آیا دانش، سوژه را از درد نجات می‌دهد یا تنها روشنایی‌ای است که تاریکی را دقیق‌تر نشان می‌دهد؟
در این نشست، با عبور از سطحِ روایت و ورود به لایه‌های نادیده‌ی روان، فرجامِ ویکتور یالوم را به‌مثابه «ترجیحِ نیستی بر هستی» می‌خوانیم؛ نه از منظر اخلاق، که از چشم‌انداز میل، ساختار، و شکست‌های بنیادینِ سوژه.این واکاوی بر روی مرزهای ظریفِ میل، قانونِ پدر، و ساختارهای دفاعی تمرکز دارد و نشان می‌دهد که چگونه دانشِ نظری، در نقطه‌ای مشخص، کارکردِ نجات‌بخشیِ خود را در برابر اضطراب‌های متلاشی‌کننده از دست می‌دهد.

در این مسیر، تحرکِ پویای سوژه میان سایق‌های زندگی و مرگ  و فرونشستنِ تدریجیِ میل به بقا را تحلیل خواهیم کرد تا مشخص شود تصمیمِ نهایی، چگونه در تلاقیِ فقدان‌های نمادین و فروپاشیِ فانتزی‌های انسجام‌بخش شکل می‌گیرد. هدف از این دوره برای متخصصان حوزه روان‌درمانی و روان‌کاوی، تبیینِ دقیق‌ترِ لایه‌های دفاعی سوژه‌های درگیر با بحران‌های اگزیستانسیال و درک این حقیقت بالینی است که درمان، همیشه به معنای مهارِ نیستی نیست، بلکه گاه مواجهه‌ای هولناک با حدودِ آگاهی است.