار شده، 17:31 دوباره توسط ذهنمون، توسط روانمون بازسازی بشه. 17:40 پس انگار این یه نکته‌ست که من باید بتونم فضا بدم؛ من باید بذارم طرفم گریه کنه. 17:46 من باید بذارم طرفم غمگین باشه. 17:49 و البته که تمام روان اون آدم تلاش می‌کنه با این روبه‌رو نشه: احساس گناه میاد، 17:55 شرم میاد، حسرت میاد، افسوس میاد، 17:58 معناهای مختلف میاد این وسط تا جلوی این سوگواری رو بگیره، یا 18:03 عملاً می‌شه که به نوعی کمک هم کنه که ازش رد شیم. 18:09 پس برگردم یه بار دیگه مرور کنم. 18:13 «استاد، من مرگ مادرم رو بعد از یازده ماه هنوز نتونستم درک کنم؛ چیکار کنم؟» 18:20 یه ماه دیگه صبر کن، نصیبه. دوازده ماه؛ همه اولین‌ها بذار بگذره. 18:25 این تنها توصیه‌ایه که الان فقط می‌تونم بهت بکنم. 18:31 برگردم به جمله اولم؛ برگردم به جمله اولم. 18:35 توی ساختار روان من جا برای من و مادرم، هر دومون، نیست. نه؟ 18:41 یعنی پس یکیمون باید بمی‌ره، یعنی چی؟ 18:45 یعنی باید یکی فضاش خالی شه تا برای خودم جا 18:49 باز بشه یا برای طرف مقابلم جا باز بشه. 18:56 یادتونه یه جمله‌ای گفتم که توی سوگواری، 19:00 تقلای ما برای بقای ما در ذهن object؛ یعنی انگار 19:04 من دوست دارم در ذهن اون به حیات خودم ادامه بدم. 19:09 این جمله‌ای بود که نمی‌دونم توی جلسه چندم راجع‌بهش صحبت کردیم. 19:15 من دوست دارم در ذهن طرفم، در ذهن 19:18 subject، به حیات خودم ادامه بدم. این همون‌جاست. 19:22 subject که ذهنش مهم نیست؛ درواقع اون که مهم نیست. 19:27 اون part از اون آدم که درون من وجود داره، 19:30 می‌خوام به این تکه دیگه‌م فکر کنه. نه؟ پس درواقع object از من خارج شده. 19:36 انگار objectم رو دور انداختم و اون تکه‌ای که داشته به من فکر می‌کرده هم باهاش رفته. 19:42 یعنی به من فکر می‌کنه؟ یعنی من توی ذهنشم؟ 19:47 یعنی من هنوز براش مهمم؟ مهم اون آدم نیست. 19:51 اون آدم حتی اگه بگه «آره، من به تو فکر می‌کنم، آره، حواسم به توئه»، موقتاً شاید آروم شید. 19:57 ولی درواقع آروم نمی‌شید، چون اون نیست که داره به من فکر می‌کنه؛ اون ظرفیت من بود. 20:03 اگر من ظرفیت روانیم رو به دو قسمت تقسیم کنم، من و مادرم، 20:08 من باید بتونم بگم که این تکه‌ای که مادرمه، 20:13 آیا این تکه مادرِ من به من فکر می‌کنه؟ 20:16 یعنی آیا linkی بین این دوتا هست؟ 20:19 آیا ظرفیت روانی من به‌گونه‌ای هست که این دوتا با هم fix باشن، 20:24 وصل باشن و به هم فکر کنن؟ من به اون فکر کنم 20:27 و اون به من، درون خودم؛ نه بیرون، نه در دنیای بیرون. 20:34 پس سوگواری وقتی اتفاق نمی‌افته که من نمی‌تونم این ظرفیت‌ها رو توی 20:39 خودم handle کنم؛ یعنی این capacity نیست که من بتونم تجربه‌ش کنم. 20:45 نمی‌خوام اتفاق بیفته. 20:47 یادتون هست فیلمی که اشاره کردم بهتون، A Monster Calls، اگه خاطرتون باشه؟ 20:55 بچه‌ای که مقاومت می‌کرد در برابر 20:59 سرطان و مرگ مادرش، پرخاش می‌کرد، 21:02 خشونت داشت؛ و اون سکانس انتهایی‌اش که «انگار دوست دارم بمی‌ره»، 21:09 این جمله اون کودک بود دیگه. 21:12 «می‌خوام تموم شه؛ می‌خوام همه‌چیز... خلاص شیم از دستش»، یعنی رها شیم. 21:18 اونجایی که انگار من با دستم همون کودک رو گرفتم و همون 21:21 کودکی که دوستش دارم و نمی‌تونم تحملش کنم و دوست دارم تموم شه، 21:26 دوست دارم بمی‌ره، دوست دارم دیگه نباشه. 21:30 و دوست دارم انگار بی‌خیالش شم، ازش رد بشم. 21:36 این رو تا اینجای مبحث داشته باشیم. 21:39 شاید به نظر خیلی ساده بیاد، 21:42 ولی برام مهمه که بتونیم همین جمله‌ای که 21:45 مراجع گفته رو درک کنیم و بفهمیم یعنی چی. 21:49 یعنی چی «دوست دارم بمی‌ره»؟ 21:51 یعنی چی من اگر یه چیزی رو خیلی دوست دارم، همون‌قدر می‌خوام نباشه؟ 21:57 یعنی چی اگر رانه‌ای به سمت داخل هست، 21:59 به همون شدت هم به سمت بیرون یک رانه وجود داره تا ما آروم بگیریم، تا easy باشیم؟ 23:35 یک کار عملیاتی پیش اومد، می‌دونید. خب، سوگ در سوگ خفه شد. 23:41 خب، 23:42 بریم سراغ سؤال‌ها ببینیم تا اینجا 23:45 چی شد؛ اصلاً تونستیم منظورمون رو برسونیم؟ 23:51 داریوش و نسلین. داریوش، میکروفون وصله؛ و بعد هم نسلین و بعد هم شهناز. 24:10 خب، داریوش، وصل 24:15 نیستی؟ خب، نسلین. 24:24 سلام استاد، وقتتون بخیر باشه. 24:27 سلام نسلین. داریوش هم می‌گه میکروفونم وصل شد. حالا اگه وصل شد که چه بهتر، نشد... 24:31 خب، من قطع کنم تا آقای اسفندیاری حرف بزنه. 24:34 نه، صدا وصله. از طرف سیستم صدا وصله. 24:37 حالا باید تلاش کنیم ببینیم چی می‌شه. بفرما نسلین. 24:42 من طبق این، این رو از شما فهمیدم؛ نمی‌دونم درستیه یا غلطه. 24:46 مثل یه مادری که بچه مشکل‌دار داره. خب خیلی دوستش داره؛ یعنی خیلی. 24:53 یا مثلاً خیلی از مادرهایی که بچه‌هاشون مشکل 24:56 ذهنی یا عقب‌ماندگی یا هر مشکل دیگه‌ای داشته باشن. 25:00 این بچه‌ها رو با تمام... 26:10 ببخشید، دوستان، من... 26:16 خب نسلین، صدا داری؟ 26:20 نسلین، صدا؟ 26:31 ببخشید، مثل اینکه سیستم ایراد داشت. 26:34 سلام مجدد. 26:35 من طبق اینی که از شما فهمیدم... 26:41 مثال یه مادری که یه بچه... 26:44 یه بچه معلول داره یا یه بچه که مشکل داره. 26:48 عاشقانه دوستش داره. شاید هم بیشتر از بچه‌های دیگه بهش توجه می‌کنه، بهش می‌رسه. 26:53 اما درعین‌حال آرزوی مرگ بچه رو داره. 26:56 و این پسر هم مثلاً مادرش رو دوست داره. 26:59 اما دوست نداره که درد مادر رو بکشه. 27:02 یا جای من هست توی این دنیا، یا جای مادرم. 27:05 یعنی هیچ عشقی رو جایگزین نمی‌کنه؛ نمی‌تونه مثلاً ظرف اون شکاف رو با چیز دیگه‌ای پر کنه. 27:12 این رو از تحلیل شما فهمیدم؛ نمی‌دونم درسته یا غلطه. 27:17 بعد استاد، من یه سؤالی دارم از شما. اشکال داره توی سوگ بپرسم؟ چون راجع‌به سوگه. 27:23 بپرس. 27:23 استاد، چرا من هرچی از دست می‌دم... 27:26 مثلاً الان خودتون می‌دونید که من الان هفت روزه عزیزم رو از دست دادم، 27:31 واقعاً عاشقانه دوستش داشتم، اما خیلی راحت میام سر کلاس و با بچه‌ها شوخی می‌کنم. 27:38 چت می‌کنم. 27:39 این مثلاً برای من آزاردهنده‌ست. 27:42 حتی مشکلی که من تجربه می‌کنم، 27:44 مشکلی که برای خودم پیش اومده، فوقش یک هفته ناراحت می‌شم. 27:49 بعد به زندگی برمی‌گردم، سریع. 27:53 مشکل چیه، نصیبه؟ 27:55 حس گناه سرزنش. 27:57 چرا من عزیزم رو از دست دادم، راحت کارهای خودم رو می‌کنم؟ 28:01 چرا این‌قدر تمرکزم بالاست؟ 28:03 ببین نصیبه، من بخوام ورود کنم به این موضوع، 28:06 می‌گم اینکه حتی احساس گناه داری الان... ببین، 28:09 این احساس گناه از دید من خودش می‌تونه معنی این رو داشته باشه که من دارم با این احساس گناه سوگم رو می‌پوشونم. 28:16 درسته؟ 28:17 خب، حالا نمی‌تونیم بهش ورود کنیم. 28:20 یعنی من ممکنه احساسات دیگری رو تجربه کنم برای اینکه غم رو تجربه نکنم. 28:25 حالا می‌تونه همون احساس گناه باشه، می‌تونه شرم باشه، می‌تونه خشم باشه، می‌تونه هر چیزی باشه. 28:31 یعنی درواقع انگار تو الان به‌جای تجربه غم، خشم از خودت رو داری تجربه می‌کنی. 28:38 یعنی چی؟ 28:39 از خودت عصبانی‌ای دیگه. 28:41 که چرا برای بنده‌خدا ناراحت نشدی؟ 28:43 ببین، تبیینش کردم. 28:45 من وقتی که عزیزم رو از دست دادم، دو روز یا سه روز ناراحت شدم. 28:51 وقتی دکتر گفت برو دنبال زندگی، هفته بعدش سریع اومدم کار خودم رو انجام دادم. 28:56 یعنی سریع اومدم خط بریل یاد گرفتم، زندگی خودم رو از نو شروع کردم. 29:01 دیدم برای هر مشکلی می‌تونم سریع handleش کنم؛ یعنی زود کنار میام. 29:05 اما اطرافیان خودم رو با خودم مقایسه می‌کنم؛ اونا بیشتر 29:10 مثلاً می‌مونن تا من. و همین هم برچسب خودخواهی بهم خورده. 29:15 اینکه اونا چه برچسبی می‌زنن بحث دیگه‌ایه. ولی 29:19 اینکه من خودم... من اگر سوگ رو رد کنم، 29:22 حتی اگر سوگ رو رد کنم، قاعدتاً نباید احساس گناه داشته باشم. 29:27 بابت اینکه اوکی... می‌دونی، وقتی می‌گی superego، 29:31 ببین superegoیی که توی دنیای بیرون وجود نداره؛ superegoی 29:35 تو که داخل خودت هست داره بهت پیغام می‌ده. 29:39 درسته؟ اون داره به تو پیغام می‌ده که تو سوگواری نکردی. پس یه چیزی احتمالاً باید باشه. 29:44 وگرنه چرا من، اگر سوگواریم تمام شده باشه، باید این حس رو داشته باشم؟ 29:48 پس برچسب بی‌رحمی به خودم می‌زنم. 29:51 بله، خودت می‌زنی؟ 29:53 آره، نه دیگران. خودم این حس رو دارم که چرا این‌قدر از دست دادن برام راحت شده. 30:01 می‌گم این خودش معنا داره؛ باید بهش ورود کرد. 30:03 ولی برداشت من اینه: الان به‌جای غم، تو خشم از خودت رو داری و شرم از خودت. 30:10 نمی‌دونم. 30:14 نمی‌دونم، چون سر کلاس همون active بودن خودم رو دارم. 30:19 یعنی نمی‌دونم واقعاً غم رو چطور تجربه بکنم. 30:24 نیست؛ باید روش کار کنیم، نسلین. 