فایل تصویری جلسه 15-انکار

00:00 به درد نمی‌خوره. 00:02 خب، تو چه نتیجه‌ای می‌گیری از این دیالوگ؟ 00:06 [نامفهوم]. مثل همی‌شه دیگه، می‌ره، حالا برمی‌گرده دیگه. 00:11 نرفته که؛ همش تو فکر منه. 00:16 خب، می‌دونی یعنی چه‌وقت رفته؟ یه سه سالی می‌شه. 00:24 می‌دونی؟ سه سال پیش [نامفهوم]، حالا برمی‌گرده دیگه، ان‌شاءالله. 00:30 کلاً انگار منکر می‌شم که break 00:33 یا اصطلاحاً جدایی اتفاق افتاده. 00:38 نفی می‌کنم اون اتفاق رو. بله، این‌جوری اصلاً نمی‌بینمش. اصلاً متوجهش نمی‌شم. 00:44 در واقع یه چیزی شبیه regress بودنه؛ اصلاً، اساساً نیست. 00:49 در حالی که توی neglect، یعنی جایی که یه سطح میایم جلوتر. 00:54 یه سطح میایم جلوتر. 00:58 و توی سطحی که میایم جلوتر، 01:02 غفلت داریم؛ یعنی بهش فکر نمی‌کنم. 01:06 مرسی. یه جورایی انگار سرکوبش می‌کنم. اصلاً تحلیلش نمی‌کنم، بهش نمی‌پردازم. 01:14 نادیده‌گرفتن، انگار. توی سطح دوم انگار من 01:16 دارم راجع‌به نادیده‌گرفتن یه چیزی صحبت می‌کنم. 01:20 هست؛ بهش فکر نمی‌کنم. حالت اول اصلاً می‌گم نیست. درسته؟ 01:26 یعنی انگار تو حالت دوم یه چیز نسبتاً هشیارتری 01:29 وجود داره. ignore. بله، ignore کردنش یه جورایی. 01:34 این همون‌جاییه که میاد هی از شما تحلیل می‌خواد که نشونه‌ها 01:37 رو ربط بده به طرد نشدن و نرفتن، ولی نمیاد جلو. درسته؟ بله. 01:44 مثال دومی رو می‌گیم. neglect مثل چی می‌مونه؟ 01:48 غفلت مثل چی می‌مونه؟ غفلت مثل اینه، هما. 01:52 طرف میاد تو اتاق درمان، با شما صحبت می‌کنه: «آره، من با یه آدمی 01:58 تو رابطه‌ام. ما یه دو سالیه با هم تو رابطه‌ایم و یکم رابطمون بده، 02:03 یه مقدار ناخوشاینده. داریم تلاش می‌کنیم رابطه رو بهتر کنیم.» 02:09 «خب، چرا؟» «خب، یه کم افسرده بودم. یعنی این دو سال یه مقدار 02:14 حال خودم هم خوب نبود.» «خب، فکر می‌کنی چرا حالت خوب نبود؟» 02:18 «نمی‌دونم. حالم خوب نبود دیگه. اصلاً نمی‌دونم. دلسرد بودم. دیگه با این آدم 02:24 که وارد رابطه شدم، این به من انگیزه داد.» «خب، قبلش چه اتفاقی افتاده بود؟» 02:30 «نه، هیچی. حدود مثلاً یه سال قبلش، حدود یه سال قبل از اینکه با این آدم آشنا شم، 02:37 یه دوست‌پسری داشتم و حدود سه سال پیش کات کردیم.» «خب، اون چی؟» 02:43 «نه، اون چیز خاصی نبود، تموم شد.» «خب، افسردگی کی شروع شد؟» 02:49 «حدود سه سال پیش.» «خب، اینا به هم ربطی نداره؟» «نه، 02:54 نه، به هم ربطی نداره دیگه. اون که تموم شده بود. 02:58 نمی‌دونم بعدش چی شد. اصلاً به اون آدم مربوط نیست.» 03:06 شما می‌تونید تشخیص بدید که پس یه چیزی مورد 03:08 غفلت قرار گرفته. تو برای اون سوگواری کردی؟ 03:11 «آره، گریه کردم. گریه کردم، مفصل براش گریه کردم، تموم شد.» خب، 03:16 پس چرا از سه سال پیش که دقیقاً اون رفته، درگیر افسردگی‌ای؟ 03:22 «دلایل دیگه‌ای ممکنه داشته باشه. شاید وضعیت مالیم بد شد، 03:27 شاید مثلاً ارتباطم با پدر و مادرم خراب شد.» این تمی از neglect داره. 03:32 در حالی که توی denial، اصلاً کسی نرفته؛ 03:37 داره همه‌چیِ رفتنش رو نادیده می‌گیره. درسته؟ 03:43 سطح دومی که برای ما مهمه این‌جور غفلته. حالا این غفلت می‌تونه هر 03:49 تمی داشته باشه، دوستان. الان بیشتر با هم راجع‌بهش صحبت می‌کنیم. 03:54 که بتونیم ببینیمش که چه اتفاقی می‌افته. مرسی زهرا. درسته. 03:59 سطح سوم reverse هست. معکوس می‌کنم. یعنی نه غفلته؛ 04:05 هم بهش فکر می‌کنم و هم کاملاً متفاوت تجربه‌اش می‌کنم. 04:11 [نامفهوم]. نه، 04:15 reverse. 04:20 reverse یعنی چه اتفاقی میفته توی سطح سه؟ 04:23 توی سطح سه، انکار. . . 04:27 «اون خیلی عاشقه. اون می‌میره 04:31 برای من. ترس‌هاش اجازه نمی‌ده.» 04:38 یعنی معکوسش می‌کنم، داستان رو. اصلاً رفتنی در کار نیست. 04:42 اینکه می‌گید «من ولش کردم» می‌شه سطح چهار. 04:47 سطح چهار چیه؟ سطح چهار، حالا چون پشت سر هم می‌گم برای اینکه ببینیدش. 04:52 سطح چهار، ارائهٔ تعریفی متفاوته؛ 04:56 یعنی درک متفاوتی از موضوع ارائه می‌دم. 05:01 یه درک متفاوتی: «اصلاً من کات کردم، 05:06 من نخواستم.» درک متفاوتی از واقعیت. مرسی زهرا. 05:11 من درک متفاوتی از واقعیت ارائه می‌دم؛ یه دلیلی برای رفتنش بیان می‌کنم. 05:17 سطح سه نه؛ سطح سه reverse هست. اصلاً نمی‌گم اون رفته. 05:21 اون در عشق منه؛ همین الان هم که ازدواج کرده داره می‌سوزه. 05:28 می‌دونید؟ یعنی همین الان هم که اون حتی ازدواج کرده. 05:34 خب، اون هنوز من رو دوست داره، هنوز عاشق منه، 05:37 داره مثل شمع آب می‌شه برای من. 05:42 ولی حالا یه‌طوری اتفاقات دیگه‌ست؛ معکوسه، کاملاً reverse. 05:49 و یه چیز متفاوت دارم تجربه می‌کنم، 05:54 یه درک متفاوت از ماجرا؛ یعنی یه معنادهی متفاوت دارم. 06:00 اصلاً تو فکر منه، تو نقل منه. 06:05 توی سطح چهار، منطقی‌سازی یه 06:10 مقدار رشد بیشتری پیدا می‌کنه. 06:14 اگر من این طیف انکار رو بذارم جلوتون، از عدم پردازش کامل 06:19 ego داریم صحبت می‌کنیم. همین‌جور طیف‌به‌طیف میاد جلوتر. 06:25 یعنی ego اولی رو اصلاً پردازش نمی‌کنه؛ دومی رو یه 06:31 کوچولو انگار میاد و سریع می‌ره؛ سومی کاملاً متفاوت 06:38 reverseش می‌کنه و توی حالت چهارم ادراک متفاوتی ازش داره. 06:48 نه، هرچی می‌ره جلوتر انگار شما neurotic‌تر می‌شید. 06:55 به این حرف دقت کنید. انکار حالت neurotic‌تری پیدا می‌کنه؛ 07:02 از حالت خشن و rough، انگار به سمت cognitive‌تر بودن می‌ره. 07:10 دارم سعی می‌کنم با مثال بگم. بذارید همین‌جور برای 07:13 چهار مثال بزنیم: درک متفاوت از یک ماجرا داشتن. 07:17 مثل همین‌که می‌آید شما تعریف می‌کنید می‌گه 07:24 که اون که نرفت، من ولش کردم چون نمی‌خواستمش. 07:31 چون دوستش نداشتم. چون دوستش هم شاید داشتم ولی پول نداشتیم، امکانات وجود نداشت. 07:40 بهتون بگم، اجزای این طیف رو راحت‌تر می‌فهمیم. 07:45 توی سطح پنج، از قلم انداختن برخی از واقعیت. 07:50 مرسی زهرا. از قلم انداختن بخشی از واقعیته؛ 07:55 یعنی من توی سطح پنج بخشی از واقعیت رو از قلم می‌ندازم. 08:02 آگاهانه که. . . بله دیگه، در واقع آگاهانه دارم این کار رو می‌کنم. 08:06 وقتی برای شما ماجرا رو تعریف می‌کنم، بخش‌هایی از ماجرا رو تعریف می‌کنم، نه همه‌ش 08:10 رو. 08:19 بله، درست شد. پس اینجا splitting پررنگ‌تر می‌شه؛ 08:24 splittingی که cognitiveه، در واقع یه مقدار شناختی‌تره. 08:30 یعنی یه بخش‌هاش رو می‌گم، یه تیکه رو نمی‌گم، 08:35 باز یه بخش‌هاش رو می‌گم. تجزیهٔ واقعیت هست. 08:40 تو سطح پنج. تو سطح شش چی‌کار می‌کنم؟ 08:48 مرسی. برخی از ویژگی‌ها رو به‌شدت bold می‌کنم و برخی از ویژگی‌ها 08:53 رو به‌شدت چی‌کار می‌کنم؟ کم‌ارزش می‌کنم، devalue می‌کنم. 08:59 انگار یه تیکه‌هاش پررنگه، یه تیکه‌هاش کاملاً کم‌رنگه. 09:05 یعنی وقتی دارم راجع‌به موضوع صحبت می‌کنم، توی طیف این کار. درست شد؟ 09:11 به یه چیزهایی خیلی توجه می‌کنم، یه چیزهایی رو خیلی bold می‌کنم. 09:14 انگار به یه نکاتی خیلی دقت می‌کنم و یه نکاتی رو خیلی کوچیکش می‌کنم. 09:21 اینا انگار بااهمیت و بی‌اهمیته. به سوگ نگاه نکنید؛ به شکل کلی نگاه کنید. 09:27 مثلاً مراجع میاد پیش شما می‌گه که آره، 09:31 من داشتم می‌اومدم، یه تصادف خیلی بد کردم. 09:35 خب چی شد؟ هیچی دیگه؛ من مست 09:40 بودم و انداختم لاین سرعت. 09:44 اومدم از طرف سبقت بگیرم. طرفم دیوونه بود؛ 09:47 اصلاً مشخص بود این آدم عقل درست‌وحسابی نداره. 09:50 نمی‌دونم کرم داشت، نمی‌دونم چه مرضی داشت؛ اونم گرفت سمت چپ، آقا ما خوردیم به هم. 09:58 ببینید، بحث idealize یا devalue کردن، نه اون idealize کردنی که تو ذهنتونه. 10:04 این‌گاه من از یه تیکه‌ایش خیلی راحت گذشتم، این توش انکاره دیگه ببینید، 10:09 هر چی می‌ره جلوتر تا از این‌ها neurotic‌تره هما. 10:14 یعنی من انگار از یه تیکه گذشتم؛ یه اشاره‌ای شد و رد شد. 10:19 حالا رسیدم به طرف: طرف یه آدم دیوونه، مریض و روانیه، 10:25 دست‌فرمونش بده؛ مثلاً یه لیبل هم بهش می‌زنیم، 10:31 «خب زن بود دیگه». اون تیکه رو خیلی پررنگ می‌کنم؛ 10:37 به اون ارزش زیادی می‌دم و به این تیکه ارزش خیلی کمی می‌دم. 10:43 جزئی بود، ولی مهم نبود. درست شد؟ آره دیگه، 10:48 یه جور هم اشاره کردم و هم خیلی نادیده‌ش گرفتم. 