اروین یالوم، روان‌پزشک و نویسنده‌ای است که نامش با روان‌درمانی اگزیستانسیال درآمیخته و به صدایی ماندگار در مواجهه با رنج‌های بنیادین انسان بدل شده است. او از معدود درمانگرانی بود که توانست ژرف‌ترین مفاهیم روان‌درمانی را با بیانی روشن، انسانی و روایت‌محور عرضه کند و اضطراب، تنهایی، مرگ و جست‌وجوی معنا را به کانون گفت‌وگوی درمانی بیاورد. آثاری چون «وقتی نیچه گریست»، «مامان و معنای زندگی»، «خیره به خورشید» و «درمان شوپنهاور» تنها بخشی از میراث فکری او هستند که هم در محافل دانشگاهی و هم در میان خوانندگان عمومی طنین انداخته‌اند.  

در این وبینار دو ساعته، به مناسبت نود و پنجمین زادروز یالوم، دو میهمان متخصص به مرور زندگی فکری و کارنامه حرفه‌ای او می‌پردازند؛ از شکل‌گیری رویکرد اگزیستانسیال در کار بالینی‌اش تا تأثیر قلم او بر فهم معاصر از رابطه درمانی. این نشست، فرصتی است برای بازخوانی اندیشه‌های یالوم و تأملی دوباره بر اینکه چگونه او به اضطراب معنا بخشید و آن را از تهدیدی خاموش به مجالی برای زیستن آگاهانه‌تر بدل کرد.