چرا سوژه به رنجِ خود وفادار می‌ماند؟
در ظاهر، زندگی بر پایه‌ی لذت‌بردن و دوری از درد پیش می‌رود، اما در عمقِ روانِ انسان پدیده‌ای وجود دارد که این منطق را به‌هم می‌زند. «ژوئیسانس» نوعی بهره‌مندیِ مازاد و در عین حال ویرانگر است که درست در دلِ نشانه‌های دردناک و تکرارهای فرساینده پنهان می‌شود. به همین دلیل، مراجع با وجودِ شکایت از رنج، به‌راحتی آن را رها نمی‌کند؛ انگار در پسِ هر بن‌بست و هر رفتارِ خودتخریب‌گر، نوعی لذتِ تاریک و ناآگاهانه وجود دارد که او را به ادامه‌ی این وضعیت پیوند می‌زند. در این نشست تخصصی، این تناقضِ بنیادی را بررسی می‌کنیم تا بفهمیم مراجع چگونه از چیزی که رنجش می‌دهد بهره می‌برد و ما به‌عنوان درمانگر، در مواجهه با این رضایتِ ناهشیار از رنج، چه چالش‌های بالینیِ دشواری پیش رو داریم.