30:26 اینکه می‌گی «من باید غم رو تجربه کنم» خودش معناداره. چرا باید تجربه کنیم؟ 30:35 اوکی؟ 30:36 اوکی. نه، به‌خاطر اینکه دیگران رو با خودم مقایسه می‌کنم؛ حس قضاوت هست. 30:42 superegoته دیگه؛ درواقع والدته. 30:45 مرسی استاد. [نامفهوم]. 30:48 خواهش می‌کنم. خب داریوش، نمی‌دونم وصل شدی یا نشدی؟ 30:51 آره، آره. سلام عرض می‌کنم. 30:53 سلام، زنده باشی. 30:54 [نامفهوم]. 30:56 قبول باشه، ممنون، همچنین. 30:57 این مفهوم جدیدی که الان مطرح کردید، 31:02 توی ساختار neurotic این‌جوره یا توی مرزی منظورتونه؟ 31:08 اینکه عشق، به‌خاطر عشق، میل به نابود شدنِ عشق... 31:14 آره، آره. 31:16 ببین داریوش، یه سؤال کلی هست، رو به همه دوستان می‌گم. 31:20 درواقع توی ساختار neurotic این خیلی کمه. 31:24 یعنی خیلی handle شده‌ست. ولی درواقع روان ما دوست داره که کمترین تنش رو داشته باشه. 31:30 یعنی اگر دوست‌داشتنی در ما وجود داشته باشه، 31:33 توی ساختار neurotic، میل به نابودی به سمت صفر میل می‌کنه. 31:37 هرچقدر مرزی‌تر باشی، میل به نابودی توش بزرگ‌تر می‌شه. 31:40 یعنی درواقع اگر بخوام کلی نگاه کنم، 31:44 توی ساختارهای مرزی این نفرت و نابودی بزرگ‌تره تا توی ساختار neurotic. 31:51 آهان. یه جایی من خودم این مفاهیم رو متناقض می‌بینم با بحث‌های قبل. 31:57 حالا نمی‌دونم این تبیین neuroscience تفاوت داره. 32:02 یه جایی چون شما همه‌ش رو با هم استفاده می‌کنید، 32:05 فکر می‌کنم یه تناقض‌هایی توی این تبیین‌ها هست. 32:10 من به نظرم میاد وقتی مرزهای ego و superego، 32:15 درواقع یکپارچگی ego و superego، 32:19 اتفاق بیفته و بالاخره تحمل‌ها و ظرفیت‌ها درست 32:24 شده باشه، دیگه اون ambivalence هم صورت گرفته باشه. 32:29 و ما می‌تونیم، با اینکه دوست داریم، 32:33 استقلال طرف مقابل رو هم تحمل کنیم؛ ناکامی رو 32:38 هم در اون و هم در خودمون جا بدیم، 32:41 هم ارزش هر دوتاش؛ همه این‌ها از غلظتش خیلی کم می‌شه. 32:47 حالا کامل از بین نمی‌ره؟ از نظر من که کامل باید ساختار کلاً بره کنار. 32:54 یعنی کل این ساختار اصلاً خودش 32:58 یه‌جور آدم رو در اون pathology می‌کنه. 33:04 حالا چه از اون طیف اولش، چه آخرش. 33:08 حالا وجود کل این ساختار، خودش بیمارگونه‌ست؛ از نظر شخصی من. 33:14 ولی توی این قضیه هم باز هرچی neuroticتر می‌شه، 33:18 این مرزها محو می‌شه و یکپارچگی ایجاد می‌شه، 33:22 این قضیه این‌جوری نمی‌شه؟ استنباط من اینه؛ نمی‌شه؟ 33:26 نه، درسته استنباطت داریوش. یعنی من می‌گم همون صحبته. 33:31 ما گفتیم که کودک بیمار به دنیا میاد؛ درواقع والدین نمی‌تونن درمانش کنن. 33:38 اساسش اینه که این چیزی که داریم راجع‌بهش حرف می‌زنیم، ما انگار باهاش متولد می‌شیم. 33:43 حالا اینکه می‌گم متولد، یعنی در کودکی در ما شکل می‌گیره، 33:47 به‌واسطه هزار و یک عامل وراثتی که هنوز نمی‌دونیم. 33:50 و هرچی جلوتر می‌ره، درواقع درسته، باید کمتر بشه؛ کمتر، و به سمت صفر میل کنه. 33:56 که البته می‌گم هیچ‌وقت به نظرم صفر نمی‌شه؛ یعنی من نمی‌بینمش که صفر بشه. 34:02 ولی این استنباط تا حدودی درسته. 34:05 اون قسمتی که می‌گی باید کلاً یکپارچه بشه، 34:09 اصلاً فلسفی می‌شه داستان؛ یعنی خودش داستانیه که اصلاً... 34:14 من که اصلاً... غیرقابل یکپارچه شدن، خودش تناقض توشه. 34:20 یعنی ساختار وقتی تکه‌تکه شده، خودش تناقضه. 34:26 جمع که بشه، دیگه اصلاً ساختار نیست؛ یه چیز دیگه می‌شه. 34:29 یه کل واحده، یکپارچه. 34:31 آره، اصلاً دیگه superego، ego، اینا یه چیز می‌شن؛ یه چیز. 34:37 یعنی جداجدا نیستن اینا. اینا رو اصلاً ارزش‌ها، 34:41 تصاویر، همه اینا تکه‌تکه می‌کنه. 34:44 یعنی splittingه دیگه، حالا چه ضعیفش. 34:49 معروف‌ترین شکل شدیدش، همه‌ش splittingه. چون ضعیفه، ما نمی‌تونیم بگیم دیگه splitting نیست. 34:56 درسته. نه، حرفت درسته؛ با کلیتش موافغم. 34:59 درسته، ممنونم. 35:01 زنده باشی، سلامت باشی. 35:02 بله، می‌تونیم. 35:03 سلامت باشید. ببینید دوستان، ما وقتی می‌خوایم اصلاً دوچرخه‌سواری یاد بگیریم، 35:10 اگه بخوام این‌جوری نگاهش کنم، دوتا چرخ کمکی داریم. 35:14 درواقع وقتی ما از ego و superego استفاده می‌کنیم اینجا، 35:20 همون حرف داریوش درسته. 35:22 درواقع ما برای یادگیری انگار مجبور به splittingایم و توش گم می‌شیم. 35:28 حتی می‌گم، حالا جلسه قبل بود، اینجا صحبت نمی‌کنیم، 35:33 یه جایی حتی ego باید self باشه در اصل. 35:36 یعنی اصلاً این نگاه Kleinianه؛ یعنی کسایی که object relationsِ Klein رو می‌گن، 35:41 که اصلاً ego همون self هست. 35:43 اینا split شده. یعنی چیزی جز یک وجود نداره؛ همه‌چیز یکپارچه‌ست. 35:48 منتها حالا بنا به هزار و یک دلیل و بدبختی، 35:51 اینا جدا شده؛ حالا بگیم تمدن، بگیم هر چیز دیگه‌ای. 35:55 و قاعدتاً باید یکپارچه باشه. منتها می‌گم در مبحث ما نمی‌گنجه. 36:00 خب شهناز، صحبت کن، بفرما. وصلی؟ میکروفونت وصله. 36:07 وقتتون بخیر استاد. سؤال من یه‌کمی چندبخشی شده، جورایی. 36:13 اولش اینکه پس ما یه طیف داریم در این زمینه. 36:19 بله، حتماً. 36:21 از این‌که بگذریم، اونجا که شما 36:25 گفتید وقتی طرف سوگواری می‌کنه، خب، 36:29 غم میاد و غم خیلی سنگینه، 36:32 پردازشش سخته و باید کل سیستم مغزی ما 36:36 با هم یکپارچه کمک کنه این رو ببره. 36:42 این مراجع نوجوانی که من دارم، 36:45 پدرش یک سال و نیمه فوت کرده. این با مسائل هم‌سوگ اومده. 36:50 من اومدم روش کار کردم یک جلسه و کاملاً براش تلاش کردم برون‌ریزی کنه. 36:57 وقتی رفت، جلسه بعد که اومد گفتم حالت چطور بود؟ 37:02 گفت من دو ساعت سردرد شدید و سنگینی سر داشتم. 37:06 می‌خوام ببینم که همین می‌شه توجیه این سردردش دیگه؟ 37:10 اون فشاری رو که اونجا تحمل کرده، 37:13 یعنی درواقع یه ساختار neuropsychological این رو تبیین می‌کنه، درسته؟ 37:19 بله، بله، به‌شدت فشار میاد. اصلاً ببینید، چون طول می‌کشه؛ اشاره کردم، 37:26 طول کشیدن غم به‌دلیل پردازش خیلی خیلی زیاده. 37:30 یعنی این‌جوری فرض کنید: مثل اینکه شما یک دستور به کامپیوتر می‌دین؛ یک دستور همون لحظه به شما جواب می‌ده، 37:37 مثل لذت، مثل شادی. 37:39 منتها یک دستوری مثل غم، یا سوگ، رو وقتی به مغزتون فرمان می‌دین، 37:45 گاهی سه ماه طول می‌کشه تا پردازشش کنه. 37:49 یعنی انقدر دستور پیچیده و بزرگیه، 37:52 انگار که اصلاً پردازشش به این راحتی‌ها نیست؛ و حرفت درسته. 37:59 و آیا الان که رسیده به حسرت، داره جلو می‌ره؟ 38:03 داره سوگواری رو جلو می‌ره؟ 38:05 رسیدیم به یه جایی که دیگه الان حسرت 38:09 داره، حسرت رو تجربه می‌کنه. درست جلو می‌رم باهاش؟ 38:14 بله، بله؛ حسرت، افسوس. 38:17 بله. 38:18 دقیقاً درسته. 38:19 ممنونم. 38:19 خواهش می‌کنم، زنده باشی. خب جواد، بفرما. 38:34 جواد، میکروفونت وصله اگه سؤالی داری. آه، اوکی. مهتاب، 38:40 سؤالت رو بپرس تا بریم سراغ محتوا. 38:45 استاد ببخشید، شما گفتین که... 38:49 شما گفتید که مثلاً همه عزیزانشون رو دوست دارن که بمیرن؛ یعنی بعضی‌ها. 38:54 به‌خاطر اینکه اون رو دوست دارن. این در همه هست؟ 38:57 چون مثلاً همه میان می‌گن ما می‌ترسیم عزیزانمون از دست برن، مثلاً بمیرن. 39:02 نه. در همه که... می‌گم سؤال دوستان هم، 39:06 تقریباً سه‌تا از دوستان سؤالشون همین بود. 39:10 هرچقدر ساختار ما neuroticتر باشه، این کمتره. 39:13 و البته چون احساس گناه می‌گیرید از اینکه 39:18 بخواید فکر کنید این میل در شما هست، 39:21 این حالتون رو بد می‌کنه؛ پس ازش فرار می‌کنید، 39:26 سرکوبش می‌کنید. 39:30 تقبلش نمی‌کنید، یک کاری می‌کنید باهاش؛ مغز شما این رو از شما نمی‌پذیره. 39:34 به همین دلیل اگر بگیم هیچ‌کس بهش هشیار نیست، داریم درست می‌گیم. 39:39 یعنی بخش زیادی از آدم‌ها، بخش زیادی از انسان‌ها، به این آگاه نیستن. 39:44 که آنچه دردآوره، 39:45 تحملش در ساختار روانی‌مون قابل‌هضم نیست، ما میل به پس زدنش داریم. 39:52 میل به دور انداختنش داریم. 39:55 پس چی می‌شه که یه سری افراد این خواسته رو دارن؟ یعنی این میاد تو ذهنشون؟ 40:01 با اینکه می‌گید آدم‌ها واپس‌رانی دارن؟ 40:04 برعکسش میاد؛ reverseش میاد. 40:06 یعنی درواقع میل به مرگ مادرم نمیاد؛ ترس 40:10 از مرگ مادرم میاد بالا، یعنی تغییر می‌کنه. 40:14 چرا توی همه نمیاد بالا؟ 40:17 ظرفیت روانیه؛ توی آدم‌ها متفاوته. 40:20 ما یه بار گفتیم ترس از دست دادن چیزی می‌تونه به گذشته برگرده؛ که مثلاً طرف، 40:25 پدرش می‌رفته سفر یا traumaیی چیزی بوده. این هم می‌تونه باشه؟ 40:30 می‌تونه تأثیر داشته باشه، بله. 40:32 آها، ولی اون هم با اینکه ترس از trauma بوده، بازم دوست داره که مثلاً پدرش بمی‌ره؟ 