10:54 در واقع neglect نیست؛ کاملاً نادیده‌ش 11:00 نگرفتم. دارم واقعیت رو تحریف می‌کنم. 11:06 همهٔ این‌ها توی طیف انکار قرار داره. 11:12 و آخرین سطحی که توی این طیف وجود داره، سطح هفتم، 11:18 خوش‌بینی و optimistic بودنه. خود خوش‌بین بودن 11:24 یه نوعی از انکاره؛ آدم‌هایی که خیلی خوش‌بین یا 11:31 خیلی بدبین‌اند، باز دارن واقعیت رو انکار می‌کنن. 11:41 یه جور splitting یواشه، یه جور focus روی خوبی‌هاشه. بله، 11:46 پس در واقع دارن بدی‌ها رو انکار می‌کنن. درست شد؟ ایشالا، توکل به خدا. 11:58 مثل رانندگی، یا اصلاً امتحان. شما امتحان داری، 12:03 هیچی نخوندی و شب امتحانه؛ الان هم نمی‌خونی. 12:08 توی ذهن طرف اینه: «توکل به خدا، ان‌شاءالله حل می‌شه.» 12:14 «استادش هم استاد خوبیه. آدم باید خوش‌بین باشه دیگه. 12:17 ما با کمتر از اینا هم رفتیم نمره گرفتیم.» 12:20 «تقلب می‌کنیم، ان‌شاءالله کنار‌دستیمون باسواد باشه، ان‌شاءالله حل می‌شه.» 12:25 خود این هم بخشی از این کاره؛ یعنی من دارم باز از یه مکانیزمی استفاده می‌کنم. 12:32 که ازش رد شم. به‌خیالم هشیارانه‌ست؟ ببینید، 12:37 نسبت به اینکه می‌گید هشیاره، سؤال خیلی سختیه در واقع. 12:45 ولی اساساً، اگر بخوام این رو جزو مکانیزم‌های 12:50 دفاعی طبقه‌بندی کنم، پس ناهشیاره. 12:54 یعنی من نمی‌دونم دارم بخش‌های از واقعیت رو 13:00 نادیده می‌گیرم. نمی‌دونم که الان دارم به شدت 13:05 خوشبینانه یا به شدت بدبینانه به موضوع نگاه می‌کنم. 13:11 این هم انکار توش است. 13:13 از اون طرف هم فرق نمی‌کنه. 13:16 که اگر مثلاً پارتنر من دو ساعت دیر جواب 13:20 گوشی‌ش رو بده، «این سرش یه جای گرم است.» 13:25 این احتماله. «مگه تا حالا سابقه داشته؟» «نه، خب بالاخره 13:29 همه از یه جایی شروع می‌کنن دیگه؛ گندش یه جایی درمیاد دیگه.» 13:36 پس این رو تو ذهنتون داشته باشید که این طیف وجود داره؛ حسش هم طبیعیه. 13:40 آره. پس اینم خودش نوعی توش چی وجود داره؟ نوعی انکاره. یه سطحی از انکاره. 13:46 پس شناخت من نسبت به مکانیزمی که مراجع 13:53 استفاده می‌کنه، توی این هفت طیفه: انکار، 13:59 غفلت، معکوس‌کردن، درک متفاوت از واقعیت. . . 14:08 نه، زهرا، یکیش رو اشتباه کردید: انکار، غفلت، معکوس، 14:14 درک متفاوت از واقعیت، پنج از قلم انداختن بخشی از واقعیت، 14:20 شش پررنگ‌سازی و کم‌رنگ‌سازی، هفت خوش‌بینی و optimistic بودن. 14:31 این هفت سطحه. 14:33 هرچی سطوح به سمت neurotic‌تر باشه، یعنی آدم‌های neurotic احتمالاً توی سطوح 14:38 optimistic‌تر قرار دارن. باز منظورم این نیست که سالم‌تر؛ این کلمه‌ها رو بذاریم 14:42 کنار. 14:48 راحت‌تره انگار می‌شه به روی آدم‌ها آورد، چون من دارم process می‌کنم و می‌بینمش. 14:53 در حالی که هرچی به سطوح انکار و غفلت 14:58 نزدیک‌تر باشیم، کار سخت‌تره؛ 15:04 یعنی انگار حجم بیشتری تحریف انجام می‌دیم. 15:10 درست شد؟ این درست بود؟ نه، یه چیزش ایراد داشت دیگه. 15:13 پنجش ایراد داشت. می‌تونید اصلاًحش کنید. 15:18 خوش‌بینی با idealize شبیه دیده شده. خوش‌بینی نیست، دوستان. 15:22 دقیقاً؛ ما می‌گیم خوش‌بینی، idealize نه. 15:28 پررنگ کردن یه بخش و کم‌رنگ کردن یه بخش، یا برعکسش. 15:35 یعنی انگار من به یک چیز بهای بیشتری می‌دم، به یک چیز بهای کمتری؛ 15:39 در حالی که توی خوش‌بینی یه حالت optimisticه. 15:44 یعنی نوعی خوش‌بینانه بودنه دیگه. 15:48 [نامفهوم]. بله، پنج می‌گیم. 15:52 درسته. شکیبا، [نامفهوم]. انکار سطح یک، 15:57 denial. آره دیگه، انکار سطح یک بود؛ 16:02 همش در واقع داریم راجع‌به انکار صحبت می‌کنیم. 16:08 انگار توی اولی ما نفی داریم. توی سطح یک، نفی وجود داره. 16:13 به false memory هم شباهت داره. بله، درسته. 16:20 این یه scanning می‌خواد؛ یعنی برای اینکه بتونید مسلط باشید و ببینید، 16:27 شما، من و همهٔ دوستان همی‌شه در حال انکار هستیم. 16:35 یعنی چه‌جوری بهتون بگم؟ حالا شاید توی مکانیزم‌های دفاعی راحت‌تر باشه بیانش کرد. 16:41 این جزو مکانیزم‌هاییه که من، همین‌طوری که دارم با 16:45 شما حرف می‌زنم، بدون استثنا دارم ازش استفاده می‌کنم. 16:48 بدون استثنا دارم این کار رو روتین انجام می‌دم؛ یعنی یه چیزهایی رو 16:53 کلاً نفی می‌کنم، یه چیزهایی رو با غفلت و neglect نادیده می‌گیرم. 16:59 یه چیزهایی رو ممکنه معکوس بگم، بنا بر سلایقم، بنا بر ناهشیارم؛ 17:03 یه چیزهایی رو برای شما با درک متفاوتی ارائه بدم. 17:08 به‌صورت ناخودآگاه این طیف وجود داره: یه جایی خوش‌بینانه، یه جایی بدبینانه؛ 17:14 یه چیزهایی رو خیلی bold و یه چیزهایی رو خیلی کم‌رنگ می‌کنم. 17:20 و یه چیزهایی رو انگار از قلم بندازم چون با ساختار من یکی نیست، 17:24 یا خوشم نمیاد، یا اصطلاحاً باهاش حال نمی‌کنم. 17:29 شما حتی وقتی کتاب می‌خونید همین‌طوره؛ فیلم می‌بینید، 17:35 با آدم‌ها صحبت و تعامل می‌کنید، خاطره تعریف می‌کنید 17:41 یا روایتی نقل می‌کنید، دائماً این process وجود داره. 17:47 چرا؟ چون همهٔ واقعیت بزرگه دیگه؛ مجبوریم واقعیت رو تکه‌تکه کنیم، 17:53 تعریف کنیم، کم‌وزیادش کنیم. درسته؟ این اتفاق دائم داره می‌افته. 17:59 پس هر جایی که مراجع با شما صحبت می‌کنه، 18:04 می‌خوام ببینید که می‌تونید هر جاش برای انکار مداخله کنید. 18:10 اینکه بگیم کجا داره این کار رو می‌کنه؟ 18:16 همه‌جا هست. منتها روی موضوع سوگ، چون فرایند و 18:22 موضوع ناخوشایندیه، دائماً این اتفاق می‌افته. 18:28 یعنی آدم‌های زیاد رو می‌بینید که به درجات مختلف توی 18:34 process سوگواری دارن دستکاری می‌کنن اون اطلاعات رو. 18:39 دارن بالا پایینش می‌کنن. مثلا یه مثال بزنم 18:44 براتون که چی می‌شه؟ این توی قسمت چانه‌زنی 18:50 هم هست ولی توی این کار بهتر شاید ببینینش. 18:56 مراجع راجع‌به این صحبت می‌کنه که: «آره، 19:02 من مثلاً پدرم رو هفتهٔ پیش از دست دادم و خیلی دوستش داشتم.» 19:07 «خیلی دردناک بود. سرطان داشت و البته یکی دو سالی بود سرطان داشت. 19:14 پزشک‌ها گفته بودن بیشتر از دو سه سال دوام نمیاره.» 19:20 «ما هم خیلی زور زدیم، همهٔ تلاشمون رو کردیم. 19:27 بیمارستان‌های ایران هم که می‌دونید، خوب رسیدگی نمی‌کنن.» 19:33 «این اواخر استرس هم زیاد داشت. خواهرم داشت طلاق 19:38 می‌گرفت. اگه به من باشه می‌گم خواهرم کشتش؛ 19:44 اگه این‌همه بهش فشار نمی‌آورد، شاید بیشتر می‌موند.» 19:50 دختر خاله‌ها و پسرخاله‌ها و دختر دایی‌ها و اینا همه 19:53 گفتند ببریدش خارج، ببریدش آلمان، می‌تونستیم ببریم. 19:56 منتها همه‌ش افسوس می‌خورم اگه می‌بردیم شاید زنده می‌موند. 20:01 شاید می‌تونستیم یک کاری براش انجام بدیم. منتها نشد. 20:06 طرف هم می‌گه: «خدا رو شکر راحت شد. بالاخره نرسید به جایی 20:12 که زمین‌گیر بشه؛ هنوز نسبتاً سرحال بود و شانس آورد.» 20:18 «خدا خیلی دوستش داشت، درد نکشید و بالاخره عمرش رو داد به شما.» 20:24 تو همین processی که من الان دارم این دیالوگ رو براتون می‌گم، شما که دقت کنید توش، 20:30 شاید یه پاراگراف صحبت من باشه؛ یعنی یه پاراگراف صحبت مراجع باشه. 20:37 حالا که شما تعریف درست از انکار دارید، دونه‌دونه می‌تونید بیایید 20:43 ورود کنید که خب کجا نادیده گرفت، کجا غفلت داشت راجع‌به پردازشش، 20:49 کجا reverse بود، کجا یه چیزهایی رو bold کرد، 20:54 یه چیزهایی رو از قلم انداخت یا پررنگ کرد. 20:59 لازم نیست روی تک‌تک واژه‌ها دقت کنید. 21:05 هرجا بو یا ردپای این کار رو می‌بینید، 21:10 صرفاً یک مداخله وجود نداره؛ فقط یک مدل نیست. 21:16 اینکه می‌گم فقط یه مدل نیست، دقیقاً برعکسه. 21:20 انکار یعنی به روی مراجع بیاریم. 21:26 «به نظر میاد به اصل موضوع نمی‌پردازی. فکر نمی‌کنی 21:30 ممکنه این‌طوری باشه و تو داری این‌جوری روایت می‌کنی؟» 21:36 فکر نمی‌کنی که بخشی از ماجرا رو از قلم انداختی؟ 21:40 فکر نمی‌کنی یه جاهایی خیلی خوش‌بینانه نگاه کردی و یه جاهایی بدبینانه؟ 21:48 فکر نمی‌کنی برعکس باشه و چون دوست نداری 21:52 تجربه‌ش کنی، برای من متفاوت ارائه‌ش می‌کنی؟ 21:57 فکر نمی‌کنی یه جاهایی‌ش رو به من نگفتی 22:00 و از قلم انداختی و بعداً هی داری می‌گی؟ 22:06 کجاش انکار بود؟ پُرش انکار بود و 22:11 توی طیف‌های مختلف انکار. همی‌شه از 22:17 انکار استفاده می‌کنیم، توی همهٔ 22:22 دیالوگ‌ها و موضوعات زندگی. اینکه کجا 22:28 مداخله کنید بستگی به موقعیت داره. 22:34 من باشم، بسته به حال مراجع، اگر احساس کنم همین خوش‌بینی 22:40 مانع سوگواریشه، به روش میارم: «فکر نمی‌کنی این رو 22:46 می‌گی چون اگر این‌جوری فکر کنی، پذیرشش برات راحت‌تره؟» 22:52 اگر احساس کنم مراجع غمگین نیست، غم رو تجربه 22:55 نمی‌کنه، به هم نریخته و از هم نپاشیده. . . 23:01 این تلنگر کمک می‌کنه یه چیزی کنار بره و واقع‌بینانه‌تر ببینه. 23:07 تا برسه به مرحلهٔ اول و از بیخ انکار کنه؛ معمولاً با این کار شروع می‌شه. 23:13 موضوعی که بی‌تفاوته و بی‌احساسه رو بیشتر دقیق می‌بینیم. 23:18 می‌خوام طیفش رو ببینید. یه مراجع آقا داشتم؛ مثال می‌زنم که بهتر ببینید. 23:24 یک آقایی بود دعوا می‌کنه با دوست‌دخترش و کات 23:28 می‌کنن. خیلی ناجور و خیلی خشن. به من زنگ زده بود. 23:33 شاید دقیقا سه چهار روز بعدش وقت داشت. 23:39 صحبت کردیم و خیلی قلدرمآبانه می‌گفت: 23:44 «اصلاً راحت شدم. خدا رو شکر که رفت از زندگیم.» 23:49 «من با این آدم نمی‌تونستم بسازم. ازش متنفرم. ازش بدم میاد.» 23:53 اصلاً دیگه حاضر نیستم سمتش برم. حتی اگه بیاد بگه غلط کردم هم من دیگه نمی‌پذیرمش. 24:01 و خب صحبت شد و اونجا هم من این تلنگرها رو هی می‌زدم. 24:05 فکر نمی‌کنی این‌جوری نگاه می‌کنی که 24:08 «خوب شد رفت»، که براش سوگواری نکنی؟ 24:12 که بابتش غمگین نباشی؟ 24:14 الان که رفته چه حسی داری؟ 24:15 «هیچی، خوشحالم.» چرا باید خوشحال باشی اگه کسی که دوست داشتی رفته؟ 24:23 و الان بقیهٔ این ماجرا. 24:26 یک ماه بعدش به من زنگ زد. 24:30 وسط یه بیابون بود. 24:32 یعنی گفت همین‌جور با ماشین کوبیدم و اومدم وسط یه بیابون. 24:36 خب چی شده؟ 24:37 هیچ چی. 24:39 یه هفته پیش شنیدم که 24:43 با یه پسری می‌خواد بره. . . 24:46 سر قرار 24:47 گفتم خب. 24:49 گفتم: «خب، مگه کات نبودید؟» 24:51 «نه دیگه، بی‌خود کرده.» 24:54 من هنوز بهش فکر می‌کنم 24:55 و 24:58 چطوری بعد از یه ماه 24:59 یعنی انقدر راحت من رو انداخت دور 25:02 انقدر راحت من رو ندیده گرفت 25:04 انقدر راحت من رو 25:06 لگدمال کرد. 25:07 با گریه. با گریه‌ی شدید 25:09 و قصهٔ گریه‌ش رو هم می‌گفت. 25:11 می‌گفت: «من باید سوگواری کنم.» 25:13 من حالا می‌فهمم که من سوگواری نکردم 25:16 من اون‌وقت نپذیرفته بودم 25:19 گفتم حالا موضوع چیه؟ 25:20 موضوع واقعا اینه که این آدم رفته با یکی دیگه؟ 25:25 نه این trigger هست 25:26 می‌دونید، این ماشه‌چکانه. 25:28 یعنی این عامل باعث می‌شه 25:31 این عامل باعث شده که یک چیزی بیاد بالا 25:34 یعنی صرفا این نبوده که من 25:38 ناراحتم چون با یکی دیگه رفته 25:44 بهانه‌ست؛ انگار بهانهٔ ذهن منه که باعث می‌شه 25:47 انقدر حالم بد باشه و انقدر عصبانی باشم. 25:50 انقدر پرخاش کنم و هنوز هم غم رو تجربه نکنم. 25:53 بیشتر خشم است: «می‌رم خودم رو آتیش می‌زنم. . .» 25:56 «بنزین می‌ریزم روی خودم.» حتی الان که داره 26:00 یکم سوگواری می‌کنه، باز بهتره. می‌دونید؟ 26:03 یعنی همین الان می‌بینه و یه کوچولو انگار نزدیک داره می‌شه. 26:12 [نامفهوم]. 26:15 پس توی این مثال می‌بینید یه آدم چطور می‌گه: 26:21 «اصلاً من غم ندارم، اهمیتی نداره، 26:26 نبوده که بخواد بره، از اصلش نبوده.» 26:31 تقریباً روشن شد با این مثال، ولی نه کامل. 26:34 اینکه خوش‌بینی مانع سوگواری بشه، بابش کجاست؟ 26:38 خب، ماندگار نیست. وقتی از دفاع‌ها نام 26:44 می‌بریم، خوش‌بینی مقطعی ممکنه من رو 26:50 موقتاً آروم کنه و من سوگواری نکنم. 26:57 مثل این می‌مونه که با مصرف دارو خودم 27:02 رو آروم کنم، ولی با واقعیت روبه‌رو نشم 27:08 و یه جایی با یه تلنگر جدی روبه‌رو بشم. 27:14 پس یه جاهایی رسالت ما اینه که مراجع رو از پشت انکار بکشیم بیرون؛ 27:20 انگار نشونش بدیم کاری که می‌کنه، به نظر میاد این شکلی نباید باشه. 27:26 البته زور که نیست؛ مراجع اگه دوست نداشته باشه یا فشار 27:31 روانی روش باشه، اصلاً مداخله نمی‌کنیم و ورود نمی‌کنیم. 27:37 با پررنگ و کم‌رنگ کردن موضوع و با خوش‌بینی 27:41 از واقعیت فرار می‌کنه و بابتش تاوان می‌ده. 27:46 چون اگر من با خوش‌بینی دارم یه چیزی رو 27:50 رفع‌ورجوع می‌کنم، پس حتی اگر به روش بیارم. . . 27:53 که «به نظر میاد با این کار خودت رو آروم می‌کنی»، 28:00 فرض می‌کنم مراجع هم به هم نریزه و بگه «نه، 28:06 واقعاً راحت شد؛ دوست داشتم راحت بشه و از این 28:12 زندگی بره.» ببینید، هیجاناتش رو سرکوب می‌کرد. 28:19 ببینید، من برای سوگواری باید غمگین باشم. این آدمی که بعد یه ماه 28:23 به من زنگ زده، نمی‌تونه جلوی گریه‌هاش رو بگیره؛ داره دیوانه می‌شه. 28:28 می‌گه: «به هر کسی که فکر کنی زنگ زدم بره باهاش صحبت 28:33 کنه و برش گردونه. همه رو واسطه کردم؛ بابام، خواهرش، 28:38 مادرم، خواهرم. رفتم در خونه‌شون، پلیس اومد.» 28:45 «نمی‌تونم با این روبه‌رو بشم.» نه مریم، خیلی کلی نگاهش کردیم؛ 28:51 اینکه خوش‌بینی نداشته باشیم، من همچین چیزی نگفتم. 28:57 گفتم یه جایی خوش‌بینی روی واقعیتی سرپوش می‌ذاره که قراره 29:03 بابتش تاوان بدیم. از کجا بفهمیم خوش‌بینیه؟ [نامفهوم]. 29:10 ببینید، اون رو می‌سنجیم دیگه. من مثلاً پدرم یه هفته‌ست 29:15 فوت کرده و می‌گم «خوب شد، راحت شد.» بازم با قاطعیت نمی‌گم، 29:20 ولی از دید من این نمی‌تونه مرحلهٔ آخر سوگواری باشه. 29:25 یعنی من نمی‌تونم توی یه هفته به مرحله پذیرش رسیده باشم. 29:29 خیلی بعید می‌دونم. خیلی دور از ذهن می‌دونم این رو. 29:37 اینکه حالش خوب باشه یه داستانه. چطور کمکش کنم؟ 29:43 سوگواری processه دیگه؛ من هی از پشت این کار 29:49 می‌کشمش بیرون. «خب، حالا بشین گریه کن.» اینکه 29:55 چه معنایی بدم و بابتش سوگواری کنم، پیش‌نیازه. 30:01 توی مرحلهٔ شش، توی معنادهی ممکنه اتفاق بیفته. 30:07 باز مثال بزنم: مراجعی داشتم که زندگیش رو 30:13 این‌طوری تعریف می‌کرد: «حدود هجده سالم بود، 30:19 کنکور دادم، قبول نشدم. هفت سال پشت کنکور موندم. 30:25 بعد از هفت سال یه جای خیلی بد قبول شدم.» 30:31 «حالم بد بود. با اینکه درسم خوب بود، 30:37 قبول نشدم و مجبور شدم همون‌جا رشته‌ای 30:42 رو بخونم که دوست نداشتم. خوندم تا 30:48 مقطع دکترا، همون دانشگاه خیلی بد؛ 30:53 بعد رفتم سر کاری که دوست نداشتم.» 31:01 «و در همین حین ازدواج کردم، با کسی که خیلی دوستش ندارم.» 31:08 می‌ریم جلوتر. می‌گیم که چی شد هفت سال پشت کنکور می‌مونی؟ 31:14 «چیز خاصی نبود؛ یه دوست‌پسری داشتم. . .» 31:19 «هفت سال باهاش تو رابطه بودم و بعد از هفت سال، 31:23 به فضاحت و بدبختی و بدترین شکل ممکن من رو رها کرد.» 31:28 «خب، برایش سوگواری کردی؟» «نه، لیاقتش رو نداشت. اون لیاقت من رو نداشت. 31:33 دو سال بود به من خیانت می‌کرد. اصلاً حاضر نشدم دیگه بهش زنگ بزنم.» 31:39 «وقتی فهمیدم دو سال به من خیانت می‌کرده و دوستم نداشته، انداختمش دور.» 31:46 من این معنا رو دادم و براش سوگواری نکردم. neglect و denial که مشخصه؛ 31:51 داد می‌زنه توش. «من اصلاً کنکور قبول نشدم» داستان می‌ده. 31:57 «پس تو اون آدم رو مقصر می‌دونی که کنکورت خراب شد؟» «آره، تقصیر اون آدم شد. 32:03 اگر این‌جوری به زندگیم گند نمی‌زد، کنکورم انقدر خراب نمی‌شد.» 32:09 «نمی‌رفتم یه دانشگاه بد، دکترام رو توی 32:14 دانشگاه بد نمی‌گرفتم و ازدواج بد 32:19 نمی‌کردم.» درست شد؟ این process کارش همینه. 32:26 در این process می‌کشیم طرف رو بیرون: «خب، 32:30 فکر نمی‌کنی سوگواری لازم بوده براش؟» «نه.» 32:34 «حست به اون آدم چیه؟ حست به خودت چیه؟ از کی افسرده شدی؟ 32:40 از کی افت زندگی‌ت شروع شد؟ چرا از این شاخه به اون شاخه پریدی؟ 32:46 از چی فرار می‌کردی؟ فکر نمی‌کنی از سوگواری فرار می‌کردی؟» 32:54 مراجع برمی‌گرده: «البته غمگین شدم، 32:59 بارها غمگین شدم.» «برای چی؟» «من اشتباه کردم، 33:05 زندگیم رو سوزوندم. یه تصویر ایدئال از خودم داشتم.» 33:10 شده برای اون تصویر ایدئال سوگواری کنی؟ «نه.» 33:16 یه جایی در این processی که ما با مراجع صحبت می‌کنیم، 33:19 یه جایی میاد به شما ارجاع می‌ده. می‌گه که. . . 33:24 «آه، فهمیدم. من برای خودم سوگواری نکردم. 33:29 اون آدم ارزشش رو نداشت، ولی من هفت سال از زندگیم 33:35 و بقیه‌ش رو تا الان به پای اون آدم ریختم.» 