در بحران های جمعی، اضطراب صرفاً یک نشانه بالینی نیست؛ لحظه‌ای است که سوژه با ناایمنی بنیادین خود روبه‌رو می‌شود. در چنین وضعیت‌هایی، تکیه گاه هایی که پیش‌تر ثبات‌بخش بوده‌اند دچار لرزش می‌شوند، بعضی به سمت فاصله گرفتن می روند و بعضی به سراغ چسبیدن. وابستگی پررنگ می شود، ترس از رهاشدن بالا می رود و انتخاب ها به جای اینکه از آگاهی بیایند، از نیاز فوری به امنیت ساخته می شوند.

این وبینار به درمانگر کمک می کند بفهمد اضطراب چگونه وابستگی را فعال می کند، این الگوها در روایت مراجع چطور دیده می شود و درمانگر چگونه می تواند بدون نصیحت یا قطعیت، به مراجع کمک کند میان هیجان لحظه ای و انتخاب واقعی فاصله بیندازد. تمرکز جلسه روی خوانش بالینی رابطه اضطراب و وابستگی و حفظ جایگاه درمانگر در اتاق درمان در شرایط ناپایدار است.