40:38 بله. 40:39 باشه استاد، خیلی ممنون. لطفاً. 40:41 خواهش می‌کنم. 40:43 خب، برگردم سر محتوا. هی صحبت کنیم تا پخته‌تر شه، 40:48 تا جا بیفته چیزی که داره عنوان می‌شه. 40:52 نه. 40:54 objectی که بیشتر درونی‌تر بشه، بیشتر به حیاتش در ذهن فکر می‌کنیم یا برعکس؟ 41:00 هرچی درونی‌تر بشه، ازش easyتر می‌شیم، هما. 41:04 اینکه من پدرم یا مادرم رو به حد کفایت درونی 41:09 کرده باشم، خیلی ترس از دست دادنشون رو ندارم. 41:13 توی من زنده‌ان. ببینید دوستان، وقتی می‌گیم object درونی بشه، درواقع تو درونی شدی. 41:19 یعنی وقتی می‌گیم من پدرم رو درونی کردم، شما چیزی جدای از اون که نیستید. 41:24 الان من می‌گم اینجا بخوام صحبت کنم، باز گیج‌کننده‌ست؛ شما با اون یکپارچه‌ای، اون شماست. 41:29 مگه superego کیه؟ superego منم دیگه. 41:32 superego هم بخشی از منه؛ superego هم بخشی 41:36 از egoه که ما داریم بهش لیبل superego می‌زنیم. 41:41 اگر اون superego قراره با من حالش خوب باشه، یعنی با کودک داخلم یکپارچه‌ست. 41:48 یعنی کودک من، superego من و ego من، 41:51 اینا در کنار هم با خوبی و خوشی زندگی می‌کنن؛ پس حضور دارن. 41:55 چه در دنیای بیرون اون آدم باشه، چه در دنیای بیرون اون آدم نباشه. اگر غیر از این باشه، 42:02 هیچ آدمی بعد از روان‌درمانی اصلاً فارغ نمی‌شه از روان‌درمانی. 42:07 یعنی درواقع مراجع چرا شما رو درونی می‌کنه؟ می‌ره دیگه، اوکیه. وقتی شما رو درونی کرد، رفت، 42:13 دیگه توی خودش با شما صحبت می‌کنه، شما جوابش رو می‌دین. 42:18 یعنی توی خودش منِ نوعی جواب اون آدم رو می‌دم؛ پس به حیاتم ادامه می‌دم. نه؟ 42:24 پس انگار اون داره به من فکر می‌کنه، من هم به اون فکر می‌کنم. 42:28 توی ساختار روانی اون آدم؛ و این حالش رو خوب می‌کنه. 42:31 انگار این مراقبت‌کننده‌ست، این نگه‌دارنده‌ست. 42:37 می‌تونه برای من contain‌کننده باشه؛ داخل من وجود داره. و هرچی داخلم نیست، آره، اوکی، راست می‌گید، 42:44 من باید برم توی دنیای بیرون پیداش کنم؛ بهم فشار میاره، از دستش بدم دردناک‌تره. 42:50 یعنی من انگار به ظرفیتی نیاز دارم که توی خودم نگهشون دارم. 42:55 باز هم برگردم به جمله اول: جا برای من و مادرم، هر دو، نیست. 42:59 ببینید، مراجع نمی‌گه توی دنیای واقعی. ببینید، 43:03 مسئله بیرون نیست؛ مسئله توی منه. نمی‌گه توی دنیا یا جای منه یا جای مامانم. 43:11 physical نیست. یعنی می‌گه توی روان من به اندازه هر دومون جا نیست. یعنی من پای اون رو لگد می‌کنم، 43:17 اون پای من رو لگد می‌کنه. این کیه که پای من رو لگد می‌کنه؟ مگه غیر از اون بخشی که ما می‌گیم superego؟ 43:23 اونه که پای من رو لگد می‌کنه و حال من بد می‌شه و دردم میاد. 43:27 و من هم حالا باز به اون گیر می‌دم؛ اون ناراحت می‌شه، اون با من پرخاش می‌کنه، 43:32 من به اون پرخاش می‌کنم، من احساس گناه می‌گیرم ازش، می‌خوام پرتش کنم. 43:37 ذهنم نمی‌ذاره چون دوستش دارم. 43:39 اینا که اصلاً بیرون اتفاق نمی‌افته؛ اینا همه‌ش توی تو اتفاق می‌افته. 43:45 منتها یکپارچه نیست، به موازات هم نیست، در امتداد هم نیست و تکه‌تکه‌ست؛ از هم جدان. 43:53 برای اینکه بتونم این تکه رو باز هی بازترش کنم، 43:56 جا بندازم براتون: از دست دادنش آروم‌تریم؛ قطعاً همین‌طوره، چون object رو قسمتی از وجود خود می‌دونید. درواقع درسته. 44:03 یه مراجع رو اشاره کنم؛ با این شکایت اومد پیشم 44:06 که می‌گفت: «من همی‌شه ترس از دست دادن بچه‌م رو دارم.» 44:12 «و می‌ترسم بچه‌م بمی‌ره. همش دلواپسم، همش می‌ترسم بمی‌ره.» 44:20 حتی یه جایی اشاره کرده بود؛ من می‌گم که «حتی ما مسافرت که می‌ریم، 44:26 من و دوتا بچه‌هام و همسرم با هم می‌ریم.» 44:29 «من اجازه نمی‌دم کسی تنها بره مسافرت؛ یعنی 44:33 اجازه نمی‌دم همسرم بچه‌هام رو تنها ببره.» درسته؟ 44:38 چرا اجازه نمی‌دم؟ جمله اینه: «اگر هواپیمای ما سقوط کرد، همه با هم بمیریم. 44:44 من تحمل اینکه بچه‌م رو از دست بدم ندارم. اگر قرار بمیریم، 44:49 همه با هم بمیریم؛ اگر قرار باشیم، همه با هم باشیم.» 44:53 خب، چرا این رو می‌گه؟ حالا شاید تبیینش 44:57 رو بتونیم بهتر ببینیم. این تبیین چه‌شکلیه؟ 45:01 انگار من جا نیست دیگه؛ یعنی درواقع بدون یکیش من قادر به حیات نیستم. 45:07 انگار این ظرفیت داخل من وجود نداره که تحمل کنم این خلأ رو، این نبودن رو. 45:14 نکته، بودنشون هم برای من دردسره. چرا؟ چون من همش دارم فکر می‌کنم، 45:19 همش مضطربم، همش می‌ترسم از دستشون بدم، 45:22 همش نگران این موضوعم. یعنی پس بودنشون هم 45:25 انگار چیز خوبی نیست. درسته، دوستشون دارم، 45:29 اما برای من فشاره؛ بودنشون هم من رو اذیت 45:32 می‌کنه، درواقع ساختار روانی من رو داره قلقلک می‌ده، 45:37 به ساختار روانی من داره فشار میاره و دوست ندارم؛ می‌خوام پسش بزنم. 45:43 اینا ماشاءالله از این موضوعاته. 45:45 اینکه حالا چجوری می‌ره توی ساختار روانتون دور می‌زنه و برمی‌گرده، اون یه بحث دیگه‌ست. 45:51 بارها اینجا صحبت کردیم، مثال زدیم. 45:54 مثلاً مراجعی که میاد به شما می‌گه: «من خواب 45:58 دیدم پدرم دنبالم کرده، می‌خواد به من تجاوز کنه.» 46:02 و وقتی ریز می‌شیم، می‌بینیم که این منم که می‌خوام پدرم رو به دست بیارم، 46:07 نمی‌تونم به دست بیارم، میلم project می‌شه، 46:10 تصویرم یا fantasy می‌شه که اون من رو به دست بیاره؛ مصداق به‌دست‌آوردن رو می‌ذارم تجاوز. 46:16 یعنی هم می‌ترسم و هم میل دارم این اتفاق 46:20 بیفته؛ من میل دارم پدرم به من تجاوز کنه. 46:25 ببینید، خوانش رو می‌خوام بهش فکر کنید. 46:27 به مردم عادی وقتی این رو می‌گیم، خیلی ترسناکه، 46:32 خیلی بده؛ یعنی چی من میل دارم پدرم به من تجاوز کنه؟ 46:38 چرا؟ چون این خوانشی که اون آدم می‌کنه نامفهومه. خوانش من و شما باید فرق کنه. 46:43 اگر من میل دارم پدرم به من تجاوز کنه، یعنی من میل دارم بهش تجاوز کنم. 46:48 اینجا تجاوز رو حذف می‌کنیم؛ درست شد؟ این رو حذف می‌کنیم. 46:54 میایم می‌گیم که نه، بحث تجاوز نیست؛ بحث به‌دست‌آوردنه، بحث مالکیت هست. 46:59 حالا اینکه ذهن چجوری این رو پردازش می‌کنه، این یه بحث دیگه‌ست. درست شد؟ 47:04 نگاه به زندگی رو تغییر می‌دیم. 47:06 قطعاً همین‌طوره که ما باید بتونیم اون برش رو هم ببینیم که چی می‌شه. 47:09 من اگر میل دارم که مادرم بمی‌ره، 47:13 این خوانشش این نیست که من 47:17 میل دارم اون بمی‌ره. درست شد؟ 47:22 این خیلی ساده‌ست که ما ساده‌لوحانه بگیم که خب چرا؟ من اگر می‌ترسم، 47:28 هر روز فکر می‌کنم که بچه‌م قراره بمی‌ره، 47:32 خب این یه چیزی توشه؛ من میل دارم 47:35 بچه‌م بمی‌ره. چرا میل دارم؟ چون خیلی دوستش دارم. 47:39 چون می‌ترسم از دستش بدم. 47:42 خوانشش برای من مهمه که بتونید بفهمینش، خوانشش رو تجربه کنین. 47:48 چجوری تبیین می‌کنیم؟ الان برای تبیین مراجع نیست؛ من می‌گم اول ما بفهمیم. 47:53 یعنی ما، این هفتاد و خورده‌ای نفر اینجا، بفهمیم داریم راجع‌به چی صحبت می‌کنیم. 47:57 تبیین برای مراجع یه بحث دیگه‌ست؛ حالا اینکه چجوری می‌خوایم بهش نشون بدیم که 48:01 چه اتفاقی داره داخل ساختار روانت می‌افته، موضوع دیگه‌ایه. 48:07 چون شما این رو به مراجع بگید، 48:09 اصلاً نمی‌پذیره؛ یعنی اصلاً نمی‌بینه و بعد کمکی هم بهش نمی‌کنه و فایده‌ای هم نداره. 48:16 چجوری جا باز می‌شه توی ظرفیت روانی؟ 48:19 باز شدن ظرفیت توی ساختار روانی ما یعنی من این‌قدر 48:23 از دست بدم، مادرم رو، و بشینم بابتش سوگواری کنم. 48:27 اینکه می‌گم مادرم، مصداقه. هر objectی، هر مفهومی، 48:32 هر نوع attachmentی که حالا توی سه‌سالگی میاد، 48:36 طبق نگاه روان‌کاوی؛ من با اون کار ندارم. 48:39 یعنی هر نوع از دست دادنی. یعنی من لازمه خیلی از دست بدم. 48:43 یعنی وقتی مراجعی به شما میاد می‌گه «آره، دوست‌پسرم ولم کرده، من خیلی غمگینم»، درست شد؟ 48:50 این آدم باید ده بار دیگه دوست‌پسر از دست بده؛ ده بار دیگه این اتفاق 48:55 بیفته و mentalize بشه و ذهنی‌سازی بشه و من تجربه‌ش کنم و باهاش زندگی کنم، 49:01 نه اینکه پسش بزنم. 49:04 درست شد؟ نه اینکه پسش بزنم. 49:07 می‌خوام اون اصطلاحاً در من یک جا باز کنه؛ نه؟ جا باز کنه. 49:14 نکته: ظرفیتی که در self وجود داره، ظرفیتی که در خود وجود داره، 49:20 بی‌نهایته، دوستان. 49:22 ما جا برای از دست دادن همه آنچه توی 49:25 این کره خاکی هست داریم؛ فقط ظرف شکل نگرفته. 49:29 یعنی ظرف انگار بسط پیدا نکرده؛ 49:32 ظرف انگار تمرین کافی براش اتفاق نیفتاده. 49:37 این نیست که بگیم جا نداریم. 49:40 ببینید، باز هم برای من مهمه؛ ببینید، 49:42 اینکه مثلاً بگیم ساختار روانی ما فقط برای عاشق شدن، اون هم یک بار، جا داره، 49:48 یک آدم خاص، یعنی یک عشق وجود داره و لاغیر؛ درست شد؟ 