33:40 و حالا گریه. یعنی حال بعدی که الان تو جلسه‌ی درمان داره تجربه می‌کنه. 33:45 دوستان، این سوگواری درسته که ایشون یه معنای دیگه بهش می‌ده، ولی همون سوگواریه. 33:51 فقط مفهوم رو عوض کرده؛ یعنی من برای پارتنر 33:56 ازدست‌رفته و خیانتی که به من شده سوگواری می‌کنم. 34:03 حالا اون package، یعنی غمگینم، باز هم همهٔ ماجرا نیست؛ 34:08 یه روزی باز این دمل چرکی سر باز می‌کنه. 34:13 اما ایراد نداره. درمان یک process گام به گام هست. 34:18 قرار نیست که شما یه دفعه همه‌چیز رو هم درست کنید. 34:23 باشه، من اصلاً برای خودم سوگواری کنم؛ فعلاً کار ندارم به چیزهای دیگه. 34:28 هدفش کنکور نبوده؟ نه، هدفش فقط کنکور نبوده؛ فرار بوده. 34:34 من کنکور می‌دم برای فرار، تا دکترا می‌خونم و سرم گرمه. 34:39 پایان‌نامهٔ دکترا هم چهار سال طول می‌کشه. 34:43 در همین بین، پشت‌بندش سریع ازدواج می‌کنم. 34:47 بعد سریع بچه‌دار می‌شم؛ یک سال هم نه، 34:52 خودش اشاره می‌کنه: «نه ماه بعد از ازدواج بچه‌دار شدیم.» 34:57 «همون شب عروسی، نه ماه بعد بچه‌دار شدیم.» 35:02 این فرار من، این اجتناب من و دویدن برای فرار 35:08 از سوگواریه. چرا؟ چون سوگواری مخالف شأن منه. 35:14 یعنی نمی‌خوام فکر کنم که به من خیانت کرد، گند زد، 35:19 تحقیرم کرد و ولم کرد؛ کسی که از چشم‌هام بیشتر بهش اعتماد داشتم. 35:25 اینجا همون‌جاییه که باید ورود کنید. مهم نیست کدوم طیفه؛ غفلت، 35:29 idealize کردن یا معکوس کردن. فقط توی ذهنتون داشته باشید که با یه انکار روبه‌رو 35:34 هستید. 35:38 حالا برم داخل اون انکار و بکشمش بیرون: 35:43 «کجایی؟ اون بچهٔ آسیب‌دیدهٔ هفت‌ساله کجاست؟ 35:48 بیا اینجا بشین، گریه کن و راجع‌بهش حرف بزن.» 35:54 پس لازمه یه جایی کنار بزنم. برای بسیاری از ما، 35:58 احتمالاً خیلی جاها پیش اومده. . . 36:02 که بابت چیزها و فانتزی‌هایی که از دست دادیم سوگواری نکردیم؛ 36:08 با سرعت بیشتری ازشون فرار و اجتناب کردیم. 36:16 «کل عمرت رو به انکار گذروندی؟» بله، خیلی پیش میاد. شاید دنبال این باشه 36:23 که بدونه چرا بهش خیانت کرده؛ حتی همین دنبال‌کردن هم شاید کمکش می‌کرد. 36:34 پس این می‌شه طیف انکاری که داریم راجع‌بهش حرف می‌زنیم. 36:39 این هفت مرحله لازمه که ازش خبر داشته باشیم. 36:43 لازمه بفهمیم پشت یه چیزی قایم شده. 36:48 کار سختیه، دوستان. فکر نکنید به این راحتی 36:51 می‌تونید انکار رو ببینید و بعد روش مداخله کنید. 36:54 خیلی باید تمرین کنید که بفهمید الان کجاش ناقصه، کجاش انکاره، کجاش نادیده‌گرفتنه. 37:02 خیلی خوب، تا اینجا داشته باشیم. یه سری سؤال جواب بدیم و برگردیم. 37:09 نسرین، سؤالت رو بپرس. 37:16 سلام استاد، وقتتون بخیر. 37:18 سلام، وقتتون بخیر. 37:20 استاد، این‌جوری من فهمیدم: اساساً تاب‌آوری و خلل توی 37:26 زندگیشون وارد شده، باید به سوگشون ورود کنیم. درسته؟ 37:32 بله دیگه. اصلاً چرا به سوگواری ورود می‌کنیم؟ 37:35 چون می‌فهمیم انگار یه چیزی حل نشده. 37:39 در واقع اون acceptance یا پذیرش اتفاق نیفتاده. 37:43 اصلاً پذیرش یعنی بعد از سوگواری. شما به‌ازای 37:46 هر چیزی که قراره بپذیرید، قراره سوگواری کنید. 37:50 پس اگر چیزی رو بدون سوگواری پذیرفتم، یعنی نپذیرفتم؛ یه جایی کار ایراد داره. 37:55 درسته. من حس می‌کردم سوگواری یعنی بشینی و همی‌شه 38:00 هیچ کاری انجام ندی، فقط یه مدت افسرده بشی. 38:05 یه شش ماه، هفت ماهی. الان که فهمیدم نه. 38:14 یعنی چه زیاد کار کنی، چه پرکاری کنی، اگر زندگی‌ت از روتین دربیاد. درسته؟ 38:20 بله، بله. 38:22 یه چیز دیگه می‌خواستم بگم؛ processٔ سوگواری خودمون رو می‌گم. 38:26 من چهارده، پونزده سالم بود. یه پسرعمو داشتیم، 38:30 بیست‌وهفت سالش بود؛ در اثر مننژیت فوت کرد. 38:34 یادمه اولین مرگ جوونمون بود. فکر می‌کردم «نه، 38:38 این نمی‌میره، باید دوباره زنده بشه.» 38:42 سوگواری‌مون یکی دو سال خیلی سخت بود. بعد حوالی سال ۹۴ یا ۹۵، 38:49 فوتی‌هامون زیاد شد؛ سال ۹۵ حداقل پانزده نفر ازمون فوت شدند. 38:55 مرگ خواهرم خیلی برام غیرقابل‌باور بود. 39:00 هر روز می‌اومدن می‌گفتن جنازه رو آوردن 39:05 و خیلی بدم می‌اومد این حرف رو می‌زدن. 39:13 اما وقتی خاک‌سپاری شد، دیگه باور کردم فوت کرده. 39:17 با این حال توی ذهن ناهشیارم، توی خواب می‌اومد و می‌گفت «من زنده‌ام.» 39:22 فکر کنم تا امسال این‌جوری بود. امسال که مرگ‌های جدید، 39:26 مثل برادرزاده‌م، پیش اومد، همون لحظه 39:31 فهمیدم دیگه هیچی نمی‌شه و همه از دست می‌رن. 39:36 فهمیدم وقتی کسی می‌میره دیگه نمی‌تونه زنده بشه. به این باور رسیدم؛ 39:43 نمی‌دونم این مراحلی که گفتید رو در سوگ‌های مختلف طی کردم. 39:51 درسته. 39:52 دیگه مرگ برام قابل لمسه؛ می‌فهمم همه می‌میرن. 39:59 امروز یکی هست، فردا نیست؛ یا خودم نیستم یا یکی از 40:05 اعضای خانواده‌م نیست. از دست دادن برام باور شده. 40:16 اگر خیلی بدبینانه هم بخوام نگاه کنم، خودش باز می‌تونه انکار باشه. 40:22 چطور؟ 40:22 اون مرحلهٔ هفتم. 40:26 همین‌طور فقط comment دادم؛ چیزی خواستی؟ منظور خاصی نداشتم. 40:29 آهان، یعنی بدبینانه‌ست این؟ 40:32 می‌تونه باشه؛ تأکید می‌کنم، می‌تونه باشه. 40:36 خب مشخص نیست که بمونی یا نمونی. 40:41 اما خب من این‌جوری فکر می‌کنم: یه زمانی هست، یه زمانی نیست. 40:46 [نامفهوم]. 40:48 درسته. 40:48 یعنی به هیچی پایبند نیستم. 40:51 حتی به انگشت دست خودم پایبند نیستم که امروز آسیب نبینه. 40:57 درسته. 40:58 با از دست دادن چشمم فهمیدم 41:01 بدنم هم ممکنه آسیب ببینه. 41:07 درسته. حرفتون می‌فهمم. 41:09 یعنی این هست. 41:11 ولی یه توضیح کلی بدم. مرسی نسرین که نظرت رو گفتی. 41:15 دوستان، فرق نمی‌کنه. من می‌تونم یه جا چیزهایی 41:19 رو پررنگ و چیزهایی رو کم‌رنگ کنم؛ دنیا طیفه. 41:26 پس نه من خیلی خوش‌بینم، نه بدبینم. ولی نمی‌تونم 41:30 بگم کجا مرز درستیه. اصلاً درست کجاست. یه طیفه. 41:34 پس اینکه می‌گم چطور آدم رو از پشت این بیارید بیرون: 41:41 بسیاری از ما سوگوار فانتزی‌های ایدئالمون هستیم، 41:47 اما انکارش می‌کنیم و اصلاً ورود نمی‌کنیم؛ حتی ممکنه یک عمر ادامه پیدا کنه. 41:53 شما با یه آدم هفتاد، هشتاد ساله وقتی صحبت می‌کنی، 41:56 هنوز تو حرف‌هاش ممکنه حد زیادی از انکار واقعیت رو ببینی. 42:00 چون دوست نداریم بابتش سوگواری کنیم؛ سوگواری 42:05 و غم سخته، احساسات پایدار و طولانی‌مدت‌اند. 42:10 و این اصلاً چیز عجیبی نیست. تعجب نکنید؛ 42:13 به‌خاطر همینه که باید به مراجع فشار مناسبی بیاریم، نترسیم. 42:23 و تا الان سوگواری این رو حل می‌کنه؛ یا normalize کردنشه یه جورایی. 42:30 من این رو فهمیدم که شاید خوب بشه، شاید هم بد بشه. 42:35 توی اتاق درمان گفتم: «شاید چشمم خوب بشه، شاید هم اصلاً نشه.» 42:40 یعنی بینابینه؛ نمی‌دونم خوب می‌شم یا بدتر. 42:45 زندگی‌م خوب می‌شه یا نه. چون هیچ تضمینی نیست که شکننده نباشم. 42:50 تاب‌آوری‌م زیاد باشه؛ این‌جوری دنیا رو فهمیدم. 42:57 نه، اوکی، درسته. فرح، تموم شد؟ سؤالت رو بپرس. 43:05 جواد گفته هر آدم یه جور کار می‌کنه. مثلاً من یه پست می‌خواستم بگیرم 43:10 که به دلایلی نشد. به خودم گفتم بهتره، ولی همی‌شه توی ذهنم بود چرا نشد. 43:14 اون موقع گفتم مهم نیست و پیگیری نکردم؛ الان فهمیدم سوگواری نکردم. 43:18 چون واقعاً اون پست رو دوست داشتم و فکرش مدام با منه. 43:22 مرسی جواد. حتی ممکنه یه گلدون 43:27 ارزشمند از دستتون بیفته و بشکنه؛ 43:33 گلدونی که باهاش خاطره دارید. 43:38 می‌تونم با تعبیرهای مختلف بگم: 43:43 «قضا بلا بود؛ شکستنی می‌شکنه.» 43:49 همهٔ این‌ها یعنی سرکوب و انکار؛ عقب زدن اینکه 43:54 به این فکر نکنی چیز ارزشمندی بود و دیگه نداریش. 44:00 «مهم نیست، حالا که شده، شده.» این neglectه؛ 44:06 جملهٔ «پیش اومد دیگه» neglectه. 44:13 در حالی که من باید غمگین باشم. 44:19 این چیزها شاید آسیب پایداری 44:24 به زندگی نزنه و از ده‌ها غمی 44:30 که بابتش سوگواری نکردم رد بشم، 44:35 ولی مهمه ببینمش و بفهممش. 