این دوره تلاشی است برای فهم عمیق‌تر یکی از پیچیده‌ترین موقعیت‌های بالینی در روان‌درمانی: مواجهه با بیمار خودکشی‌گرا. در این مسیر، شرکت‌کنندگان با تکیه بر سنت روانکاوی ـ از مفاهیم بنیادین فروید تا بسط‌های نظری در آثار کلاین، بیون، وینیکات و دیگر متفکران ـ با منطق روانیِ سوژه‌ای آشنا می‌شوند که میان رنج، خشونت معطوف به خود و خیال‌پردازی‌های مرگ گرفتار شده است. تمرکز دوره بر آن است که خودکشی نه صرفاً به‌عنوان یک «رفتار»، بلکه به‌مثابه پدیده‌ای پیچیده در پیوند با سوگ، فقدان، دفاع‌های بدوی، فروپاشی پیوندها و گسست تجربهٔ روانی فهم شود.

در کنار این بنیان نظری، دوره به تدریج به سوی کار بالینی حرکت می‌کند: از تمایز میان خودزنی، افکار مرگ و اقدام به خودکشی، تا فهم انتقال و انتقال متقابل در مواجهه با این بیماران، ارزیابی خطر و یافتن شیوه‌هایی برای مداخلهٔ مؤثر و مسئولانه. هدف آن است که درمانگر بتواند به جای تجربهٔ فلج‌کنندهٔ اضطراب و درماندگی، با ذهنی روشن‌تر و جایگاهی حرفه‌ای‌تر وارد میدان درمان شود.

در نهایت، این دوره کوششی است برای پرورش نگاهی که بتواند در دل تاریک‌ترین تجربه‌های روانی نیز معنا، ساختار و امکان مداخله را جست‌وجو کند؛ نگاهی که هم به فهم رنج بیمار وفادار بماند و هم به پایداری و سلامت روانی خودِ درمانگر.