49:54 همچین چیزی نداریم. درست شد؟ همچین چیزی وجود نداره. 50:00 ما می‌تونیم عاشق همه باشیم، در اصل. 50:05 حالا ما اون نگاهی که داریم... 50:07 پس من می‌تونم عاشق همه باشم؛ من می‌تونم برای همه عشق‌های از 50:11 دست‌داده‌م بشینم سوگواری کنم. پس یه دونه نیست؛ یه uniqueای وجود نداره. 50:20 باز هم می‌گم فلسفی می‌شه، 50:21 ولی می‌خوام برای اینکه باز مفهوم رو جا بندازم: درواقع شما باید بتونید 50:26 عاشق همه آدم‌های دنیا بشید و وقتی نمی‌شید یه جای کار ایراد داره. 50:30 نمی‌گم بریم به اون سمت؛ اصلاً منظورم این نیست که باید بریم ما عاشق همه بشیم. نه، 50:35 منظورم این نیست؛ منظورم اینه که ظرفیت هست، ظرفه. 50:40 یه مثال دیگه براتون بزنم. ما می‌گیم که دوستان، 50:44 IQ یه آدمی فکر کنید هفتاده؛ شما هرچقدر سؤال 50:49 رو عوض کنید، اون نمی‌تونه به سؤال جواب بده. 50:55 باز نکته دیگه: IQ مثلاً منِ نوعی ممکنه صد باشه. 50:59 پس اگر به سؤالی نمی‌تونم جواب بدم، یعنی دانشش رو ندارم، 51:03 یعنی کسی به من یاد نداده. حالا این مثالیه که دارم بهتون می‌گم. 51:08 یاد نداده چجوری حلش کنم؛ نه اینکه تواناییش رو ندارم، یاد ندارم. 51:15 جا باز کنه که چی بشه؟ نصیبه، وقتی می‌گی جا باز کنه، 51:20 برام این تکه‌ش مهمه: وقتی جا باز نمی‌کنه، 51:24 ظرفیت نیست؛ جا برای یه نفر بیشتر نیست. 51:30 انگار مثل جمله مراجع؛ باز برگردم: جا یا برای منه یا برای مامانم. هر دومون توش جا نمی‌شیم. 51:37 یعنی من نمی‌تونم خودم و مادرم رو با 51:41 هم دوست داشته باشم، با هم بپذیرم، 51:45 با هم بهشون عشق بدم. 51:47 انگار هم‌زمان می‌تونم یا به خودم عشق بدم یا به 51:52 مادرم؛ یکی رو باید انتخاب کنم و این برام سخته. 51:58 یعنی این سخته که من انگار هم‌زمان یکی رو انتخاب کنم، 52:02 درحالی‌که اصلاً نیازی نبود این کار رو کنم. من باید بتونم عاشق اون هم باشم و عاشق خودم هم باشم. 52:08 علی‌رغم همه تعارضاتی که وجود داره، 52:12 علی‌رغم همه چالش‌هایی که وجود داره. 52:16 امیدوارم تا حدی رسونده باشم. 52:20 برم سراغ یه مثال براتون بزنم از این مصداق که داریم راجع‌بهش صحبت می‌کنیم. 52:28 مراجعی داشتم که می‌گفت توی حدود 52:33 هفت‌سالگی مادرم رو به شکل خیلی بدی، 52:39 توی حادثه‌ای، از دست دادم. 52:43 مثل اینکه مامانش داشته از گوشه خیابون رد می‌شده؛ یه ماشین، 52:49 یه راننده‌ای که حالش حال خوبی نبوده، صبح، 52:53 یعنی مثلاً ساعت فکر کنم هشت صبح، 52:56 داشته می‌رفته نون بگیره و میاد می‌زنه به مادرش و 53:01 مادر می‌افته توی جدول و فوت می‌کنه و از بین می‌ره. 53:07 «دوغ گازدار خورده؟» بله مهدی، دوغ گازدار؛ امان از دوغ گازدار. 53:13 و مادر فوت می‌کنه. این اولین سوگیه که ایشون تجربه کرده، 53:19 اما تجربه نمی‌شه. چرا؟ 53:22 می‌گه «ما به‌محض اینکه مادرم فوت کرد، دنیا به هم ریخت. 53:26 پدر من چهلم مادرم رفت زن گرفت؛ گفت من تحملش رو ندارم.» 53:30 و توی این پروسه من دائماً احساس... 53:33 یعنی چون از یه موضوعی shift می‌شد به 53:37 یه موضوع دیگه، من اصلاً فرصت سوگواری نداشتم. 53:43 یعنی مادر من فوت کرد، ما آلاخون‌والاخون شدیم، بلاتکلیف شدیم، معلوم نشد کی به کیه، چی به چیه؛ دعوا، 53:50 مرافعه، بگیر و ببند تا بریم بفهمیم چی به چی شد، کی به کی شد. بابام گفت من زن می‌خوام؛ چهلم زن رفت گرفت. 53:57 اینکه چهلم گرفته، یعنی از بیستم به فکر بوده دیگه. 54:00 بعد خانواده مادر هم یه داستان 54:04 علم‌شنگه؛ اون‌ور یه داستان بگیر و ببند. 54:08 و من انگار توی کوران اتفاقات زندگی می‌افتادم که نمی‌تونستم... 54:15 اصلاً نرسیدم انگار این پردازش انجام بشه. 54:19 یعنی من سوگواری رو انجام ندادم اونجا؛ jump شد، از روش پریدیم. 54:25 و می‌گه این اتفاقات تا حدود چهارده‌سالگی طول کشید. 54:29 می‌گفتیم از هفت‌سالگی تا چهارده‌سالگی، 54:33 هفت سال در این قشقرق بودیم. رفتیم، نامادری ما رو نخواست. 54:38 گفت «من شما رو نمی‌خوام.» ما بداخلاقی می‌کردیم؛ من بداخلاقی می‌کردم. 54:43 حوصله من رو نداشت، حوصله هیچ‌کس رو نداشت. 54:46 خب، نمی‌خواست زندگی گذشته پدر من رو. 54:50 حالا پدرم تقسیم می‌کرد؛ یه جایی من خونه دایی‌ام بودم، 54:53 یه جایی خونه مادربزرگم بودم، یه جایی خونه مادربزرگ پدری‌م بودم. 54:58 یه بلاتکلیفی، 54:59 یعنی آشوبی این وسط اتفاق افتاد که ما یه سوگواری رو نکردیم. تا کی؟ تا چهارده‌سالگی. 55:05 می‌گه «رفتیم جا بیفتیم و من خونه مادربزرگ مادری‌م ساکن شدم؛ اونجا رفتیم.» 55:12 و اونجا stable شدیم؛ مثلاً دو سال آخر دیگه تقریباً اونجا stable 55:16 شده بودیم که البته اون هم مشکلات خاص خودش رو داشت. 55:19 می‌گفت «توی حدود چهارده‌سالگی مادربزرگم فوت کرد و مادربزرگ 55:25 من هم از بین رفت.» یعنی اون پایگاه 55:29 هم از بین رفت و باز دوباره آلاخون‌والاخون شدیم. 55:34 دیگه حالا دایی‌ها هم قبولم نمی‌کردن. یعنی من چهارده سالم بود؛ بابام که هیچی، 55:38 مادربزرگم که هیچی، پایگاهی که داشتم؛ دایی‌ها هم هیچی. 55:43 جای مشخصی نداشتم که بگیم برم اونجا. 55:45 و دوباره سوگواری نشد؛ یعنی دوباره من توی 55:49 پروسه‌ای افتادم. می‌گفت «چهارده سالم بود، می‌خواستن شوهرم بدن.» 55:54 یعنی تنها راه‌حلی که به عقل آدم‌ها می‌رسید این بود 55:59 که خب شوهرش بدیم؛ دیگه یعنی انگار ردّم کنن برم. 56:03 [نامفهوم]. 56:08 پس یعنی از سن چهارده‌سالگی، حالا من مثلاً دختر نوجوان، 56:13 ازدواج چیه؟ حالا به کی می‌خوان شوهرم بدن؟ 56:17 می‌گفت «می‌اومدن و می‌رفتن، خواستگارهای مختلف. 56:19 مثلاً طرف می‌اومد چهل سالش بود؛ می‌خواستن من رو به اون چهل‌ساله بدن.» 56:23 چون مهم نبود؛ می‌خواستن ردّم کنن. منم متولی که نداشتم؛ یه مادربزرگی بود که هوای من رو داشت. 56:29 بعد دایی‌ها بودن که سر ارث دعواشون شد؛ اصلاً یه جنگ داخلی اتفاق افتاد. 56:34 بابای من که از اون وقت خب عادت کرده بود من پیشش نباشم. 56:37 اون یه زندگی داشت و من جایی توی اون زندگی نداشتم که بخوام برم. 56:41 نهایتش می‌گفت مثلاً دو روز در هفته هم می‌رفتم اونجا؛ خب که چی؟ 56:47 و معلق بودم وسط زمین 56:50 و هوا و بلاتکلیف؛ بلاتکلیف. 56:54 توی چهارده‌سالگی می‌گه «خواستگار چهل‌ساله‌ای داشتم که تقریباً 56:58 داشت قطعی می‌شد که من با اون ازدواج کنم.» 57:01 گفتن «بدینش به همین، بدین دیگه؛ این اومده. حالا درسته سنش زیاده، 57:04 یه بار هم ازدواج کرده بود، طلاق گرفته بود.» 57:07 و گفتن «به این بدین.» بماند که این 57:11 آدم می‌گه «منم بدم نمی‌اومد.» درست شد؟ 57:15 می‌گه که «منم خیلی ناراحت نبودم از اینکه با این آدم چهل‌ساله بخوام ازدواج کنم.» 57:22 و همچنین خیلی هم، می‌دونید، 57:25 انگار از بلاتکلیفی بهتر بود؛ انگار از اون 57:29 بلاتکلیفی که من توش بودم بهتر بود. 57:32 خلاصه می‌گه من با اون آدم ازدواج کردم. خب، 57:35 اختلاف سنی زیاد؛ درک درستی هم از من نداشت، فهم درستی از من نداشت. 57:44 و ارتباط خوبی با هم نداشتیم؛ بودیم دیگه. می‌گه تا سن هجده‌سالگی، 57:50 یعنی از حدود چهارده تا حدود هجده‌سالگی، این چهار سال. 57:55 می‌گه خب، بود؛ یه جور بابام بود، درسته؟ 57:58 حالا می‌گم context ریزش رو کار ندارم؛ برای من مهمه که این رو ببینید. 58:05 می‌گفت از حدود هجده‌سالگی، بنا به اتفاقاتی که افتاد، 58:09 من شروع کردم به ساخت روابط عاطفی به موازاتش. 58:15 حالا ببینید، اون‌ور انگار همسر من هم چهل‌وپنج سالشه. 58:19 یعنی من تقریباً با یه آدم میان‌سال طرفم که حوصله نداره. 58:26 دغدغه‌ش اصلاً من نیستم؛ از من فقط سکس می‌خواد. 58:30 خب، اون رو هم من تأمین می‌کنم؛ خیلی براش مهم نیست. 58:35 من شروع کردم به ساختن روابط عاطفی زیاد، 58:39 موازی؛ گاهی دوتا، سه‌تا رابطه عاشقانه. 58:45 و اتفاقی که توی این روابط عاشقانه می‌افتاد، 58:49 می‌گفت که «می‌رسیدم؛ من آدم‌ها رو عاشق خودم می‌کردم.» 58:57 «آدم‌ها عاشق من می‌شدن.» این تکه رو فقط داشته باشید. 59:00 چی می‌شه؟ رها می‌کردم؛ داغ دل خودم رو به دلشون می‌ذاشتم. 59:07 اصطلاح مراجع: «من داغ خودم رو به دل اون‌ها می‌ذاشتم.» 59:14 من عموماً هم آدم‌هایی انتخاب می‌کردم؛ آدم‌هایی رو 59:19 انتخاب می‌کردم که عموماً آدم‌های نسبتاً وابسته‌ای بودن. 59:27 آدم‌های نسبتاً وابسته‌ای بودن، 59:29 که خیلی روی من سرمایه‌گذاری می‌کردن. 59:32 بعد من گذشته پر از آه و پر از دردم رو براشون می‌گفتم. 59:37 یه حسی توی اونا ایجاد می‌شد؛ اونا همشون می‌اومدن برای نجات من. 59:42 همشون می‌اومدن برای نجات دادن من، برای اینکه من رو نجات بدن. 59:49 نه؟ و همشون عموماً مثلاً... من هجده سالمه، 59:53 مثلاً پسر بیست‌وهفت‌ساله، بیست‌وهشت‌ساله، سی‌ساله، 59:58 و من داستان زندگیم رو براشون می‌گفتم که «این اتفاقات برای من افتاده، 1:00:04 من بیچاره شدم، همسرم رو دوست ندارم، طرف مثلاً بیست سال از من بزرگ‌تره، 1:00:10 اصلاً ما چیز مشترکی نداریم.» همشون می‌گفتن که «نه، 1:00:15 اصلاً من نجاتت می‌دم.» اینکه اونا چه طرحواره‌ای داشتن، 1:00:20 اینکه اون طرف مقابل مشکلش چی بوده، اون 1:00:24 رو کار ندارم دوستان؛ با اون اصلاً کاری نداریم. 1:00:30 این نقطه هم مهمه که بتونید ببینید: از یک جایی 1:00:34 به بعد که رابطه با اون آقایون تا حدودی جلو می‌رفت، 1:00:38 از یک جایی به بعد انگار من کاری می‌کردم که 1:00:42 همسرم بفهمه. می‌گفت همسر من می‌فهمید؛ من به باد کتک، 1:00:47 طرف مقابل به نابودی و افتضاح، و اونا 1:00:50 فشار می‌آوردن، می‌گفتن «خب حالا طلاق بگیر، 1:00:54 ولش کن.» می‌گفتم «نه، نمی‌شه؛ من متعهدم.» 1:00:57 می‌نشستم سوگواری می‌کردم؛ دقت کنید، می‌نشستم سوگواری می‌کردم، 1:01:04 می‌نشستم گریه می‌کردم. 1:01:07 درواقع می‌نشستم به حال خودم گریه می‌کردم، نه برای کسی؛ سوگ منه. 1:01:14 می‌دونید، انگار به سوگواری خودم می‌نشینم، اگر عبارت درست باشه. 1:01:21 می‌دونید، 1:01:22 انگار یه چله‌نشینی هست؛ انگار من دارم 1:01:26 برای خودم سوگواری می‌کنم و می‌کردم سوگواری. 1:01:30 و درواقع درسته که داغ خودم رو به دل اون آدم‌ها 1:01:33 می‌ذاشتم؛ از قصد کاری می‌کردم که همسرم بگیره بزنه اونا رو. 1:01:37 نه اینکه بگیره بزنه... 1:01:39 ببینید هما، بالاخره من نمی‌گم هشیار؛ انگار ناخودآگاه وقتی داره جدی می‌شه، 1:01:46 من مثلاً یه رابطه رو یه سال مخفی کردم و بعد در عرض یک هفته همه‌چیزش لو می‌ره. 1:01:54 توی مواردی که عنوان می‌کنه، 1:01:56 می‌گه «یه بار گوشیم روی میز بود؛ یه بار کنارش نشسته بودم، پسره پیام داد.» 1:02:02 یه بار مثلاً، می‌دونید، انگار موقعیت‌هایی که تماماً اتفاقیه. 1:02:07 ولی انگار یه نوع سهل‌انگاری توش هست؛ یک سهل‌انگاری ناهشیار داخلش هست. 1:02:14 یه سهل‌انگاری که انگار من میل دارم سوگواری 1:02:18 کنم، هست. من میل دارم از دست بدم، 1:02:21 من میل دارم تنبیه بشم، من میل دارم نابود بشم. 1:02:26 انگار من نمی‌تونم خودم رو رها کنم؛ من گیرم، من اسیرم. 1:02:31 درست شد؟ پس من توی سیکل گیر می‌افتم. 1:02:35 طرف مقابل خودشون رو می‌کشتن برای من. می‌گفت گاهی بعضی‌هاشون می‌اومدن و با همسر من دعوا می‌کردن. 1:02:42 می‌گه یکی‌شون پرونده قضایی تشکیل شد؛ یه پسر حدود سی‌ویک‌ساله، 1:02:48 که به‌شدت هم قدرتمند بود؛ یعنی اصلاً اومد که من رو نجات بده. 1:02:53 می‌گه در دادگاه من سمت همسرم رو می‌گرفتم، 1:02:57 که «آره، من اشتباه کردم. 1:02:58 من نمی‌خوام این زندگی رو ول کنم؛ این اشتباه منه. نمی‌تونم با احساس گناه هم کنار بیام.» 1:03:03 همه توجیهات منطقی داشتن. 1:03:06 یعنی واقعیتش اینه که من مثلاً نمی‌خوام خودم رو نجات 1:03:12 بدم؛ من مثلاً قرار نیست از سوگ خودم خارج بشم، 1:03:17 قرار بر این نیست. 1:03:23 چرا یکی رو انتخاب نمی‌کرد؟ 1:03:25 بحث انتخاب یکی نیست؛ من نمی‌خوام خودم رو نجات بدم. 1:03:30 اون انگار بازی ناهشیار منه. 1:03:33 یعنی من می‌خوام این‌جور رانه‌هایی که وجود داره رو 1:03:37 ببینید؛ این میل‌های در تعارض با هم رو ببینید. 1:03:41 من میل به فرار دارم و درعین‌حال میل به موندن و زجر 1:03:48 کشیدن و تنبیه شدن و درد 1:03:51 کشیدن و سوگوار خودم بودن دارم. 1:03:57 پس من دارم، اما انگار، 1:03:58 سوگواری می‌کنم؛ برای خودم شرایط رو به‌گونه‌ای می‌سازم که این سوگواری توش ادامه پیدا می‌کنه، 1:04:05 این سوگواری توش هست. شکایت مراجع به‌شکل هشیار، دوستان، اینه که «من آدم متعهدی هستم.» 1:04:12 «من آدم متعهدی هستم و چرا می‌شینم این کارها رو می‌کنم؟ 1:04:17 من چی کم دارم که دارم این کارها رو می‌کنم؟» 1:04:22 «من آدم بدیم، من آدم مزخرفیم، من آدم کثیفیم. همسر من به من پول می‌ده، 1:04:28 به من توجه می‌کنه، هوای من رو داره. حالا درسته عشق پیش اون‌جوری نیست، 1:04:34 ولی در بدترین شرایط زندگی اومد من رو که نه بابا داشتم، نه مامان داشتم، 1:04:41 نجات داد، برداشت برد.» درست شد؟ 1:04:45 اینا توجیهات مراجع؛ یعنی اصلاً شکایت مراجع اینه. 1:04:49 بماند که ببینید، این از حدود هجده‌سالگی بوده تا حدود سی‌سالگی ادامه پیدا کرده. 1:04:55 یعنی از حدود هجده‌سالگی شروع شده این بازی، 1:05:01 این تجربیات، و همسرش هم طلاقش نمی‌ده. 1:05:05 یعنی شاید بعد از هفت یا هشت‌تا رابطه‌ای که بهش آگاه می‌شه، 1:05:12 هفت تا هشت‌تا جایی که مچش رو گرفته؛ یعنی مچ هم گرفته شده، 1:05:18 لو رفتم، درست شد؟ و الان حدود مثلاً سی سالمه، 1:05:24 نزدیک بیست‌وهفت تا سی سال 1:05:27 فکر می‌کنم؛ همچنان این بازیه. 1:05:31 این بازی بعدش کشف می‌شه؛ شوهر، باباشه هما. 1:05:37 دیگه الان باید متوجه شده باشید با تمام توضیحاتی 1:05:41 که دادیم: نگاه شوهر این خانم به این خانم، 1:05:45 همسرش نیست؛ 1:05:46 دختربچه شیطونیه که گهگاهی شیطنت می‌کنه. 1:05:52 نگاهش این نیست که همسرمه. 1:05:55 خب، بالاخره من باباشم، اونم بچه‌مه؛ بچه‌م هم هر از گاهی شیطونی می‌کنه، 1:05:59 دوتا سیلی می‌خوره، یه چک می‌خوره، درست می‌شه. 1:06:04 و این سیکل داره توش اتفاق می‌افته؛ نه چیزی بیشتر. 1:06:14 هم‌زمان با این اتفاقی که می‌افته 1:06:18 تا حدود سی‌سالگی و شروع پروسه درمان، 1:06:22 این اتفاقی می‌افته که ببینیدش. 1:06:26 می‌گه «توی حدود سی‌سالگی خواب‌هایی می‌بینم از اینکه 1:06:33 توی خواب‌هام یک پیرزن زشت و چادری...» 1:06:38 «یک پیرزن زشت و به‌شدت چادری، 1:06:41 هر جا می‌رم دنبالمه توی خواب‌هام؛ توی همه خواب‌هام هست.» 1:06:47 می‌گه «مثلاً محتوای خوابم عوض می‌شه. 1:06:49 مثلاً توی یک خواب دارم با هواپیما می‌رم یه جای دیگه، اون توی هواپیما هست.» 1:06:55 درست شد؟ می‌گه «من مثلاً توی یک مهمونی هستم»، می‌گفت «اون توی مهمونی هست.» 1:07:01 می‌گه «انقدر این‌ها قویه که گهگاهی توی خونه وقتی نشستم، فکر می‌کنم اون پیرزنه توی اتاقه.» 1:07:08 یعنی یه جایی انگار احساسش می‌کنم 1:07:12 پشت سرمه؛ صورت به‌شدت کریه، 1:07:16 زشت و چادری. درست شد؟ 1:07:19 کاری هم با من نداره، ولی هست؛ همه‌جا هست. این یه خواب. خواب دیگه‌ای که می‌بینم، 1:07:25 که خیلی تکرار می‌شه، می‌گه «توی این خواب من حالم بده.» 1:07:30 خواب دیگه‌ای که می‌بینه، 1:07:32 می‌گه «من یه سری خواب هم دارم که به‌شدت می‌بینم یا توی استخرم که 1:07:37 یه آب زلالی داره، یا دائماً در حال دوش گرفتنم، زیر دوش آبم.» 1:07:45 این یه پک خواب دیگه‌ایه که وجود داره. این دوتا رو دقت کنید بهش. 1:07:51 پس یه پیرزنی هست که چادریه. نکته: مامان چادریه. 1:07:57 مامان چادریه. حالا می‌رسم به اینکه اصلاً یعنی چی. 1:08:01 مامان چادریه. آب هم دارید، درست می‌گیم. 1:08:04 انگار اصلاً اینکه کلمه «زلال» رو مراجع توی 1:08:08 دیالوگش با شما عنوان می‌کنه، معنا داره. 1:08:12 «من یه آب زلال، یه آب تمیز؛ اونجا هستم خوبه، 1:08:15 اونجا حس بدی ندارم.» انگار من یک احساس گناه همیشگی دارم. 1:08:20 انگار مادر من همی‌شه توی خواب‌هام هست؛ مادر من با چهره کریه، 1:08:27 زشت و کثیف داره من رو تعقیب می‌کنه. 1:08:32 اون کراهت و زشتی و کثیفی مال منه؛ یعنی اون چندش بودن منم. 1:08:38 درسته؟ توی مادرم می‌بینم. 1:08:41 انگار درسته که superego هست، ولی انگار اون همی‌شه همراه من داره میاد. 1:08:45 من کثیفم، من با آدم‌های دیگه ارتباط دارم. 1:08:48 مامانم نیست که کثیفه؛ بگم reverseش کنیم. خب، چرا؟ چون مادرش... 1:08:54 توضیح می‌دم که بریم ببینیم چه اتفاقی می‌افته. 1:08:59 بعد بهش می‌گم که «خب، چه اتفاقی افتاده تا حالا؟ 1:09:02 چند بار رفتی سر خاک مادرت؟ اصلاً سوگواری کردی؟ از مامانت یادت میاد؟» 1:09:07 می‌گه «ببین، خاطراتی از مادرم ندارم. درسته 1:09:11 من تا هفت‌سالگی با مادرم زندگی کردم، 1:09:14 مادر داشتم، ولی ازش یادم نمیاد؛ خیلی یادم نمیاد. انگار، می‌دونید، 1:09:21 ذهنم مادرم رو فراموش کرده. در دنیای واقعی من مادرم رو انکار می‌کنم، 1:09:27 ignore می‌کنم؛ اصلاً خاطره‌ای ازش ندارم، یادآوری ازش وجود نداره.» درست شد؟ 1:09:34 اصلاً بهش می‌گم «یه خاطره خوب از مادرت بگو»، 1:09:37 به‌سختی می‌تونه خاطره بیاره؛ اصلاً دسترسی بهش نداره که بتونه خاطره بگه. 1:09:43 یا «یه خاطره بد ازش بگو»، باز همچین چیزی نیست؛ 1:09:46 ابزاری ندارم که بتونم اون رو توی خودم نگه دارم. 1:09:53 حالا باز دوباره برگردم: پس مادر من همی‌شه هست؛ حتی توی بیداری، 1:09:59 پشت سرم، و دائم یه پیرزن زشت و کثیف. 1:10:02 میل به پاک شدن، احساس گناه. چرا احساس گناه؟ 