44:42 سلام استاد، وقتتون بخیر. 44:44 وقت شما هم بخیر. 44:47 اول تشکر بابت این کیسی که مثال زدید؛ 44:51 به چیزی که درگیرش بودم هشیار شدم. 44:56 سؤالم اینه که کیس من یه چیزی مانع سوگواریش می‌شه. 45:02 ازش پرسیدم چرا این‌قدر امیدواری که دوست‌پسرت 45:06 برگرده و همه‌چیز درست بشه و دیگه بهت خیانت نکنه. 45:11 گفت ما ظرف دو سالی که با هم رابطه داشتیم ۷-۸ ماه این به من وفادار بود. 45:17 بعد اونجا که من فشار رو بردم که حالا فکر نمی‌کنه اینجوری که می‌گی نبود. 45:21 طرف خیلی آدم ناپایداریه؛ ظرف بیست دقیقه یا حداکثر 45:24 سه ساعت نظرش کلاً از این رو به اون رو می‌شه. 45:28 آدمی نیست که واقعاً هفت، هشت ماه وفادار بمونه. گفت: «نه، 45:32 ما هفت، هشت ماه توی یک خونه زندگی می‌کردیم و وفادار بود.» 45:37 «رابطهٔ خوبی داشتیم. دارم همهٔ زورم رو می‌زنم ارتباط 45:40 برگرده به همون شکلی که توی اون هفت، هشت ماه بود.» 45:43 هرچقدر فشار بردم که از انکار این قضیه دربیاد، پافشاری داشت که «نه، 45:48 این قضیه بوده و من تجربه‌ش کردم و باهاش بودم.» 45:52 خواستم بپرسم نحوهٔ مداخله باید چطور باشه؟ 45:57 چون هرچی فشار بردم، انکارش قوی‌تر شد. 46:03 نحوهٔ مداخله داستان مفصلیه. 46:08 اگر مداخله سنگین، ناگهانی و تکانه‌ای باشه، 46:13 مراجع گارد می‌گیره و عقب می‌ره. 46:19 معلومه؛ هرچی فشار رو بیشتر کنید و من ظرفیتش رو نداشته باشم، 46:24 طبیعتاً از مکانیزم‌های قوی‌تری استفاده می‌کنم. 46:29 ممکنه بیشتر سرکوب کنم یا توی طیف انکار جلوتر برم؛ 46:33 اصلاً به نفی واقعیت و موضوع برسم. 46:42 من واقعاً نمی‌دونستم اون لحظه باید چی‌کار می‌کردم، ولی هرچی بیشتر فشار 46:48 می‌آوردم بیشتر انکار می‌کرد: «من این موقعیت رو تجربه کردم، دروغ که نمی‌گم.» 46:55 این شکلی نیست؛ توضیح می‌دم. اگر من تجربه کرده 46:59 باشم و ازش رد شده باشم، حس زیادی برام بالا نمیاد. 47:05 یعنی چیه، دکتر؟ 47:06 اگر مثلاً سوگ پدرم رو تجربه کرده باشم، 47:09 وقتی راجع‌بهش صحبت می‌کنم خیلی منقلب نمی‌شم. 47:12 نه، سوگ رو نمی‌گفت؛ می‌گفت اون هفت، هشت ماهی رو که به من وفادار بوده تجربه کردم. 47:18 این خیلی سؤال‌برانگیزه، چون دوست‌پسرش خیلی borderline شدید بود. 47:25 پس نمی‌تونم همین‌جوری بهش ورود کنم؛ باید بیشتر analyze بشه. caseه دیگه. 47:30 اوکی. مرسی بابت سؤال. 47:32 فرق بین سوگ و افسردگی. دقت کنید که 47:36 بتونید مرز بین سوگ و افسردگی رو ببینید. 47:40 مثل اینه که بگید فرق بین لپ‌تاپ و کیبوردش چیه؟ 47:44 کیبورد بخشی از لپ‌تاپه، ولی خودش هم یک سیستمه. 47:47 در واقع، اگر از من بپرسید، 47:53 افسردگی زیرمجموعهٔ mourningه. 47:59 یعنی depression زیرمجموعهٔ سوگواری حساب می‌شه؛ 48:05 یکی از اجزا و elementهاشه. یعنی من برای یه چیزی سوگوارم. 48:10 پس فرق. . . خیلی سخته بگم فرقش چیه، ولی فرق دارن با هم، نه؟ 48:16 لپ‌تاپ مفهوم بزرگ‌تریه که توی دلش چیزی به 48:20 اسم کیبورد وجود داره. مرسی، سؤالت رو بپرس. 48:31 سلام استاد. صدای من هست؟ 48:35 بله صدایتو دارم. 48:37 خسته نباشید استاد. من یه سؤال در مورد خودم داشتم. 48:42 من تقریبا یک ماه پیش 48:46 حالا شاید اسمش شکست عاطفی باشه، نمی‌دونم. 48:51 یه رابطه‌ای بود که به هم خورد و تا سرحد 48:55 ازدواج رسید؛ یعنی قول‌وقرارها گذاشته شد. 49:00 همه کار‌ها شد و در نهایت یه شب همه‌چیز تموم شد و به هم ریخت. 49:07 من الان می‌خوام این سؤال‌ها رو راجع‌به خودم بپرسم. 49:10 چون اصلاً نمی‌دونم چه اتفاقی افتاد که تموم شد، 49:14 این رابطه کات شد و اصلاً همه‌چیز به هم ریخت 49:18 و هیچ وقت جواب سوالم هم نتونستم از اون طرف مقابلم بگیرم 49:23 چون ازم قول گرفت که اصلاً در موردش سؤال نپرسم. 49:27 و من نپرسیدم، ولی الان نمی‌دونم 49:31 دارم سوگواری می‌کنم. . . 49:35 نمی‌دونم تو چه مرحله‌ای هستم؛ نمی‌دونم. 49:37 سر کلاس‌های شما، هفتهٔ اول و دوم این اتفاق، 49:42 فقط گوش می‌کردم و بدون اینکه سؤال بپرسم، گریه می‌کردم. 49:47 اصلاً نمی‌شنیدم شما چی می‌گید؛ فقط سر کلاس حضور داشتم. 49:51 الان نمی‌دونم توی مراحل سوگواری هستم یا نه. 49:58 دلم می‌خواد این مراحل رو کامل بگذرونم و بعداً دچار مشکل نشم. 50:04 الان نمی‌دونم چه کمکی می‌تونم ازتون بگیرم فقط اگه یه راهنمایی 50:09 کوچک در مورد خودم برام بکنید. خیلی ازتون ممنون می‌شم. 50:14 مرضیه، به سؤالم دقت کن. چرا برات مهمه که علت رفتنش چیه؟ 50:23 خب استاد، تا مرحله‌ای پیش رفتیم که خانواده‌ها در 50:28 جریان قرار گرفتند و حتی قرار شد عید فطر مجلس بگیریم. 50:34 بعد یه شب با من قرار می‌ذاره؛ 50:38 می‌ریم جای همیشگی، همه‌چیز خیلی اوکیه. 50:42 بعد از خوردن یه نسکافه که با هم خوردیم، 50:46 داشتیم حرف می‌زدیم؛ یه‌دفعه گفت: «می‌خوام یه چیزی بهت بگم.» 50:51 «قول بده؛ از اونجایی که می‌دونم خیلی متعهد 50:54 به قولت هستی، می‌خوام قبلش ازت قول بگیرم.» 50:57 من تو حال‌وهوایی که گفتم «خب، مگه چی می‌خواد بگه؟» قول دادم 51:04 هیچ سؤالی نپرسم. بعد گفت: «ما نمی‌تونیم با هم ازدواج کنیم.» 51:10 یکم به من نگاه کرد، منم نگاه کردم و بغض کردم. نمی‌دونم به‌خاطر 51:17 فانتزی‌هایی بود که ساخته بودم؛ یه‌دفعه همه‌چیز توی یه لحظه برام خراب شد. 51:23 اصلاً نمی‌تونید تصور کنید توی اون لحظه چه حالی پیدا کردم. 51:28 بعد خداحافظی کردیم و رفت؛ تمام شد. 51:33 از فرداش نه تلفنی، نه پیامی؛ کلاً همه‌چیز تمام شد. 51:39 این یه علامت سؤال خیلی بزرگ توی ذهنم گذاشت. حدس‌هایی پیش خودم زدم 51:45 که شاید این‌جوری شده یا این فکر رو کرده؛ ولی این‌ها حدسیات من بوده. 51:51 خیلی سخته اون علامت سؤال رو از ذهنم پاک کنم، 51:55 چون هیچ‌وقت هم به جواب نمی‌رسم. 52:01 حست به اون آدم چیه، مرضیه، الان؟ 52:05 اصلاً حس بدی بهش ندارم؛ واقعیتش هیچ حس بدی ندارم. 52:12 خنثی‌ام انگار نسبت بهش؛ نه خوب، نه بد. 52:16 اصلاً نمی‌تونم بگم چه حسی؛ نه خوب، نه بد. 52:19 واقعاً یه حس خنثی. 52:23 نه ازش بدم میاد که بگم متنفرم، 52:27 نه اون‌جوری عاشقم که بگم وای ازش دور شدم. 52:32 حست به خودت چیه؟ 52:35 حسم به خودم یه جور دل‌سوزیه. 52:40 دلم برای خودم می‌سوزه 52:44 که چرا این اتفاق افتاد. 52:54 خیلی حس ترحم به خودم دارم. 53:01 حس می‌کنم یه سرمایه‌گذاری نه‌ماهه کردم. 53:07 بعد از اینکه سه سال بود از یه رابطهٔ دیگه 53:12 اومده بودم بیرون که اونم به ازدواج نرسید. 53:17 اونم برام یه جایی ابهام گذاشت، ولی روی این خیلی 53:22 حساب کرده بودم؛ همه‌چیز خیلی خوب و اوکی بود. 53:27 اینم نبود که از طرف من پیش نیومده باشه؛ 53:32 از طرف خودشون و خانواده‌شون بود. الان خیلی به 53:38 خودم حس دل‌سوزی دارم که چرا این اتفاق افتاد. 53:47 چرا این اتفاق افتادن ما رو عصبانی می‌کنه؟ غمت برای چیه، مرضیه؟ 53:57 چون شرایط خوبی توی خانواده نداشتم. مدام فشار می‌آوردن: 54:03 «باید ازدواج کنی، چرا ازدواج نمی‌کنی؟ اگه نمی‌کنی مستقل شو و برو.» 54:08 بعد احساس کردم این همون caseیه 54:12 که خیلی جنبه‌های مثبت داره. 54:16 من باهاش راحت بودم؛ خیلی چیزهای خوب داشت، خیلی match شده بودیم. 54:23 چه من برای اون، چه اون برای من. ولی به این مرحله که رسید، 54:29 همهٔ برنامه‌ریزی‌هام انگار یه‌دفعه توی من فروریخت. 54:36 یه لحظه احساس بی‌ارزشی کردم؛ در صورتی که خودش می‌گفت: 54:41 «تو اون شاه‌ماهی بودی که من می‌خواستم.» 54:46 «من تونستم تو رو به دست بیارم.» این خیلی اذیتم 54:51 کرد که پس چی شد؟ چرا یه‌دفعه این‌جوری شد؟ 54:56 و اینکه ازم قول گرفت هیچی نپرسم، اذیتم می‌کنه. 55:02 چرا؟ چرا این جمله اذیتت می‌کنه؟ 55:05 خب، همش می‌گم چی بوده؟ آیا ایرادی توی من پیدا کرده؟ 55:10 آیا من چیزی داشتم که اون می‌دونه و من نمی‌دونم؟ 55:16 از کسی حرفی شنیده؟ اصلاً نمی‌دونم؛ خیلی ذهنم درگیره. 55:23 پس به اون آدم چه حسی داری؟ 55:25 اصلاً حس بدی بهش پیدا نمی‌کنم که بگم ازش متنفرم؛ به هیچ‌وجه. 55:31 به نظر چرا؟ 55:32 به نظر چرا؟ 55:34 نمی‌دونم. 55:34 چرا یه آدمی که تو رو ول کرده و ازت قول گرفته، انقدر حالت بده؟ 55:39 چرا تو هیچ حسی به اون آدم نداری؟ 55:43 نمی‌دونم استاد. حس بدی هم ندارم که بگم ازش متنفرم. 55:49 من نگفتم. 55:50 بعد یه جایی می‌گم که. . . آره، یه جایی مثلاً می‌گم که خب. . . 55:53 می‌خوام خودم رو راضی کنم؛ می‌گم «عیب نداره، 55:58 اونم یه آدمه، شاید به یه نتیجه‌ای رسیده.» 56:03 نمی‌تونم یه criteria بذارم و بر اساس اون اعتبارسنجی‌ش کنم. 56:08 چرا بهش حق می‌دی؟ چرا ازش دفاع می‌کنی اینجا، مرضیه؟ 