1:10:05 از اتفاقاتی که می‌افته با آدم‌ها یا با مردهایی که باهاشون رابطه دارم. 1:10:11 عموماً با همه‌شون هم سکس دارم و احساس چندش دارم. 1:10:15 نکته‌ای که می‌گه: «موقع سکس dissociate می‌کنم.» 1:10:19 «اصلاً متوجه نیستم که سکس داریم.» می‌گه «من با هیچ‌کدوم از اون آدم‌ها تا حالا 1:10:26 orgasm نشدم یا حتی میل جنسی رو تجربه نکردم؛ انگار می‌خوام به من تجاوز بشه، 1:10:33 انگار شکل تجاوز داره.» با اینکه می‌گه «اونا 1:10:37 به من بدی نکردن و اونا آدم‌های خوبی هستن. 1:10:40 من آدم بدی هستم.» نه؟ من آدم بدی هستم، 1:10:48 که می‌رم این کارها رو انجام می‌دم. اونا خوب هستن، اونا دنبال من هستن. 1:10:52 اصلاً این حس رو ندارم که اونا از من سوءاستفاده می‌کنن یا از من بهره‌کشی می‌کنن یا غیره و ذلک. 1:10:59 برگردم روی مراجع. 1:11:00 بریم ببینیم توی هفت‌سالگی چه اتفاقی می‌افته: من یک objectی 1:11:05 رو از دست می‌دم، عملاً نمی‌تونم براش سوگواری کنم. 1:11:10 چرا؟ چون فرصتش نیست؛ یعنی ظرفیت روانی من نمی‌تونه اون رو handle کنه. 1:11:18 توی ساختار روانی من، اگر مادرم به ذهنم بیاد، دوستان، 1:11:22 من باید براش سوگواری کنم، چون یادم میاد مرده. 1:11:27 من اگر بخوام مادرم رو در خودم نگه دارم، باید یادم بیاد مرده. 1:11:34 پس مجبورم مادرم رو سرکوب کنم. 1:11:39 یعنی مادرم رو باید سرکوب کنم تا نخواد به سوگواری منجر بشه. 1:11:45 درست شد؟ تا نخواد به سوگواری منجر بشه. 1:11:50 پس چه اتفاقی می‌افته؟ برگردم به همون هفت‌سالگی. 1:11:57 می‌گه بعد از اینکه مادرم فوت کرد، 1:12:00 بخش مهمی از این جنگ‌هایی که وجود داشت و ازدواج پدرم این بود: 1:12:06 پدر من با مادرم از حدود یک سال و نیم یا دو سال قبلش چالش داشت. چرا؟ 1:12:12 چون مادر من انگار سر و گوشش می‌جنبید. می‌گه هیچ‌وقت برای من ثابت نشد، 1:12:19 ولی پدرم این رو می‌گفت. می‌گفت «پدر من همی‌شه می‌گفت مادرتون خرابه، مادرتون زن خوبی نیست.» 1:12:26 و حتی وقتی فوت کرد، 1:12:27 یکی از علت‌هایی که رفت مثلاً توی بیستمش یا چهلمش ازدواج کرد این بود که می‌گفت «اصلاً مادرشون زن من نبود.» 1:12:35 «زنانگی نداشت، چیزی بین ما نبود.» کار ندارم؛ می‌تونه فرافکنی بابا باشه. 1:12:41 ولی این توضیحاتی‌ه که به من ارائه می‌شه؛ یعنی منِ 1:12:46 بچه هفت‌ساله اینا رو می‌شنوم که مامان من آدم بدی بوده. 1:12:51 اینجا یه مکانیسم دیگه میاد. 1:12:54 یه بار دیگه جلسه رو گوش بدیم تا بتونیم اینا رو کنار هم بکنیم. 1:13:00 چه مکانیسمی میاد؟ دوستان، 1:13:03 من می‌شم مادرم برای اینکه از مادرم مراقبت 1:13:06 کنم. یعنی هم‌زمان اینکه مادرم رو سرکوب می‌کنم، 1:13:11 برای اینکه سوگواری نکنم، هم‌زمان من می‌شم مادرم؛ من می‌شم اون دختر خرابی که... 1:13:18 یه بار براتون مثال زدم. چون عشق این کار رو می‌کنه، 1:13:23 متأسفانه یا خوشبختانه. من اگر کسی رو دوست دارم، 1:13:29 یه استعاره‌مانندی هست: شما فکر کنید مادر من 1:13:33 آدم خرابیه که با ده نفر توی شهر خوابیده. 1:13:38 منِ بچه برای مراقبت از حیثیت مادرم میام تصفیه‌ش می‌کنم. 1:13:44 یعنی اگه لازم باشه من با بیست نفر 1:13:48 می‌خوابم تا اون بدترین آدم نباشه؛ من باشم. 1:13:55 یعنی بیام انقدر خودم رو خراب کنم تا اصلاً به چشم نگاه کنید که اون آدم بدیه. 1:14:01 اگر با دست نشون می‌دن... می‌گم این رو استعاره‌ای یا fantasy نگاه کنید، 1:14:06 که اگر با دست نشون می‌دن و می‌گن «ببینید مامانش خراب‌ترین آدم شهره»، 1:14:13 دیگه نتونن این کار رو بکنن؛ من رو با دست نشون بدن، 1:14:17 بگن «این خراب‌ترین آدم شهره.» درست شد؟ نه، من خراب‌تر از مادرم هستم. 1:14:24 استعاره‌ای دوست دارم؛ مصداق ذهنیه. 1:14:28 یعنی من میام تصفیه می‌کنم دنیای بیرونم رو، 1:14:31 به‌خصوص آدم‌هایی که برام مهمن؛ ازشون مراقبت می‌کنم این‌طوری، 1:14:36 با بد بودنم، با جذب همه بدی‌ها به خودم تا اون آدم‌ها تصفیه بشن. 1:14:43 پس چندتا element پیش اومد دیگه: پس من یه 1:14:47 تصویری از مادرم دارم که خرابه؛ من آواره می‌شم، 1:14:53 سوگواری نمی‌کنم. درست شد؟ 1:14:56 سوگواری نمی‌کنم. همون جمله معروف... «کدوم جمله‌ش، داریوش؟ 1:15:02 جمله معروف زیاد داره.» «خوابش تعبیر شد.» من از اون بدترم، درسته؟ 1:15:08 می‌گن رابطه زیاد داشته. بحث جمله نیست دوستان؛ می‌گم خیلی عمیق شین توش. 1:15:14 اینکه مثلاً مردم شهر می‌گن «تو هم مثل مادرت خرابی.» چون ببین، می‌گن «مادرت خرابه»، 1:15:20 ولی الان می‌گن «تو هم مثل مادرت خرابی.» همینه؛ مراقبت از مادرم. 1:15:24 «تو خراب‌تر از مادرتی.» پس بازم مراقبت از مادرم دیگه. 1:15:29 به‌جای اینکه بگن اون خراب‌تره. من انگار با اونم؛ من و اون با همیم. 1:15:34 درست شد؟ من فکر می‌کنم که این موضوع در ناخودآگاه باشه؛ اصلاً در ناخودآگاه دیگه. 1:15:39 اصلاً من بهش هشیار نیستم؛ پس من هشیار این موضوع نیستم. 1:15:44 قطعاً که در ناهشیار منه. 1:15:45 و من می‌شم مادرم تا ازش مراقبت کنم، 1:15:49 تا محافظتش کنم. نکته: اگه من نشدم مادرم، 1:15:56 متوجه منظورم می‌شین؟ پس وقتی من به سوگ خودم می‌شینم، به سوگ کی می‌شینم؟ 1:16:07 تونستید بفهمید که مغز چقدر می‌تونه قدرتمند عمل کنه؟ 1:16:11 که من درواقع همی‌شه در سوگ مادرم هستم. 1:16:17 من مادرم هستم و در سوگ خودم می‌شینم؛ درواقع در سوگ، 1:16:24 به‌واسطه مادرم، می‌شینم. 1:16:33 نیابتی سوگواری می‌کنم؛ نیابتی دارم سوگواریش می‌کنم. 1:16:37 و احساس گناه شدید دارم بابت کاری که می‌کنم. چرا؟ 1:16:42 چون اصلاً قصدم رابطه نیست؛ قصدم سوگواریه. 1:16:46 یعنی انگار روان من میل به سوگواری داره 1:16:51 که اتفاق نیفتاده؛ پس اون میل رو act می‌کنه. 1:16:56 نه؟ انگار اون میل باید act بشه. 1:17:02 خب، نکته. 1:17:06 جا برای من و مادرم نیست دیگه، نه؟ جا برای من و مادرم درون من نیست. 1:17:13 مادرم از ساختار روانی من پس زده می‌شه به بیرون. 1:17:20 یعنی چی می‌شه؟ یعنی به‌شکل یک هاله‌ای در خواب‌های من، 1:17:25 در همه خواب‌های من، ظاهر می‌شه؛ و نه فقط خواب‌های من. 1:17:29 من دیگه کم‌کم در بیداری، یعنی در دنیای بیرونی، همون 1:17:34 رو می‌بینم. آنچه رو که نتونم داخل خودم نگه دارم، 1:17:38 project می‌شه به دنیای بیرون، فرافکنی می‌شه به دنیای بیرون. 1:17:43 پس من عملاً هم دارمش، هم ندارمش؛ هم اون هستم و هم اون نیستم دیگه. 1:17:48 یه تکه‌ش رو می‌برم بیرون از خودم قرار می‌دم تا حس بدی پیدا نکنم؛ اون بیرون باشه. 1:17:54 چون جا برای من نیست؛ چون یک محیطی نیست که 1:17:58 هم من اون‌تو باشم و هم مادرم اون‌تو باشه. 1:18:07 وقتی این‌ها جلسه‌به‌جلسه برای مراجع باز می‌شه، فکر می‌کنم نزدیک یک سال و نیم طول کشید جلسات. 1:18:16 مثلاً این‌ها رو minimum باید چند جلسه ببینیم. یک سال و نیم طول کشید؛ مرزی. 1:18:22 یعنی پیدا کردن این algorithm. 1:18:24 شما نگاه نکنید من توی بیست دقیقه به شما می‌گم. 1:18:27 یعنی می‌شینیم اینجا بیست دقیقه با هم صحبت می‌کنیم و من یک platform به شما می‌دم. 1:18:32 نه، خیلی عمیقه؛ خیلی ذره‌ذره‌ست. 1:18:40 و تکه‌تکه توش اتفاق می‌افته. 1:18:47 خب، می‌ره جلو و حدوداً، می‌گم، بیش از یک سال و نیم حتی؛ یعنی یک سال و هفت، هشت ماه. 1:18:51 این اتفاق می‌افته و کم‌کم انگار این رو می‌بینه؛ 1:18:56 یعنی حالا با مراجع می‌ریم که این رو می‌بینه. 1:19:00 یه چیزی داخل مراجع می‌شکنه، یه چیزی توش خراب می‌شه. 1:19:06 این مثال رو براتون می‌زنم. توی یکی از جلسات، 1:19:12 حالا خیلی رفت‌وآمد وجود داشت. 1:19:19 تعارض با پدرش داشت. 1:19:21 من به‌شدت همانندسازی می‌شدم با پدرش؛ من رو پدرش می‌دید 1:19:26 یه جاهایی. یعنی هم‌زمان هم از من متنفر بود. 1:19:31 یه بار قهر کرد؛ توی یکی از جلسات خیلی عصبانی شد، 1:19:37 قهر کرد، ول کرد رفت و حالش خیلی بد شد. 1:19:43 و یک روز... فکر می‌کنم دو هفته نیومد، دو سه هفته نیومد. گفت «تو هم بدی، 1:19:49 تو هم من رو رها می‌کنی»، یه همچین چیزی؛ حالا دقیق context جلسه... 1:19:55 جلسه بعدش برگشت، 1:19:58 یعنی بعد سه چهار جلسه اومد و گفت 1:20:01 «اومدم دعوا کنم.» اومد توی اتاق؛ روی صندلی ننشست، 1:20:08 کنار در وایستاد. 1:20:10 با توپ پر، با اخم، شروع کرد به دادوبیداد کردن به من: 1:20:14 «تو کثیفی، تو دروغ‌گویی، تو رهاکننده‌ای، تو هم به من میل جنسی داشتی، تو هم من رو می‌خواستی، 1:20:21 نمی‌دونم هیچ‌وقت جسارت اقرارش رو نداشتی، ازت متنفرم، دورت می‌اندازم.» 1:20:27 و من خیلی حرفی نزدم؛ هیچ حرفی نزدم. «[نامفهوم] نبود؟» نه، 1:20:32 borderline بود، psychopath... borderline psychopath. 1:20:38 و نمی‌دونم چی شد؛ یعنی اونجا نمی‌دونم چی شد این جمله رو گفتم. می‌گم یه background داره، 1:20:45 حالا براتون می‌گم؛ فقط جنبه درمانی داره که بهتون می‌گم. 1:20:50 گفت و گفت و گفت، به من نگاه می‌کرد؛ آخرش یه جا، 1:20:54 نمی‌دونم چی شد، می‌گم حالا این خودبه‌خود پیش اومد. 1:20:58 یه لبخندی زدم. 1:21:00 گفت «چی شده؟» حالا می‌تونم دقیق بگم. 1:21:07 ازم پرسید؛ گفت «چه حسی داری؟ چته؟ چه حسی داری؟ تو حرفی نداری؟» 1:21:12 یه لبخند زدم، 1:21:14 گفتم که «خوشحالم.» حالا می‌گم 1:21:18 دیالوگم شاید صددرصد اون نباشه. 1:21:22 گفتم «خوشحالم.» گفت «چرا؟» گفتم «دخترم بزرگ شده و اومده توی روی باباش وایساده.» 1:21:29 گفتم حسی بهم می‌داد که دخترم بزرگ شده و اومده توی روی باباش وایساده. 1:21:36 نمی‌دونم اصلاً چرا این رو گفتم؛ و یعنی الان که فکر می‌کنم، 1:21:40 چون این اتفاقات افتاده بود که «تو پدرمی، تو مثل بابا می‌مونی»، 1:21:45 چون این conflict رو با من... درست، 1:21:47 داریم سوگ رو می‌گیم؛ همین conflict رو با بابا هم 1:21:51 داشت و هیچ‌وقت جسارت این رو نداشت که جلوی باباش وایسه. 1:21:55 همه این حرف‌ها رو میل داشت به باباش بزنه، همی‌شه. 1:22:00 درست شد؟ 1:22:02 درست شد؟ 1:22:03 و این حس رو داشت واقعاً؛ خیلی نفرت عجیبی به پدر، که هیچ‌وقت جرأتش رو نداشت. 1:22:10 می‌گفت «بارها شده بود؛ رفته بودم در خونه بابام وایستاده بودم، 1:22:13 منتظر بودم بیرون بیاد، یقه‌ش رو بگیرم یا بهش فحش بدم.» 1:22:17 می‌گفت «وایستادم؛ اومده سوار ماشین شده، رفته، و من جسارت نداشتم هیچ کاری کنم.» 1:22:24 ولی این رو که بهش گفتم، اصلاً شل شد؛ یعنی دست‌وپاش شل شد، 1:22:29 اومد روی صندلی نشست. این هم یه تکه مهم درمان بود که خیلی غمگین شد، 1:22:36 خیلی منقلب شد، اصلاً یه اتفاقاتی افتاد. 1:22:40 یعنی این رو یه لحظه گفتم؛ بذارین تکه‌ش رو هم بگم که تکه خوبیه. 1:22:49 منم منقلب شده بودم؛ درست بازداری می‌کردم و خودم رو کنترل می‌کردم. 1:22:55 اما منم یه حسی داشتم به این آدم که انگار دخترم جلوم وایساده. 1:23:02 یه بار وایساد، یه بار فحش داد، یه بار هرچی دلش خواست گفت؛ اومد دعوا کنه با من، 1:23:08 همون کاری که می‌خواست با باباش کنه. می‌رفت در خونه باباش. 1:23:14 حالا حتی نکته‌ش اینجاست، جالبه، الان که فکر می‌کنم: حتی وقت مشاوره نداشت، دوستان. 1:23:22 یعنی منتظر مونده بود که مراجع من از اتاق بره؛ من بعدش فهمیدم. 1:23:26 دو ساعت فکر می‌کنم مونده بود پشت در اتاق، 1:23:30 که مراجع من که می‌ره، بیاد توی اتاق. یعنی انگار در که باز شد، مراجع رفت، 1:23:35 من داشتم خودم رو جمع‌وجور می‌کردم، اومد توی دم در وایستاد. 1:23:42 و این دیالوگ اتفاق افتاد و این اتفاقاتی که اونجا 1:23:48 رخ داد؛ اون فضا و اون حسی که اون آدم داشت. 1:23:53 و این اتفاق‌ها عجیب بود واقعاً. و خیلی گریه کرد، 1:23:58 خیلی غمگین شد؛ مراجع بعدی cancel شد و همین‌جور رفت جلو. 1:24:03 این همین پروسه، یعنی این درمانه؛ یه بخشیش باباست، یه بخشیش مامانه. 1:24:09 یعنی اونجایی که من با بابام به صلح می‌رسم، با مادرم به صلح می‌رسم، 1:24:15 می‌رم سر خاکش، گریه می‌کنم، غمگین می‌شم. 1:24:21 منظور از درمان همین بود، آرش. 1:24:24 همین درمانه؛ یعنی درمان چیزی فراتر نیست. 1:24:30 یعنی حالا شاید detailش متفاوت باشه، 1:24:35 ولی اصل داستان همینه؛ یعنی چیزی بیشتر نیست. 1:24:43 نکته‌ای که برام مهمه بدونیم اینه که خب، یعنی ساختار روان منسجمه دیگه؛ 1:24:48 که بعد می‌رم سر خاک مادرم 1:24:51 سوگواری می‌کنم و با مادرم دوست می‌شم، 1:24:56 و اون تصویر اون آدم پیری که همی‌شه منتظر منه، 1:25:01 توی ذهنم محو می‌شه؛ دیگه نمیاد سراغم. 1:25:06 انگار دیگه به سوگ خودم نمی‌شینم و می‌ره 1:25:10 طلاق می‌گیره؛ با هیچ‌کدوم از اونا ازدواج نکرد. 1:25:15 ولی تا جایی که آخرین خبری که ازش داشتم، 1:25:17 رفت با باباش رابطه‌ش رو fit کرد و طلاق گرفت؛ اون رو هم فکر کنم تا حدود سی‌سالگی. 1:25:22 و اینکه آیا بعدش چه شد، اطلاعی ندارم دوستان. 1:25:25 و مهم هم نیست؛ دیگه مهم نیست که بعدش چی شد. 1:25:29 داستان که نیست که بدونیم تهش چه خبره. 1:25:35 ولی این همه داستانه و این نمودی از سوگواری؛ 1:25:39 این نمودی از نگه داشتن دو object داخل خودته. 1:25:44 اینکه جا برای همه باشه؛ جا برای مامانم باشه، جا برای بابام باشه. 1:25:49 و اگر این نباشه، بیرون منه؛ و اگر ظرفیت داخل من وجود نداشته باشه، 1:25:56 داستان می‌شه. خب، این مفصل بود. 1:25:59 بریم چندتا سؤال جواب بدیم. نسلین بپرس، بعد فرح، بعد شهناز. 1:26:16 خواهش می‌کنم. صدا میاد؟ 1:26:20 بله، صدا دارم نسلین. 1:26:24 یه چیزی بود؛ همین می‌خواستم، 1:26:26 چطور یه روان دوتا چیز رو با هم hold می‌کنه؟ برام عجیب بود. 1:26:31 بعد داستانی که من و شما با هم مطرح کردیم، 1:26:34 حس گناهی داشتم؛ فهمیدم ساختار روان من داره درست کار می‌کنه. 1:26:39 چون من فقط آرزوی مرگ یه کسی رو نکردم؛ اما خب وقتی میاد، دیگه اومد، چیکارش کنم؟ 1:26:44 اما خب الان فقط قضاوت‌های دیگران روی ساختار من تأثیر گذاشته. 1:26:50 همین بود دیگه؛ می‌خواستم بگم از جلسه، من این درمان رو از شما گرفتم. مرسی. 1:26:57 مرسی، ممنونم. فرح، سؤالت؛ بعد هم شهناز. 1:27:03 سلام استاد. 1:27:04 سلام فرح. 1:27:06 یه سؤالی که برای من مطرحه اینه که 1:27:09 گفتیم این خانم درواقع میلی به سوگواری داشت، 1:27:14 درسته؟ 1:27:15 یه میل ناهشیار به سوگواری داشت و یه سری اتفاقات بد برای خودش رغم می‌زد. 1:27:20 سوگواری از این طریق درواقع صورت می‌گرفت. 1:27:24 سؤالی که برای من مطرحه اینه که این کاری که می‌کرد، 1:27:28 در وهله اول انتقام از شوهرش، خانواده‌ش و دیگران نبود؟ 1:27:33 یعنی اینکه «من لذت می‌برم از اینکه خانواده‌م من رو به زور شوهر دادن به یک کسی؛ 1:27:39 حالا یه کاری می‌کنم که آبروشون بره، حالا یه کاری می‌کنم که فکر نکنن کاری که کردن درست بوده.» 1:27:45 و اینکه این بخش جواب یه سؤال دیگه من رو 1:27:50 هم داد که دوم سؤالم رو بعداً مطرح کنم. 1:27:56 ببین فرح، ببینید همه دوستان: ببینید، دقیقاً درسته، 1:28:01 ابعاد مختلف داره؛ مغز همه رو کنار هم نگه می‌داره. 1:28:06 یعنی هم انتقام می‌گیرم، هم سوگواری می‌کنم، 1:28:11 هم داغ خودم رو به دل همه می‌ذارم، 1:28:15 هم عشق‌ورزی می‌کنم، هم به همسر چهل‌ساله‌ای که از من بزرگ‌تره متعهدم، 1:28:22 هم نمی‌ذارم بره؛ ببینید، این هم vector رو اینجا اضافه می‌کنم. 1:28:28 یعنی درواقع ساختار ما یک بُعد نداره، درست شد؟ همه‌ش رو کنار هم نگه می‌داره. 1:28:33 این‌طوری نیست که بگیم ما فقط یک case رو مبنا قرار می‌دیم و می‌گیم اوکی، هدفمون اینه، بریم سراغ این. نه؛ 1:28:40 میاد customize می‌کنه؛ انگار بهینه‌ترین حالت ممکن رو می‌خواد کنار هم تلفیق کنه، 1:28:47 می‌خواد کنار هم نگه داره. پس این چیزی که تو می‌گی هم درسته. 1:28:53 ولی اون بخشی که مراجع نمی‌بینه، 1:28:55 اون بخش سوگواری خودشه؛ میل ناهشیارش به سوگواری برای مادری که نکرده. 1:29:00 بله، دقیقاً. 1:29:02 درسته، مرسی استاد. 1:29:04 خواهش می‌کنم، زنده باشی. 1:29:07 خب، شهناز، تو هم سؤالت رو بپرس. 1:29:12 استاد، 1:29:13 سؤال من درواقع یک درخواسته: اینکه جلسات رو برای سوگواری کودکان در نظر بگیرین. 1:29:20 حالا گریز زدین، یه توضیحاتی از قبل دادید، خب؛ 1:29:24 یه جلساتی اونجا داشته باشیم که ما به‌عنوان درمانگر چه 1:29:28 باید بکنیم؛ کودکانی که پدر و مادر رو از دست دادن، 1:29:32 توی اون مرحله به ما مراجعه می‌کنن. 1:29:35 این‌ها رو یک‌کمی داشته باشیم؛ درخواستم این هستش. 1:29:42 چشم، این رو طراحی می‌کنیم بزنیم. برای کودکان یکم متفاوته. 1:29:46 بله، ممنون می‌شم. 1:29:48 چشم. 1:29:49 حتماً، زنده باشین. خب، جواد، در خدمتیم. 1:29:56 سلام استاد، وقتتون بخیر. 1:29:58 سلام جواد. 1:29:59 استاد، من می‌خوام ببینم شما تشخیصتون چجوریه؟ 1:30:02 یعنی اون لحظه‌ای که مراجع داره حرف می‌زنه، 1:30:05 همون لحظه به حس‌هاتون دقت می‌کنید؟ 1:30:08 یعنی همون لحظه تحلیل می‌کنید؟ 1:30:11 بعد از جلسه می‌شینید فکر می‌کنید؟ 1:30:13 این ارتباط‌ها رو توی ذهنتون چجوری منسجم می‌چینید، 1:30:16 که درنهایت یه چیزی دستگیرتون می‌شه که «آها، پس قضیه اینه؛ این به این ربط داره»؟ 1:30:21 یا این دیگه اصلاً به تجربه‌ست؟ این اتفاق چجوری براتون می‌افته؟ 1:30:25 ببین جواد و همه دوستان، ببینید خیلی تجربیه. یعنی ببینید الان جمله‌ای که من گفتم، 1:30:32 یعنی جمله‌ای که به مراجع گفتم، مخالف همه textهای روان‌شناسیه. 1:30:37 یعنی اصلاً این انتقاله. یعنی اگر شما بخواید academic بهش نگاه کنید، اصلاً... 1:30:43 یعنی الان که می‌گم خودم چی شد این رو گفتم، واقعاً نمی‌دونم. 1:30:47 یعنی اگر بخوام بشینم فکر کنم، یه چیزی جلوم رو می‌گیره؛ می‌گه «خب این چه حرفی بود تو زدی؟ 