56:17 نمی‌دونم؛ شاید دفاع نباشه. شاید سهم اون آدم هم پنجاه‌پنجاهه؛ 56:22 منم شاید یه جایی می‌رسیدم و پنجاه درصد به اون نه می‌گفتم. 56:26 شاید اونم حق داره پنجاه درصد خودش رو نه بگه و بره. 56:31 این حق دادن به اون آدم نیست؟ 56:38 شاید. 56:39 یعنی یه آدمی بدون هیچ توضیحی تو رو رها کنه 56:43 و بره و تو ازش دفاع کنی که شاید حق داشته؟ 56:48 چون واقعاً انقدر برام جای ابهام گذاشته که اصلاً نمی‌دونم چرا این کار رو کرد. 56:58 الان چرا غمگین شدی؟ 57:05 شاید همون. . . توی این مدت، حدود بیشتر از 57:10 یک ماه که اتفاق افتاده، همش یه حس ترحم 57:15 به خودم دارم؛ دلم برای خودم خیلی می‌سوزه. 57:23 اگر دلت برای خودت می‌سوزه، چرا کاری نمی‌کنی؟ 57:26 اگر دلت برای مرضیه می‌سوزه، چرا کاری براش نمی‌کنی؟ 57:32 انقدر کلافه‌ام، انقدر بی‌حوصله‌ام. functionهام مختل شده. 57:38 سر کار دیگه هیچ علاقه‌ای حتی به کار خودم ندارم؛ به زور میام، 57:45 به زور کار می‌کنم، به زور کشیده می‌شم. خیلی چیزها به هم ریخته. 57:51 قبول. چرا برای مرضیه کاری نمی‌کنی؟ چی آرومت می‌کنه؟ 58:00 بعضی وقت‌ها دلم می‌خواد یه روز صبح یه 58:04 چمدون بردارم و اصلاً از این شهر برم. 58:08 گذشته‌م فقط این نیست؛ خیلی اذیت شدم تا به این مرحله از زندگی‌م رسیدم. 58:16 الان انگار تحمل این رو نداشتم که این اتفاق این‌جوری برام رقم 58:21 بخوره و این آدم این‌جوری وارد زندگی‌م بشه و بعد این کار رو بکنه. 58:34 نه، برو تو گذشته، مرضیه. الان یک ماه پیش 58:38 پارتنرت تو رو رها کرده. چی آرومت می‌کنه، مرضیه؟ 58:47 دلم می‌خواد برم یه جایی، یه مدت 58:51 از همه کناره بگیرم؛ هیچ‌کس نباشه. 58:55 چرا؟ همه چی‌کار دارن می‌کنن؟ 58:59 این اتفاق که افتاد، همه سؤال می‌کنن: «پس چی شد؟ 59:06 چی گفت؟» و من با یه لبخند مصنوعی ردش می‌کنم: 59:13 «خب، به توافق نرسیدیم، من چی بگم؟» 59:19 چه حسی پیدا می‌کنی؟ 59:22 استاد، بدترینش اینه که دارم نقش بازی می‌کنم. 59:27 برای خانواده‌م نقش بازی می‌کنم؛ شب‌ها گریه می‌کنم، 59:31 ولی به اونا که می‌رسم روحیه خوبه، همه‌چی اوکیه. 59:36 «حالا نشد هم نشد دیگه؛ قسمت نبود.» بعد حس 59:42 می‌کنن منم خیلی اوکی‌ام، ولی توی خودم فروریختم. 59:48 سؤال من رو جواب بده مرضیه: چرا براشون فیلم بازی می‌کنی؟ 59:56 چون از فردا دوباره شروع می‌شه: «دوباره خواستگار باید بیاد، تو باید ازدواج کنی، 1:00:02 آیا تو کاری کردی خواستگارت رفت؟» ولی وقتی ببینن من اوکی‌ام، وارد جزئیات نمی‌شن. 1:00:10 مرضیه، تو شرمنده‌ای بابت اینکه یه نفر ولت کرده؟ 1:00:18 آره، شاید هستم. 1:00:20 شاید؟ 1:00:23 آخه بهش فکر نکرده بودم. 1:00:31 تو فکر می‌کنی نقصی داشتی؟ 1:00:33 [نامفهوم]. 1:00:39 که دقیقاً من چه آدم بی‌حسی‌ام. 1:00:45 و پشت بی‌حسی‌های من همه‌چی هست. 1:00:53 چرا پس راجع‌بهش حرف نمی‌زنی؟ 1:00:56 چرا به شرمت اشاره نکردی؟ 1:00:58 چرا به ترس از آدم‌ها اشاره نمی‌کنی؟ 1:01:00 چرا به دوست داشتن اون آدم و عصبانی بودن ازش اشاره نمی‌کنی؟ 1:01:05 چرا به هیچ کدومش اشاره نمی‌کنی؟ 1:01:07 تو هیچ حسی نداری انگار؛ فقط دلت برای خودت می‌سوزه. 1:01:11 چرا باید دلت برای خودت بسوزه؟ 1:01:24 آخه من اصلاً آدم غیرمنطقی‌ای نیستم؛ 1:01:28 خیلی هم اون‌جوری احساسی نیستم. 1:01:33 سعی کردم همه‌چیز رو روال خودش، عاقلانه و تصمیم‌ها درست باشه. 1:01:39 آدمی که انتخاب می‌کنم درست باشه، 1:01:44 ولی با همهٔ برنامه‌ریزی‌هام یه‌دفعه 1:01:49 این‌طوری دراومد و این اتفاق افتاد. 1:01:54 هنوز هم می‌خوای این رو حفظ کنی که باز همه‌چیز منطقی و عاقلانه باشه؟ 1:02:00 نه، الان بزرگ‌ترین چیزی که می‌خوام 1:02:04 اینه که واقعاً از شهرم برم. 1:02:09 از اینجا برم، چون از اول بحث این رابطه بین همه باز 1:02:15 شد که «اینا می‌خوان ازدواج کنن»، توی تمام فامیل. 1:02:22 الان حس بدی دارم که اصلاً توی فامیل برم؛ دارم کناره‌گیری می‌کنم. 1:02:28 بزرگ‌ترین چیزی که دلم می‌خواد اینه که اگر 1:02:32 قراره برای اون آدم و رابطه سوگواری کنم. . . 1:02:37 یه مسیر درست رو برم. نمی‌دونم زمان چقدر کمک می‌کنه 1:02:41 و چقدر تاب‌آوری داشته باشم، ولی می‌خوام که. . . 1:02:47 نمی‌دونم اصلاً مسیرم درسته، توی سوگواری هستم یا نه. 1:02:53 این‌همه گریه کردم و فکر کردم، ولی نمی‌دونم چطور به خودم کمک کنم. 1:03:01 گریه‌ها و غمت، حجم زیادیش برای شرمه، مرضیه. 1:03:09 تو چرا نرفتی با این آدم حرف بزنی؟ 1:03:11 دلم می‌خواد گوشی رو بردارم، زنگش بزنم، بگم «از این حالت بگو.» 1:03:18 از جوابش می‌ترسم. [نامفهوم]. 1:03:21 فکر می‌کنم بهتره ندونم. 1:03:25 چرا این کار رو نمی‌کنی، مرضیه؟ 1:03:31 آخه خودش گفت که دیگه نمی‌خواد با هم در ارتباط باشیم. 1:03:35 با اون کاری نداریم، مرضیه؛ با اون کاری نداریم. 1:03:40 تو چرا؟ اون رو ول کن. 1:03:47 خب تهش نمی‌دونم استاد، اصلاً کار درستیه یا نه. 1:03:52 درستیِ همه‌چیز؟ 1:03:54 چون از اقواممون هستند. نمی‌دونم اگه 1:03:58 این کار رو بکنم کار درستیه یا غلط. 1:04:03 ممکنه حالا بدتر از این بشه؛ می‌ترسم واقعاً. 1:04:06 پس می‌ترسی؛ تو می‌ترسی که یه چیزی ایجاد. . . 1:04:09 نه، نه، می‌ترسم. 1:04:09 پس تو در واقع دلت برای مرضیه می‌سوزه، ولی می‌ترسی کاری براش بکنی. 1:04:24 تو فقط دلت برای خودت می‌سوزه، ولی هیچ اقدامی برای خودت نمی‌کنی. 1:04:37 چی شد مرضیه؟ 1:05:22 من نمی‌دونم. خیلی [نامفهوم] برام 1:05:27 تازه‌ست. یعنی الان بعد یک ماه. . . 1:05:33 اگه دوباره مثلاً یه هفتهٔ دیگه بخوام راجع‌بهش صحبت کنم، 1:05:38 باز انگار همین‌قدر تازه‌ست. من نمی‌دونم چرا. 1:05:44 همش می‌گم زمان بگذره؛ مثلاً زمان خیلی بهم کمک می‌کنه، ولی. . . 1:05:56 یعنی پس تو کاری نمی‌کنی و منتظری زمان حلش کنه؟ 1:06:03 اصلاً مغزم قفله. خیلی وقت‌ها reactionم کنده. 1:06:08 جسمم اینجاست، ولی فکرم درگیره. 1:06:13 قفل می‌شه روی یه چیزی و بعد چند 1:06:16 لحظه یا چند ساعت به خودم میام. 1:06:23 اصلاً همی‌شه سعی کردم هیچ اختلالی هیچ‌جا 1:06:28 ایجاد نشه؛ همه‌چیز آروم و سر جاش باشه. 1:06:33 چرا باید این‌طوری باشه مرضیه؟ چرا انکار می‌کنی که یه سوگ داشتی، 1:06:38 یه اتفاق بزرگ توی زندگی‌ت افتاده و یه ضربهٔ بزرگ خوردی؟ 1:06:43 چرا تو هم مثل بقیه ناظر خودتی، نشستی یه گوشه و داری مرضیه رو نگاه می‌کنی؟ 1:06:50 می‌بینمش که دلم براش می‌سوزه. 1:06:54 ولی چرا کاری براش نمی‌کنی؟ می‌گی «می‌بینم 1:06:57 بچه‌م زیر دست‌وپا افتاده»؛ خب چرا کمکش نمی‌کنی؟ 1:07:03 واقعا نمی‌دونم باید چی کنم. واقعا الان نمی‌دونم. 1:07:09 واقعاً نمی‌دونی یا دوست نداری ببینی؟ 1:07:12 نه اصلاً نمی‌دونم. نه اینکه نخوام بدونم. واقعا نمی‌دونم. 1:07:17 چی حال مرضیه رو خوب می‌کنه الان؟ 1:07:30 شاید یه سفر. 1:07:31 یه جایی دلم می‌خواد دو سه روز برم و اصلاً هیچ آدمی رو نبینم. 1:07:36 چرا این کار رو نمی‌کنی؟ 1:07:39 سر کارم بهم مرخصی نمی‌دن. 1:07:42 این توجیه نیست؟ 1:07:45 نه، چون چند بار این ماه مرخصی گرفتم؛ بهم مرخصی نمی‌دن. 1:07:53 باز می‌رسیم به در بسته‌ای که هیچ کاری برای مرضیه نمی‌شه. 1:07:59 نمی‌دونم استاد. سفر همی‌شه حالم رو 1:08:04 خوب می‌کنه. حتی بعد از فوت پدرم دو 1:08:08 روز رفتم مسافرت و خیلی حالم بهتر شد. 1:08:13 هرچند سوگ پدر هیچ‌وقت تمومی نداره، 1:08:17 چون خیلی به پدرم وابسته بودم. 1:08:21 و توی تمام مراحل بیماری‌ش کنارش بودم؛ 1:08:25 بیشتر از همه مراقبت می‌کردم. 1:08:30 خیلی اذیت شدم و همه گفتند «تو باید بری مسافرت؛ تو بیشتر از همه آسیب دیدی.» 1:08:35 خیلی حالم بهتر شد، کنار اومدم و از اون به بعد دوباره همه‌چیز refresh شد. 1:08:43 الانم می‌دونم اگه مرضیه بره مسافرت، 1:08:47 چند روز کلاً با دنیای این‌ور خداحافظی می‌کنه. 1:08:52 خیلی حالش بهتر می‌شه. 1:08:55 ولی الان به‌خاطر. . . پدر من ابهام نبود؛ 1:09:00 واقعیتی بود که بیمار شد و تموم شد. 1:09:09 ولی الان نمی‌دونم اون چیزی که با خودم حمل می‌کنم، 1:09:14 اگه ببرمش، حالم خوب می‌شه یا برمی‌گرده. 1:09:22 بازم ترس؟ 1:09:24 الان توی دو سه موضوع، همه رو با ترس مطرح کردی. 1:09:28 ترس از مرخصی گرفتن، ترس از زنگ زدن به اون. . . 1:09:31 ترس از اینکه روی واقعی‌ت رو به خانواده نشون بدی. 1:09:39 ترس از اینکه مجدداً به خودت کمکی بکنی؛ همی‌شه یه مشکلی وجود داره. 1:09:50 چی شد، به چی فکر می‌کنی؟ 