1:30:52 این جمله‌ای که گفتی، تو باباش نیستی که؛ تو چرا این رو القا کردی؟» نه؟ 1:30:56 ولی انگار، می‌دونی، یه چیزی توی وجودمون هست، حیفم میاد نگم. می‌دونی، 1:31:02 انگار یه ارتباط دوطرفه‌ست؛ می‌دونی، انگار یه فهمی اونجاست. 1:31:07 اینکه تو با اون آدم داری زندگی می‌کنی و این زندگی‌ای که باهاش می‌کنی، 1:31:11 داری می‌ری جلو، بزرگ می‌شی انگار؛ تو بزرگ می‌شی، اون بزرگ می‌شه. 1:31:15 من اگر دقت کنم، 1:31:16 حتی جلسه امروز رو با جمله یکی از مراجع‌ها شروع می‌کنم؛ یعنی ازش یاد گرفتم این جمله رو. 1:31:22 یعنی من نتونستم فکر کنم این جمله رو بسازم که 1:31:26 «در روان من به اندازه من و مادرم جا نیست.» 1:31:30 من واقعاً ازش یاد می‌گیرم. چرا؟ چون باهاش زندگی می‌کنم. 1:31:33 اینکه حالا در اون لحظه ناهشیاره. من فکر می‌کنم این تجربیه، به نظرم جواد. 1:31:39 یعنی بعدش اصلاً بعد و قبل نداره؛ اون در همون لحظه‌ست که کشف می‌شه. 1:31:43 آقا، شما چون هر جلسه یه چیز جدید رو کشف می‌کنید، 1:31:47 این خیلی جذابه؛ یعنی می‌گین این رابطه این‌جوری شد. 1:31:50 بعد من خودم حالا هرچی بالا و پایین می‌کنم، 1:31:53 می‌بینم توی هیچ شرایطی این به ذهنم نمی‌رسید اون موقع. پس می‌فرمایید این‌ها بیشتر براساس تجربه‌ست. 1:31:58 من فکر می‌کنم جواد، 1:32:00 جلوتر بره و دانش زمینه‌ای‌مون هم کامل بشه؛ 1:32:04 یعنی من بتونم بفهمم و بتونم طبیعی‌ش کنم، 1:32:07 اصلاً ذهن شما بهش میاد اون لحظه: این داره این کار رو می‌کنه. 1:32:13 می‌دونید؟ یعنی من می‌گم اگر شما متمرکز روش وایسید، 1:32:16 خودبه‌خود ذهن شما به‌شدت قدرت پردازش داره؛ بهش اعتماد کنید، کافیه. 1:32:22 البته موافغم با شما، چون بعد از این دوره object، 1:32:25 از این اتفاقات برای من نسبت به قبل خیلی بیشتر می‌افتاد. 1:32:28 ولی خب خیلی تفاوت داره با این برداشتی که شما دارین الان، در این سطح. خیلی متشکرم استاد، متوجه شدم. 1:32:34 خواهش می‌کنم، سلامت باشید. 1:32:38 لیلا، در خدمتیم. 1:32:46 لیلا تیموری. لیلی هست، ولی اینجا... 1:32:50 صدای من رو دارین؟ سلام علیکم. 1:32:52 بله، صداتون رو دارم. 1:32:53 بله، سلام آقای دکتر. 1:32:56 من یه مراجعی دارم که الان توی رابطه‌ست 1:33:01 و به‌شدت وابسته‌ست و می‌خواد این رو بذاره کنار. 1:33:10 تمام این چیزهایی که تا این مرحله از کلاس شما شرکت کردیم، برای تشخیص خیلی خوبه. 1:33:16 ولی بعد، ادامه‌ش... الان دوست داره، 1:33:21 ولی به‌سختی نمی‌تونه. 1:33:24 آقا هم اومد و ایشون هم تمایلی برای ازدواج نداره؛ 1:33:31 فقط می‌خواد در حد رابطه باشه که الان این رابطه داره اذیتش می‌کنه. 1:33:35 حالا می‌خواد این رو بذاره کنار، ولی به‌شدت به این آقا وابسته‌ست. 1:33:40 می‌خواستم بگم این رو باید باهاش چیکار کنم؟ 1:33:43 چه‌جوری باهاش پیش بریم، 1:33:45 که بتونه این رو... خواسته خودش اینه، ولی توی عمل نمی‌تونه این کار رو بکنه. 1:33:52 چه‌جوری باهاش پیش بریم که بتونه این رو بذاره کنار؟ 1:33:57 یعنی این مسئله رو می‌دونم که همین مسئله سوگ می‌شه دیگه، 1:34:02 ولی خب زمان‌بر هم هست؛ ولی چه‌جوری باهاش پیش برم؟ 1:34:06 می‌شه یه راهنمایی بکنید؟ 1:34:07 مرسی آیدا. 1:34:09 خواهش می‌کنم. 1:34:10 ببین لیلی، داستان از این قراره: 1:34:13 درمان نوشتن یه مثنویه که ما چجوری با یه آدم جلو بریم که بتونه. 1:34:16 ببینید ظرفیت چجوری ساخته می‌شه؛ 1:34:17 ظرفیت چجوری ساخته می‌شه؟ 1:34:20 ذره‌ذره‌ست. 1:34:21 یعنی اینکه باید ذره‌ذره بیاد پیش تو، 1:34:25 توی اتاق درمان، از دستت عصبانی بشه، 1:34:29 تو از دستش عصبانی بشی، غمگین بشه، با تو تجربه کنه، 1:34:33 تا بتونه بره توی دنیای بیرون با دیگران هم تجربه کنه. 1:34:37 بله، دقیقاً. 1:34:39 یعنی من چیزی بیشتر الان نمی‌تونم بهت بگم؛ فقط می‌شه امیدوار بود، 1:34:44 تقلا کرد که بیاد و باهاش کار کنید. 1:34:46 یعنی من چیزی بگم دقیقاً که چیکار کنیم، 1:34:48 اون دقیقاً ماحصل همه کلاس‌ها و نکات و محتواهایی‌ه که اینجا داریم راجع‌بهش حرف می‌زنیم. 1:34:55 دقیقاً. 1:34:55 چون من مراجع‌های دیگه رو هم از همین طریقی که شما می‌فرمایید... فقط خواستم ببینم این هم درست پیش می‌ره. 1:35:01 چون مشکلشون هم حل شد؛ یعنی تونستن. 1:35:05 الان این مراجع‌ها یه سال، مثلاً به قول فرمایش شما، 1:35:11 اومدن؛ خصوصاً نوجوان‌هایی که توی رابطه بودن، 1:35:17 که خب خیلی همین‌جوری که می‌گیم پیش رفتیم. باید باهاش پیش بریم. 1:35:22 می‌خواستم ببینم این راه رو درست می‌رم؛ که خب، دفعه قبل گفتیم، 1:35:26 حالا توی جلسه باید پیش بیاد، با حرف‌های اون انگار پیش بریم. 1:35:30 یعنی جلساتی بود که انقدر با این نوجوان بحث می‌شد که به قول فرمایش شما، خودشون آخرش عذرخواهی می‌کردن. 1:35:36 ولی دوست داشتم؛ چالش می‌کشیدیم، با هم می‌رفتیم که به اون چیزی که توی ذهنشون هست برسن. 1:35:42 حالا شاید اون جلسه، توی جلسات بعدی... 1:35:46 اونی که یه ساله میاد، جالبه که می‌گه «وقتی یادم میاد، 1:35:50 خیلی شرمنده می‌شم که چقدر با شما چالش کردم.» 1:35:53 یعنی حالا که زمان گذشته، 1:35:56 دیدگاهش نسبت به اون مسئله عوض شده 1:36:00 و میاد مشاوره که حالش بهتر شده. 1:36:04 حالا دقیقاً همین رو می‌گم. 1:36:06 الان بعضی وقت‌ها میاد می‌گه «من عذاب وجدان دارم.» گفتم درسته؛ همین‌جوری باید پیش بریم. 1:36:12 در جلسات ما هم خیلی چیزها پیش میاد و خیلی 1:36:16 مسائل هم مطرح می‌کنم؛ طبق اون باید پیش بریم. 1:36:20 درسته آقای دکتر؟ 1:36:21 بله، دقیقاً. به‌روی چشم. 1:36:23 آها، ممنون. دستتون درد نکنه. ازتون ممنونم. مرسی، تشکر می‌کنم. 1:36:31 خب، شهناز جان، سؤال داشتی؟ 1:36:33 استاد، سؤال من این هستش که به‌عنوان یه درمانگر مجرب و پرتجربه... 1:36:39 یکی از همکارای من هست که زمان زیادیه داره درمان می‌کنه. 1:36:44 یه جمله رو خیلی وقت‌ها می‌گه؛ می‌گه «درمانگر در اتاق درمان، خودش درمان می‌شه.» 1:36:50 شما به این معتقدید؟ یعنی خود من هم این رو احساس می‌کنم. 1:36:57 کلمه درمان، کلمه بزرگیه، ولی درواقع باهاش موافغم. 1:37:02 یعنی ببینید، اصلاً این جمله رو خود Freud هم می‌گه دیگه. 1:37:05 می‌گه وقتی شما با مراجعتون به عمق ناهشیارش پایین می‌رید، 1:37:08 یعنی در عمق ناهشیارش پایین می‌رید و در 1:37:11 اون عمق ناهشیار با یک هیولای پلید می‌جنگید، 1:37:15 وقتی بالا میاید، نه تو خودتی دیگه و نه مراجع خودشه. 1:37:20 اگر منظور از درمان تغییره، بله، تغییر می‌کنید. 1:37:24 بله. 1:37:24 ذره‌ذره تغییر می‌کنید. 1:37:28 مرسی. 1:37:31 خیلی خوب، همین دوستان. ببینید دوستان، 1:37:35 ما این محتوا رو گفتیم؛ چندتا مثال جزئی براش دادیم، یه مثال کلی براش دادیم. 1:37:44 و بسه؛ محتوا برای امروز دیگه. بذاریم برای هفته بعد. 1:37:49 یه چیزی خودمون رو جمع کنیم. چرا جمع کنیم؟ عرضم به حضورتون که... چشم شکوفه. 1:37:57 یک مفهوم رو می‌خوام بفهمید که چه اتفاقی می‌افته. 1:38:00 البته مثالی که زدم، فقط بخش... یا مثال‌هایی که می‌زنیم یک بُعد نداره. 1:38:06 یعنی اگر شما برگردید بهش، مرور کنید، یه بار دیگه گوش بدید ببینید چی شد، 1:38:10 از کجا شروع شد. 1:38:11 اینا داستان‌های آشناست؛ یعنی فکر نکنید 1:38:15 که «اوه، مگه چندتا مراجع این‌طوری هست؟» 1:38:20 اصلاً فکر نکنید. بازم می‌گم، چندین بار تا حالا این رو گفتم: مال همسایه نیست. 1:38:25 این‌طوری نیست که فکر کنید همسایه این‌شکلیه، آدم‌های دیگه این‌طوری هستن، 1:38:31 شما بری هستید و مبرا از همه موضوعات؛ اصلاً این یه وهمه. 1:38:37 به همین پیچیدگیه؛ شما هم خودتون به همین پیچیدگی هستید. 1:38:41 و در حال سوگواری‌های نیابتی گاهی؛ چون نمی‌تونید با هم نگه دارید، 1:38:47 و نمی‌تونید سوگواری کنید برای از دست دادنش، 1:38:50 پس به‌شکل نیابتی این کار رو انجام می‌دید. 1:38:54 همین‌طور می‌گم، محتوا شاید خیلی فراتر از این باشه و دیگه من احتمالاً از جلسه بعد، 1:38:57 دیگه روی اینا وای نمی‌ایستم. «استاد، همین پرس‌زنی که گفتیم 1:39:02 کلی به من در آموزش و درمان کمک کرده.» احسنت، 1:39:05 پرس‌زنیه؛ طریقت عشق، طریقت همین پرس زدنه، تا از ابعاد دیگه ببینیم. 1:39:10 می‌رم سراغ بیشتر به سمت protocolهای درمانی‌مون؛ یعنی به سمت اینکه حالا elementها رو گفتیم، 1:39:16 اجزا رو گفتیم، 1:39:17 بریم یکم حالا ببینیم که می‌تونیم modelش کنیم با هم و یه model طراحی کنیم که براساس اون model جلو بریم. 1:39:25 با ما همراه باشید تا ببینیم می‌تونیم بالاخره سوگ رو جمع کنیم یا نه. خب، خسته نباشید. 1:39:32 شب همگیتون بخیر باشه. امیدوارم که ایام به کامتون باشه. 1:39:40 و آخر هفته خوبی داشته باشید. خداحافظتون.