1:09:54 خیلی دلم می‌خواد به خودم کمک کنم. 1:10:02 چرا نمی‌کنی؟ 1:10:08 نمی‌دونم از کجا باید شروع کنم. 1:10:14 فقط منطقی‌سازیه. تو دلیل منطقی میاری برای اینکه 1:10:18 به خودت کمک نکنی. دوست داری توی این شرایط بمونی؟ 1:10:21 نه اصلاً 1:10:24 پس چرا هیچ کدوم از اون کارهایی که گفتی رو نمی‌کنی؟ حتی یکی شو. 1:10:38 واقعاً این ترس رو دارم که شرایط از اینی که هست بدتر بشه. 1:10:48 این خودش overthinking نیست؟ اینکه فکر کنی 1:10:53 آینده ممکنه ترسناک‌تر باشه و دست روی دست بذاری؟ 1:10:58 نه، همین الان هم ترسناکه. من بسیار 1:11:03 آدم آرومی بودم و هیچ‌وقت استرس نداشتم. 1:11:08 همه‌چیز رو توی شرایط استرس 1:11:13 خوب مدیریت می‌کردم، ولی الان 1:11:19 یه حالت گوش‌به‌زنگی پیدا کردم. 1:11:27 یعنی یه چیزهایی که تو نبوده، الان هی میاد بالا. 1:11:33 می‌گم «من که این‌جوری نبودم، چرا این‌جوری شدم؟» 1:11:36 گوشیم زنگ می‌خوره تا خودم رو بهش برسونم. . . 1:11:40 یه استرس خیلی بدی پیدا می‌کنم. 1:11:45 منتظر چه خبری هستی؟ 1:11:50 می‌گم نکنه یک اتفاق افتاده. نکنه یک چیز شده. 1:11:56 انگار برای همه نگرانم؛ انگار نگران از دست دادن همه‌ام. 1:12:01 «نکنه مامانم چیزی‌ش شده؟ نکنه برای فلانی اتفاقی افتاده؟» 1:12:07 «چیزی شده که این موقع به من زنگ زده؟» 1:12:12 پس تو به دیگران نمی‌گی چون می‌ترسی براشون اتفاقی بیفته؟ 1:12:18 برای مامانم یه جورایی نگرانم، چون بیماری قلبی داره. 1:12:24 پس ترس اونم داری؟ 1:12:31 ترس اونم شده؛ نگران سلامتیش و از دست دادنش هستم. 1:12:38 آهان. 1:12:46 مرضیه، این‌ها کلماتی‌ان که انگار پشتشون قایم می‌شی. 1:12:51 از مادرت و خانواده مراقبت می‌کنی، حتی از کسی که ولت کرده مراقبت می‌کنی، 1:12:56 ولی نشستی افسوس و غصهٔ مرضیه رو می‌خوری و می‌گی کاری از دستم برنمیاد. 1:13:03 تو می‌تونی از همه مراقبت کنی جز خودت؟ 1:13:08 واقعاً از خودم مراقبت نمی‌کنم. 1:13:09 خودم رو مدت زیادی نادیده گرفتم. 1:13:18 همی‌شه بقیه اولویت بودن و خودم آخرِ اولویت. 1:13:25 این چه حسی بهت می‌ده، اینکه همه اولویت‌اند جز تو؟ 1:13:43 الان چه حسی داری، مرضیه؟ 1:13:51 خیلی ناراحتم. 1:13:53 ناراحت یعنی چه حسی؟ 1:13:57 حس غم دارم. 1:14:04 شاید یکی دو هفته پیش یه‌خرده فکر کردم حس تحقیر شدن دارم. 1:14:15 با اینکه توافق کردیم هر دو به خانواده‌هامون 1:14:20 بگیم دو نفر با هم به توافق نرسیدیم. . . 1:14:26 ولی واقعیتی که توی وجود خودم هست، حس تحقیر شدنه. 1:14:36 من خیلی محبت کردم. 1:14:38 در ازاش چیزی نمی‌خواستم. 1:14:43 ولی حس کردم شاید حقم بود که بدونم. 1:14:49 در نهایت حقم این بود که بدونم. 1:14:59 این حق رو برای خود قائلی؟ 1:15:05 آره، حق منم بود که بدونم. 1:15:08 بدونم چه اتفاقی افتاده، چی شده. خب حالا هرچی، 1:15:11 بد یا خوب؛ ولی این حق رو داشتم که بدونم. 1:15:19 از خودت عصبانی؟ 1:15:26 نه، نه عصبانی نیست. 1:15:31 از اینکه نمی‌تونی حقت رو بگیری چه حسی داری؟ 1:15:36 نمی‌دونم. هی خودم رو مجاب می‌کنم که «ولش کن، 1:15:42 رهاش کن، اصلاً بهش فکر نکن؛ 1:15:48 برو یه کارهای دیگه بکن»، ولی فکرش میاد. 1:15:53 این کار رو می‌کنی؟ 1:15:54 آره. 1:16:00 پس الان تو داری سوگواری می‌کنی یا نه؟ 1:16:02 نه. 1:16:06 چرا؟ نمی‌تونم سوگواری نداشته باشم. 1:16:10 به نظرت نه. داری برای کی سوگواری می‌کنی؟ 1:16:17 شاید برای خودم؛ شاید که نه، حتماً برای خودم. 1:16:22 مرسی، اینجا وایسا. تو اصلاً برای اون آدم سوگواری نمی‌کنی، می‌کنی؟ 1:16:26 نه، برای خودم و از 1:16:29 دست دادن رابطه‌م. 1:16:32 مرسی. 1:16:33 برای خودم. 1:16:39 جواب سؤالت رو گرفتی اول جلسه؟ 1:17:19 برای خودم. 1:18:09 [نامفهوم]. 1:18:25 سبک می‌شم. خودت فکر می‌کنی چرا؟ خیلی خودم رو 1:18:31 کنکاش می‌کنم و هی می‌گم چرا با گریه سبک می‌شم. 1:18:37 همهٔ آدم‌ها با 1:18:42 گریه سبک می‌شن، 1:18:48 ولی چرا تموم نمی‌شه؟ 1:18:53 [نامفهوم]؛ بابام که انقدر عزیز بود برام، 1:18:59 بیشتر از دو سه هفته گریه نکردم. 1:19:06 بعداً شاید هفته‌ای یه بار که سر خاکش می‌رفتم 1:19:10 گریه می‌کردم، ولی الان اشکم تموم نمی‌شه. 1:19:15 من سر کلاس‌های سوگ شما همش دارم گریه می‌کنم. 1:19:22 این اشک هم واقعاً خودش میاد، حتی اگه به هیچی فکر نکنم. 1:19:30 این اشک‌ها فشار روانیه؟ 1:19:33 هر چیزی؛ شاید یک حرف، یک کلمه، 1:19:38 یا صدای یه آهنگ، من رو می‌بره به 1:19:43 چند ماه پیش و همون‌جا می‌مونم. 1:19:48 ناخودآگاه پا می‌شم، دست و صورتم رو می‌شورم؛ آهنگ میاد توی سرم، 1:19:54 هی زمزمه می‌شه و اذیتم می‌کنه. اون صدا همون‌جا توی 1:20:00 سرم هست؛ انگار قدرت ندارم رهاش کنم و تمومش کنم. 1:20:09 نمی‌دونم استاد. یه جورایی کلافه و بی‌حوصله‌ام؛ 1:20:13 انگار خودمم نمی‌تونم به خودم هیچ کمکی بکنم. 1:20:29 [نامفهوم]. 1:20:44 مگه می‌شه مرضیه، تو نخواهی به خودت کمک کنی؟ 1:20:48 مگه می‌شه تو به خودت نخواهی کمک کنی و 1:20:52 انتظار داشته باشی بقیه کمکت کنن؟ می‌تونن؟ 1:21:02 تو اصلاً از کسی کمک می‌خوای؟ از خانواده، 1:21:06 دوست، آشنا، یا از همون آدمی که گذاشته رفته؟ 1:21:12 نه، من به کسی نگفتم که کمک می‌خوام؛ هیچ‌وقت. 1:21:16 پس چرا درمانده و در خودت موندی؟ چرا گیر کردی؟ 1:21:20 چی می‌خوای؟ چه انتظاری از مرضیه داری؟ 1:21:30 انتظارم این بود که آروم‌آروم احساساتش 1:21:34 فروکش کنه، هیجانش بیاد پایین. 1:21:38 مسئله رو عاقلانه پیش ببره؛ بگه «خب، یه اتفاق افتاد، حالا به هر دلیل.» 1:21:45 تو هم می‌خوای به اون آدم بگی «چی 1:21:50 شد یا چی نشد، رهاش کن، ادامه بده.» 1:21:54 «زندگی داره ادامه پیدا می‌کنه؛ روتین باش، 1:21:57 عین همی‌شه باش، دوباره ادامه بده.» 1:22:01 «دیگه بهش فکر 1:22:04 نکن.» [نامفهوم]. 1:22:08 که نمی‌تونم رها کنم. 1:22:12 اتفاقاً مسئله اینجاست مرضیه؛ تو فکر می‌کنی با رها کردنش درست می‌شه. 1:22:16 تو خون‌ریزی داری و بدون اینکه ببندیش یا کاری براش 1:22:20 انجام بدی، منتظری انقدر خون بیاد تا بند بیاد. 1:22:28 پس بذار برگردم. 1:22:30 می‌دونی مرضیه، من یه جایی احساس می‌کنم مرضیه دل‌سوزی برای خودش نداره. 1:22:35 اون‌جایی که می‌گی «دلم برای خودم می‌سوزه»، من اصلاً این‌طوری برداشت نمی‌کنم. 1:22:42 اتفاقاً به نظرم مرضیه خیلی با خودش 1:22:47 بی‌رحمه. این حجم پرخاش، انتظار و بی‌رحمی؛ 1:22:52 دلت برای چیِ خودت می‌سوزه؟ 1:22:58 چون قبلاً خودم رو این‌جوری ندیده بودم؛ اصلاً خودم رو ندیده بودم که این‌جوری. . . 1:23:04 من با قبلی کار ندارم؛ الان کار 1:23:08 دارم، الان که مرضیه آسیب دیده. 1:23:40 چی شد مرضیه؟ 1:23:44 اصلاً نمی‌دونم باید چی‌کار کنم. واقعا نمی‌دونم. 1:23:47 خیلی بارها گفتی، در حالی که بارها جوابش رو خودت به خودت دادی. 1:23:59 پشت کلمهٔ «نمی‌دونم» قایم نشو، مرضیه. 1:24:08 نمی‌دونم الان اگر دارم بابت از دست دادن اون رابطه سوگواری می‌کنم یا هرچی. 1:24:14 الان دارم این کار رو می‌کنم؛ فقط نمی‌دونم کدوم مرحله‌ام. 1:24:21 اصلاً مهم نیست. تو برای اون آدم سوگواری نمی‌کنی؛ 1:24:26 داری برای خودت می‌سوزی، یا برای فانتزی خودت که شکسته. 1:24:36 بله، دقیقاً همین. 1:24:38 تو می‌گی «من به اون آدم هیچ حسی ندارم»؛ 1:24:42 مگه می‌شه برای کسی که هیچ حسی بهش نداری سوگواری کنی؟ 1:25:00 من برای کسی که دوستش دارم می‌تونم سوگواری کنم، نه کسی که هیچ حسی بهش ندارم. 1:25:06 تو حست رو سرکوب می‌کنی؛ کلی انتظار از خودت داری و کلی ترس، 1:25:10 شرم و خشم که هیچ‌کدوم رو نمی‌بینی، مرضیه. 1:25:28 تو بارها توی این جلسه به نتیجه رسیدی که باید کاری کنی، ولی هیچ کاری نمی‌کنی. 1:26:24 به‌هرحال، وقتی با هم 1:26:28 بودیم خاطراتی داشتیم. 1:27:10 خیلی خوب، مرضیه. 1:27:14 مرسی که مشارکت کردی. 1:27:19 مرسی از شما و بچه‌ها. ببخشید اگه ناراحتتون کرد. 1:27:25 بازم عذرخواهی نیاز نیست. 1:27:30 مرسی، متشکرم. 1:27:35 خب، بریم این چند دقیقهٔ باقی‌مونده رو هم ببینیم باید چی‌کار کرد. 1:27:42 عرضم به حضورتون که همین رو 1:27:46 دیگه اصلاً در کلاس دیدین. 1:27:50 هرچند با یه جلسه چیزی حل نمی‌شه؛ یه مدل نیست. 1:27:54 فکر کنم مصداق عالی‌ای بود. 1:27:56 یک انکار. 1:28:02 پس این کار چیز ساده‌ای نیست. دیدنش اوکی، ولی نزدیک شدن، 1:28:07 دست زدن و پرداختن بهش واقعاً کار ساده‌ای نیست. 1:28:14 چه راهکاری بهش می‌دیم؟ ما هیچ راهکاری نمی‌دیم. 1:28:21 الان توی کدوم مرحله بود؟ انکار صرف؛ انکار. 1:28:24 حتی خشم هم نبود، حتی چانه‌زنی هم نبود. حالا می‌گم این سیکله. 1:28:31 چند نکتهٔ مهم داشت: انکار از چی؟ انکار از اینکه دوستش دارم؛ 1:28:38 انکار از اینکه براش سوگواری کنم؛ انکار از اینکه بپردازم 1:28:44 به اینکه یه آدم خیلی مهم توی زندگی‌م رفته و دیگه نیست. 1:28:52 که حتی جرئت ندارم بهش نزدیک شم و بپرسم «چی شد رفتی؟» 1:28:57 این گریه، گریهٔ معترضانه‌ست، 1:29:01 اگه بخوایم اون‌جوری حسابش کنیم. 1:29:06 و هم مرحلهٔ اولیه‌ست. به‌نوعی مرحلهٔ اعتراضه؛ روان دچار فروپاشی می‌شه. 1:29:12 افراد توی این موقعیت dissociate می‌شن و این طبیعیه. 1:29:17 این‌طور نیست که بگیم این فقط یه مرحله‌ست. بله، 1:29:23 packageه. چرا این‌قدر گریه؟ فشار روانی خیلی زیاده؛ 1:29:28 هم غمه، هم شرمه، هم ممکنه خشم باشه، 1:29:33 چون ترس از ابراز خشم هم هست. این یه مرحله نیست. 1:29:38 حالا راجع‌به مرضیه صحبت کنیم. مرضیه ترس زیادی هم داشت؛ یه بخش دیگه از 1:29:44 process درمانه و شاید اصلاً مربوط به سوگ نباشه، مربوط به personalityه. 1:29:50 بخشی از شخصیته که این ترس وجود داره: همه راضی باشن، همه خوب باشن. 1:29:57 شکستن ویترین خودش می‌تونه معنادار باشه؛ اون حجم زیاد انتظارات معناداره. 1:30:03 طبیعتاً نمی‌تونیم توی یه جلسه به همهٔ این‌ها ورود کنیم: 1:30:10 انتظارات، ترس، سوگواری و انکار، و پذیرفتن مسئولیت. 1:30:17 ساختار شخصیت یه آدم خیلی بزرگ‌تر از اینه. 1:30:23 به‌خصوص کسی که منطقی‌سازی، 1:30:28 عقلانی‌سازی و توجیه منطقی می‌کنه. 1:30:33 درست شد؟ جلسات دیگه کم‌کم دستتون میاد مدل ورود چه شکلیه. 1:30:38 نه اینکه چطور درمانش کنید. 1:30:40 جلسات دیگه. آره مریم. 1:30:45 یکم مدل اینجا فرق می‌کنه؛ اینجا راهکار کمک نمی‌کنه. 1:30:50 راهکار دادن به مراجع. 1:30:52 ببینید، از یه جایی به بعد من یه کوچولو راجع‌به 1:30:57 زنگ زدن یا مسافرت تلنگر می‌زنم و یکم وارد می‌شم. 1:31:03 وقتی مقاومت مراجع رو می‌بینم، دیگه ادامه نمی‌دیم، دوستان. 1:31:06 تازه من زیاد رفتم، چون توی جلسهٔ کوتاه می‌خواستم به نتیجه برسه. 1:31:10 و اصلاً اصرار نمی‌کنیم. 1:31:15 می‌شه جلسه بعد هم بیاد بالا. 1:31:17 ببینیم؛ فقط سوگ نیست. بریم جلو، شاید بشه. ایرادی نداره. 1:31:22 مرضیه جان، آخر. . . 1:31:27 بله، رفت‌وبرگشت ببینیم سوگه. 1:31:29 چون همه‌ش سوگ نیست؛ یه بخش personalityه که در برابر سوگ مقاومت می‌کنه. 1:31:34 چرا اصرار نمی‌کنیم؟ 1:31:36 چون بیشتر شبیه فشار می‌شه. 1:31:37 فشار زیاد تبدیل به سرزنش مراجع نسبت به خودش می‌شه. 1:31:43 یعنی اگر من خیلی فشار بیارم؛ من همین‌جا از دید خودم تند رفتم. 1:31:47 اگر خیلی فشار بیارم، مراجع خودش هم به خودش حمله می‌کنه. 1:31:50 مثلاً «من بی‌ارزشم، بلند نمی‌شم برم مرخصی؛ من بی‌ارزشم، نمی‌رم حرف بزنم.» 1:31:55 «آخه من چرا نمی‌تونم برم حرف بزنم؟ چرا نمی‌تونم مرخصی بگیرم؟» 1:32:00 یعنی نمی‌خوایم این برگرده سمت داخل و تبدیل به حمله به خودش بشه. 1:32:05 مثلاً درمانش چی می‌شه؟ با همچین مراجعی چی‌کار کنیم؟ 1:32:09 خب همینه مریم؛ این مدلی زود نمی‌شه چیزی گفت. 1:32:13 پارسال trauma رو گوش بده، سوگ رو هم گوش بده و دوره‌های دیگه رو هم گوش بده. 1:32:20 بعد از شاید دویست کارگاه تازه بتونی بفهمی چی‌کار باید کرد یا نکرد. 1:32:30 این قسمتش به dissociate هم می‌خوره. این مبحث هفتادمنه، 1:32:35 مریم. اگر درمان ساده بود، همهٔ دوستانی که اینجا هستند. . . 1:32:42 ساعت‌ها اومدن، ولی باز همین مراجع می‌تونه توی اتاق درمان به‌شدت اذیتشون کنه. 1:32:48 نه اینکه اذیت بشن؛ توش گیر کنن که «چه‌کار کنیم؟ الان چی بگیم؟» 1:32:56 و یه مفهوم دیگه: اینکه می‌ذاریم گریه کنه 1:33:00 و ما یه آغوشیم، خود این process درمانه. 1:33:04 می‌دونید؟ هیچ‌کس نمی‌دونه و ما انگار جزو معدود 1:33:07 آدم‌هایی هستیم؛ حتی دیگه معدود هم نیستیم. 1:33:10 ما هشتاد نفر جزو آدم‌هایی هستیم که می‌دونیم و یه شونه‌ایم براش: 1:33:14 «اوکی، بیا اینجا، اینجا امنه، می‌تونی گریه کنی.» 1:33:18 اینجا کسی کاری باهات نداره. بفرما جواد و بعد [نامفهوم]. 1:33:27 سلام استاد. 1:33:28 سلام جواد. 1:33:29 سلام جواد. 1:33:30 استاد، یکی از بچه‌ها سؤالی پرسید؛ سؤال خود من هم هست: 1:33:35 اگر همچین caseی بیاد جلوی ما زارزار گریه کنه و ما هم گریه‌مون بگیره. . . 1:33:41 من این تجربه رو دارم؛ خودم رو کنترل می‌کنم. 1:33:46 مراجع من بعد از ده جلسه گفت: «یادتونه روز اول گفتم 1:33:50 همسرم بهم خیانت کرده و یه‌دفعه خودتون هم غمگین شدین؟» 1:33:55 گفتم «چطور متوجه شدین؟» گفت «یه‌دفعه صداتون تغییر کرد.» خودم 1:34:00 متوجه نشده بودم، ولی انگار اون حس رو در مراجع ایجاد کردم. 1:34:05 می‌خوام بگم اینجا چی‌کار باید کرد؟ تمرین یا کار خاصی داره؟ 1:34:11 از لحظه‌ای که گفته، خیلی توی فکرم اومده. ممنون می‌شم جواب بدید. 1:34:17 ممنون باشی. 1:34:17 زنده باشی. 1:34:20 ببینید دوستان، خیلی طبیعیه. اول این رو بپذیرید؛ از هر ده، 1:34:24 پانزده مراجع ممکنه با یکی‌شون واقعاً شما هم غمگین بشید. 1:34:28 این اجتناب‌ناپذیره. ما هم انسانیم. 1:34:34 هرچقدر تمرین داشته باشید، حتی Freud یا Jon 1:34:39 Frederickson باشید، یه جایی منقلب می‌شید. 1:34:44 و اگر مراجع شما تیزبین باشه، متوجه می‌شه. 1:34:48 پس اول به خودتون حق بدید که این اتفاق می‌افته. 1:34:53 نکتهٔ دوم، وقتی منقلب می‌شید همون مکانیزم‌هایی 1:34:56 که برای مراجع هست: dissociate شدن. . . 1:34:59 thinking، overthinking. فکر، احساس رو خفه می‌کنه؛ این اصله. 1:35:04 اینکه من به یه چیزی فکر کنم؛ منظورم خارج از اتاق درمان نیست. 1:35:09 به مفهومی پشت چیزی که اون آدم می‌گه فکر کنم. 1:35:15 شاید کمک کنه. مکانیزم مشخصی نداره؛ 1:35:21 فقط اصطلاحاً thinking می‌تونه جلوی emotionتون رو بگیره. 1:35:27 همه‌جا همین‌طوره؛ سر خاک، قبرستون یا 1:35:31 مراسم تشییع. با فکر می‌تونید مهارش کنید؛ 1:35:36 اگر فکر نباشه، emotion میاد. 1:35:41 و البته بخشی‌ش رو بپذیرید که واقعیه؛ ما انسانیم و غمگین می‌شیم. 1:35:46 اگر مراجع‌به این اشاره کنه، می‌گم «آره، من غمگین شدم.» 1:35:52 به نظر من داستان غم‌انگیزی بود؛ الزاماً انکارش نمی‌کنم. 1:35:59 کم پیش میاد بگن، ولی اگر اشاره کنن، 1:36:03 می‌گیم؛ هیچ ایرادی نداره. 1:36:07 منظورتون اینه که به‌محض اینکه هیجان بالا میاد، 1:36:12 تمرکز رو به یه فکر مرتبط با موضوع 1:36:18 جلسه ببریم تا هیجان تنظیم و کنترل بشه؟ 1:36:24 آره، دقیقاً. مثلاً وقتی مرضیه صحبت می‌کرد، من هی می‌رفتم توی این 1:36:30 concept که این غم دفاعیه؛ شاید اصلاً غم نیست، شاید راجع‌به خودش نیست. 1:36:37 فکر می‌کنم شاید fakeه، شاید خشم یا ترسه که نمی‌گه. پس خشمش کو؟ 1:36:43 ترسش کو؟ چرا صداش بعضی جاها هق‌هق و بعضی جاها گریهٔ آهسته‌ست؟ 1:36:51 همین فکر باعث می‌شد انگار یکم از فضا کنده بشم و 1:36:55 بتونم راجع‌به خود مرضیه فکر کنم؛ thinking داشته باشم. 1:37:01 پس داستان همدلی چی می‌شه؟ اگر احساس داره به ما غلبه 1:37:06 می‌کنه و می‌ریم روی thinking، از همدلی بیرون نمیایم؟ 1:37:12 ببین، همدلی شونه‌ست. حتی سکوت ما می‌تونه 1:37:17 همدلی باشه. همدلی فقط «می‌فهمم، درک می‌کنم، 1:37:22 آخ» نیست؛ این‌ها خیلی وقت‌ها ترحم می‌ده 1:37:27 به مراجع. سکوت این هشتاد نفر همدلیه. 1:37:35 سکوتی که من یا شما می‌کنید، یه حسی منتقل می‌کنه. 1:37:41 واقعاً نمی‌تونم توصیفش کنم یا کتابی بنویسم؛ حضور همون شونه‌ست. 1:37:48 متوجه شدم. خیلی خوب توضیح دادید، خیلی ممنونم ازتون. 1:37:50 زنده باشی. خب، مرسی دوستان. به دو تا سؤال 1:37:55 آخر نمی‌رسم؛ من باید برم، الان ساعت دهه. 1:37:59 سر فرصت راجع‌بهش صحبت می‌کنیم. حالا بهش فکر کنید؛ به نظر من خیلی 1:38:05 چیزها توش گویاست. خوبی role-play اینه که زنده‌ست دیگه؛ همه‌چیز هست. 1:38:14 خسته نباشید، ایام به کامتون باشه. امیدوارم حالا 1:38:18 گریه تموم شده باشه امشب، ولی همی‌شه خوش باشید. 1:38:24 ممنونم. خداحافظ. مرسی مرضیه، مجدد.